Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

De vrienden van Wodo  (726 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 8 jaar geleden »
"... En in de tuin hebben we een plan staan, verveine. De Latijnse naam ervan is Aloysia triphylla en we komen eraan van een handelaar die vertelde dat het goed was voor de ademhalingsproblemen van mijn grootvader die hij sinds een jaar of twee heeft. Dat plantje, de verveine oftewel Aloysia triphylla hebben we dus geplant en laten groeien in de tuin en hij groeide inderdaad, maar toen het eenmaal gegroeid was, wist niemand hoe ze het kruid nou precies moesten gebruiken. Je weet zelf hoeveel mogelijke methodes er zijn om van zo'n kruid een geneesmiddel te maken, honderden, je kunt hem malen, koken, drogen, fijnstampen, nou ja, eigenlijk van alles, maar dat weet je zelf ook wel. In ieder geval dacht iedereen dat het een miskoop was, maar toen kwam mijn moeder erachter dat het heerlijk geurde en dat het daardoor ineens leek alsof alles in de tuin beter groeide, je weet wel, alles stond plots in bloei en kreeg extra veel zaden en dus extra veel nakomelingen en dus was het eigenlijk helemaal geen miskoop. Maar goed, wat het leuke nou was, was dat ik later in de Bibliotheek opzocht wat er nou met die plant gebeuren moest en je raadt het nooit meer het enige wat je ermee moest doen was erop kauwen! Vreemd hè? Dus ik stuur een hop naar mijn moeder waarin ik schrijf dat ik in de bibliotheek heb opgezocht wat je met het kruid moest doen en dat ik had gevonden dat je erop moest kauwen en toen kreeg ik een hop terug van mijn moeder waarin zij zei dat het met grootvader beter ging en dat hij dat kruid niet meer nodig had maar dat ze wel trots was dat ik had opgezocht wat het kruid was en dat he nog steeds heerlijk ruikt in de tuin. Ik had het jullie straks graag willen laten zien, maar ja, je weet zelf dat een kruid het beste groeit in de zomer of eigenlijk in de na zomer en met het koude weer dat er nu is zal er wel niet veel van in de tuin staan. Maar goed, het gaat ook niet om de tuin daarvoor gaan we er niet heen, gelukkig want dan stonden we naar dode verveiene of Aloysia triphylla  te kijken en dat is nou ook niet echt leuk."

Bij Wechtan, laat de anderen komen! smeekte Zalzi zwijgend. Zijn nek deed zelfs al pijn van het geknik, zoals hij beleefd deed alsof het hem daadwerkelijk ook maar iets kon schelen wat de geur wat dat plantje was. De laatste week had Zalzi iets geleerd over Wodo Lerkex: Hij was een stille jongen over het algemeen, maar als je alleen met hem was en er viel een stilte, dan had de luchtelf de verschrikkelijke gewoonte om uit zijn nek de gaan kletsen. Dat was ook het geval toen Zalzi met zijn reistas gepakt naar de stallen liep. Wodo had nu al een half uur de ongemakkelijke stilte geprobeerd te vullen met willekeurige anekdotes, waarvan hij hoopte dat ze leuk waren. En Zalzi bleef maar doen alsof hij het ook echt leuk vond.

De paarden waren gezadeld en Zalzi had verschrikkelijk veel zin om naar Wodo's huis te gaan en daar de vakantie te vieren. Heerlijk om een paar weken weg te zijn van Bumetrel en al het gedoe, het huiswerk en dergelijke achter zich te laten. Gewoon met zijn vrienden niets doen. De luchtelf, die twee jaar hoger zat als Zalzi, had het geen probleem gevonden toen Rick had gevraagd of ze mee konden naar hem om daar de vakantie door te brengen. Wodo vond het geweldig om vrienden mee te nemen en aan zijn ouders voor te stellen. Alleen die vrienden mochten wel eens op komen, anders zou Zalzi zometeen breindood zijn, dat zag Zalzi al aan komen.

"Oh en had ik je wel een verteld dat in het dorp.." Zalzi zette zijn geïnteresseerde gezicht op en knikte aanmoedigend.

« [Reactie #1] : 8 jaar geleden »
'Hé Wodo, de vakantie is begonnen hoor!' Een vrolijke stem onderbrak het verhaal en redde zo Zalzi's vakantiegevoel. Bij de ingang van de stallen stond een faun met een brede lach op zijn gezicht. 'Sorry dat ik zo laat ben, maar iemand presteerde het om op het laatste moment over een emmer sop van een schoonmaker te struikelen en het meeste water op mijn mantel terecht te laten komen! En toen moest ik weer een Merifeller zoeken om me droog te laten spreuken...' Uit het gezicht van Rick bleek wel hoe moeilijk die opgave geweest was. 'Maar de meiden wachten al bij de poort, dus wat mij betreft kunnen we gaan!'

