Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Verwante geesten?  (1085 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 6 jaar geleden »
Spoiler (klik om te bekijken/sluiten)

'Wat kom je hier doen?' wilde de wachter bij de zips weten. Dorian wierp hem een onderzoekende blik toe. Zeker met het verkeerde been uit bed gestaan, want alle wachters konden zo langzamerhand wel weten dat ze hier te pas en te onpas kwam en dat ze geen reden nodig had om op Bumetrel rond te hangen. Maar goed, als hij nou moeilijk wilde doen ... 'Oh, ik moet je kapitein spreken,' antwoordde ze dus luchtig, 'en Limki helpen om haar koekjes op te eten.' Nu wisten zowel Fellow als Limki niet dat ze vandaag langs zou komen, maar dat was nog nooit een probleem geweest.

Enkele minuten later wandelde Dorian in de richting van de binnenplaats. De wachter durfde ook weer niet zijn kapitein tegen zich in het harnas te jagen en dus had hij de vrolijke roodharige dwerg doorgelaten. En een telepathisch bericht naar zijn kapitein gestuurd dat hij een gast kon verwachten, maar daar wist Dorian niets van.[1] Ze zou hem hoe dan ook zometeen wel op gaan zoeken. Binnenkort begon haar periousia-examen en dat betekende dat ze een aantal weken lang bezig zou zijn om door Mircam te reizen, om zo te bewijzen dat ze in staat was tot overleven. En dus had ze op deze zonnige lentedag besloten om afscheid te gaan nemen van haar Bumetrelse vrienden.

Nog niet wetend wie ze het eerste op zou zoeken, liep Dorian de binnenplaats op. Eerst maar eens binnen kijken, en dan zou ze vanzelf wel iemand tegenkomen. Of niet, en dan kwam ze ook wel weer ergens uit. De binnenplaats was zoals gewoonlijk vol met leerlingen, grote en kleine. Vooral grote. Nog altijd waren de elfen in de meerderheid. Dorian herinnerde zich dat ze in haar eerste weken bang was om een stijve nek te krijgen vanwege het altijd maar omhoog moeten kijken. Een keurig geklede nimf vergat haar verbazing te verbergen toen ze naar Dorian keek. De dwerg keek even omlaag naar haar kleding - makkelijke laarzen, groene broek, zwarte tuniek - en grijnsde naar het meisje, waarna ze opgewekt fluitend doorliep.

Maar niet ver. Een paar meter verder hield ze abrupt stil, draaide zich om en keek naar het bankje dat ze zojuist gepasseerd was. 'Bij Mortos!' liet ze zich ontvallen en er verscheen een grijns op haar gezicht. Op het bankje zat, helemaal alleen, een meisje. Een klein meisje. Nog kleiner dan Dorian en onmiskenbaar een dwerg. Dorian liep naar haar toe. 'Wat leuk om eindelijk weer eens een andere dwerg tegen te komen!' Dat ze met die woorden Kazarik en de andere dwergen op Ypsilon steenhard ontkende, deed er niet toe. Dat waren geen meisjes.
 1. Fellow, voel je dus vrij om later in het topic binnen te vallen (of niet), nu ik je zo schandalig als excuus heb gebruikt. :)
Klein maar dapper

« [Reactie #1] : 6 jaar geleden »
Het was een rustige, zonnige lentedag en Learka had niet verwacht dat er ook maar iets speciaals ging gebeuren. Nee, echt niet. En als de dag gewoon voorbij was gegaan zoals hij begonnen was dan had ze daar ook nog gelijk in gekregen ook nog!
Maar dat mocht niet zo zijn.

Een bol garen lag op haar schoot en ze was ijverig aan het breien in de laten lentezon. Waarvoor wist ze ook niet, het was nou niet bepaald de tijd voor sjaals of handschoenen. Maar ach, je kon beter voorbereid zijn en ze had al ontdekt dat een paar van haar nieuwe vrienden niet eens wisten hoe ze breinaalden vast moesten houden, laat staan dat ze iets simpels als een sjaal konden maken. Om nog maar te zwijgen van een paar sokken of een trui. Ze zag het dan ook als haar opdracht om hun van winterkleding te voorzien. Of op z'n minst er voor te zorgen dat hun handjes fijn warm bleven.

Plots, toen ze net begon aan een nieuwe rij voor een paar handschoenen voor Emerald,  klonk er een stem vlak bij haar.  Niets speciaals natuurlijk maar het feit dat de spreker ook nog tegen haar begon te praten, dat was nieuw!
Toen ze opkeek keek ze recht in de ogen van een dwerg, een meisje nog wel!
"Hallo!" Ze glimlachte breed, eindelijk een andere dwerg!

