Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Huisje 5; begin maar te vertellen  (4786 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

Aeson was gestopt met fluiten en hield zijn hoofd schuin toen hij het raam hoorde. Hij luisterde naar de twee namen die hij hoorde, en haalde opgelucht adem. Eigenlijk was het heel schokkend. Die twee jongens hadden dit dus op hun geweten. Aeson wist dat hij ze direct moest gaan ondervragen.

Maar er was nog een ding belangrijker. "Tatiana, je.." Fijn, ze had het raam alweer dicht gegooid. Nu hoefde hij niet langer uit te vinden wie erachter zat en wat er was gebeurd. Dat zou hij wel uit de jongens persen. Hij moest Tatiana gerust stellen. Hij liep naar de voordeur en probeerde die. Hij was open. Aeson kwam binnen en liep naar Tia's kamer. Hij zag al dat die op slot zat, maar dat kon makkelijk verholpen worden. Toch klopte hij eerst even aan.

"Tatiana, ik kom binnen, oké?"

Tatiana merkte het niet eens meer, ze lag opgerold op haar bed te snikken. Pas toen de deur open ging en de man binnen kwam keek ze op. Ze schrok van het feit dat hij ineens binnen was, hoe kon dat? De deuren zaten op slot! Toch? Of dacht ze dat maar? Ze was zo in de war dat ze dat niet eens meer wist. Ze verstopte haar gezicht weer in haar armen. De man zou ongetwijfeld weer komen proberen haar naar buiten te krijgen, maar ze wilde niet, ze wilde echt niet, ze durfde het gewoon niet.

Er kwam geen reactie, dus spreukte Aeson het slot open en kwam de kamer in. Hij knielde bij het bed en legde zijn hand op de schouder van het meisje. "Dat was erg moedig van je, Tatiana." Het bleef even stil, terwijl Aeson naar de tranen van zijn pupil luisterde.
"Je moet verder gaan. Je moet de draad weer oppakken. Laat mij je helpen." Hij wist niet of het doordrong bij Tatiana. Er was een groot gebaar nodig om haar hier overheen te helpen.

"Je wil niet naar buiten, omdat je bang bent daar iemand tegen te komen. Goed. We gaan er wat aan doen." Aeson dacht heel hard na. Tatiana was klaar om naar buiten te gaan, wat kleren betreft, en het was vroeg in de ochtend, dus weinig kans om iemand tegen te komen. Wat als.. "Wat dacht je ervan om te gaan wandelen? Op Bumetrel?" Gewaagd, maar misschien zou Tatiana inzien dat ze daar geen Lorrn of Ylias tegen zou komen.

Tatiana schrok even van de hand die op haar gelegd werd, maar ze kroop er niet voor weg. 'En als ze nou...' Ze moesten ook nog naar de zipanzo's lopen, in die tijd kon ook al heel wat gebeuren. 'Naar de zips...' Ze snikte weer. Ze zou nooit buiten komen zo. Ze wilde wel het huis uit, maar ze was zo bang. De tranen werd enkel erger bij die gedachte. Op Bumetrel durfde ze wel te lopen, maar het was dat stuk naar die zipanzo's...

"Ik snap dat je dat eng vindt, maar ze zullen nooit.." begon Aeson Tatiana  te overtuigen, maar hij stopte halverwege. Toen glimlachte hij onverwachts. "Je hebt gelijk, Tatiana. Maar vergeet niet dat ik decaan ben." Zonder aan haar te trekken probeerde hij haar overeind te helpen.
"Veeg je tranen weg. Ik ben voor je het weet terug, oké Tatiana?" Na er zeker van te zijn dat ze niet in paniek zou schieten, verliet hij het huisje. Hij liep naar de Zipzano's toe.

Het duurde zo'n vijf minuten voordat hij de wachters had overtuigd op basis van autoriteit. Op Bumetrel scheen een ontsnapte Zipzano ooit een enorme puinhoop veroorzaakt, plus een lading verdwaalde leerlingen, iets wat de wachters blijkbaar niet graag nog eens wilden zien gebeuren.. Uiteindelijk kreeg Aeson ze toch zover dat een van de wachters met de Zipzano en Aeson naar huisje vijf meeliep.

Hij gebaarde de wachter die het touw van de Zipzano vast hield dat hij even moest wachten. Toen klopte hij weer op de deur. Alweer.

Tatiana was een beetje verbaasd toen hij haar gelijk gaf en vertrok. Nu was dat wel waar ze de hele tijd op gehoopt had, maar ze snapte niet waarom hij dat ineens wilde. Ze ging terug op het bed zitten en sloeg haar handen voor haar gezicht. Het maakte ook niet uit eigenlijk.

Toen het meisje iets dacht te horen stond ze behoedzaam op en liep in de richting van het geluid. Heel voorzichtig gluurde ze weer door het raampje en merkte toen op dat het Aeson was. Ze opende voorzichtig weer de deur, maar keek een beetje wantrouwend naar de wachter met de zipanzo erachter. Had hij dat dier hierheen gebracht voor haar?

Aeson glimlachte bemoedigend naar Tatiana. "Ik denk dat je tien stappen moet doen. Daarna ben je voo je het weet weer tussen de jouw zo bekende bossen." Aeson was nog niet eerder zelf op Bumetrel geweest, maar hij kende de beschrijving die hem wel eens was gegeven. Het was niet geoorloofd om van et terrein af te komen, maar Aeson stond iets bij dat er een boomgaard was voor leerlingen om in rond te lopen.

De decaan stak zijn hand uit naar Tatiana, nog steeds een bemoedigende glimlach op zijn gezicht. "Kom je?"

Tatiana keek een beetje aarzelend, maar knikte toen. Ze pakte de hand van de decaan, dan kon haar tenminste niets gebeuren, want hij had haar dan vast. Daarna liep ze in de richting van de Zipanzo. Aeson liet het dier schrikken en voor ze het wist stond ze op Bumetrel. Ze liet de hand van de man los en keek rond. Dit was voor haar bekend terrein en ze voelde zich iets zekerder worden, al was ze nog wel bang dat Lorrn of Ylias hier nog zouden langskomen, je wist het immers maar nooit. Daarom hield ze alles ook goed in de gaten. Toch was ze weer een stapje verder, ze was het huis alweer uit.

Off: Wat mij betreft mag je de hele wandeling skippen en Lorrn en Ylias op het matje roepen, dit speelt zich immers nog altijd af in de geschiedenis en anders blijft het onafgerond. ;)