Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Bezoekje!  (579 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 8 jaar geleden »
Er was eens een dag dat Natal veel vrij had, en even niet wist wat te doen met zoveel vrije tijd. Toen kreeg Natal de ingeving dat ze op Bumetrel nog een paar vrienden had rondlopen, eentje heette Patu, hem schreef ze eens per maand wat er afgelopen maand gebeurt was, hij schreef terug. Patu was heer en meester over de stallen. Daar besloot ze als eerste heen te gaan, ze had een klein houten bakje gemaakt en die gevuld met thee. Thee is altijd handig en je kan er moeilijk dronken van worden. Dat zijn belangrijke dingen voor in het leven.

Dus met een houten bakje met deksel stond ze bij de stal ingang, en riep naar binnen "Patu!" Waarna ze naar binnen liep. Waarschijnlijk zou hij wel ergens binnen zijn, en anders wachtte ze rustig af.

« [Reactie #1] : 8 jaar geleden »
Toevallig was het heel even rustig in de stallen, wat betekende dat alle dieren verzorgd waren, de belangrijkste reparatieklussen achter de rug en het nog geen tijd was om te gaan voeren. Daarom zaten Patu en Fernand in de voorraadkamer thee te drinken, terwijl Fernand over een brief van thuis vertelde waarin stond dat zijn moeder ziek geweest was en nog niet zo best opknapte. Patu, inmiddels iets vaardiger in het oppikken van Fernands signalen, begreep best dat hij nu moest nadenken of zijn stalknecht een paar dagen vrij kon krijgen, zodat hij bij zijn moeder op bezoek kon gaan.

Terwijl hij dus heel hard aan het nadenken was en naging wat er de komende tijd allemaal moest gebeuren, hoorde hij zijn naam roepen. Welke leerling waagde het hem met zijn voornaam aan te spreken? Hij stond op en liep de stal in, om daar tot zijn verbazing iemand aan te treffen die zeer zeker geen Bumetrelleerling was.

'Natal!' riep hij verrast uit. 'Jij hier!' Ze had helemaal niet geschreven dat ze van plan was om te komen. Zou er iets mis zijn? Ziekte misschien of problemen op Ypsilon? Maar ze zag er niet ziek uit. 'Er is toch niets aan de hand?'

« [Reactie #2] : 8 jaar geleden »
Een verraste groet van Patu maakte dat Natal begon te grijnzen, ze was nou eenmaal een grijnzend type. Dat er buiten een hondje even vastgebonden zat die zo direct aan Rhiakath gegeven zou worden zou ze zo wel vertellen.
Toen hij bezorgd vroeg of er iets mis was, schudde ze haar hoofd.
'Nee, ik had een dag vrij, en besloot maar eens even langs de stallen op Bum te gaan.' Antwoordde ze vrolijk. Daarna gaf ze het doosje, hij zou vast wel ruiken dat er thee in zat, omdat thee sterk naar thee ruikt. 'Alsjeblieft, deze is voor jou' Ze was vrolijk vandaag. 'Hoe gaat het hier?' Informeerde ze naar zijn werk. Daarna zou ze tussen neus en lippen door vertellen dat ze ook naar Rhiakath zou gaan.

« [Reactie #3] : 8 jaar geleden »
Ah, er was dus niets mis, behalve een overvloed aan tijd. Daar had Patu nou nooit last van. 'Welkom,' zei hij nog maar eens en 'dank je' toen hij een doosje in zijn handen gedrukt kreeg waarin zo te ruiken thee zat. 'Kom je mee? We waren net aan het theedrinken.' Hij ging Natal voor naar de voorraadkamer, waar Fernand wel heel oplettend rechtop zat.

'Natal, dit is Fernand, de stalknecht.' Hij had de jongen wel eens genoemd in zijn brieven. 'Fernand, dit is Natal, ik ken haar nog van Ypsilon.' Jaja, als hij hard zijn best deed, wist hij wel hoe het hoorde! Hij gebaarde dat Natal moest gaan zitten, schonk een beker thee voor haar in en ging zitten, klaar om eindelijk haar vraag te beantwoorden.

Maar Fernand was hem al voor.

« [Reactie #4] : 8 jaar geleden »
Nieuwsgierig als hij was luisterde Fernand naar het gesprek dat zich in de stal ontspon tussen Gnarl en de geheimzinnige bezoekster. Wie kwam zijn baas nu weer opzoeken? Misschien kon hij haar gebruiken om de kobold ervan te overtuigen hem een weekje vrij te geven zodat hij moeder kon bezoeken. Als hij nu heel zielig deed... hoewel, meestal trapte de man daar niet echt in. Nee, hij kon het beter heel even laten rusten en het op een geschikt moment gewoon vragen, als Gnarl er even over nagedacht had, zou hij het vast wel goed vinden. Wel besloot Fernand de brief die hij van thuis gekregen had, op tafel te laten liggen, zodat de stalmeester niet direct zou vergeten waar ze net over gepraat hadden.

