Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

"Praktijklessen"  (651 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 8 jaar geleden »
Nadat Euryale het briefje van Cú had ontvangen, was ze meteen gaan inpakken.
Ze had lang getwijfeld over wat ze wel en niet mee moest nemen.
De kleding moest warm zijn, haar niet in de weg zitten met het gebruik van magie, ze moest erin kunnen rijden en het moest haar ook nog goed staan.
Verder moest de tas ook goed genoeg zijn om er perkament en inkt in te kunnen vervoeren.
Ook twijfelde het meisje nog over of ze nog boeken mee moest nemen. Uiteindelijk besloot ze van niet. Boeken waren zwaar en kostbaar en de leraar kon haar alles leren wat nodig was en als er wel een boek nodig was, dan nam hij die maar lekker zelf mee.

Op tijd stond Euryale de volgende avond, na het avondeten, bij de stallen. Ze voelde spanning door haar aderen gieren. Ze was best wel nerveus voor de praktijklessen en testen, die zouden komen en het rijden op een paard. Paarden waren doorgaans erg onrustig in haar aanwezigheid, of die van haar slangen..
Nu was het wachten op de leraar.
« Laatst bewerkt op: 7 jaar geleden door Gustaf M. Vladistov »

« [Reactie #1] : 8 jaar geleden »
Uit de verte kwam een rijzige nachtelf aanlopen. Hij was gekleed in soepele rijkleding met daarover heen een dikke zwarte mantel. In zijn armen droeg hij grote zadeltassen die goed gevuld leken.

Euryale kreeg een knikje ter begroeting en Cu Chull'ain verdween in de stallen om zijn eigen paard te zadelen. Tien minuten later verscheen hij weer, zijn paard bij de leidsels, en hij gebaarde Euryale dat ze hem moest volgen naar de poort. De nachtelf wisselde enkele woorden met de wacht, waarop een van de wachters naar binnenliep en terug kwam met een zwaard. Het wapen werd vastgegespt en daarna opende zich de kleinere deur in de poort om hen door te laten.

Cu Chull'ain besteeg zijn paard en gebaarde Euryale dat ze hetzelfde moest doen. "Probeer je slangen in bedwang te houden. Je hebt er niets aan als je paard bang van ze wordt," zei hij rustig. "Als het nodig is, kan ik ze zelfs verlammen, maar dat is geen prettige ervaring."
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #2] : 8 jaar geleden »
Normaal droeg Euryale haar slangen los, maar na het dreigement dat haar slangen werden verlamd, bond ze de slangen toch maar samen met een leren touwtje.
Ze nam het paard van de school mee aan de teugels naar de poort, waar ze door een kleine deur liepen. Hierna steeg ze op haar paard. Ze zat een beetje onwennig, maar ze klaagde niet en vroeg niet om hulp.
De gorgo was zwijgzaam.

Ze maalde in  haar hoofd, dacht na over alles wat er zou kunnen gebeuren, wat voor een test ze zou krijgen.
Ze wilde goed genoeg zijn. Euryale wilde aan professor Chull'ain laten zien dat ze goed had geoefend en veel had geleerd. Ze wilde dat hij trots op haar was en dat hij potentie in haar bleef zien.

« Laatst bewerkt op: 7 jaar geleden door Gustaf M. Vladistov »

« [Reactie #3] : 8 jaar geleden »
De nachtelf knikte het meisje toe en gebood zijn rijdier toen om in beweging te komen. Ze reden, eindelijk. Deel een van het plan was geslaagd, nu was het tijd voor deel twee. Cu Chull'ains gedachten gingen even naar de oudere nachtelf. Zou hij zijn deel van het plan op zich nemen, of zou de man hem verraden? Het was een gok geweest, maar toch.

Ze reden een halfuur in stilzwijgen. Als hij de gorgo goed had ingeschat, zou ze haar mond niet eerder opentrekken dan dat ze daar toestemming voor had gekregen. Hij had haar goed gedrild.

