Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Heracor en de grote verdwijntruc  (991 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

NPC

  • (Meerdere spelers)
« [] : 7 jaar geleden »
Het was vroeg in de avond, net na etenstijd. Een knal weerklonk door de rode leerlingenkamer. Een hoop rook en geknetter, alsof de leerlingenkamer kortsluiting maakte, en ineens zat iedereen op de grond. Alle meubels, maar ook alle voorwerpen waren verdwenen uit de ruimte, leerlingen versuft en verbaasd op de grond achter latend.

Ook in de andere ruimtes van de toren weerklonk het geknal. Een voor een werden de zalen en kamers leeg, niets anders overlatend dan grote kale ruimtes. Tegen de tijd dat de rook opgetrokken was kon men ook geen spoor van daders ontdekken. Wat was er toch gebeurd in die korte tijd?

Off: De regels in dit topic:
- Het topic is privé voor Heracor
- De meubels zijn onvindbaar, je kunt overal zoeken, maar vinden zul je ze niet.
- Als je in de leerlingenkamer aanwezig was zullen de meubels dus onder en voor je neus verdwenen zijn, maar zien doe je het pas als de rook opgetrokken is.
- Eigen spullen, aantekeningen, tassen, inkt en veren zijn nog wél aanwezig. Het gaat enkel over de spullen die in de leerlingenkamer hóren (dus ook bedden).

« [Reactie #1] : 7 jaar geleden »
Raaó stond meteen rechtovereind toen er een knal klonk, en nog wel vlakbij. Hij stond in de hoek van de leerlingenkamer en zijn hand schoot naar zijn zwaard. Het zat er niet, verdorie. afgegeven bij de wachters toen hij vanmiddag terug was gekomen van Ypsilon. Dom. Hij kneep zijn ogen toe en wou kuchen maar deed het niet omdat hij dan zichzelf zou verraden. Rook, veel rook! Zijn hand ging naar het luik achter hem en duwde het open. Zo snel als de rook was gekomen, was het ook weer verdwenen. Samen met de meubels blijkbaar. Hij fronste, gromde en liep naar de deur van de leerlingenkamer. 'Iedereen gaat naar de eetzaal! Jij!' Hij wees op een willekeurige tweedejaars. 'Haal de raad en zeg hem naar hier te komen'. Zo snel als de wind verdween hij uit de leerlingenkamer om de mentor te halen.

« [Reactie #2] : 7 jaar geleden »
'Raaó! Wacht!' riep Irena door de leerlingenkamer en trok daarmee ook de aandacht van verscheidene leerlingen. Natuurlijk was de primus aanwezig. 'Waarschijnlijk is dit een flauwe grap van Merifel,' stelde ze haar afdeling gerust. Ze had geen idee van magie en wat daarmee mogelijk was, maar een aantal zesdejaars konden een hoop schade aanrichten en ze wilde niet bekend staan als de afdeling die meteen laf naar hun mentor snelde. Ze waren Heracor, ze waren dapperder dan dit.

'Heeft iemand de daders gezien?' vroeg het meisje aan de nog aanwezige leerlingen. Iedereen naar de grote zaal sturen leek haar ook niet direct een goed plan. Merifel zou zich enkel verkneukelen om het feit dat iedereen ging rennen.

« [Reactie #3] : 7 jaar geleden »
Louise had onderste boven aan een lamp gehangen, toen plots opeens alles verdween.
Met een klap viel ze op de grond, maar omdat ze haar lijf slap hield, had ze verder niets gebroken. Alleen haar hoofd deed een beetje zeer. Door haar bloedlijn kon ze echter wel tegen een stootje en gestoord was ze toch al. Ook een hersenschudding is voor een vampier niet zo ernstig. Zij had immers niet een pulserende voorraad aan bloed, die haar hersenen kon verdrukken.

Verdwaasd keek het meisje rond en luisterde hoe eerst een centaur commando’s gaf, die vervolgens door een gorgo weer werden ontkracht.  De vampier luisterde naar geen van beiden en stond op. Ze klopte het stof van gewaad en nieste vervolgens, zonder snot of speeksel te verspreiden, want dat had ze niet.