Uiteindelijk had het nog heel wat voeten in de aarde gehad om Wodo ervan te overtuigen dat het leuk was als ze met z'n vieren bij hem zouden komen - behalve Zalzi en Rick ook Faith en nog een meisje - maar zijn ouders bleken gelukkig alles prima te vinden en hadden een koets gestuurd. Die was vanmorgen al vroeg aangekomen, maar een van de paarden had wat gekreupeld, dus moest de koetsier eerst met de dieren naar de stalmeester. Die had het probleem gelukkig al gauw verholpen en nu iedereen klaar was om te gaan, spande de koetsier de paarden weer in en gingen ze op weg naar de poort, waar de meisjes instapten en Wodo een indrukwekkende brief van zijn ouders aan de wachter liet zien waarin stond dat zijn vrienden echt welkom waren. Met de schriftelijke toestemming van de ouders van de anderen erbij (al dan niet vervalst) was de wachter ervan overtuigd dat ze het terrein mochten verlaten en daar gingen ze, op naar Wodo's huis en een ongetwijfeld fantastische vakantie.

De stemming zat er meteen al goed in. Ricks moeder had koekjes opgestuurd en ook al waren die helemaal verkruimeld aangekomen, smaken deden ze nog goed. Rick vroeg aan Wodo hoe groot het huis van zijn ouders was en of het eten erg anders ging dan op Bumetrel en kreeg een uitgebreid antwoord terug, dat al snel ontaarde in plannen maken voor de vakantie. De omgeving verkennen, sneeuwballengevechten houden, dat kwam wel goed!
Een grap moet kunnen, toch?
« Laatst bewerkt op: 8 jaar geleden door Rick Varnon »

« [Reactie #2] : 8 jaar geleden »
Tatiana was een van de genodigden van Rick*. Ook zij had er super veel zin in. Wodo kende ze niet geweldig goed, maar ze wist wel dat het een gigantische kwebbel kont was als je met hem alleen was. Faith kende ze ook niet goed, maar misschien was dit uitje wel een goede manier om haar beter te leren kennen. Ze leek haar namelijk wel een aardige meid. De enige die ze echt werkelijk kende was Zalzi, maar door het voorval van een paar weken eerder, had ze niet echt de behoefde om met hem te praten. Rick was een ander verhaal, hij was aardig en kon goeie grappen maken, iets wat Tatiana in hem waardeerde.

De koekjes van Rick smaakten inderdaad prima, al kon je het geen koekjes meer noemen. De reis was ze best stil, en keek uit over het prachtige landschap. Het was een hele tijd geleden geweest dat ze buiten de muren was geweest, dus was het een goed moment om de omgeving weer in haar op te nemen. Bomen schoten voorbij, hobbelen deed de koets toch al, maar het ging sneller dan zelf lopen. Eerst had ze getwijfeld toen ze werd uitgenodigd door Rick om samen te gaan, maar uiteindelijk had ze er mee ingestemd. Het was ook super saai om in je eentje achter te blijven op school, met duizenden andere leerlingen die niet weg mochten. De handtekening van Tatiana's ouders was wel vervalst, van Natasja had ze immers nooit meer wat van gehoord en haar ouders wisten niet eens dat ze een weerwolf was. Dat zou later nog wel voor problemen gaan zorgen, vreesde ze.

*Na de vraag van Zalzi
I'm the beast and you're the beauty.

« [Reactie #3] : 8 jaar geleden »
Ook de handtekening van de vader van Faith was vervalst. Ze wist namelijk dat haar vader het nooit goed zou vinden als ze met een mannelijke faun (en twee anderen) mee op vakantie ging, maar ze wilde het wel heel graag. Naar huis kon het meisje toch niet. De reis naar Nascam was te lang en te gevaarlijk.

Eenmaal in de koets keek Faith naar Zalzi en Tatiana. Zalzi kende ze wel een beetje, want dat was een goede vriend van Rick en Rick kende ze heel goed. Tatiana kende ze dan weer niet, tot dit moment, maar dat zou wel goed komen en als het mee zat had Fee aan het einde van deze vakantie een nieuwe vriendin erbij.

Rick deelde koekjes rond en Faith at daar smakelijk van. Deze vakantie begon goed, zeker toen de vakantie-plannen werden besproken. Met een brede grijns luisterde ze naar wat opties die werden geopperd.

'En we moeten een groot kampvuur bouwen', riep ze enthousiast uit.
'Dan kunnen we daarboven onze eigen broodjes bakken op een stok!'
Dat deed ze thuis wel eens met haar broers. Dan maakte je deeg, waarvan je een klomp op een stok stak en dat hield je dan boven het vuur. meestal eindigde dat in half gare, half verbrande broodjes, maar de pret was er niet minder om.