Al rijdend maakte hij een paar snelle gebaren en plotseling stond er een grote brandende muur voor hen op het pad. De paarden schrokken, trokken aan de teugels.
Vanzelfsprekend was de muur een illusie, maar wel zo goed uitgevoerd dat ze hun paarden niet langs of door de muur zouden kunnen krijgen. Het was aan Euryale om het probleem op te lossen. De nachtelf keek haar vragend aan.
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #4] : 8 jaar geleden »
En toen was daar een muur van vuur. Ook Euryale haar paard steigerde. Ze wist zich maar net stevig vast te houden aan de teugels. Het paard was er met geen mogelijkheid langs te krijgen.

De gorgo keek opzij en zag dat Cú naar haar keek. Het was nu aan haar de taak om de illusie te verbreken. Dit betekende dat ze hem uit zijn concentratie moest halen. Ze moest ervoor zorgen dat hij iets moest doen, of ergens aan dacht, in zo'n mate dat hij niet meer de spreuk in stand kon houden.

Het meisje dacht voor een seconde na.
De leraar keek nog altijd naar haar, iets wat het doorbreken van de illusie moeilijker zou maken, want dan kon hij beter inschatten wat ze ging doen.

Nu kwam het trucje van haar opa goed van pas.
Euryale keek de man strak aan en veranderde toen haar ogen. In plaats van fel groene ogen, kreeg ze er gele slangenogen voor in de plaats.
Ze begon hissend te fluisteren, wat de paarden nog onrustiger maakte.
Professor Cull'ain had dit waarschijnlijk nog nooit gezien, als hij er niet van zou schrikken, zou het hem in ieder geval verbazen. Dat was in ieder geval iets.

Toen, een fractie van een seconde later, maakte ze de illusie van een slang midden in de lucht die naar de professor hapte. Dat in combinatie met haar ogen, haar gesis, moest de truc wel doen. Euryala hoopte het van harte, want alles wat ze hierna nog moest proberen, zou een voorspelbare afgezwakte versie zijn.
« Laatst bewerkt op: 7 jaar geleden door Gustaf M. Vladistov »

« [Reactie #5] : 8 jaar geleden »
Het verbaasde hem inderdaad, de handelingen van de gorgo. Haar ogen veranderden van kleur, ze bracht een geluid voort dat buitengewoon realistisch naar slang klonk. Slangen waren gevaarlijk, ergens diep van binnen voelde de nachtelf zich niet op zijn gemak.
De muur van vuur haperde even, maar herstelde zich al snel weer toen de nachtelf zich weer in de hand had. Tot er vanuit het niets een slang naar hem hapte...

De nachtelf schrok erger dan hij had ingecalculeerd. Hij deinsde achteruit en dwong ook zijn onrustige paard naar achteren. De muur van vuur verdween, want Cu Chull'ain had gewoon niet genoeg concentratie over om hem in stand te houden.

Verstoord keek hij naar het meisje die het had gewaagd om hem zo te laten schrikken. Toen hij knikte hij. "Uitstekend, Euryale."

Hij bracht zijn paard weer naar voren en sprak: "Kom, we gaan verder, het is nog ver naar de dichtstbijzijnde overnachtingsmogelijkheid."

Ze reden een tijdlang zwijgend door met sneeuw bedekte valleien. Zo nu en dan sneeuwde het, maar het leek de nachtelf niet te deren. Zo nu en dan keek hij even opzij of dat ook voor zijn metgezel ook gold. Als de leerling het koud zou krijgen, zou hij haar laten stoppen om nog een mantel aan te doen.

"Wat heb je de afgelopen tijd over je slangen geleerd, Euryale?" vroeg hij, nadat er weer sneeuwbui voorbij was gegaan.
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #6] : 8 jaar geleden »
Euryale voelde een gevoel van triomf in haar onderbuik. Eerst al toen ze het voor elkaar kreeg een trilling in de muur van vuur te veroorzaken en daarna dat de gehele muur werd opgeheven.
Dat had de professor vast niet verwacht.
Als ze zelf professor Chull'ain wist bang te maken. Ha! Haar klasgenoten, nee, de hele afdeling! Zou dan voor haar gaan sidderen! Iedereen zou weten wie zij was en haar respecteren en voor haar buigen!