Het meisje liep naar een muur en klopte erop.
‘Hallo, school, wij spulletjes terug willen nu graag, alsjeblieft, dankuwel.’
Louise geloofde niet in Merifel, die had ze op zijn minst gehoord moeten hebben en ze had niets geroken, noch extra harten horen kloppen, nog spreuken gefluisterd horen worden en heus… dat had ze wel opgemerkt.
Why is a Raven like a writingdesk?
Because there is a B in both and a N in Neither.
~Lewis Carroll

« [Reactie #4] : 7 jaar geleden »
In tijden van grote nood keek de gewone burger naar haar leiders om hulp te ontvangen. Het was dan ook niet vreemd dat Hector om zich heen keek, op zoek naar een tafel om op te klimmen. Belangrijk deel van het probleem was echter juist het ontbreken van tafels dus besloot hij dat maar achterwege te laten en zo de aandacht van zijn mede-Heracori te vangen.

'Koppen dicht en op de grond gaan zitten,' riep Hector en hij positioneerde zich bij de deur. Het was een crisissituatie, niemand kon deze ruimte verlaten voor er een strijdplan was opgesteld. Gelukkig had de gorgo een flinke stem, dus brulde hij over iedereen die nog niet zijn mond had gesloten heen. 'Ik ben het volledig eens met onze primus. Dit is ongetwijfeld het werk van Merifel, als reactie op het ontvreemden van hun bedden.'

Het idee van overhaaste conclusies kwam niet bij hem op. Een tel later bedacht hij zich echter wel dat het misschien goed was om eerst wat meer onderzoek te doen. 'Heeft er iemand iets verdachts gehoord of gezien vlak voor dit hele gebeuren?' Zo ja, dan kon die persoon nu zijn hand opsteken en een verhaal afsteken. Zo nee dan werd het tijd om ten strijde te trekken.
Een dag niet gelachen, is een dag nie- Hé, d'r staat iemand in de schandpaal!

« [Reactie #5] : 7 jaar geleden »
Constance zat op een stoel een boek te lezen. ... Constance zat op de grond een boek te lezen. Stom stof! Zo kon ze de plaatjes niet zien! Constance kon prima lezen maar waarom lezen als je ook plaatjes kon kijken? Wie wilde er dan nog lezen.

Toen het stof was verdwenen keek ze even rond. Het was akelig kil hier zonder de meubels. Maar ach, ze had haar boek en zat prima op de grond. Geen problemen dus.

Hoezo koppen dicht? Ze sprak geen eens. 'Ik zit al joh!' Riep ze geïrriteerd. Kon ze niet even nog dit laatste plaatje bekijken? Nog heel even? Ze had hem bijna in haar hoofd geprent.


« [Reactie #6] : 7 jaar geleden »
Rhiakath zat in zijn kantoor en had wel wat rumoer gehoord, maar was te lui geweest om op te staan en te controleren wat er aan de hand was. Tot de stem van zijn gewaardeerde buurvrouw door zijn hoofd had gegalmd en hem had gemeld dat er chaos was in zijn toren. Normaal gesproken was het ook een chaos in de leerlingenkamer van Heracor, maar nooit zo erg als het in het Merifeldeel van Bumetrel was. Als de mentor van Merifel hem kwam melden dat het een chaos was dan moest het wel ernstig zijn.

De weerwolf sprong overeind en beende de gang op, in de richting van de Heracortoren. Onderweg ging hij steeds harder lopen want hij hoorde bizarre kreten. De Merifeltoren zou verdwenen zijn, de Socophontoren zou in lichterlaaie staan. Hij wilde niet weten wat er met zijn leerlingen was gebeurd, dus stormde er even later een weerwolf de leerlingenkamer in. Hij hield even halt bij de deur. Er viel een dodelijke stilte en in dat korte moment realiseerde hij zich dat alle meubels verdwenen waren maar dat iedereen intact liep.
Hij holde naar het raam, zag daar een gat waar de Merifeltoren hoorde en zag rook uit de Socophontoren komen. 'Fordømte guder,' vloekte hij en was blij dat er geen Noorse leerlingen aanwezig waren. 'Luister goed allemaal,' zei hij en vond het niet nodige zijn stem te vergroten. 'We gaan allemaal naar buiten, naar de oefenvelden.' Die waren het dichtstbij en bovendien had hij daar al een groep groene gewaden gezien.