Toen kwam Gnarl weer binnen, gevolgd door, hoe was het mogelijk, een landelf! Hoe was de kobold er in vredesnaam in geslaagd om bevriend te raken met een van Fernands rasgenotes? Het antwoord kwam al spoedig, in de vorm van 'Ypsilon'. Juist.

Fernand begroette de vrouw vriendelijk en bekeek haar geïnteresseerd. 'Studeer je nog steeds op Ypsilon?' vroeg hij belangstellend. Het was immers een stuk makkelijker om zomaar met de zipanzo's op het terrein van Bumetrel te komen, dan langs de wachters bij de poort.

« [Reactie #5] : 8 jaar geleden »
Een grijns, ze was welkom. Ze knikte als antwoord of ze meeging naar het theedrinken. Thee was altijd goed. Er zat nog iemand, een landelf. Patu stelde hem voor als Fernard. Ze groette hem vriendelijk, Fernard groette haar vriendelijk. Patu gebaarde dat ze moest zitten, dat deed ze dan ook, en kreeg een beker thee.
'Studeer je nog steeds op Ypsilon?'
Ze grijnsde voor ze antwoordde.
'Zeker, dit is mijn laatste jaar. Ik studeer hogere magie' Ze overwoog of ze zou vertellen dat ze nu ook op Academie Germania zat. In ieder geval zou Patu het prima weten kunnen. Maar als ze vroegen wat ze hierna ging doen, en ze vertelde dat ze over twee jaar met Pure magie ging beginnen.... Die twee jaar op Ypsilon niets doen zouden wel vreemd lijken. Nu ze er zo snel over nadacht, misschien kon ze op Ypsilon voor twee jaar les geven, of wachter zijn of iets dergelijks.

« [Reactie #6] : 8 jaar geleden »
Hogere magie! Fernand was gepast onder de indruk en vroeg zich tegelijk af waarom alle mooie meisjes zo slim en hoogopgeleid waren. Bumetrel was duidelijk niet de juiste plaats om een vriendinnetje op te duikelen, in ieder geval niet als je zelf maar een stalknecht was. Maar te slim of niet, Fernand was wel nieuwsgierig. 'Is dat een speciaal soort magie?' wilde hij weten. 'Anders dan wat Gnarl doet?' Wat Gnarl met magie deed was namelijk vooral uitvinden waar een beest last van had of ingenieuze vallen voor hongerige leerlingen zetten. 'Is het erg moeilijk?' Dat wilde hij natuurlijk ook graag weten, ook al had hij zelf niet de minste aanleg voor magie.

--- Patu ---

Patu hoorde het gesprek tussen de twee landelfen kalm aan en vond het allang prima dat hij zelf geen belangstellende vragen hoefde te stellen. Niet dat hij niet in Natal geïnteresseerd was, maar het was altijd zo lastig om precies te weten wat je dan moest vragen. Sommige myrofas waren daar een ster in, die konden met een of twee vragen de meest uitgebreide antwoorden aan iemand ontlokken. Patu wist werkelijk niet hoe ze dat deden, hem lukte het in ieder geval nooit.

« [Reactie #7] : 8 jaar geleden »
Fernand vroeg haar of het een speciaal soort magie was, of het anders was dan wat Patu deed en of het moeilijk was. Als Natal eerlijk was, dan was ze intussen vergeten wat Patu exact deed, dat het met dieren te maken had wist ze nog wel, anders was hij hier vast niet de baas in de stal geworden. En het punt was dat ze alles wat met magie te maken had al bijna normaal vond, nou, behalve academie Germania dan. Nu moest ze ook nog oppassen dat ze zich niet versprak en ook over academie Germania begon te praten.
Ze grijnsde en antwoordde als volgt.
'Het is een verfijning van de magie die ik geleerd hebt. Tenminste, daar ben ik de laatste jaren mee bezig. En het is inderdaad niet exact hetzelfde als wat Patu deed op de uni. En of het moeilijk is...' Zelf vond ze het niet bijzonder moeilijk, omdat ze een groot magietalent had. 'Ik denk dat het per persoon verschilt hoe moeilijk je het vind.' Intussen vroeg ze zich af in hoeverre ze zou vertellen dat ze een talent had voor magie.
Maar omdat ze niet hier gekomen was om over zichzelf te vertellen, besloot ze maar eens naar hun leven te vragen.
'Hoe is het leven hier?'
Oké, het was een ruime vraag, want het kon over de eerstejaars leerlingen tot het schoolhoofd gaan.

« [Reactie #8] : 8 jaar geleden »
Patu probeerde zich te herinneren wat Hogere Magie ook alweer inhield. Hij had het vak natuurlijk ook wel gehad, maar om nu te zeggen dat hij met zulke beste cijfers geslaagd was... nou nee. Misschien lag het aan zijn praktische benadering van magie: alles wat je niet kon gebruiken om jezelf te verdedigen (een begrip dat Patu zeer ruim opvatte) of om je dieren mee te helpen, kon nauwelijks nuttig genoemd worden. Toch?

