Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Foei!  (1569 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 8 jaar geleden »
Off: Een vervolg op Zusterliefde


Een paar dagen nadat Bwalda huilend thuis was gekomen. -Haar gesprek met haar broer was niet goed gegaan.- Had Rodolf een gaatje in zijn schema gevonden om Spyke eens op het matje te roepen. Dit kon hij niet zomaar voorbij laten gaan.

Zo was hij in de vroege avond, waarschijnlijk had iedereen al gegeten, aangekomen bij huisje nummer zes. Hij klopte op de deur en hoopte dat Spyke meteen open zou doen. De rest van zijn huisgenoten had er niks mee te maken.

« [Reactie #1] : 8 jaar geleden »
Spyke had net zijn maaltijd -als je het een maaltijd kon noemen- op, en was nu met zijn "toetje" bezig. Aangezien Sophie niet voor hem wou koken en Shawni alleen bloed op het menu had staan moest hij het zelf maar op knappen. En dat leidde meestal tot niet veel eetbaars.

Zat hij net lekker op de bank met een van Sophie's wijnen, werd er aangeklopt. Lekker dan.
Het was dat de rest niet thuis was, anders had Spyke er niet eens over na gedacht om op te staan. Met een zucht zette hij de wijn fles op een bijzettafeltje en kwam moeizaam overeind. Hij hoopte niet dat het zijn geliefde zusje weer was, daar had hij nu echt geen zin in.

Met een ruk werd de deur geopend. 'Wat?' vroeg hij niet al te vriendelijk aan de landelf die hem had gestoord. Spyke leunde wat ongeïnteresseerd tegen de deurpost aan terwijl hij op antwoord wachtte. De elf kon maar beter snel ter zake komen.
Cave canem
« Laatst bewerkt op: 8 jaar geleden door Spyke Breem »

« [Reactie #2] : 8 jaar geleden »
Hoe konden Spyke en Bwalda, broer en zus zijn. Ze waren totaal verschillend.
´Misschien kan je de volgende keer wat vriendelijker zijn tegen je onderdak verlener.´ Spyke maakte het er niet beter op. Rodolfs gedachten over hem waren bevestigd.

´Zou ik binnen mogen komen?' Hier buiten Spyke laten weten hoe boos hij was leek hem geen goed idee.
Hij deed nog een keer beleefd tegen Spyke. Maar dat zou veranderen als Spyke hem niet binnen liet.

« [Reactie #3] : 8 jaar geleden »
Spyke fronste zijn wenkbrauwen. 'Ik wil niet veel zeggen, maar ik woon nu op een universiteit, en volgens mij is deze universiteit niet van jou,' zei Spyke chagrijnig. Dat Rodolf vroeger hem een keer uit de problemen had geholpen gaf hem niet het recht om over hem te moederen.

Er kwam een klein niets goeds voorspellend glimlachje op Spyke's mond spelen. 'Nee,' zei hij dood leuk, 'als ik iemand zoals jou in mijn huis wil hebben hoor je het wel.' Wat was het toch leuk  om iets in je macht te hebben.

'Dus, waarom kom je me storen? Hopelijk niet om te vragen of je binnen mag komen kijken?' Spyke keek weer zo chagrijnig als altijd, van de glimlach was niks meer te vinden. Die jongen ook altijd met zijn beleefde gedoe, het schoot voor geen centimeter op.
Cave canem
« Laatst bewerkt op: 8 jaar geleden door Spyke Breem »

« [Reactie #4] : 8 jaar geleden »
Spyke Spyke Spyke.. Waarom was die jongen nou zo?
'In tegendeel deze universiteit is van geen enkele landelf.' Nee hij was van een nachtelf.. 'Maar goed, de volgende keer sla ik de deur wel in je gezicht en zoek je het maar uit.' Rodolfs geduld raakte op.

Op het "nee" antwoord van Spyke reageerde Rodolf zo: Hij duwde Spyke aan de kant en liep naar binnen. Als hij niet genodigd werd, ging hij wel inbreken. Hij liep door naar de woonkamer en wachtte tot Spyke hem volgde. Meteen toen Spyke er was begon hij te praten.

'Van de week kwam Bwalda overstuur thuis. Je zou met wijn en weet ik veel wat allemaal hebben gegooid. Nu vraag ik mij af, waarom heb jij je zuster van streek gemaakt.' Rodolf sprak niet met zijn normale vriendelijke stem. Nee hij sprak als een boze docent.