'Iedereen houdt zijn of haar mond en volgt de Raad naar buiten. Als je andere leerlingen ziet dan zorg je dat ze met jullie meegaan. Houd je rustig en blijf daar tot ik of een van de andere mentoren jullie komt halen. Degene die problemen veroorzaakt mag de rest van het jaar Merduns zwaarden poetsen.'

De weerwolf liep naar Irena toe en zei: 'De Merifellers zitten daar ook, zorg er voor dat alles rustig blijft en doe een poging te kijken of iedereen aanwezig is.' Met die woorden draaide hij zich om en verliet de leerlingenkamer om zich naar de toren van Socophon te haasten.
Vampires aren't immortal. They're just harder to kill.

« [Reactie #7] : 7 jaar geleden »
Off: Rhiakath, Heracor loopt qua tijd nog achter op Merifel, dus de stem van Tetachan komt pas wat later in je hoofd. ;) Ik heb je post ook niet meegenomen in mijn post dus.

Ramiro was net terug van het avondeten en had besloten eerst zijn littekens met vet in te smeren, zoals de dokter hem opgedragen had. Hij had er vandaag iets meer last van gehad dan normaal, dus dacht hij dat het wel goed zou zijn dat al eerder te doen.

Toen hij op het bed zat en net klaar was met zich insmeren werd zijn zicht wazig en hoorde hij een hoop geknetter. Hij zag wat lichtvlekjes en ineens was het bed weg, samen met alle andere meubels in de zaal. Kleding en dergelijke die netjes in dozen en kasten hadden gezeten lagen nu op de grond. Ook de knuffels van jongens die ze onder het matras hadden verstopt lagen nu open en bloot door de kamer.

De jongen kuchte door het rook en begaf zich naar waar de deur moest zitten. Toen hij daar net was trok de rook op. Alles was weg. Hij fronste en deed alsnog de deur open, om naar de leerlingenkamer te gaan. Iemand wist vast wat er net gebeurt was... Toch?

Hij gooide de deur van de leerlingenkamer open en duwde er extra tegen toen er een voorwerp voor bleek te staan. Waren alle bedden dan hierheen verplaatst? Gelukkig gaf het mee en stond hij al snel binnen. Het voorwerp bleek Hector te zijn en ook hier waren spullen verdwenen. Hij ging braaf zitten toen hem dat opgedragen werd door de primus en keek toen ook rond of iemand iets wist.

'Ik heb alleen een hoop rook gezien... En alle bedden en kasten zijn boven verdwenen, maar onze eigen spullen niet...' zei hij.
« Laatst bewerkt op: 7 jaar geleden door Ramiro S. Ge. Krause »

« [Reactie #8] : 7 jaar geleden »
Hector negeerde de vampier, die was nu eenmaal niet helemaal goed bij haar hoofd en dus was het niet heel nuttig om daar aandacht aan te besteden. Net toen hij verder wilde gaan probeerde er iemand binnen te komen, waarop hij een stapje vooruit deed en naar Ramiro keek. Die ging zitten en bleek iets nuttigs te melden hebben. Waarom waren de spullen van school verdwenen maar die van hen niet? Dat was niet iets wat Merifel zou doen. Die zou er voor zorgen hun persoonlijke dingen te jatten, want met schoolspullen rotzooien leverde al snel inmenging van bovenaf op.

