Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Thuis  (1232 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 6 jaar geleden »
Toe maar, Skári, ren maar vast vooruit.[1] Ajith liet het jongetje van zijn arm zakken - het was toch wel een eind lopen van de kerkers naar het kantoor van Mocha - en zette hem op de grond.


De nachtelf keek even naar de landelf maar die straalde rust uit. Rust was goed, was fijn. Rust was geen gevaar. Rust was misschien een valsstrik. Wantrouwen kwam in een golf opzetten en ebde weer weg. Ze waren er bijna. Het kantoor was veilig. Het kantoor was haard en stoel en wijn en bed en het bureau met zijn en Mocha's wapen.


Het kantoor was Boduuan. Plotselinge rampspoed, straf, woede, onbegrip. Het kantoor was een mes, Cerðolf huilend. De nachtelf stond plotseling stil, zocht steun bij de muur. Het werd zwart voor zijn ogen, hij zakte door zijn knieën, leunde met zijn rug tegen de muur, gaf over.
 1. Toe maar, Skári, ren maar vast vooruit.
Echtgenoot van Tetachan Mocha
« Laatst bewerkt op: 6 jaar geleden door Tetachan U. M. Mocha »

« [Reactie #1] : 6 jaar geleden »
"Ajith?" Ze liep achter hem, zag hem wankelen en steun zoeken. Wat er gebeurde was niet duidelijk, maar de kippenpoot kwam er weer uit met een onverwachte snelheid. Aan de verkeerde kant bovendien. "Ajith?"

Ze draaide zich om, gaf Cerðolf in handen van Elik - hij keek hoogst verbijsterd - en knielde naast Ajith. Men zou denken dat je na verloop van tijd aan de geur van braaksel gewend raakte, zieke leerlingen waren er genoeg. Maar toch was het nog viezer dan de geur van bloed. Penetrant. Het bezorgde haarzelf bijna braakneigingen.

"Elik? Kun je hem het laatste eind tillen?" Het gaf geen pas hem hier lang bij te laten komen. En het zou hem goeddoen op bed te kunnen liggen. Het was vast alleen maar door de spanning. Of nee, het was vast die nieuwe kok. "Die kippenbout was vermoedelijk niet gaar genoeg." Mopperde ze.
No mercy for the wicked.

« [Reactie #2] : 6 jaar geleden »
Elik knipperde even met zijn ogen. Tillen? Of hij Ajith kon tillen? Hij gaf het kleine nachtelfje terug aan zijn moeder en zei tegen Fellow: We zijn er bijna, we komen er nu zelf wel. Ik kom zo nog wel even rapport uitbrengen."

Tillen. Juist. Elik liep naar de oudere nachtelf, kokhalste op zijn beurt. Nu ja, weigeren was geen optie, niet met Tetachan én Fellow als toeschouwers. Hij trok Ajith met wilsmagie omhoog en legde hem over zijn schouder. Niet heel elegant, maar de beste manier om een volwassen man te dragen.

De nachtelf stonk naar kots en ongewassen staat. Het was geen pretje en Elik was dan ook blij toen ze het kantoor bereikten en hij de nachtelf op het bed kon leggen.
In een opwelling zei hij: "Kan ik nog wat doen, vrouwe Mocha? Ik vind het geen probleem om de jongetjes even bezig te houden. Of misschien wat water halen?"

Het klonk alsof hij zich aan het inlikken was. Of misschien als een excuus voor de gevangenschap van de nachtelfen. Maar het was niets anders dan de reflex van een leerling die zijn meester voor probeert te zijn in het geven van de opdracht. Dat hij gesteld was op zijn meester had daar verder niets mee te maken.

« [Reactie #3] : 6 jaar geleden »
"Water graag." Zei Mocha, die twee kinderen tegelijk in het gareel probeerde te houden. Cerðolf moest worden verschoond en te eten krijgen, Skàri was zijn paard kwijt, en allebei hadden ze aandacht nodig. En een wasbeurt. Die faun wist werkelijk niet wat hij met kinderen aan moest. Bovendien was Ajith ziek. Ajith stonk, en moest gewassen worden. En zijzelf had ook een momentje rust nodig.