« [Reactie #2] : 6 jaar geleden »
'Goed als ik erbij kom zitten?' vroeg Dorian en meteen voegde ze de daad bij het woord. Aangezien het meisje vast een jaar of tien jonger was dan zij, zou ze vast niet protesteren. Bovendien zei die glimlach al genoeg. 'Ik begon zo langzamerhand het idee te krijgen dat er alleen nog maar elfen en mannelijke dwergen op deze wereld rondliepen, dus ben ik even blij dat ik ongelijk heb. Mijn naam is Dorian trouwens, Dorian Dolgin.'

Dorian vouwde haar benen onder zich, ze had er een hekel aan ze te laten bungelen, en omdat ze toch een broek aan had kon ze alle mogelijke houdingen aannemen. 'Waar kom je vandaan, als ik vragen mag?' vroeg ze toen het meisje zich op haar beurt voorgesteld had.[1] Het zag eruit alsof het meisje naast haar aan het breien was, een kunst die Dorian nooit onder de knie gekregen had. Niet dat ze er moeite voor gedaan had, overigens.
 1. Ik neem maar aan dat je dat doet en niet totaal dichtklapt door spraakwaterval Dorian. Zo wel, laat het me weten, dan pas ik de post aan!
Klein maar dapper

« [Reactie #3] : 6 jaar geleden »
"Je hebt helemaal gelijk, wat de elven betreft." Learka gniffelde zachtjes. "Begrijp me niet verkeerd, de meeste zijn heel aardig maar het zijn er zo veel!" onbewust plaatste ze haar hand op haar stiekem toch wel pijnlijke nek.

Learka wist wel zeker dat ze de naam Dorian wel eens had horen vallen. Vaag tenminste.
"Ik kom uit Borgonon, uit de stad Schidnaj." Dorian had vast en zeker wel van de hoofdstad gehoord, zo niet, dan merkte ze het wel.  "En jij?" Ze was echt benieuwd naar de achtergrond van de andere dwerg. Sinds haar aankomst op Bumetrel was ze niemand van haar soort meer tegengekomen, wat ze verschrikkelijk vond.

Snel maakte ze de rij steken af en borg haar breiwerk op. Het was toch een beetje te onbeleefd om door te gaan met breien terwijl Dorian tegen haar sprak. 

« [Reactie #4] : 6 jaar geleden »
Dorian zag het gebaar van Learka en glimlachte. 'Gewoon een stapje naar achteren doen als je met ze praat, dat is beter voor je nek. Of ergens bovenop gaan zitten. De vensterbanken hier hebben de perfecte hoogte.' Waarom zou ze het meisje die informatie onthouden? Ze was zelf blij genoeg geweest met die ontdekking. En al die zes jaren was ze nooit te weten gekomen of je nou wel of niet in vensterbanken mocht zitten.

'Je woont in Schidnaj! Wat gaaf! Op een dag wil ik daar ook naartoe, gewoon om de stad te bekijken.' Goed, als Dorian al die plekken waar ze 'op een dag' naar toe wilde, ook echt zou gaan bezoeken, was ze de rest van haar leven aan het reizen. Maar je kon altijd blijven dromen, nietwaar? Bovendien stond een bezoek aan Schidnaj op het wensenlijstje van iedere reislustige dwerg buiten de hoofdstad. 'Ik kom uit Mornen, dat ligt op de grens van Mircam en Tchaulic, in de bergen. Wat ben je aan het maken?'
Klein maar dapper

« [Reactie #5] : 6 jaar geleden »
"Ah! Maar natuurlijk." Ze knikte blij, misschien wel een beetje opgelucht. Het 'elven probleem' zoals ze haar nekpijn stiekem noemde was langzamerhand tot een echt probleem aan het uitgroeien geweest. Maar met deze tips kon ze het misschien wel stoppen. Op z'n minst zou het nu verminderen.

"De bergen!" Het klonk bijna dromerig. "Daar wil ik ooit ook een keer naartoe, Schidnaj is een ding, maar de bergen is heel wat anders!" Dat Dorian naar Schidnaj wilde reizen maakte haar stiekem wel een beetje trots, andere leerlingen hadden er amper van gehoord, laat staan dat ze de behoefde voelde om de stad dan ook daadwerkelijk te zien.

Dat ze interesse toonde in haar breiwerk, dat was een ander verhaal. Dorian leek haar nou niet bepaald de standaard huis-tuin-en-keuken meisjes dwerg die leerde breien en andere soorten handwerk. Ze leek haar eerder ze vecht-met-me-wat-je-wilt-ik-maak-je-toch-wel-in dwerg.[1]
"Een paar handschoenen, alvast voor de winter."
 1. dit is natuurlijk Learka's indruk ;) Hoop dat je dat niet vervelend vind?