De gorgoonse jongeman draaide zich naar Ramiro en vroeg: 'Heb je eigenlijk ook vuur gezien?' Hier was alleen rook geweest en een hoop geknetter, maar geen vuur. Hij wilde wel weten of er misschien op andere verdiepingen wel vuur was geweest. Hector wist niet zo goed hoe hij dit allemaal moest verklaren en zijn eerdere zekere vaststelling dat het Merifel moest zijn begon iets te twijfelen. Als het inderdaad die vervelende magiekindertjes waren dan moesten ze haast een conflict op oorlogsschaal uitlokken door dit te doen. Natuurlijk kon dat, maar hij kende ze meer als achterbakse en slinkse kindertjes die liever met spreuken gooiden dan een eerlijk gevecht wilden houden.
Een dag niet gelachen, is een dag nie- Hé, d'r staat iemand in de schandpaal!
« Laatst bewerkt op: 7 jaar geleden door Hector Esskell »

« [Reactie #9] : 7 jaar geleden »
Niemand bleek dus wat gezien te hebben, buiten een hoop rook. Dit schoot dus niet op. Het scheelde dat leerlingen vanuit de slaapzalen ook naar de leerlingenkamer kwamen. Ze keek ondertussen rond naar de aanwezigen. Heel veel leerlingen waren hier gewoon. Logisch, het was net na het eten en iedereen zat huiswerk te maken of elkaar af te leiden. Verder zouden ze vooral buiten zijn, of in de bibliotheek, afhankelijk van het opgegeven huiswerk.

Haar blik ging naar Hector die zijn mond weer open trok. Natuurlijk nam hij de leiding op zich, ook al was zij primus. Zo ging het nu eenmaal altijd. Het was echter maar goed dat ze aanwezig was, dan gebeurden er tenminste geen al te gekke dingen. Wonderbaarlijk genoeg getuigde zijn vraag ook enige intelligentie. Irena voelde zich meer verbaasd door zich dat te realiseren dan door het verdwijnen van de spullen. Met Merifel in hetzelfde kasteel kon je dit immers verwachten.

Ramiro schudde zijn hoofd. 'Nee, alleen rook en ik hoorde geknetter,' zei hij. Een raar geluid wat hij niet kon thuisbrengen. 'En ik was alleen op de slaapzaal,' zei hij. 'En ik heb niemand binnen horen komen.' De deur was dicht geweest, net als het raam. Hij had het wel gehoord als iemand binnen gekomen was, want hoewel hij niets zag bleef hij een weerwolf en was er dus niets mis met zijn gehoor.

'Wat gaat er nu gebeuren?' vroeg hij. Gingen ze de dader zoeken? Dat was wat Heracor vroeger altijd gedaan zou hebben. Ze waren dapper en sterk en stoer, ze konden hun eigen boontjes wel doppen zonder meteen laf naar hun mentor te rennen of zich er bij neer te leggen.

Louise luisterde en viel toen bij de woorden van Ramiro bij.
'Nee, nee, niemand, niemand, nergens, nergens.'
Ze leek net een papegaai, ook qua stemmetje wat ze gebruikte. Niet dat ze dat door had, want ze wist niet wat een papegaai was.

'Ik kan horen, geen anderen, geen spreuken gemompel.'
Dus Merifel kon het niet geweest zijn. In ieder geval niet de leerlingen ervan.
'Misschien stoute leraartjes?' De reden waarom een leraar dit zou doen, wist Louise niet, maar ze wist ook niet waarom de hemel blauw was bij dag en zwart met stippen bij nacht. Ja, omdat de zon weg was, dat verklaarde het donker,  maar de rest was niet logisch.
Why is a Raven like a writingdesk?
Because there is a B in both and a N in Neither.
~Lewis Carroll

Geen Merifelleerlingen? Nu begon Irena zich pas zorgen te maken. Voor ze er de kans toe kreeg om werkelijk iets te doen hoorde ze de stem van haar dierbare vriendin Avesoete in haar hoofd.  'Irena, ik hoop dat bij jullie de chaos nog meevalt? Neem je afdeling naar buiten. De toren van Merifel is in de grond verdwenen en die van Socophon uitgebrand. Het kasteel is niet veilig. Kom naar buiten.'