« [Reactie #5] : 8 jaar geleden »
Spyke haalde ongeïnteresseerd zijn schouders op. Rodolf deed maar, alsof hij ooit nog bij hem om hulp zou komen vragen.

Rodolf vond gastvrijheid zelfs zo belangrijk dat hij fysiek geweld ging gebruiken. Dat had Spyke niet verwacht. Hij was totaal niet voorbereid op een duw, en al was hij dat, hij kon Rodolf toch nooit aan. Met zijn houterige bouw en zijn verder ongetrainde lichaam was het niet moeilijk om hem weg te duwen.
Met een kwaad gezicht keek Spyke hoe Rodolf op zijn dooie gemak naar de woonkamer liep. Een grote eigendunk had de elf zeker. Spyke liet de deur voor wat het was en ging kokend van woede Rodolf achterna. Zomaar inbreken in zijn huis, wat dacht hij wel niet!
Maar voor Spyke iets kon zeggen was Rodolf al van wal gegaan. De snotaap wou weten waarom hij Bwalda overstuur had gemaakt? Waar bemoeide hij zich mee!   
'M'n huis uit,' gromde Spyke terwijl hij in de richting van de nog openstaande deur wees, Rodolf moest eens leren met zijn eigen zaken te bemoeien.
Cave canem
« Laatst bewerkt op: 8 jaar geleden door Spyke Breem »

« [Reactie #6] : 8 jaar geleden »
Dat had Rodolf wel verwacht. Spyke stelde het niet op prijs dat hij zomaar was binnen gekomen. Niet zijn probleem.

Op een magische wijzen sloot hij de deur zodat Spyke naar een dichte deur wees. 'Ik blijf hier totdat ik weet waarom jij zo tegen Bwalda doet.' Spyke mocht niet denken dat hij hier de baas was. Hij was derdejaars en Spyke eerstejaars en daar bij was Rodolf een landelf en Spyke een weerwolf. Weerwolven en vampiers stonden laag in de myrofas rang.

'Dus.. ' Het was maar goed dat Rodolf zichzelf onder controle had. Was hij net zoals Spyke geweest dan was er nu een gevecht aan de gang. 

« [Reactie #7] : 8 jaar geleden »
Rodolf ging veel te ver. Eerst brak hij bij hem in, en nu eiste hij ook nog eens een verklaring over zijn gedrag tegen Bwalda. Wie dacht die puntoor wel niet dat hij was? Zijn moeder?
Spyke wist dat hij Rodolf lichamelijk niet aan kon, magie was al helemaal uitgesloten en een keer in zijn leven wijs doen en een mentor er bij halen zat er ook niet in. Die zou het hele verhaal willen horen, dus ook wat hij met Bwalda gedaan had. Bij Olki, alsof hij een crimineel was! Alsof hij voor de lol zijn zusje van streek maakte! Ze snapten er niks van, niet een van hen. Zelfs als hij het uit zou leggen zouden ze er nog steeds niks van snappen. Niemand snapte het, hij stond er alleen voor. Helemaal alleen.
'Genoeg,'  bulderde Spyke ineens, 'ga mijn huis uit! Ga weg!' er klonk wanhoop door in zijn stem, 'ga weg!'  schreeuwde hij weer. Hij wist niet wat hij anders moest doen. Hij voelde zich vreselijk alleen, niemand die het iets uit maakte wat hij vond, wat hij voelde, 'maak dat je weg komt!' nee, het was allemaal zijn schuld.
Cave canem

« [Reactie #8] : 8 jaar geleden »
Even was Rodolf van zijn stuk gebracht. Kon het Spyke wat schelen wat hij zei? Snel herpakte hij zich weer.
'Vertel het Spyke', zei hij op rustig toon. Een kwade weerwolf moest hij niet hebben maar hij wilde wel antwoorden. En hij wilde Spyke duidelijk maken dat hij dankbaar moest zijn. Bwalda had hem een beter leven gegeven. Dat Spyke zijn vorige leven leuk vond kon natuurlijk niet waar zijn.
Hij probeerde Spyke aan te kijken voor zo ver het kon. Hij moest er gewoon voor zorgen dat Spyke goed met zijn zuster om zou gaan.