Maar eigenlijk had ze een opperbest humeur. Haar twee kinderen terug, haar man nog heel, en maar één nachtje cel. Meer niet. Niet eindeloos, en niet eindigend op een schavot. Het was ongelooflijk.

"En zeep. Verder heb ik niets nodig." Ze liep naar de vensterbank en keek naar buiten. Gewoon Bumetrel, zoals het altijd was. Rust nergens te bekennen, maar op zijn minst was het normaal. Met een fronsje draaide ze zich terug, zag de jonge nachtelf naar de deur lopen. Gehoorzaam en snel, als altijd. "Dank je, Elik." Zei ze. "Het is goed te weten dat je loyaal bent. Maar wees niet al te gul met je loyaliteit." Het zou hem niet al te best bekomen als men hem met haar ging verbinden. Het minste of geringste en hij werd ook opgepakt, als handlanger.
No mercy for the wicked.

« [Reactie #4] : 6 jaar geleden »
Langzaam loste de zwarte waas voor Ajith op. Eerst in vlekken en daarna totaal. Zo op zijn rug was het prettig liggen. Zijn maag kwam tot bedaren en de geur en de hardheid van het bed gaven een vertrouwdheid die hem iets rustiger maakten. Hij hoorde Mocha scharrelen in de andere kamer. Een deur opende en sloot zich en al gauw klonk er een boel geplons, gekraai en geprotesteer. Een flauwe glimlach verscheen op zijn gezicht toen hij zich afvroeg wie van de twee dit keer het gekraai verzorgde en wie het gehuil.

Zelf stonk hij ook. Het duurde even voordat hij dat ontdekt had, hoewel het hem meestal niet aan scherpe zintuigen ontbrak. Zijn bilaud zat eronder. Waaronder wilde hij niet weten. Met hydoree probeerde hij de troep nat te maken, maar de magie in zijn hoofd was een verzameling wespen die niet te vangen was. Toen hij overeind kwam om het ding dan maar uit te trekken, verschenen er opnieuw vlekken voor zijn ogen. Ajith rilde toen een plotselinge kou door zijn lichaam schoot. Griep zeker. "Ik wil niet naar de ziekenzaal," mompelde hij. De laatste keer dat hij griep had, was hij immers daar geparkeerd.
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #5] : 6 jaar geleden »
Het duurde een half uur voor ze bij hem kwam kijken. In de tussentijd was er het nodige rondgespetterd in een tobbe. Was de hele omgeving rond het bad bijzonder nat geworden. Het hielp ook niet echt om de twee koters daarvoor te straffen, al was het maar omdat ze niet begrepen wat er mis was met water naast het bad. Voor zover ze al doorhadden dat zij het erheen gegooid hadden.

Daarna begaf ze zich naar de slaapkamer met een tobbe vol schoon water en zocht een schoon nachthemd voor Ajith uit. Hij mocht protesteren wat hij wilde, hij kreeg een nachthemd aan. "Blijf liggen." Foeterde ze toen hij half overeind kwam. "En waag het niet eruit te komen voor ik je toestemming geef. Ik ga je schoonmaken."

En dat schoonmaken, dat kon natuurlijk het beste met ijskoud water.
No mercy for the wicked.

« [Reactie #6] : 6 jaar geleden »
Cerce, Tetachan, ik kan mezelf wel schoonmaken[1], wierp Ajith tegen en instinctief al iets inbindend: alleen mijn kleren zijn vies, die kunnen met de schoonmaaksters mee. Toch?[2]

Er kwam niet bepaald damp van het water, merkte Ajith op in een vlaag van alertheid. Dit is toch wel warm, Tetachan, toch? Of lauw?[3]
Hij probeerde met zijn vingers bij de tobbe te komen, maar een blik die aan duidelijkheid niets te wensen over liet, deed hem de exodus al vroegtijdig staken. Tegen de Rode Zee die Tetachan Mocha heette was geen staf bestand. Zowel Israël als Egypte besloten ditmaal maar aan de goede zijde van de woestijn te blijven om het noodlot af te wachten. Met niets dan nachthemd en deken begon Ajith zijn verdediging al op te werpen.
 1. Cerce, Tetachan, ik kan mezelf wel schoonmaken
 2. alleen mijn kleren zijn vies, die kunnen met de schoonmaaksters mee. Toch?
 3. Dit is toch wel warm, Tetachan, toch? Of lauw?
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #7] : 6 jaar geleden »
"Wees maar blij dat ik het doe." Gromde ze. "Dat ik nog niet boos genoeg ben om onverschillig te zijn. Bovendien wil ik kunnen slapen, en je stinkt." Ze nam een doek en sopte die flink in het water. Keek met een ruk op toen hij probeerde de temperatuur te voelen. Het was maar goed dat hij zich onmiddellijk terugtrok.