En toen kwam Natal met een vraag, die hij natuurlijk wel moest beantwoorden. 'Het gaat wel,' was zijn reactie, wat in gewone myrofastaal overeenkwam met 'best goed'. Hij had Natal al geschreven over Stavros' dood, hoewel in zeer algemene bewoordingen, dus dat hoefde hij verder niet te vermelden. Wacht eens, dit zou ze wel interessant vinden. 'De konijnen hebben vorige week gejongd, wil je ze zien?' Natal was dol op konijnen, zoveel wist hij nog wel. 'Heb jij jouw konijnen nog?' Misschien moesten ze er een paar uitwisselen, dat kwam de populatie hier weer ten goede.

« [Reactie #9] : 8 jaar geleden »
Nu verschilden Natal en Patu een beetje van mening over nuttigheid van magie als je het niet voor de verdediging gebruiken kon, maar Patu vertelde niet dat hij die magie niet erg nuttig vond, en Natal vertelde niet dat zij alle magie prima vond. Dus dat er een onuitgesproken meningsverschil was, wisten ze zelf ook niet. Magie was altijd handig, of het nou voor de verdediging was of niet, je kon het wel voor iets gebruiken. Aldus, Natal haar mening over magie.

Patu vond dat het best goed ging, ze wist wel dat hij dat bedoelde met "het gaat wel". 'Mooizo' Grijnsde ze.
Iedereen scheen te denken dat ze helemaal verkikkerd was op konijnen, nu was ze onder andere verkikkerd op konijnen, maar ook op andere dieren. Zo had ze twee honden in haar kamer, die intussen door haar huisgenote Bwalda eruit waren gelaten, maar dat wist Natal niet, en buiten zat ook een hondje die intussen door leerlingen gezien en geknuffeld werd. Ook dat wist Natal niet.
Toch glimlachte ze, jonge dieren waren altijd leuk.
'Leuk' Of ze haar konijnen nog had... 'Ja, ik heb er net een meer gekregen van mijn neef, je weet wel, Even.'
Ze kreeg een leuke ingeving: Ze kon ook wel een konijn geven, want ze had het gevoel dat haar kamer een dierentuin werd. In ieder geval moest ze nog een jonge hond kwijt nadat ze de hond die buiten stond aan Rhiakath had gegeven. Dat ze een konijn kwijt kon besloot ze maar te zeggen.
'Is hier nog een vrouwtjes konijn nodig?' Ze wou voorkomen dat ze een nest kreeg, dan zat ze helemaal in de prut. Hoe kon ze die jongen dan weer kwijt raken?

« [Reactie #10] : 8 jaar geleden »
'Aardig van hem,' bromde Patu toen Natal vertelde dat ze een nieuw konijn gekregen had van haar neef. Ze waren inmiddels opgestaan en liepen nu in de richting van de konijnenhokken. Het was leuk voor Natal dat haar neef ook op Ypsilon studeerde en dat ze ook nog goed met elkaar konden opschieten.

In de hokken krioelden de jonge beestjes door elkaar heen. Ze waren nog te klein om te beslissen wat er met ieder van hen zou gebeuren - het grootste deel zou uiteindelijk naar de keukens verdwijnen, maar Patu koos altijd een paar jongen uit om mee verder te fokken of te verhandelen.

Natal vroeg of hij nog een vrouwtje kon gebruiken. 'Als ze gezond is,' accepteerde hij haar aanbod. 'Kom 'r maar een keer brengen, dan kun je een ander konijn mee terugnemen.' Hij nam tenminste maar aan dat het haar bedoeling was om te ruilen. Een cadeautje had ze immers al gegeven.

'Is er de laatste tijd nog wat gebeurd op Ypsilon?' vroeg hij geïnteresseerd verder. Ze moesten zo wel weer aan de slag, maar hij kon nog wel een poosje blijven praten. Zo vaak gebeurde het niet dat hij bezoek kreeg.

« [Reactie #11] : 8 jaar geleden »
Ze knikte op het punt dat het aardig van Even was, maar ze vertelde niet dat ze het gevoel had dat er in haar kamer een halve dierentuin ontstond. De konijnen zagen er hier allemaal prima uit, wat ook niet verbazend was met een stalmeester zoals Patu.
Mooi, ze kon er zo een meenemen, dat was dan geregeld, misschien kon ze het dier ook per hop sturen, schoot er even door haar heen. Of dat ze de hop naar de Zipanzo's gooide, zodat die schrokken, en dan was het konijn er nog dezelfde dag. 'Nee, ik hoef er niet een terug, ik fok namelijk zelf niet met de konijnen' Het zou wel goed voor de vleespot zijn, maar het zou haar teveel werk kosten.
'Wat er de laatste tijd gebeurt is, nou' Ze wist zo snel niet of er iets gebeurt was de laatste tijd. 'Volgens mij weet je wat er gebeurt via de hoppen, en kan ik niets nieuws vertellen' Ze schreef de nieuwtjes altijd, en hij de stalnieuwtjes. 'Is hier nog iets gebeurt*?'

(*Dit is op dezelfde dag dat Laura Firestone van school geschopt wordt)