« [Reactie #6] : 6 jaar geleden »
'Ligt Schidnaj niet in de bergen dan?' vroeg Dorian verbaasd, want zij had bij Borgonon altijd het idee dat het net zo'n soort landschap was als waar zij woonde. Maar ze had het nooit aan iemand nagevraagd, dus ze kon het best mis hebben. 'Of woon je ondergronds?' Dat wist ze dan weer wel, dat Schidnaj voor een groot deel onder de grond gebouwd was. Dat was natuurlijk een van de redenen dat ze er eens naartoe wilde, het leek haar een bijzondere ervaring. Moest trouwens tamelijk benauwend zijn, zo'n ondergronds leven. Dorian gaf toch de voorkeur aan ruimte en uitzicht.

En Learka was handschoenen aan het breien. 'Wauw! Volgens mij is breien een echte kunst. Ik vind het heel knap wat sommige myrofas met wol kunnen maken.' Dorian grijnsde bij een plotselinge herinnering. 'Mijn tante heeft me ooit tot breilessen gedwongen, maar de sjaal die ik moest maken werd een soort gatenkaas.' Nee, Dorian en textiel was geen goede combinatie. Ze kon knopen aanzetten, winkelhaken repareren en zomen leggen, maar daar hield het ook wel mee op.

'Bevalt het je een beetje, hier op Bumetrel?' Dorian zwaaide even naar een zesdejaars die net langs kwam lopen. Nog even en ze zou niemand van de leerlingen hier meer kennen. Behalve Learka dan.
Klein maar dapper

« [Reactie #7] : 6 jaar geleden »
"Ik ben ondergronds opgegroeid." Het was waar dat Schidnaj voor een klein gedeelte in de bergen lag, maar ze was nou niet bepaald avontuurlijk opgevoed en tot haar spijt had ze geslapen toen ze samen met haar moeder en broertje door dat gedeelte van Schidnaj naar Bumetrel waren gereisd.

Ze grinnikte toen Dorian vertelde over haar 'gatenkaas sjaal', en ze zag het gelijk voor zich. Zo'n sjaal had haar moeder thuis ook nog ergens liggen. Haar eerste probeersel.
"Het is niet zo moeilijk, zolang je maar doorhebt wat je aan het doen bent." Ze herinnerde zich de eindeloze lessen nog. Gelukkig had ze er na verloop van tijd plezier in gekregen om te breien, anders dan was het nog een probleem geworden!
 
"Het is... Anders." Antwoorden ze tenslotte. "Het is zo druk en groot." Ze beet heel even op haar onderlip. Dorian was natuurlijk wel wat gewend, maar ook zij was ooit hier op bumetrel begonnen en daar had ze hoogst waarschijnlijk het zelfde mee gemaakt als zij nu, dus waarschijnlijk begreep ze het wel waar ze het over had.

« [Reactie #8] : 6 jaar geleden »
'Dat zei mijn tante ook altijd,' grinnikte Dorian. 'En ik me tijdens al die lessen maar afvragen waar ik nu precies straf voor had gekregen.' Nee, de verhouding tussen Dorian en tante Else was in die winter niet al te best geweest. Tot tante Else het opgaf en besloot dat ze Dorian beter kon leren hoe ze taarten, koekjes en broden moest bakken. Dat beviel een stuk beter.

Learka leek even te aarzelen bij haar vraag hoe ze Bumetrel vond, en toen kwam een heel herkenbaar antwoord. 'Ja, vreselijk he,' stemde Dorian in. 'En het gekke is dat je, als je op een dag naar huis gaat, alleen maar kunt denken hoe klein alles daar is. Dat was bij mij tenminste zo. Maar weet je? Als het allemaal te groot en te druk is, moet je gewoon een rustig plekje opzoeken waar je je prettig voelt. Heb je de kerkers al ontdekt?' Dorians ogen begonnen te glinsteren en ze begon wat zachter te praten. 'Het is natuurlijk verboden om daarnaartoe te gaan, en je krijgt ongelooflijk veel straf als ze je betrappen. Ik ging er nog wel eens heen als het zulk slecht weer was dat je echt niet naar buiten kon, en iedereen in de leerlingenkamer op elkaars zenuwen zat te werken.' Ja, in het gangenstelsel onder Bumetrel had ze heel wat uurtjes doorgebracht. 'Maar je moet natuurlijk wel zorgen dat je niet verdwaalt, want niemand zal bedenken dat-ie je daar moet zoeken, en dan verhonger je.'