"Bang voor een beetje water?" Hoonde ze, en wist nog bijtijds de verleiding hem de tobbe over zijn hoofd te kieperen de kop in te drukken. Het zou het bed niet prettiger maken, vannacht.

"Wees liever bang voor mij." Ze trok de deken van hem af, haalde het nachthemd uit zijn handen en onderwierp hem aan een grondige poetsbeurt. Met de liefde van een kat voor haar jong: hoe erg je ook tegenstribbelt, je komt er toch niet onderuit. "Jij," begon ze al poetsend, en trok zich niets van zijn gesputter aan, "bent er bijna in geslaagd alles aan stukken te gooien wat we hebben opgebouwd. Alles! Nee, houd je mond!"

Ze plonsde de doek hartgrondig in het water en vervolgde de schrobbering. "Ik zei houd je mond! Niet alleen heb je alles geriskeerd, je hebt zowaar bijna zelf je eigen zoon vermoord. Nee! Houd je mond! Het interesseert me niet hoe het ging!" Het was bijna niet mogelijk dat hij de kou van het water nog erg voelde, zo hard schrobde ze hem. "Heb je dan niets geleerd? Is je niets heilig? Zelfs je eigen zoon niet? Is de galg soms zo aantrekkelijk voor je? Kan het je niets schelen dat het je eigen vlees en bloed is? Moet je me dan alles afnemen? Begrijp je dan bij Cerce niet dat dit je laatste, allerlaatste kans is, dat er geen kansen meer komen, dat het je zoon is, bij Cerce, je zoon!"

Ze wrong de doek niet uit dit keer, voor ze hem er opnieuw mee te lijf ging. "Je geeft me niet eens een kans het te voorkomen. Geen enkele kans je tegen te houden. Geen enkele kans, en bij Cerce, moet ik soms nog van je houden als je mijn zoon.. En ik kan niets doen om te voorkomen dat je het nog een keer doet!"

Ze gromde. "Ik.. ik weet niet wat ik moet doen, niet hoe, maar al moet ik je er hoogstpersoonlijk voor aan mijn zwaard steken, ik zal je leren dat je van ze afblijft."
No mercy for the wicked.

« [Reactie #8] : 6 jaar geleden »
Ze geselde hem met ijskoud water en een woede die ze anders maar zelden tot uitbarsting liet komen. Alles, hij had alles verkeerd gedaan. Het was allemaal exclusief zijn schuld. ...eigen vlees en bloed... alles afnemen... je zoon is... soms nog van je houden als...

Hij rilde, wilde haar afweren, maar er viel niets af te weren... ach misschien als hij zijn best deed, al zijn krachten verzamelde, dan kon hij wel aan haar ontsnappen... de lust ontbrak hem. Hij sloot zijn geest af voor haar woorden en de beelden die ze opriepen, maar ditmaal lukte het hem niet. De echte waanzin was geweken, wat overbleef... ja, wat bleef er over? De trotse Cú Chull'ain was ver weg en de vrolijke Ajith die zijn vrouw en kinderen op handen droeg, was veranderd in een verzameling wrakhout.

Het was niet eerlijk wat ze zei, niet waar en het kwetste hem dat ze hem afviel. Toen er eindelijk een eind leek te komen aan Mocha's woede en hij er een woord tussen kon krijgen, maakte hij van die gelegenheid niet gebruik. In plaats daarvan deed hij er het zwijgen toe en draaide Mocha de rug toe.
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #9] : 6 jaar geleden »
Dat was ook niet goed. Eigenlijk was niets goed. Of nee, er was het een en ander goed, maar het grootste gedeelte van de reacties die hij geven kon was dat niet. Deze, deze reactie was niet alleen niet goed, hij was slecht.

