Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Illusionisme derdejaars  (359 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 11 jaar geleden »
Les 2 was een vervolg van les 1, alleen dit keer was het nog wat moeilijker. De vorige les hadden ze wat mogen aanmodderen met illusies, maar deze les zou heel erg gaan om het verplaatsen van illusies zonder dat je zag waar ze kwamen.
Daarvoor had ze een illusie opgeworpen van een stenen muur die exact door de helft van het lokaal liep. Dat zou praktisch kunnen blijken bij deze les. Ook had ze de tafels, die toch al dicht bij de muur stonden helemaal tegen de muur aan geschoven zodat er nóg meer ruimte was.
Geen huiswerk voor ze deze keer, behalve dan het oefenen van een illusie maken zonder te zien waar.

Haar leerlingen konden komen. De les was klaar....

« [Reactie #1] : 11 jaar geleden »
Sáre voelde zich rot. Ze schaamde zich nu een beetje om Van Uncha weer onder ogen te komen. Zeuren en nieuwsgierig zijn was echt niet iets dat bij haar hoorde. Vorige les was het oude meisje uit de bergen opgeleefd, nu was ze weer de sirene van het kasteel. De sirene die niemand in haar hart toeliet. Iemand die bang was voor de waarheid. Het enige wat ze hier op Bumetrel bereikt had was dat ze nu een beetje onderwezen was in de magie. Maar vrienden... die had ze niet. Wilde ze die wel? Niemand mocht toch iets van haar weten.
Als ze nu maar geen commentaar kreeg. De sirene zag wit en haar zeegroene ogen stonden somber. Sáre kwam bij het lokaal aan en glipte naar binnen. Er stond een stenen muur in het lokaal en haar zeegroene ogen werden groot van verbazing. Daarna ging ze bij de muur staan. Ze zou niet haar excuses aanbieden voor haar gedrag. Sáre wilde dat ze minder nederig zou zijn. Anders zou ze net zo eindigen als haar moeder. Ze was nederig. Maar dat wist niet altijd zo geweest. Was het bij haar moeder hetzelfde geval? Dat haar levenskracht eruit was geslagen?

Off: Wauw, hoezo deprimerende post... -_-  :lol:

« [Reactie #2] : 11 jaar geleden »
De vloer was blijkbaar erg interessant vandaag. De sirene voelde de voorbijgangers het denken. Ze voelde ze kijken, keuren. Observeren zouden ze het zelf noemen. Dat klonk minder negatief. Het meisje bleef strak naar beneden kijken. Haar blik ruste op het rode tapijt, een paar meter voor haar. Met iedere pas verplaatste haar beeld zich. Gelijk met het ritme van haar voeten verschoof het naar voren. Het meisje mompelde een snel excuus terwijl ze tegen iemand aanliep, maar liep door zonder het gezicht van de luchtelf te zien. Haar ogen stonden dof, haar voeten sleepten zich voort. Steeds in hetzelfde ritme. Links.. Rechts.. Links.. Rechts.. Steeds het zelfde. En altijd kwam het ritme weer op hetzelfde uit. Had je links gehad, begon je met rechts, dan was je er zeker van dat links zometeen ook weer aan de beurt kwam.

Het was hopeloos. Nutteloos.En dan niet alleen het lopen. Wat had het nog voor zin? Wat was de zin van het iedere dag naar school gaan? Wat was de zin van haar? Zou iemand haar missen, als ze weg zou zijn?

De deur van het lokaal kwam al in zicht. Elmay zag het niet eens. Nog een deur, zoals zovelen in het kasteel. Weer een deur, waarachter je je komende uur mocht slijten. Waar je iedere week om dezelfde tijd heen liep. Het was zo nutteloos.. Het meisje zag de zin er echt niet meer van in. Waar waren de deuren die je naar andere werelden brachten? Die je in nieuwe avonturen storten? Die je leven zin gaven? Waarom was het leven niet als in de boeken?

Bijna waren haar voeten voorbij de deur gelopen. Nog net op tijd zwenkte ze uit, uit gewoonte. Haar gedachten, haar zijn was heel ergens anders.

De deur ging langzaam open. Alsof het ding haar uitdaagde harder te duwen. Een voorzichtige glimlach lag er op het gezicht van het meisje. Niet van harte. Het was bijna een berustende glimlach, die paste bij de uitstraling van haar ogen.

Haar blik ging niet zoals gewoonlijk door het lokaal. Ze zag de muur niet, en liep er dwars doorheen. Wezenloos ging ze aan een tafeltje zitten, en probeerde ze iets blijer te kijken.

Off: Je deprimerendheid is overgeslagen op mij!  ^_^

« [Reactie #3] : 11 jaar geleden »
Haar twee leerlingen waren binnen, maar toch leken ze daar niet zo gelukkig mee. De eerste kwam binnen met een bijna zichtbare wolk van somberheid om zich heen, ze toonde wel verbazing over de muur, maar vroeg haar niet wat het was. Ongemerkt haalde ze haar schouders op. Misschien zou de les haar op vrolijken, het was in haar eigen opinie in ieder geval wel een leuke les...

Schijnbaar scheen er iets aan de hand te zijn op school want de ander die binnenkwam was zo afwezig dat ze de hele muur niet eens ópmerkte. HEt was inderdaad haar bedoeling dat die wand tussen beide in kwam te staan, maar dit was niet helemaal de manier waarop ze dat had gedacht.

Een ogenblik beet ze op haar lip: Hoe moest ze deze les nou weer aanpakken, maar was snel weer in haar rol. Gewoon net zoals als anders... waarom niet?

"Hoi iedereen. Elmay, kom je even weer achter die muur vandaan?

Vandaag gaan we beginnen waar we de vorige les zijn gestopt. Ik wil dat jullie zometeen elk aan een kant gaan staan van de muur. Dan geef ik een van jullie een opdracht die die voor de ander als een werkende illusie moet neerzetten. Die moet dan de illusie weer terugsturen. Is dat duidelijk?"

« [Reactie #4] : 11 jaar geleden »
Deze les is gesloten.