« [Reactie #4] : 8 jaar geleden »
Zalzi kon weer opgelucht ademhalen toen de vijf Sophoconners met z'n allen in de koets zaten. De fee genoot van het wit besneeuwde landschap dat aan hen voorbijschoot. Ook de plannen die werden gemaakt waaren om te genieten, Zalzi bedacht zich dat het maar goed was dat de meiden het niet erg vonden om de meer 'jongensdingen' te doen. Met name Faiths plan om brood te bakken vond bij Zalzi goede aarde.

"En Faith, was jij dan van plan om een boom te vellen voor dat vuur?" grapte Zalzi, die het de Faun nog niet zag doen met haar dunne armpjes. Of misschien had Wodo daar bediendes voor? Zalzi had nou nog steeds niet begrepen hoe goedbedeeld (rijk) de luchtelf nou was. "Wat voor werk doen jullie ouders eigenlijk nou?" Vroeg hij in het algemeen, maar eigenlijk om wat meer van Wodo te weten te komen*.

Op dat moment schoot het Zalzi te binnen dat hij buiten het schoolterrein was! Met een vervalst briefje, maar hij was weg, na twee jaar! Wat was het toch een heerlijk gevoel om in een koets te zitten die wegreed van Bumetrel.


*Kan iemand Wodo meer vorm geven?

« [Reactie #5] : 8 jaar geleden »
--- Wodo ---

Wat stilletjes zat Wodo in een hoekje van de koets. Natuurlijk, hij vond het geweldig dat hij dit jaar vrienden mee naar huis kon nemen in de vakantie, zoals zijn ouders al jaar op jaar gevraagd hadden.Ook al waren het dan Ricks vrienden en niet speciaal die van heb. Maar zoals gewoonlijk ging het gesprek wat langs hem heen, zat hij aan de zijlijn te luisteren. Hij vond dat eigenlijk niet eens zo erg, wist niet echt goede plannen te bedenken die de plannen van de anderen aanvulden. Zelf bracht hij de vakantie meestal door met bezoekjes aan familieleden, spelletjes met zijn zusje en zich alvast wat voorbereiden op het komende schooljaar.

Hoe zouden zijn ouders reageren als ze alle plannen hoorden? De omgeving verkennen, dat klonk onschuldig genoeg. Maar een kampvuur bouwen en broodjes bakken? In de winter? Hij had echt geen idee hoe ze daarop zouden reageren. De gedachte dat ze een kampvuur zouden bouwen en zijn deftige moeder, gekleed in een van haar dure mantels, bij hen zou komen kijken... Nee, het paste helemaal niet. Maar toch trok het plan Wodo wel aan.

Zalzi vroeg wat iedereen z'n ouders deden en om de een of andere reden keek hij naar Wodo. Die, opeens verlegen dat hij in het middelpunt van de aandacht stond, wat verlegen glimlachte. 'Mijn vader is raadsheer van ons dorp,' vertelde hij. Zijn moeder had geen baan natuurlijk. 'En jouw vader, Rick?' vroeg hij maar snel.

--- Rick ---

Rick deed natuurlijk volop mee aan het plannen maken en vergat Wodo bijna. Die wist echter de vraag over wat iedereen z'n ouders doen aan hem door te spelen. 'Mijn vader maakt muziekinstrumenten,' beantwoordde hij de vraag dus maar. Dus Wodo's pa was raadsheer? Dan was hij nog belangrijker dan Rick al vreesde. 'Fluiten en harpen enzo,' legde hij nog verder uit. Muziekinstrumenten van hout dus, om precies te zijn. 'En jullie ouders?' vroeg Rick, daarmee de vraag maar weer in het midden leggend.
Een grap moet kunnen, toch?

« [Reactie #6] : 8 jaar geleden »
Faith onderdrukte de neiging haar tong uit te steken naar Zalzi. In plaats daarvan stak ze haar neus in de lucht en zei ze op een mysterieus toontje.
'Misschien...'. Fee zou nooit van haar leven een boom kunnen vellen, maar als ze het zou moeten doen, dan zou ze er wel iets voor bedenken. Doorgaans lukte het haar vrij makkelijk om bij anderen wat voor elkaar te krijgen. niet dat ze er misbruik van maakte.

'Artiest', riep het meisje trots uit bij de vraag wat haar ouders deden..of haar vader, want een moeder had ze niet meer. Niet dat iemand uit dit gezelschap dat wist.

'En jouw ouders? Tatiana?', speelde de faun door aan de laatste persoon in het gezelschap.