Natuurlijk was er geen eind gekomen aan haar woede alleen omdat ze ophield met praten. En ook niet omdat de wasbeurt ten einde was. Het gaf alleen wel de gelegenheid om de natte boel op te ruimen. En toen kwam ze naast hem liggen, sloot haar armen om zijn buik en trok de deken over hen heen.

"Wat denk je?" Vroeg ze, "wat zit er in je hoofd? Ik kan het niet horen."
No mercy for the wicked.

« [Reactie #10] : 6 jaar geleden »
Ajith aarzelde. Hij wilde niet praten, hij wilde nadenken, alleen zijn in zijn hoofd, dingen op een rijtje zetten. Tetachan daarentegen wilde praten, zo kende hij haar. Alsof ze haar gedachten al pratend kon ordenen. En zijn gedachten erbij. Het was een vrouwelijk iets. Soms ergerde het hem mateloos, soms waardeerde hij het zeer.

"Mijn hoofd is vol met leegte. Er is niets te horen behalve echo's. Niets te zien, niets te voelen."

Dat had ze immers al voor hem besloten. Alles was immers zijn schuld. Niets kon hem wat schelen. Wat belangrijk voor haar was, ha! voor hem was duidelijk niets belangrijk. Uitleg was niet nodig, Tetachan was immers alwetend. Volmaakt bovendien.

Ajith haalde de armen van zijn vrouw van zijn buik. "Ik ga slapen. Je leerlingen wachten ongetwijfeld met smart op je."
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #11] : 6 jaar geleden »
Ze dacht na, sloeg haar armen weer om hem heen. Het was even stil. "Ik geloof er niets van." Besloot ze. "En ik wil het graag weten. Die leerlingen wachten wel. Hoe kom je er toch in vredesnaam bij om je zoon te doden? Wat... hoe werd dat een optie?"

Het was wel voor te stellen, misschien zou ze het zelf ook wel gedaan hebben. Maar ze begreep simpelweg de situatie niet. En herhaling was niet te voorkomen als ze de situatie niet kende. Maar moest zeker voorkomen worden. Vermoedelijk.

"Ajith." Ze twijfelde. "Ajith ik weet niet wat ik doen moet."
No mercy for the wicked.

« [Reactie #12] : 6 jaar geleden »
"Je moet naar je lessen gaan. Ik heb je niets te zeggen," was het koude antwoord van Ajith. "En verder kun je dan de hele dag mentor spelen en liefhebbende moeder. Precies wat je anders ook doet. Zo makkelijk is het leven." 

Opnieuw haalde hij Tetachans armen los. "Je kunt natuurlijk net doen alsof je me nu weer waardeert en van me houdt, maar wat je werkelijk over me denkt, is me een kwartier geleden wel duidelijk geworden. Laat me slapen. Tegen de tijd dat je terug bent, ben ik wel op. En de enige reden dat ik dan niet weg ben, is het bevel van die erudiete faun die de witte toren bevolkt. Ons geweten, onze toeverlaat in goede en kwade dagen."
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #13] : 6 jaar geleden »
Ze fronste. "Wat ik werkelijk over je denk? Werkelijk, Ajith? Ben je ineens vijftig? Wat ik werkelijk over je denk weet je allang. Pubermeisjes-drama[1] is wel het laatste dat we nodig hebben."

Ze ging half overeind zitten, keek op hem neer. "Wat ik werkelijk over je denk heb ik je al zo vaak verteld. Ik zie naar je op, ik waardeer je, ik respecteer je en ik houd van je. Ik ben trots op je. Ik vertrouw je.
Maar ik begrijp je niet meer. Ik begrijp niets van wat je zegt. Ik begrijp niets van wat je deed. Ik begrijp niet waar je heen wilt. Wat je wilt. Waarom je deed wat je deed."

Met een zucht ging ze verder overeind zitten. "Bij Cerce, Ajith. Is dat alles wat je nodig hebt om te denken dat ik je niet liefheb? Ben je zo makkelijk van je stuk te brengen? Je weet toch wel beter?"
 1. Ja, ik weet dat pubers een modern verschijnsel zijn.
No mercy for the wicked.