Met een complimentje op zak en na het kalmeren van de paarden reden ze weer verder.
Het meisje hield het nog redelijk vol in de sneeuw. Ze was dan ook koudbloediger dan de meeste andere myrofas. De enige bijwerking was dat ze er zelf ook wat slomer van werd als ze onderkoeld begon te raken. Haar lichaam ging dan op een trager tempo werken.

De gorgo werd uit deze sluimertoestand gehaald toen de nachtelf haar een vraag stelde.
'We sijn een, maar ook losss. De ssslangen hebben een eigen wil, maar ik kan se controleren en ik voel wat sij voelen en sij voelen wat ik voel.'
Het was een aparte gewaarwording. Eerder had ze daar namelijk nooit zo bij stil gestaan. Het was namelijk altijd al zo geweest.
'En se houden niet van vuur.'
Nee, kou was dan beter.
« Laatst bewerkt op: 7 jaar geleden door Gustaf M. Vladistov »

« [Reactie #7] : 8 jaar geleden »
"Je zult moeten blijven oefenen in het beheersen van je slangen," reageerde Cu Chull'ain, "ze zijn je zwakke punt. Je zult nooit een succesvolle magiër worden als je slangen anders reageren dan je verwacht. Concentratie, Euryale, met concentratie begint en eindigt de magie."

Het was niet de eerste keer dat hij dit tegen het meisje zei. Ze was nog zo jong en ongeduldig. Haar arrogantie en streven om de beste te zijn, werkten soms meer in haar nadeel dan in haar voordeel.

"Ik ben tevreden over je vorderingen. Dat is ook de reden dat je meegenomen heb van Bumetrel. Er is nog zoveel dat je kunt leren in de wereld daarbuiten."

De nachtelf loog, maar dat kon het meisje niet weten. Hij deed er alles aan om het meisje trots en tevreden met de situatie te laten zijn. Ze mocht nu (nog) niet gaan tegenwerken.

[.......]

Het was al diep in de avond toen Cu Chull'ain aangaf dat ze hun bestemming hadden bereikt. Een eenzame herberg was het, diep verborgen in het bos. Het bestaan was alleen bekend bij nachtelfen. De herberg was dan ook deels in de bomen gebouwd.

De nachtelf steeg af en gebaarde de gorgo dat zij hetzelfde mocht doen. De paarden werden overgedragen aan een stalknecht die wat munten voor de moeite kreeg.
Binnen brandde de haard en Cu Chull'ain gaf Euryale de opdracht om erbij te gaan zitten. Zelf liep hij naar de waard om een warme maaltijd en wat kruidenwijn te bestellen.

Een kwartier later aten ze zwijgend van de warme pap.
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #8] : 8 jaar geleden »
Euryale knikte. Ze wist dat haar slangen zowel haar sterke als haar zwakke punt waren. Ze kon de slangen gebruiken en grotendeels sturen om de vijand angst in te boezemen, maar de slangen waren ook dé plek waar die tegenstander haar weer op kon terugpakken, omdat ze deze minder goed kon beschermen en het er gewoon heel veel waren.

De gorgo glom van trots toen de professor zei dat hij tevreden was over haar vorderingen.
'Dank u, professssor', lispelde ze dan ook.
Het was de reden waarom ze mee mocht. Ze was blijkbaar goed genoeg gebleken en nu kreeg ze helemaal een speciale trip aangeboden. Euryale kon niet meer van haar status genieten dan dat ze nu deed. Ze zag haar toekomst al voor zich, ze zou koningin worden, ooit, dat moest wel, zo machtig als dat zij ging worden.

[...]