« [Reactie #7] : 8 jaar geleden »
Tatiana glimlachte bij het idee over een kampvuur, dat zou best leuk kunnen worden. En vooral met die broodjes, dat leek haar ook wel een leuk idee.

De weerwolvin kromp langzaam in elkaar toen het ging over de ouders van het gezelschap. Ze luisterde aandachtig en overwoog alle mogelijke optie's.

1.) Ze kon simpel weg zeggen dat ze het niet wist. Dat was dus deels gelogen en deels de waarheid. Ze wist immer niet wat de baan van haar vader inhield.

2.) Ze kon enkel zijn functie noemen en daarna zeggen dat ze niet wist wat het inhield. De waarheid vertellen dus.

3.) Ze kon zijn functie vertellen en trots kijken. En dan maar hopen dat ze het wel wisten. Haar vader had immers een best rijke baan, maar het was net niet genoeg salaris om Kaste 2 genoemd te worden.

4.) Ze kon een andere baan verzinnen voor haar vader, eentje waarvan ze de inhoud wel wist.

5.) Ze kon gillende de koets uit rennen en de andere laten denken dat ze gek geworden was.

Die laatste viel af, de eerste ook en dus had ze maar drie optie's over. De derde viel achteraf ook af, er zat te veel risico aan. Dus had ze optie 2 en 4 over.

WHAAAAA! Ze had te weinig tijd over om een nieuwe baan te verzinnen! Goed optie 4 viel ook af, dus werd het automatisch optie 2.
'M-Mijn vader is onderzoeker. Hij onderzoekt mensen in een antropogie, ik heb alleen geen idee wat het betekend.' Ze begon te blozen en duimen te draaien.

Faith had het mis, er was nog iemand die nog geen verhaaltje had verteld over zijn ouders. En juist diegene was ze erg benieuwd naar. 'En jij, Zalzi? Wat doen jou ouders eigenlijk?'

Ze waren nu toch op vakantie! Nu moest Tatiana het niet verpesten door zo saai te doen. Dus besloot ze om haar ongemakken opzij te schuiven en lekker gezellig mee te doen. Dus de sfeer rond Tatiana werd ineens gezelliger, dat misschien wel invloed kon hebben op de rest van de sfeer die er hing. Dit zou een geweldige vakantie worden.
I'm the beast and you're the beauty.

« [Reactie #8] : 8 jaar geleden »
--- Zalzi ---

Raadsheer.. Dat was ongeveer hetzelfde als een burgemeester in Chrevnië, wist Zalzi, al hoopte hij dat Wodo's vader aardiger was. De oude burgemeester uit zijn dorp was een lelijke hummel, om het zo maar even te noemen, zo eentje die genoot van alle privilleges die een burgemeester had, en op de normale hard werkende burgers neerkeek. De fee had het ook geen wonder gevonden dat zijn moeder had geschreven dat het halve dorp zich tegen hem had gekeerd. Misschien zou er een nieuwe komen en hopelijk was de nieuwe een stuk beter.

De andere vertelden wat hun ouders deden en Zalzi hoorde nu iets waar hij eigenlijk nooit aan getwijfeld had, namelijk dat geen van allen van adelijke afkomst was. Hun gedrag had dat ook wel verraden, adellijke mensen deden in vrijwel alle gevallen trots en voelden zich belangrijker dan de andere leerlingen. Zalzi had het waarschijnlijk verschrikkelijk gevonden als hij van adel was. Nee, artiest, instrumentenmaker, wetenschapper -al had ook Zalzi geen idee wat het precies was- dat waren nog eens interessante beroepen.

De fee keek op toen iedereen naar hem keek en hij begreep dat hem iets was gevraagd. Hij schudde zijn hoofd, knipperde met zijn ogen en vroeg: "Sorry, ik was even weggedommeld. Wat was de vraag, Tati?" hopelijk dacht Tatiana nu niet dat hij ongeïnteresseerd was, maar het schommelen van de koets maakte hem altijd een beetje slaperig.

--- Wodo ---

De luchtelf luisterde ook, maar trok geen conclussies. Het ging hem er niet om of ouders rijk of arm waren. De luchtelf lette meer op de weg, de anderen konden het praten op zich nemen. Hij glimlachte toen de koets de top van een heuvel bereikte. Dat was sneller dan Wodo had verwacht, ze waren pas anderhalf uur onderweg! Het zou nog een tijd duren, zeker doordat het pad een rare bocht maakte, maar nu was in de verre verte het dorp al zichtbaar. Het zou snel weer achter de bomen verdwijnen, dus Wodo gaf een zachte por aan Rick.