Ze was benieuwd of het andere meisje er ooit zou kijken. Meestal waren die lieve, breiende meisjes niet de meest ondernemende types, maar aan de andere kant ... Het was een dwerg, en wel een die ondergronds opgegroeid was, dus voor haar zou een tocht door de kerkers net zoiets zijn als voor een elf een wandeling door het bos.
Klein maar dapper

« [Reactie #9] : 6 jaar geleden »
Dorian bleek een echte bron van handige tips te zijn. Hoewel het nog nooit was voorgekomen dat de leerlingen kamer zo druk was geweest dat Learka het er niet meer in kon uithouden had ze wel al vaak genoeg te maken gehad met het drukkende gevoel van te veel personen om haar heen. Maar om nu naar de kerkers toe te gaan? Verboden terrein waar je zo kon verdwalen en verhongeren? Nee, dat was misschien toch een beetje te hoog gegrepen.
Alhoewel. Het klonk wel verleidelijk, het zou het dichtste bij ondergronds zijn dat ze hier ooit zou komen.

Even tikte ze met haar vinger tegen haar lippen, zou ze het doen? Er zat natuurlijk een groot risico aan. Ze had geen kaart, geen idee hoe de gangen eruit zagen, welke logica er in zat. En het ergste van al, als ze gepakt werd, wat dan? Ze huiverde. Wat als ze van school gestuurd werd? Ze zou nooit meer thuis aan kunnen komen, haar moeder zou haar persoonlijk met de bezem Schidnaj nog uit jagen.
Maar oh het kriebelde, de drang om weer ondergronds te zijn.

"Het klinkt alsof je uit ervaring spreekt." Ze glimlachte en hoopte dat haar lichte angst niet te merken was in haar stem. "Wat dacht je van een rondleiding?" Met veel moeite stopte ze haar handen met trillen. Met Dorian zou ze echt niet gepakt worden, en ook echt niet verdwalen.
"Als je tijd hebt natuurlijk!" Ze was helemaal vergeten dat Dorian hier waarschijnlijk was voor haar eigen dingen, en niet om kleine jonge dwergjes door de kerkers te leiden.

« [Reactie #10] : 6 jaar geleden »
Dorian zag het meisje gewoon denken en net toen ze dacht dat Learka vriendelijk zou bedanken, kwam de verrassing. De roodharige dwerg grijnsde. 'Ik doe niets liever!' Ze sprong van de bank op de grond. 'Laten we gaan. Natuurlijk heb ik tijd. Ik was van plan om afscheid te nemen van een paar vrienden, want ik ben de komende weken druk met m'n periousia-examen, dus dan kan ik niet langskomen. Maar niemand heeft er last van als ik wat later kom, want ik had toch niets afgesproken.' Zo babbelend liep ze samen met Learka in de richting van het kasteel.

'Wil je trouwens je spullen nog wegbrengen?' Het zou immers zonde zijn als het breiwerk vies zou worden. En dat zou zomaar kunnen gebeuren in het ondergrondse.
Een tijdje later[1] wandelden ze naar de ingang van de kerkers. Dorian had net verteld over een grap die ze ooit met heel Heracor hadden uitgehaald. 'Het is trouwens belangrijk,' vervolgde ze, 'dat je niet schichtig om je heen gaat kijken, uit angst om betrapt te worden. Dat valt alleen maar op. Als je net doet alsof je een reden hebt om hier te zijn en gewoon doorloopt, heb je veel minder kans op vragen.' Ze stak groetend een hand op naar een schoonmaakster die een zijgang uitkwam. De vrouw zwaaide terug en liep verder.

'Hier zijn dus de gymzalen, maar dat weet je natuurlijk wel. Wie hebben jullie tegenwoordig voor gym?' Krause was al een tijdje weg, immers. Ze passeerden de gymzalen en de kleedkamers. Dorian begon zachter te praten. Voor haar was het immers ook niet toegestaan hier te komen. 'Die gang kun je maar beter niet nemen, dan ga je naar de kerkers. En als er toevallig iemand zit, heb je nog kans een wachter tegen te komen ook. Kijk, daar lijkt het dood te lopen, maar als je helemaal naar het eind doorloopt zul je zien dat je verder kunt.' Ze liepen de schemer tegemoet. 'Ik vraag me trouwens af of ze dat skelet ooit opgeruimd hebben,' vroeg Dorian zich half hardop af.
 1. Hoeveel later hangt af van de vraag of ze nog langs de slaapzaal gaan, maar dat lijkt me niet al te veel uitmaken voor het vervolg
Klein maar dapper

« [Reactie #11] : 6 jaar geleden »
snel trippelde Learka achter Dorian aan een brede grijns op haar gezicht. Een bezoekje aan de kerkers leek plotseling leuker dan ze verwacht had. Ze merkte hoe een paar van haar medeleerlingen hun met grote ogen aankeken, ze nam het hun niet kwalijk, je zag dan ook niet elke dag twee meisjes dwergen samen lopen.