« [Reactie #9] : 8 jaar geleden »
Spyke schreeuwde het uit van ergernis. Was hij niet duidelijk genoeg geweest? Wist die jongen dan niet wat: "Ga mijn huis uit, ga weg" inhield? Was hij echt zo dom? Snapte hij niet dat hij nu met zaken bezig was die hem niks aan gingen? Geergerd begon hij heen en weer te lopen, trok een stoel omver en schopte zo hard hij kon tegen de muur (wat veroorzaakte dat hij op een been stond rond te springen van de pijn).

'Het gaat je niks aan! Het is mijn probleem, niet die van jou!' schreeuwde Spyke woedend. Hij wou dat die puntoor zijn huis uit ging.
Al vloekend strompelde hij naar de deur en trok hem open. 'Ga weg!'

Cave canem
« Laatst bewerkt op: 8 jaar geleden door Spyke Breem »

« [Reactie #10] : 8 jaar geleden »
Rodolf begon te twijfelen. Zou hij vertrekken of moest bij zijn standpunt blijven. Hij besloot te blijven, voor Bwalda.

'Ik heb er inderdaad niks mee te maken maar door Bwalda ben ik er wel bij betrokken. En ik verdedig haar.' Zou het 2011 zijn geweest dan had je Rodolf als advocaat kunnen zien. 'Als jij het me verteld dan ga ik, doe je dat niet dan blijf ik.' Zelfs een klein kind moest dat begrijpen. Spyke dus, hij was gewoon een klein kind.

« [Reactie #11] : 8 jaar geleden »
Alsof hij een klein kind was! Alsof hij zelf niet goed kon nadenken! Alsof hij zelf niks op kon lossen! Hij kon de wereld zelf wel aan*! Spyke had geen behoefte aan iemand die zich ging bemoeien met zijn leven, en al helemaal niet deze druiloor.
Spyke kon het wel uit schreeuwen van woede en frustratie. Waar bemoeide die zak zich mee?! Bijna verloor Spyke zijn beheersing, hij voelde er veel voor om die puntoor nu in stukken te scheuren.

Het mag duidelijk zijn, Spyke winde zich nogal op.

Hij wist niet wat hij moest doen, blijkbaar hadden zijn woorden evenmin effect op de elf als die van een kind. Hij voelde zich een sukkel, hij kon Rodolf niet eens uit zijn huis houden.
Als die patser niet ging, dan ging hij wel. Nog steeds met een pijnlijke voet verliet Spyke het huisje met als afscheidsgroet een harde klap van de deur.

* Yeah right...
Cave canem

« [Reactie #12] : 8 jaar geleden »
Rodolf  had medelijden met de deur gehad als die gevoel zou kennen. Als Spyke dacht dat hij zo van Rodolf af kon komen had hij het mis. Rodolf kon heel lief een aardig zijn maar als hij iets wilde bereiken stopte hij niet voordat het gelukt was.

Hij opende de deur en sloot hem weer. Snel keek hij waar Spyke was en rende er heen toen hij hem zag. ´Dit helpt niet hoor.´ Zei hij toen hij naast Spyke liep.

« [Reactie #13] : 8 jaar geleden »
Spyke sloot zijn ogen even toen hij Rodolf achter hem aan hoorde komen. De jongen begon steeds irritanter te worden met zijn: "ik wil weten wat er gebeurt is en wel nu".

Om alles maar simpel te houden rende Spyke weer terug naar zij huisje, deed de deur achter zich op slot en hoopte maar dat de elf geen spreuk wist waardoor hij binnen kon komen.
Cave canem

« [Reactie #14] : 8 jaar geleden »
'Spyke!!' De jongen reageerde niet. Hij rende gewoon door en vloog zijn huisje in. Eigenwijs weerwolvenjong ook. Hij had toch gezegd dat hij het wilde weten. Nou ja dan maar de lange weg. Hij rende naar zijn eigen huisje en griste daar zijn magie boek van tafel. Hij rende weer naar buiten en kwam bij huisje zes uit.
Om nu binnen te vallen vond hij onbeleefd. De deur was namelijk dicht en het was niet alleen Spyke zijn huisje.
Rodolf ging voor het huisje zitten en opende zijn boek. Huiswerk in de buitenlucht prima.
Hij liet door middel van wilsmagie een vlinder voor hem zitten en gebruikte die als proefvlinder.