"Rick, misschien moet je even kijken. Als je vooroverbuigt naar het raam kun je misschien mijn dorp zien. En als je goed kijkt, heel goed, dan kun je zelfs mijn huis zien. Daar aan de rand van het dorp." Wanneer je nooit bij Wodo's huis was geweest kon je het niet zien, natuurlijk, want zo makkelijk was het huis niet te vinden. Kleiner dan kiezeltjes waren de huizen vanaf hier. Zelfs dat hele grote huis met maar liefst zes kamers aan het rand van het dorp.

« [Reactie #9] : 8 jaar geleden »
Natuurlijk kon het niemand van de aanwezigen iets schelen dat niemand wist wat Tatiana's vader precies onderzocht. Het klonk in ieder geval heel deftig, al was het vermoedelijk wel zo dat Ricks verbeeldingskracht het bewuste onderzoek wat duisterder invulde dan het in werkelijkheid was. Intussen zat Zalzi te slapen. Rick lachte en gaf hem een speelse stomp. 'We willen weten wat jouw ouders doen, slaapkop!'

Terwijl Zalzi antwoord gaf, kreeg Rick een stoot tegen zijn schouder van Wodo om hem erop te wijzen dat het huis van Wodo's ouders in zicht was. Allevier bogen ze zich eensgezind naar het raam toe, waardoor het zicht ernstig beperkt werd. Maar om de luchtelf een plezier te doen, knikte Rick en zei: 'Ik kan niet wachten om het van dichtbij te zien!'

Dat duurde niet al te lang meer. De koets schommelde de weg af naar het dorp en hield halt bij het eerste huis. Daar kwam een vrouw naar buiten die er nog deftiger uitzag dan het witte schoolhoofd, samen met een jong meisje, het schattigste elfje dat Rick ooit gezien had. Wodo tuimelde zowat de koets uit en omhelsde de vrouw en het meisje. Rick en zijn vrienden volgden hem naar buiten.
'Moeder,' zei Wodo, 'dit zijn mijn vrienden. Rick Varnon, Zalzi Malt, Tatiana Lundraw en Faith Capra.' Rick vond het heel knap dat Wodo alle achternamen zo goed wist, ook al had de jongen er laatst dan ook om gevraagd, zodat hij die aan zijn ouders door kon geven.
'Jongens,' ging Wodo door, 'dit is mijn moeder en mijn zusje Eleonora. Mijn vader is nog aan het werk.'

Rick maakte een zwierige buiging voor de dame en haar dochter. 'Aangenaam kennis te maken,' zei hij zo beleefd hij kon en hij herinnerde zich net op tijd de instructie van zijn moeder: vergeet vooral niet te bedanken. 'Dank u wel dat we hier mogen logeren.'
Een grap moet kunnen, toch?

« [Reactie #10] : 8 jaar geleden »
Faith luisterde met een glimlach naar de verhalen van de rest. Iedereen had wel ouders die toffe dingen deden en iedereen vertelde enkel over wat zijn of haar vader deed met name. Dus het antwoord van Faith was daartussen niet opgevallen.

En toen waren ze er al, veel sneller dan verwacht.
Faith keek haar ogen uit. Het huis was gigantisch groot! Misschien wel het grootste huis dat Fee ooit had gezien in haar hele leven!
De mevrouw die uit het huis kwam was ook al heeeeel erg deftig, nog deftiger dan de tante van Faith. Nu baalde het meisje dat ze geen idee had hoe je met zulke chique mensen om moest gaan.

Na Wode en Rick, sprong ook het fauntje de koets uit. Al snel werden ze allemaal netjes en beleefd voorgesteld aan de moeder van Wodo en aan zijn zusje, die er inderdaad bijzonder schattig uit zag. Faith glimlachte naar het kleine meisje en wuifde naar haar. Ze had geen idee of dat hoorde, maar ze vond het gewoon leuk om te doen.

Na het voorbeeld van Rick, maakte Faith ook maar snel een buiging en herhaalde ze zijn woorden.
Ze voelde zich niet helemaal op haar gemak zo en ze wist zich niet echt een houding te geven. Gelukkig kon ze het dus een beetje kopiëren van de anderen.

« [Reactie #11] : 8 jaar geleden »
"Mijn moeder is een van de beste geneesters in de omtrek, al is dat niet echt een beroep. Maar mijn vader heeft een eigen herberg. Het loopt ongelofelijk goed en het is er bijna elke week feest." Ten minste, zo was het twee jaar geleden. In twee jaar kan er veel gebeurd zijn.

De koets remde af. Wodo sprong eruit, op de voet gevolgd door Rick. Zalzi liet de twee dames ook gaan, zoals het hoorde en klom als laatste uit het voertuig. De dame was inderdaad een schoonheid en de fee herkende wel trekken van Wodo in haar (of eigenlijk andersom). Rick en Faith bogen en Zalzi maakte dus ook maar een buiging en toonde ook zijn dankbaarheid voor het verblijf.
Toen wendde hij zich naar Wodo gebarend naar het huis en de omgeving. "Wodo, ik moet even kwijt dat het hier prachtig eruit ziet." Hij keek naar diens moeder. "U heeft een smaakvolle optrek hier. Niet dan, jongens?"