Euryale voelde zich ongemakkelijk in de herberg. Er waren alleen maar nachtelfen en iedereen keek zeer afkeurend naar haar, alsof ze een of ander vies monster was dat door een dood dier had liggen rollenbollen. Ze durfde niet aan de professor te vragen waarom ze hier waren en waarom iedereen zo naar haar keek. Nee, niet met al die nachtelfen om haar heen. Die wezens hadden een tegoed gehoor en ze wilde niet dat iedereen kon horen hoe ongemakkelijk zij zich voelde. Het was al erg genoeg dat het onrustige gesis van haar slangen haar verraadde.

Zwijgend at ook Euryale van de pap en ze probeerde zo onopvallend mogelijk aanwezig te zijn.
« Laatst bewerkt op: 7 jaar geleden door Gustaf M. Vladistov »

« [Reactie #9] : 8 jaar geleden »
De nachtelf wist wel dat het meisje zich ongemakkelijk voelde. Het was aan alles te merken, maar vooral aan het feit dat ze zich zo op hem focuste. Hij glimlachte haar geruststellend toe, terwijl hij zijn pap at en zij de hare. Er zat wat honing doorheen, zodat het lekker zoet was.

Toen de maaltijd ten einde kwam, verbrak Cu Chull'ain het stilzwijgen. "Ik heb een kamer voor je geboekt op de eerste verdieping, het is soberder dan wat je op Bumetrel gewend bent, maar je zult het ermee moeten doen. Kom, dan breng ik je erheen." Hij stond op en wenkte Euryale dat ze hem moest volgen. De nachtelf beklom de trap die rechtsachter in de zaal was en liep vervolgens de korte gang in die over de verdieping liep. Bij de derde deur links stopte hij, pakte een fakkel uit een ring aan de muur en opende de deur. Hij liep de kamer binnen en het schijnsel van het licht toonde twee britsen met stro bekleed. Bij elke brits stond een kleine houten kledingkist, maar verder was er geen meubilair. De kamer was er dan ook te klein voor.

De nachtelf stak de fakkel in een ring aan de muur en gebood Euryale te wachten terwijl hij weer naar beneden liep om haar zadeltassen te halen. Toen hij terugkwam, sprak hij: "Ik wil dat je vast gaat slapen. De avond was lang en de volgende dag moeten we weer een heel eind rijden. Rust goed uit."

Zelf ging hij weer naar beneden, niet van plan om al te gaan slapen. Hij wisselde een paar woorden met de herbergier, legde een paar muntstukken op de toog en was al snel in een geanimeerd gesprek met de man gewikkeld. Ze spraken ongeveer een half uur, fluisterend. Aan het eind van het gesprek wisselden nog enkele munten van eigenaar.
Toen stond Cu Chull'ain op, liep naar de stallen om de paarden te controleren en zocht toen een plekje in een hoek van de gelagkamer om wat te dommelen. De kamer die hij gehuurd had, liet hij aan Euryale. Al was het maar omdat het ongepast was om met het meisje in een kamer te slapen.
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #10] : 8 jaar geleden »
Euryale had de hele maaltijd geen woord gesproken. Ze had zoveel mogelijk van de pap opgegeten, maar toen de professor klaar was geweest met eten, had zij geen hap meer door de keel gekregen. Ze voelde zich hier zo ongemakkelijk en bekeken, nog veel meer dan op school. Hadden deze lui soms nog nooit een gorgo gezien?

De man had een kamer voor haar geboekt, zo bleek. Hij zou haar er naartoe brengen. Euryale stond op, trok haar kleding recht en hief haar kin op. Ze wilde niet, of zo min mogelijk, aan de andere gasten laten merken hoe bang ze zich hier voelde.

'Ja, professssor', was haar antwoord, waarna zij een bed op zocht en de man weer vertrok. Zij moest alvast gaan slapen? Zou hij later bij haar in de kamer komen slapen dan? Dat idee maakte dat ze niet zo goed kon slapen, of dat ze wilde proberen wakker te blijven, maar ze zou niet meer meemaken of hij wel of niet in dezelfde kamer was gaan rusten, want door de vermoeidheid viel ze na ruim een half uur alsnog in een diepe slaap.
« Laatst bewerkt op: 7 jaar geleden door Gustaf M. Vladistov »