"Ik ren heel even naar de slaapzaal." Ze knikte naar Dorian voordat ze er vandoor schoot, ze wilde de andere dwerg niet te lang laten wachten dus gooide ze haar breiwerk zonder verder om onthaal op haar bed. Als er steken waren los-geschoten zou ze die later wel weer vast zetten, geen punt. Maar nu had ze geen tijd voor breien of andere dingen, nu ging ze op avontuur.

Dorian kletste de hele weg naar de kerkers en Learka vond dat helemaal niet erg. Het was lekker opbeurend en maakte het misschien nog extra spannender. Het was een beetje als stiekem van je kamer af sluipen om een koekje te stelen uit de koektrommel, bang dat je moeder je betrapte en je met de bezem weer terug naar boven werd gejaagd. Alleen ging je niet dood als je verdwaalde op je weg naar de koektrommel.

"Gym hebben we van vrouwe Ó Coileáin ." Heel even keek ze de andere dwerg aan terwijl ze moeite deed om haar bij te houden, bij Mortos wat kon zij snel lopen zeg! "Die ken je toch wel, de fee." Ze had echt geen idee of vrouwe Ó Coileáin er al was toen Dorain nog op Bumetrel zat, misschien wel, misschien niet.
Ze liepen verder, blijkbaar konden ze door een doodlopende gang lopen. Ze geloofde veel, maar dat toch niet. Maar ach, soms vergat ze dat ze op een school samen met feeën en zelfs centaurs zat. Wie was zij dan om niet in een doorlatende muur te geloven?!

"Bij Mortos! Zei je nou skelet?!" Ze piepte even maar liep dapper door. Een echt avontuur zou dit worden.


« [Reactie #12] : 6 jaar geleden »
Learka vertelde over haar lerares en Dorian knikte. 'Die is vast aangenamer dan Krause,' zei Dorian. 'Ik ken haar niet, maar heb wel de verhalen gehoord.' Ze glimlachte. Een bloemenfee die zowel dokter als gymlerares was, natuurlijk had ze erover gehoord.
De gang waar ze nu in liepen, maakte een nauwelijks waarneembare bocht. Het begon steeds schemeriger te worden, naarmate ze verder van het fakkellicht uit het algemeen toegankelijke kelderdeel afliepen. Toen liep de gang dood. Tenminste, zo leek het.

'Skelet, ja. Ergens diep weg in de kerkers, we zullen hem uit de rondleiding houden. Geen idee hoe het daar terechtgekomen was, ze zéggen dat het een mensenvriendje was van een sirene, maar dat die sirene 'm toen vervolgens compleet vergeten is. Totaal verhongerd, de arme drommel.' Of dat was de verklaring die ze er zelf voor had bedacht. Dat wist ze niet meer. Het klonk wel interessant in ieder geval. Het zou net wat voor Elmay geweest zijn.

Voor de goede waarnemer was er aan de linkerhand een zwarte vlek, zwarter dan de muur. Nu ja, je hoefde niet zo'n heel goede waarnemer te zijn, want de kille tocht verried de aanwezigheid van de doorgang ook wel. 'Tot hier kun je je er met een "ik was verdwaald" uit kletsen,' zei Dorian. 'Maar als je hier de hoek om gaat en op kniehoogte voelt ...' Ze voerde de beweging uit en haar gezicht spleet open in een brede grijns. 'Ha, ze liggen er nog. 'Dan vind je mijn geheime kaarsenvoorraad. Nu die van jou, als je wilt. Als je maar zorgt dat er altijd minstens een kaars blijft liggen.' De roodharige dwerg tastte in haar buidel en haalde haar tondeldoos tevoorschijn, waarmee ze de kaars aanstak. 'Tada!' Een flakkerend lichtje bescheen het gezicht van het andere meisje.
Klein maar dapper

« [Reactie #13] : 6 jaar geleden »
Er schoot een rilling door haar heen toen Dorian vertelde over het skelet, ze was niet zo'n fan van sirenes en ze was eigenlijk heel erg blij dat ze er nog geen ontmoet had tijdens haar verblijf op Bumetrel. "Laten we hopen van niet." Mompelde ze, hoewel ze dit toch een leukere verklaring vond dan dat de persoon vermoord was.

Dorian haalde een kaars tevoorschijn en stak deze aan. Een voorraad kaarsen was zo'n gek idee nog niet en ze bedacht al verschillende ideeën hoe ze aan kaarsen kon komen om deze bij te vullen.
Het was allemaal zo bekend. Het donker en de kille tocht die door de doorgang kwam zorgde ervoor dat al haar zenuwen verdwenen. Het was net alsof ze er met een groepje dappere kinderen vandoor ging om in verlate mijnschachten op verkenning te gaan.