« [Reactie #12] : 8 jaar geleden »
Tatiana grinnikte zachtjes toen de fee bijna was ingedommeld. Het zag er heel komisch uit. Toen hij weer bij zinnen was gebracht door Rick, onder andere, begon hij te vertellen en luisterde ze aandachtig. Rick en Wodo hingen ondertussen uit het raam van de koets en daardoor werd Tatiana ook in de verleiding gebracht om haar hoofd uit het raam te steken.

De koets werd tot stilstand gebracht en Wodo stoof de koets uit om zijn moeder te omhelzen. Vervolgens stapte Rick uit en Faith, gevolgd door Tatiana en Zalzi die de rij beëindigde. Wodo stelde de Socophonners stuk voor stuk voor. Toen haar naam viel glimlachte ze breed naar de vrouw en op haar eigen beurt maakte ze als enige van het gezelschap een reverence. 'Inderdaad, het ziet er prachtig uit.' Ze glimlachte naar de vrouw en grijnsde naar het kleine meisje. Nog even en de weerwolf at haar op, zo schattig.

Ze moest wel toegeven dat ze enige angstige gevoelens had. Zou de moeder van Wodo haar niet mogen? Omdat ze een tweederangs myrofas was? Ze was immers een mens geweest. Maar ze betwijfelde ook of ze wel zo hatelijk tegen tweederangs myrofas kon doen. De vrouw zag er weliswaar super aardig uit.
I'm the beast and you're the beauty.

« [Reactie #13] : 8 jaar geleden »
--- Wodo ---

Inwendig slaakte Wodo een zucht van opluchting. Goed, het was te merken dat de vrienden niet van hoge afkomst waren, maar ze waren een stuk beleefder dan hij naar aanleiding van hun gedrag op school verwacht/gevreesd had. Wat zijn moeder van hen vond, kon hij niet helemaal zien, maar ze nam in ieder geval hun begroetingen vriendelijk in ontvangst en heette hen allemaal hartelijk welkom. 'Maar kom gauw naar binnen,' zei ze vriendelijk. 'Dan kunnen jullie je opfrissen na de lange reis en jullie hebben zeker wel zin in iets warms? Eleonora, wil jij aan Faith en Tatiana laten zien waar ze slapen? Wodo, ik dacht dat het wel gezellig zou zijn als Rick en Zalzi bij jou slapen. Loop jij even met hen mee?'
Intussen was de koetsier annex stalknecht annex algemeen bediende al bezig met het uitladen van de koffers en tassen, die door twee dienstmeisjes naar binnen gedragen werden. Twéé dienstmeisjes? Sinds wanneer had moeder een extra meisje in dienst? Maar misschien was het alleen voor de vakantie, omdat hij opeens zoveel gasten meebracht.

Met z'n allen gingen ze naar binnen en moeder verdween naar de eetkamer. Wodo wees de weg naar boven en opende een deur die een mooie kamer liet zien. 'Dit is mijn kamer,' vertelde hij. Het was er wel wat krap nu er drie bedden stonden, maar ze zouden zich er wel mee redden.

--- Rick ---

Met grote ogen keek Rick rond. Wat een groot huis was dit! En hier woonden ze maar met z'n vieren? Het huis van Ricks ouders was heel wat kleiner en bevatte meer bewoners en zij hadden voor dorpse begrippen al niet zo'n heel erg klein huis.
Wodo bracht hen naar zijn kamer, waar zowaar zijn tas al neergezet was. Wodo begon uitgebreid uit te leggen waar ze zich konden wassen en opende een kast waar hij een andere tuniek uithaalde. 'Is het de bedoeling dat we ons elke keer voor het eten omkleden of alleen maar nu?' wilde Rick weten. Rijkelui hadden rare gewoontes, meestal.