« [Reactie #14] : 6 jaar geleden »
Hij wist niet wat te antwoorden. Hij kon toch moeilijk toegeven dat hij niet begreep waarom ze hem nog zo hoog had? Hij was geen schim meer van de nachtelf die haar had versierd en opgeëist.

Cú Chull'ain, de trotse echtgenoot was dood. En wat was er voor in de plaats gekomen? Een twijfelaar. Een nachtelf met nachtmerries. Een krankzinnige. Een zwakkeling. Iemand bij wie alles wat hij aanraakt in stukken valt.

"Je bent er nooit als hij komt," zei hij uiteindelijk schor. "Hij begrijpt niet wat ik zeg. Hij legt alles verkeerd uit. Hij haat me. Beetje voor beetje neemt hij me alles af. Hij straft me. Skári eerst. En dan het verbod om nog meer kinderen te verwekken. En toen Cerðolf. Hij wilde Cerðolf laten opvoeden door Vanilla." Ajiths stem schoot uit. "Hij wist niets van Vanilla. Ik probeerde hem uit te leggen... hij luistert nooit, Tetachan. En jij bent er nooit als hij komt. Hij haat me. Hij wilde me Cerðolf ook nog afnemen. Ik kon dat niet laten gebeuren... hij is mijn zoon. Ik was zo boos, zo radeloos. Je was er niet, Tetachan. De dolk lag zomaar in mijn hand. Ik lever mijn zoon niet uit aan een vampier."

Tranen liepen over de wangen van de nachtelf. "Alia bezoekt me elke nacht, ik zie dode vrouwen bij mijn ontbijt. Ik hoor schreeuwen, krijsen. Overal bloedende weerwolven. Ik krijg ze niet meer weg, Tetachan. Ze grijnzen me aan..."

Waarom heb je me verraden?[1]. Hij schreeuwde. Het is jouw schuld![2]
 1. Waarom heb je me verraden?
 2. Het is jouw schuld!
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #15] : 6 jaar geleden »
Nu, dat was in ieder geval een kleine blik in zijn beleving. Dat hij nachtmerries had, dat wist ze. Dat ze hem zo hoog zaten, dat niet. En wat het te maken had met Cerðolf was haar ook volstrekt onduidelijk. Terwijl het steeds duidelijker werd dat hij een goede poging deed zijn verstand te verliezen, een feit dat de veiligheid van eigen huis en bed enigszins in gevaar bracht.

"Ik hoor je." Antwoordde ze. Het hielp vermoedelijk niet zoveel om te ontkennen dat het haar schuld was. En misschien had hij deels ook wel gelijk. Hij was altijd op de loop gegaan voor zijn problemen, en nu kon hij dat niet meer.
Het was haar werk dat hij niet meer kon vluchten. Maar het was haar schuld niet dat hij zich door zijn verleden schrik liet aanjagen. Het was haar schuld niet wat hij gedaan had. Ze zou zijn beschuldiging niet bevestigen.
Hij had niet eens meer willen vluchten, had hij gezegd. Hij wilde blijven. Was alleen het idee van de nooit gebruikte vluchtmogelijkheid al genoeg om zijn nachtmerries op afstand te houden? Dan was er ook de mogelijkheid om ze op een andere manier weg te houden.

Ze glipte uit het bed, liep naar het kantoor en kwam na wat gerommel terug met een drankje. "Drink dit. Dat zal je dromen op afstand houden."
No mercy for the wicked.

« [Reactie #16] : 6 jaar geleden »
Maar toen Tetachan terugkwam met het flesje stond Ajith haar op te wachten. Woede lag over zijn hele gezicht. Met een woest gebaar sloeg hij het flesje uit haar handen. "Je hoort me?" schreeuwde hij, "je hoort me? Ben ik een hond, een onredelijk kind dat je niet ingaat op wat ik zeg. Vragen? Zijn mijn antwoorden niet die je horen wil? Denk je dat ik niet merk dat je doet alsof ik dom ben? Dat ik krankzinnig ben?"

"Ik ben niet krankzinnig!"

En zachter: "Zou ik niet weten als ik dat was? Denk je dat ik Skári en Cerðolf zou doden als ik gek was? Dat ik jou hals zou doorsnijden als ik niet meer bij zinnen was?"