Ze glimlachte dapper terwijl ze naar de roodharige dwerg voor haar keek. Het vlammetje van de kaars wierp een bekende gloed op haar gezicht en ze voelde zich voor de eerste keer sinds haar vertrek uit Schidnaj weer thuis.[1]
 1. Zullen we een nieuw topic in het kerkers forum maken of gewoon hier doorgaan?  :-[

« [Reactie #14] : 6 jaar geleden »
[1]

Flakkerend kaarslicht riep duistere schaduwen op vanuit nog zwartere hoeken. Gangen liepen recht, schuin, krom, weer recht en af en toe was er een kille windvlaag die verried dat er een zijgang was. Nu ja, het was natuurlijk niet te vergelijken met een echte mijn of een grottenstelsel, maar voor nu was het goed genoeg. Ook Dorian was te lang niet ondergronds geweest en ze genoot dan ook met volle teugen.

'Heb je de weg nog een beetje in beeld?' vroeg ze na een tijdje aan het andere meisje. Niet dat ze nu zo'n ingewikkelde route gekozen had, en ze bleven ook ver uit de buurt van de plaats waar ze vroeger eens over een skelet gestruikeld was. Toch kon iemand (hoewel, een dwerg niet, natuurlijk) op deze korte afstand al wel verdwalen en voor immer rond blijven dolen. Totdat hij bij toeval tegen de uitgang aanliep, van honger omkwam of een reuzenspin ontmoette.

'Wat vindt je het leukste van Bumetrel, tot nu toe?' informeerde ze vervolgens. Dorian wilde Learka graag beter leren kennen, het was eeuwen - de afgelopen wintervakantie, namelijk - geleden dat ze tijd doorgebracht had met een vrouwelijk exemplaar van haar ras. Elfen, weerwolven en nimfen waren allemaal prima, maar als puntje bij paaltje kwam, ging er toch niets boven een dwerg.
 1. Laten we maar hier doorgaan. Gewoon om het makkelijk te houden. (A)
Klein maar dapper

« [Reactie #15] : 6 jaar geleden »
Learka genoot met volle teugen. De duisternis, de kille windvlagen. Het was net alsof ze weer thuis was. Links, rechts, rechts, links, links. Ja, het was prima te volgen. "Eitje." Zei ze met een brede glimlach naar Dorian. Ze leek haar echt ontzettend aardig.

Stiekem wilde ze haar schoenen uitdoen en op blote voeten verder trippelen, deed ze thuis immers ook altijd. Zou Dorian haar dan vreemd vinden als ze dat deed? Toch maar niet. Ze strekte haar hand uit en gleed met de topjes van haar vingers over de stenen aan de linkerkant van gang.

"Wat ik het leukste vind?" Stilletjes dacht ze even na. Tja, wat vond ze het leukste? De lessen? De verschillende myrofas? "De gezelligheid." Zei ze ten slotte. Dat het soms te druk was en dat elke myrofas letterlijk op haar neer keek irriteerde haar soms wel, maar ach, het had zo zijn voordelen.

Het was gezellig met Dorian, met iemand die begreep hoe het was. Hoe groot de drang van ondergronds zijn was. Iemand die niet al te veel op je neerkeek. 

« [Reactie #16] : 6 jaar geleden »
Dorian grinnikte om Learka's zelfverzekerde antwoord. Het meisje deed haar aan zichzelf denken, toen ze net op Bumetrel was. Wie weet, waren ze nog wel achternichten ofzo. Moesten ze toch eens uitzoeken, een keer. De twee dwergen sloegen linksaf, een andere optie was er namelijk niet en liepen zowat tegen een muur. Waren ze hier alweer? Dorian besefte dat ze niet genoeg op zat te letten. Niet dat het erg was, ze had hier vaak genoeg rondgehangen om elke plek te kunnen herkennen.

'De gezelligheid, inderdaad', stemde ze met Learka's volgende antwoord in. Dat vond zij ook altijd, behalve op de momenten dat het haar wat te benauwend werd. Maar dan ging ze naar buiten, of hier naar beneden, en dan was het binnen de kortste keren weer in orde. 'En het minst leuke?' Daar was ze eigenlijk ook wel benieuwd naar. 'En waarom heb je eigenlijk voor Socophon gekozen?' vroeg ze er meteen, geheel logisch, achteraan. Ze ging er in ieder geval maar vanuit dat het meisje haar eigen uniform droeg.[1]
 1. Als Learka nou geen uniform draagt, vraagt Dorian: "Welke afdeling doe je eigenlijk?"
Klein maar dapper

« [Reactie #17] : 6 jaar geleden »
De gangen leken zich oneindig voort te strekken en hoewel ze wist dat dat niet kon (alles moest een keer ophouden) vond ze het leuk om net te doen alsof de kerkers geen einde hadden en alsof ze er voor eeuwig in kon ronddolen. Dat zou pas mooi zijn."