--- Eleonora ---

Het meisje vond het reuzespannend, die vrienden van Wodo, en ze voelde zich al heel groot nu zij de twee meisjes de gastenkamer mocht laten zien. Wodo had geschreven wat voor ras ze waren en ze had zich er enorm op verheugd twee fauns te zien. Ze zagen er nog leuker uit dan ze had verwacht! En het weerwolfmeisje was heel gewoon, niet eng ofzo. Stiekem was Eleonora wel een beetje bang geweest dat ze er heel wolvig uit zou zien, maar dat viel gelukkig mee.
'Kijk, hier mogen jullie slapen,' zei ze stralend en opende een deur tegenover Wodo's kamer. De gastenkamer was niet zo groot, maar wel gezellig. Aan weerskanten van het tweepersoonsbed stond een boeketje met droogbloemen - verse bloemen kon je in de winter natuurlijk nergens vinden - en op het bed lag een vrolijk gekleurde deken. 'Mijn kamer is naast die van Wodo en als je iets nodig hebt, mag je het gewoon vragen hoor!'
De twee meisjes waren echt al heel groot, maar nu Eleonora alles aan het uitleggen was, durfde ze ook wel wat te vragen. Mama zou vast zeggen dat het niet zo hoorde, maar soms moest een meisje gewoon voor zichzelf opkomen. En mama was toch beneden. 'Als jullie leuke dingen gaan doen met Wodo... mag ik dan ook wel eens mee?' Ze zag haar grote broer toch al maar vier weken per jaar en ze zou het heel erg vinden als ze hem deze keer alleen maar tijdens de maaltijden zou zien. Zij kon ook best meedoen met hun spelletjes. Vast wel!
Een grap moet kunnen, toch?

« [Reactie #14] : 8 jaar geleden »
Faith dartelde vrolijk achter het kleine zusje van Wodo aan en keek haar ogen uit in het huis. het was gigantisch groot en was zo mooi aangekleed. Faith had werkelijk geen idee dat er zulke rijke kinderen op Bumetrel zaten (dat Wodo niet eens de rijkste was, besefte ze dan ook niet).

En uiteindelijk kwamen ze bij de kamer waar Faith en Tatiana mochten slapen.
'Waaauw', zei Fee alles behalve heel netjes, maar gewoon zoals zij zelf was.
'Wat groot en mooi!', dit zou echt een top vakantie worden!
Een brede lach was op het gezicht van het fauntje zichtbaar. Ze klapte even in haar handen en wiebelde met haar staart.
'Mogen we jou kamer ook zien?', vroeg Faith enthousiast aan het jonge meisje. Ze was wel nieuwsgierig naar die kamer, die zou vast ook heel mooi zijn, misschien nog mooier dan de kamer waar de twee meisjes nu in mochten slapen.

'Van mij mag je meedoen hoor', gaf Fee snel toe. Ze wist hoe het was om de kleinste/ jongste en een meisje te zijn. Gelukkig had zij wel bijna altijd mee mogen doen met haar broers.
'En anders zijn wij samen een team', dan deden ze met zijn tweeën voor één persoon mee. Dan kon het meisje het leren en kon Faith helpen, mocht het spelletje moeilijk zijn.
'Wat vind jij, Tatiana?', betrok Faith de weerwolf erbij.
'En leuk he, we slapen samen in 1 bed', dat had Faith nooit verwacht. Ze vond het reuzegrappig.


« [Reactie #15] : 8 jaar geleden »
Zalzi liep rond in het huis, duidelijk van plan iedere wissewasje en ieder detail in zich op te nemen. Hij hield zich wel een beejte in om niet overal aan te zitten en achter Wodo aan te lopen, wat hij was niet van plan de eerste dag al het te breken met Wodo's ouders. Die kans had hij nog genoeg, begreep hij even later.

Hij was namelijk aangekomen in zijn tijdelijke kamer, Wodo's kamer, die door drie bedden wel heel knus was. Zalzi liet zich op het, naar zijn mening, kleinste bed vallen, want immers staken de andere twee nog boven hem uit. Wodo vertelde over de gebruiken in huis, hoe vaak ze aten, hoe laat ze naar bed gingen... Opgelaten luisterde Zalzi, met een voorgevoel dat er zeker iemand in het gezelschap moest zitten die zich niet aan al die regeltjes zou gaan houden. Alhoewel Zalzi en de andere een bewind onder de beruchte Vladistov gewend waren.

Zalzi trok zijn bovenste mantel uit en glimlachte. Heerlijk om niet op school te zijn.

« [Reactie #16] : 8 jaar geleden »
Niet alleen Faith vond het huis gigantisch, ook Tatiana keek haar ogen uit. Dit was vele malen groter dan haar huis. Hier zou zij ook wel willen wonen.

Niet veel later opende Eleonora de deur die naar de slaapkamer van de meisjes zou leiden. Hij was echt groot en hij zag er mooi uit. Het enige wat ze niet begreep was het tweepersoons bed, moest ze nou een bed delen met een vrouwelijke faun? Ze bloosde even, schudde met haar hoofd om nare gedachten weg te krijgen en glimlachte breed. Ze liet Fee het woord doen, zelf was ze in de buurt van onbekende personen nogal verlegen, maar dat zou wel bijtrekken in de komende dagen. Tatiana knikte toen Faith vroeg of ze de kamer van het meisje mochten zien. 'Ja, dat lijkt me leuk.' Zei ze en grijnsde breed. Het meisje moest niet de verkeerde ideeën krijgen over weerwolven. Weerwolven konden ook heel lief zijn hoor!