"Je bent er nooit als ik je nodig heb! Je bent een slechte vrouw! Je paait me en dan verwijt je me weer. Je baart kinderen, maar ik mag ze niet beschermen. En alleen maar dode weerwolven. De blik van Alia."

"Dit is geen goed idee," mompelde hij, "als ze ons ontdekken voordat we ze verrast hebben. Burnley. Zou hij in attanna gaan? Idioot. Vergooit zijn leven... Wraak... Nee, dan beter door Rhiakath..."
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #17] : 6 jaar geleden »
Ze volgde het flesje met haar ogen, terwijl ze onwillekeurig over haar hand wreef. "Ik hoor je." Zei ze koeltjes. "Ik hoor je, want wat ik ook doe, het is niet goed. Als ik je help ben ik verkeerd. Als ik je bekritiseer ben ik verkeerd. Ik ben het niet met je eens, dat is verkeerd. Zou ik het wel met je eens zijn, dan zou je me nog meer wantrouwen."

Ze liep kalmpjes naar het flesje, raapte het op. "Wat ik ook doe, je wantrouwt me. Schuift mij je eigen onzekerheden in de schoenen. Natuurlijk ben ik soms vriendelijk en soms boos, wilde je beweren dat jij dat niet bent? Maar jij? Jij vindt alles fout!

Jij! Je probeert je kinderen te beschermen door ze te doden. Waar zit je verstand? Een dood kind is niet beschermd, het is dood! Keer je mes liever tegen de myrofas die hem bedreigen. Of laat het helemaal erbuiten! Wat wil je nu eigenlijk, een enkeltje brandstapel voor het hele gezin? Opnieuw op de vlucht? Fijn avontuurlijk was dat, he, toen je je mes eens grondig gebruikte? Zo fijn dat je er nog niet van kunt slapen."

Mocha liep naar hem terug. Tikte hem met haar vinger op de borst. "Eergister was je Ajith, gister een waanzinnige. Maar ik heb voor je gezorgd, met je gepraat, je dromen van je weggepraat. Elke dag zorg ik voor je, elke nacht ben ik er als je dromen je teveel worden. En wat is je dank? Wantrouwen!"

Ze gromde. "Kom tot jezelf. Laat me voor je zorgen. Geef je bij Cerce eens over. Of sterf je liever als een krankzinnige? Dan heb ik geen medelijden."
No mercy for the wicked.

« [Reactie #18] : 6 jaar geleden »
Zich overgeven? De gedachte deed Mairtín al naar zijn buik grijpen. Begreep ze dan niet...?

"Hoe dan?" vroeg hij vertwijfeld. "Het is het enige dat ik nog heb, mijn trots. Ik wil niet dat je voor me zorgt, Tetachan. Ik wil voor jou zorgen. Ik wil dat je me bewondert, dat je je veilig bij me voelt. Dat je trots op me bent. Dat je geen betere echtgenoot weet en geen betere vader voor je kinderen."

Hij ging op de rand van het bed zitten en huiverde. Hij merkte vaag op dat hij naakt was en zijn lichaam nog nat van de wasbeurt.

"Ik ben bang, Tetachan." Hij snoof. "Nog steeds en alweer. Voor Von Nook, voor Rhiakath en elke andere weerwolf die hier rondloopt en vooral voor jou. Ik kan het niet uitzetten, hoe moet ik me overgeven aan iemand die zo... zo... onvoorspelbaar is?"

Ajith schudde zijn hoofd. "Het is het woord niet. Je hebt gelijk dat je voor me zorgt, maar heb ik ongelijk als ik je wantrouw?" Hij had al die tijd naar de grond zitten staren, maar nu keek hij haar aan. "Weet je nog, lang geleden, ik zat bij de haard. Jij ook. Ik hield zoveel van je, bewonderde je mateloos. Ik deed wat ik nog nooit bij iemand anders had gedaan: ik legde mijn hoofd in je schoot en gaf me over. Ik vertelde wie ik was. Het was het grootste risico wat ik ooit genomen heb, het engste wat ik gedaan heb. Ik verwachtte half en half dat je je mes zou trekken en mijn hals door zou snijden..." De nachtelf glimlachte even. "En het kon me niets schelen. En later op het sterrenplateau, toen je boos was weggelopen, wilde ik niets anders dan je weer blij maken, indruk op je maken. Ik maakte de grootste en mooiste illusie die ik kon maken, gebruikte er al mijn kracht voor. Maar de blik die je me toen gaf... de blik in je ogen toen je Skári voor het eerst in je armen had..."