"Ik mis natuurlijk mijn familie," Zei ze als antwoord op Dorian's eerste vraag. Het was waar, ze miste haar moeder en zelfs haar eigenwijze, zeurende, broertje miste ze bij vlagen. "De nekklachten is ook iets waar ik zonder zou kunnen."
Het licht nerveuze lachje dat er op volgde ketste af tegen de muren van de kerkers, harder dan ze had verwacht en ze kromp een beetje in elkaar.

"Waarom ik voor Socophon heb gekozen?" Daar moest ze zelf heel even over na denken. "Omdat ik geen magische talenten heb en omdat ik over het algemeen totaal niet sportief ben. Plus ik hou van kunst." Vanuit haar ooghoek keek ze Dorian even aan. "En jij? Ik bedoel..." Oh stom stom stom! Kon ze niet eens een normaal gesprek meer voeren. "In welke afdeling zat jij?" 

« [Reactie #18] : 6 jaar geleden »
Dorian humde instemmend. Familie, ja, die zou je mee moeten kunnen nemen naar Bumetrel. Zo af en toe. Net genoeg om de banden goed te houden, maar natuurlijk ook weer niet zo lang dat je je aan elkaar ging ergeren. Dorian stelde zich voor hoe haar tante hier op Bumetrel rond zou lopen, maar besefte tegelijk dat Learka nog aan het praten was, dus richtte ze zich weer op het meisje. Het zou nogal raar zijn als ze hier, midden in de kerkers, in lachen uitbarstte om een binnenpretje.

De verspreking, als je het al een verspreking kon noemen, viel Dorian nauwelijks op. 'Ik heb Heracor gedaan.' Ze grijnsde. 'Ik was dat meisje dat altijd in bomen klom en met de jongens uit het dorp stoeide. Maar kunst vind ik ook leuk, tenminste, sommige kunst. Mijn vader is edelsmid, dus ik ben opgegroeid met aandacht voor kleuren en vormen en hoe je iets kunt afbeelden. Maar je vindt toch niet alleen maar kunst leuk, hoop ik?' Als je afdelingskeuze bestond uit een afstreeplijstje, en je vond maar één van de vakken leuk, dan zou het moeilijk worden om het zes jaar vol te houden.
Klein maar dapper

« [Reactie #19] : 6 jaar geleden »
Ze kon zich geen jonge Dorian voorstellen. Nouja, nog niet tenminste. Ze kende haar toch ook pas net maar ze knikte instemmend.
"Heracor lijkt me wel een gezellige afdeling, als je het zweet niet meetelt."

Dorian sprak over haar vader, dat hij edelsmid was, en ze hapte naar adem. Ze had niet verwacht dat het gesprek de wending van vaders zou nemen. Het was een verboden onderwerp, het lag in een afgesloten kistje ver weggestopt in haar gedachten maar haar hart had de sleutel en die had nu besloten dat het tijd was om het kistje eens goed van binnen en buiten af te stoffen. "Mijn vader werkte in de mijnen." mompelde ze en ze weigerde Dorian aan te kijken, hopend dat ze de trilling in haar stem niet op zou merken, nog het gebruik van de verleden tijdsvorm als ze het over haar vader had.

"Mijn moeder maakte wel eens sieraden, dus heb ik dat ook geleerd." Snel ging ze over naar een ander onderwerp en kneep in het vel van haar arm om niet te huilen daar had ze op dit moment absoluut geen zin in, ze zou het huilen uitstellen tot vanavond in haar bed op de slaapzaal als ze onder haar dekens lag en de rest al sliep.
"Nee hoor, ik vind ook wel andere vakken leuk." Ze grijnsde breed. "Godsdienst is wel interessant, oh en zwaardvechten vind ik ook wel leuk. Hoewel ik er niets van bak."     

« [Reactie #20] : 6 jaar geleden »
Dorian merkte de verleden tijd wel degelijk op, maar stootte net op dat moment haar teen tegen een uitstekend richeltje, en moest haar best doen niet een krachtterm te laten vallen. Learka was aan het woord tenslotte. Ze wachtte tot het andere meisje was uitgepraat, en reageerde met een in het donker onzichtbare glimlach en een 'gelukkig maar'. Om na een moment van overpeinzing eraan toe te voegen. 'Zwaardvechten is lastig in het begin, zeker omdat de anderen allemaal langer zijn en een groter armbereik hebben. Maar als je zin hebt om een keer met iemand van gelijke lengte te oefenen ...' Ze grijnsde en sloeg een hoek om. 'Nog twee keer naar links en dan zijn we weer bij de ingang.'