'Tuurlijk mag je mee doen! Hoe meer zielen hoe meer vreugd, en als we jongens tegen de meisjes gaan doen, dan kunnen we wel zo'n schattig meisje als jou in ons team gebruiken!' Tatiana knipoogde opgewekt. Het meisje was gewoon te aandoenlijk.
'Ja dat vind ik ook wel grappig, ik heb nog nooit in een tweepersoons bed geslapen en al helemaal niet met een meisje.' Ze grijnsde breed. 'Deze vakantie word vast heel gezellig! We kunnen 's avonds elkaars haren kammen of een kussengevecht houden! Dan nodigen we Eleonora ook uit.' Ze grijnsde breed naar de jonge luchtelf. 'Word vast heel gezellig.' Herhaalde ze.
I'm the beast and you're the beauty.

« [Reactie #17] : 8 jaar geleden »
Rick zag Zalzi's blik wel en gaf zijn vriend een plaagstomp tegen zijn schouder. 'Ja jongen, nu moeten we ons beschaafd gedragen.' Zelf haalde hij ook maar schone kleren tevoorschijn, als dat nou gebruikelijk was bij Wodo... Hij vond het maar raar, maar goed, je moest je aanpassen aan de gebruiken in iemands huis. Tenminste, dat had zijn moeder geschreven en hoewel Rick meestal gewoon deed waar hij zin in had, was het soms wel handig om op moederlijke adviezen terug te kunnen vallen.


--- De volgende dag ---

Het was nog vroeg in de morgen toen Rick zijn ogen opendeed en naar het houten plafond knipoogde. Het was vakantie en ze hoefden helemaal niets. Heerlijk! Hij verroerde dan ook nog geen vin, maar bleef gewoon lekker liggen. Het was hem tot nu toe alles meegevallen. Toen ze eenmaal doorhadden hoe alles werkte, maakte niemand domme fouten. En Wodo's ouders waren dan wel deftig enzo, maar eigenlijk ook gewoon heel aardig. Dat kwam best goed.

Natuurlijk werkte dat 'gewoon lekker blijven liggen' niet langer dan een paar minuten. Toen vond Rick dat hij wel weer lang genoeg wakker was. Hij gooide de deken van zich af en schoot snel in zijn kleren, waarna hij naar het raam toe sloop en de luiken opengooide. De zon was nog maar nauwelijks op, maar het zag eruit alsof het een heldere, koude dag zou worden. 'Stelletje luilakken!' zei hij tegen zijn kamergenoten. 'Wat doen jullie nog in bed? Het is een prachtige dag! Wat zullen we vandaag gaan doen?'

--- Eleonora ---

Wodo's kleine zusje was ook al wakker, al heel lang. Ze was in haar kamer gebleven tot het licht werd, maar zodra ze geluiden in huis hoorde, ging ze naar beneden. Daar haalde ze het dienstmeisje over om thee te maken, zodat ze Tatiana en Faith ontbijt op bed kon brengen. Ze wilde de jongens ook wel ontbijt op bed brengen, maar dat mocht niet van moeder. Een meisje hoorde niet in een jongensslaapkamer.
Het dienstmeisje droeg voor haar het dienblad de trap op. Daarna kon Eleonora het best zelf. Ze vroeg het meisje de deur van de gastenkamer open te doen en liep toen parmantig met het dienblad voor zich uit de kamer in. 'Goedemorgen!' zei ze. 'Hebben jullie goed geslapen?' Op het dienblad stonden drie kopjes thee, want Eleonora wilde natuurlijk zelf ook mee ontbijten, en voor ieder van hen een ei, een vers broodje en kaas.
Een grap moet kunnen, toch?

« [Reactie #18] : 8 jaar geleden »
Iets kreunde onder Zalzi's kussen toen Rick de luiken opengooide. Ook kwam een brommerige, duidelijk slaperige stem achter het gekreun aan. "Rick, doe normaal. Het is vakantie en ik ben een dagwezen. Dagwezens slapen de hele dag, weet je wel? Dat is hun natuur."

Het bleef even stil onder het kussen, terwijl het langzaam doordrong dat die opmerking nergens op sloeg. Zalzi slaakte een zucht en tilde zjn kussen een heel klein eindje omhoog. "Goed, ik begrijp dat dat nergens op sloeg, maar alsjeblieft, Rick, ook dagwezens hebben het recht om uit te slapen in de vakantie. Er is genoeg dag om dingen te doen, nog heel even, oké? Wat vind jij, Wodo?" Zonder het antwoord van een van beide kamergenoten af te wachten, liet hij zijn kussen weer zakken.