Ajith vloekte. "Ik hield van je, Tetachan Mocha, en bij Cerce, ik houd nog steeds van jou, maar mijn hoofd zit vol met wespen en mijn hart vol angst en wrok." Hij zuchtte. "En wat ik aan trots over heb... Zelfs jij lijkt alle bewondering voor me verloren te hebben."

Hij zweeg, keek peinzend naar de vrouw die hij getrouwd had. Oude woorden kwamen bij hem op die hij al maanden niet meer tegen haar gezegd had, zo niet jaren. Het was nog nooit zo moeilijk geweest om ze uit te spreken en nooit zo eenvoudig. Het enige alternatief voor het 'help me' dat hij nooit over zijn lippen zou krijgen: Ik ben van jou[1].     
 1.  Ik ben van jou
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #19] : 6 jaar geleden »
"Ja." Beaamde ze. "En ik ben trots op je. Maar je gelooft het niet, omdat je zelf geen reden ziet waarom ik dat zou zijn. Daarom,"

Ze liep naar hem toe, knielde voor hem neer en keek hem aan, "voor je zorgen is niet hetzelfde als je verplegen. Voor je zorgen is wat ik je beloofd heb. Voor je zorgen is wat een goede vrouw doet." Ze glimlachte. "Het betekent niet dat je meelijwekkend bent, dat je zorg nodig hebt. Nee, iedereen heeft zorg nodig.
Voor je zorgen is ervoor zorgen dat je huis schoon is. Dat je bed warm is. Dat je eten goed is. Dat je een thuis hebt, en een plaats om tot rust te komen. Dat je niet alles alleen hoeft te doen, zeker niet als het je te zwaar valt."

Mocha haalde haar schouders op. "Jij zorgt ook voor mij. Maar op dit moment heb je te weinig geslapen, zit je hoofd vol angst, en zie je overal wolven. Daarom lukt het je niet - en is dat een wonder? Het komt wel weer wanneer je steviger in je schoenen staat. Bijvoorbeeld als je eerst eens een maand of wat rustig kunt slapen."

Ze glimlachte. "Het is niet oplossing, maar het leven is wel minder zwaar wanneer je herinneringen je 's nachts niet martelen. Wanneer je fit bent. Dan ben je sterk genoeg om zelf weer scherp te zien. Misschien begin je dan wel weer te zien waarom ik trots op je ben. Ik kan me geen betere echtgenoot indenken, Ajith. Maar ik kan je wel vertellen dat je lang genoeg geprobeerd hebt alles alleen op te lossen. Laat me je op zijn minst een elixer geven dat je dromen op afstand houdt. Meer hoef je niet te accepteren."
No mercy for the wicked.

« [Reactie #20] : 6 jaar geleden »
Ze was zo mild, dacht Ajith verwonderd. Wat ze zei klonk hem redelijk in de oren. Voor hem zorgen, ja, dat was dat ze zijn kleren voor hem klaarlegde, dat er wijn in huis was en dat de haard warm was zodat hij kon lezen. De dingen die hij vanzelfsprekend vond en waar hij toch van genoot. Hij glimlachte, bracht aarzelend zijn hand naar Tetachans gezicht. Haar vlechtje was een verleidelijk object om mee te spelen.

"Je bent wijzer dan goed voor je is, Tetachan Mocha. Je hebt gelijk. Ik ben moe. Uitgeput. Geef me dat elixer maar. Die elixers van jou zijn vreemd genoeg de enige dingen die me geen angst in boezemen. Oh, en een nachthemd? Mag ik dat ook?" Een heel flauw glimlachje speelde om 's nachtelfs mond.

Echtgenoot van Tetachan Mocha
« Laatst bewerkt op: 6 jaar geleden door Tetachan U. M. Mocha »