Niet dat ze zelf telepathie kon, maar ze zou het meisje wel even opzoeken en haar op de hoogte brengen van de meest recente gebeurtenissen zo meteen. Avesoete had het gestuurd nadat Tetachan de andere decanen op de hoogte had gesteld. Er had een korte tijd tussen gezeten, dus terwijl Rhiakath onderweg was kon ze nog de laatste woorden zeggen. Ze wist immers niet dat de mentor op komst was.

'Ik wil dat iedereen naar buiten gaat,' zei ze. 'Rijen van twee, jongens in een rij en meisjes in een rij.' Dan was gemakkelijk te zien wie er aanwezig waren en wie niet. Ze wilde er nog een toevoeging aan doen, iets met handen vasthouden omdat de school een grote chaos was, maar daar was de reddende mentor al die binnen gestormd kwam en Hector bijna omver liep.

'Fordømte guder,' vloekte hij. Irena had geen flauw idee wat hij er mee bedoelde 'Luister goed allemaal,' begon de mentor rustig. Het kon ook rustig, want iedereen zat al netjes op de grond en was stil. 'We gaan allemaal naar buiten, naar de oefenvelden.'

'Iedereen houdt zijn of haar mond en volgt de Raad naar buiten. Als je andere leerlingen ziet dan zorg je dat ze met jullie meegaan. Houd je rustig en blijf daar tot ik of een van de andere mentoren jullie komt halen. Degene die problemen veroorzaakt mag de rest van het jaar Merduns zwaarden poetsen.'

Tot slot kwam de mentor nog naar de primus gelopen. 'De Merifellers zitten daar ook, zorg er voor dat alles rustig blijft en doe een poging te kijken of iedereen aanwezig is.' Irena knikte en de mentor vertrok.

'Jullie hebben het gehoord,' zei ze tegen de leerlingen. 'Ik wil dat jullie elkaars handen vasthouden.' Dan kon niemand er vandoor gaan zonder dat anderen er achter kwamen. Het was wat kinderachtig, maar om domme dapperheidspogingen te voorkomen erg praktisch. 'Iedereen die jullie onderweg tegenkomen roep je bij ons. Als ze niet luisteren waarschuw je een raadslid en ga je er niet zelf achteraan.' Ze wilden niet dat iedereen alsnog kwijt zou raken.

Off: Rhiakath, ik heb je post in mijn post verwerkt. ;)

Ze moesten weg, hand in hand, twee aan twee. Het klonk bijna als een liedje.
'Bij de hand, bij de hand, pak je vriendje bij de hand. Bij de hand , bij de hand, pak je vriendje bij de hand. Maaaaaak nu een buiging, maaaak nu buiging... we maken een kringetje van jongens en van meisjes, we maken een kringetje van tralala.'  Ze zong een liedje wat in de toekomst in omgekeerde volgorde een liedje voor kinderen zou zijn.

Louise groette de muur met een kus vaarwel en huppelde naar medeleerlingen. Wie zou ze eens bij de hand pakken. Het moest een jongetje zijn, anders klopt haar liedje niet meer.
Ramiro werd haar slachtoffer.
'Jij mijn vriendje?'
Why is a Raven like a writingdesk?
Because there is a B in both and a N in Neither.
~Lewis Carroll

Ramiro keek even bevreemd naar Louise. Ze was natuurlijk wel een vampier. Van de andere kant was ze ook compleet gestoord, dus het was vast niet dat ze iets naars van plan was en anders kon hij nog in attanna natuurlijk. Hij pakte de hand van het meisje vast, greep de hand van een persoon naast hem en zo werd de sliert gevormd. Het was kinderachtig, maar als de primus dit zei zou hij daar heus niet aan twijfelen. Bovendien had ze wel een punt.

Hij keek even naar Louise. Die ging vrolijk door met zingen en dansen. Haar handen waren koud, het was naar om het vast te hebben en zijn greep op haar was ook niet al te stevig meer. Hopelijk waren ze snel buiten en kon hij weer loslaten en hopelijk zou ook Avesoete daar al zijn.