En dat waren ze dan ook een paar minuten later. Het was maar goed ook, want de kaars ging uit en de laatste meters moesten ze in het donker afleggen. Toen ze weer in het licht liepen, in gangen waar leerlingen wel mochten komen (hoewel niet-leerlingen wellicht niet), kwam Dorian toch nog terug op wat Learka eerder had gezegd. 'Het moet fijn zijn als er speciale dingen zijn die je van je eigen moeder geleerd hebt. Zoals die sieraden. Mijn moeder overleed toen ik nog heel jong was en soms vraag ik me wel eens af hoe het geweest zou zijn ...'
Klein maar dapper

« [Reactie #21] : 6 jaar geleden »
Hun tochtje door de kerkers ging veel te snel voorbij, het liefst zou ze voor eeuwig in de kerkers gebleven zijn. Gezellig in het donker. Dat ze dan waarschijnlijk omgekomen zou zijn van de honger, dorst of andere ongemakken maakte niet zoveel uit. Dan zou ze tenminste gelukkig gestorven zijn. Bah wat een verschrikkelijk idee, hoe kon je nou gelukkig sterven? Als je doodging ging je dood en daar was niemand blij mee.
"Daar hou ik je aan." Glimlachend keek ze Dorian aan. Het zou zeker een keertje fijn zijn om met iemand van haar eigen lengte te kunnen oefenen, hoewel ze nu al de uitslag van een potje zou weten. Dorian 100, Learka 0. Of iets in die richting.

toen Dorian begon over haar moeder kreeg ze weer een brok in haar keel. Ze had het natuurlijk niet geweten van Dorian's moeder en plots voelde ze zich schuldig, zij had haar moeder tenminste nog.
"Ik denk niet dat je veel meer kan doen dan je afvragen hoe het geweest zou zijn. In je gedachten kun je je wel gaan bedenken hoe je leven zou zijn verlopen als ze er nog geweest zou zijn maar zeker weet je het toch nooit. De band tussen moeder en dochter is natuurlijk een hele sterke en het is heel prettig als je de kans hebt gekregen om die band op te bouwen en te onderhouden maar als je die kans niet hebt gehad is het misschien beter om er niet te veel over te gaan nadenken. Dan word het gemis alleen maar groter."

Snel wierp ze een blik op Dorian om vervolgens weer naar haar voeten te kijken toen ze er achteraan mompelde. "Soms is het beter om compleet te vergeten dat je ze mist. Om het te verdringen en te doen alsof ze nooit bestaan hebben. Wat je niet kent kun je ook niet missen. Dat doe ik tenminste altijd als ik mijn vader mis. Ik voel me er verschrikkelijk schuldig om dat ik hem zo probeer te vergeten maar als ik altijd aan hem zou denken zou het er ook niet gemakkelijker op worden." Een zucht ontsnapte haar. "En ik moet door, ik moet leven, en hoewel ik zielsveel van hem hou zal ik het zonder hem moeten doen."

« [Reactie #22] : 6 jaar geleden »
Er kwamen wijze woorden uit Learka's mond, hoewel Dorian niet helemaal wist of ze het er wel mee eens was. Waar kwam dit allemaal vandaan? Maar al snel werd het duidelijk. De jonge vrouw sloeg even haar arm om de schouders van het meisje. 'Het is nog niet zo lang geleden, zeker?' vroeg ze vriendelijk. Het was aan alles te merken dat Learka haar vader niet al op heel jonge leeftijd verloren had, zoals Dorian haar moeder, maar dat het verdriet nog tamelijk vers was.

'Ik denk dat het wel werkt, voor een tijdje, om er niet te veel aan te denken,' zei Dorian een tijdje later bedachtzaam. 'Maar op de lange duur, als het wat minder zeer doet, helpt het misschien juist om je de goede dingen te herinneren. Mijn vader wilde bijna nooit over mijn moeder praten, maar een jaar of wat geleden is hij begonnen om me zijn herinneringen te vertellen, en ik denk dat het goed voor hem is. Maar ja, misschien duurt het wel een tijd voor je daaraan toe bent.' Ze wist niet of ze zo veel troost bood, maar ze wist dan ook niet precies wat Learka doormaakte. Zelf kende ze alleen het gemis, het niet hebben van een moeder, maar niet het verdriet van het verlies van een dierbare. Ze was immers nog heel erg jong toen haar moeder stierf.
Klein maar dapper