Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Getuite tranen  (937 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 7 jaar geleden »
Het was gedaan. De uitslag was bekend en ze kon er niets meer aan veranderen. Ze snapte het niet! Ze had zo haar best gedaan en toch was ze niet gekozen! Er verschenen tranen in haar ogen en ze was meteen na de uitslag er vandoor gegaan, ze wilde niemand meer onder ogen komen, niemand. Linea recta verdween ze dan ook naar buiten, rennend door de gangen en inmiddels tranen over haar wangen.

In de boomgaard stopte ze. Het was erg koud, maar dat deerde haar eigenlijk niet, zeker niet nu ze zo hard gerend had zou ze het voorlopig, met haar warme jurk, nog wel even warm hebben, om het dan waarschijnlijk ineens erg koud te krijgen. Ze klom op een tak van een boom en begon zachtjes te snikken. Ze had zo graag, zó graag bij de raad willen zitten. Ze had er zo haar best voor gedaan... En Zalzi... Hij had er niets voor gedaan! Het was zo oneerlijk! Was ze dan echt zo'n verachtelijk persoon dat niemand op haar stemde? En erger nog... wat moest hij nu wel niet van haar denken?
« Laatst bewerkt op: 7 jaar geleden door Lorelei Voramyr »

« [Reactie #1] : 7 jaar geleden »
Oei, daar had je het al. Rathiain had de deur van de leerlingenkamer in het oog gehouden, want hoe je het ook wendde of keerde, bij verkiezingen had je nu eenmaal winnaars en verliezers. En vooral de combinatie jong zijn + verliezen zorgde dat bij sommige myrofas de klap hard aankwam.

De vrouw baande zich een weg door de leerlingenkamer en ging op weg naar de slaapzaal voor de meisjes. Grote kans dat Lorelei daar te vinden was. Toch was dit niet het geval. Dan zou ze wel naar buiten zijn gegaan. De koele avondlucht werd wel vaker opgezocht door verdrietige leerlingen. Een boom of een bankje, daar zou ze wel zitten.

Het was even zoeken, maar uiteindelijk vond Rathiain de nimf in de boomgaard, in een boom. Haar snikken hadden Lorelei verraden.

"Het ligt niet aan jou, Lorelei," zei ze omhoog kijkend, "je had een goede campagne en je hebt enorm je best gedaan. Je had gewoon de pech dat Zalzi net iets meer stemmen had. Volgend jaar kun je het weer proberen. En je hoeft niet in de Raad te zitten om leuke dingen te organiseren voor Socophon."
Als de hemel naar beneden valt, heeft iedereen blauwe gezichten

« [Reactie #2] : 7 jaar geleden »
In plaats van de woorden troostend opvatten huilde het meisje alleen nog maar harder. 'Maar ik wilde zo graag...' Ze zat met haar rug tegen de boomstam en trok haar knieën naar zich toe. Daardoor verloor ze echter haar evenwicht en tuimelde naar beneden, waarna haar tranen nog harder werden. De tak was niet hoog geweest en ze was ook niet heel vervelend terecht gekomen, maar het was pijnlijk en het maakte haar situatie alleen maar ellendiger. 'Waarom is Zalzi zoveel beter dan ik?' vroeg ze toen. Ze mocht Zalzi wel en ze gunde het hem ook, maar hij had ook quatrus kunnen worden, het maakte hem waarschijnlijk toch niet uit. Waarom gunde niemand haar dan tertius te zijn?

« [Reactie #3] : 7 jaar geleden »
"Zalzi is niet beter dan jij, Lorelei," antwoordde Rathiain streng terwijl ze het meisje overeind hielp. "Er is niemand die beweert dat jij het niet kunt. Soms win je, soms verlies je. Je mag er best kwaad over zijn of verdrietig, maar uiteindelijk moet je het van je afzetten en verdergaan."

Ze betwijfelde of wat ze zei over zou komen bij het meisje. Ze leek zich nu eenmaal vast te hebben gebeten in het idee dat ze ongewenst en niet goed genoeg was. Onzin natuurlijk, maar of Lorelei daarvan overtuigd kon worden.

"Kom," maande de mentor, "we gaan naar binnen. Het is veel te koud om met zo weinig kleren buiten te zijn. Straks word je nog ziek." Het was tenslotte bijna winter.
Als de hemel naar beneden valt, heeft iedereen blauwe gezichten

« [Reactie #4] : 7 jaar geleden »
Natuurlijk was Zalzi blij geweest toen hij de uitslag had gehoord, maar ook verrast. Hij had eigenlijk gedacht dat Lorelei die titel al in haar zak had, zeker na dat geweldig geslaagde – Ja, dat durfde hij best toe te geven – feest dat ze had georganiseerd.  Hij verliet de leerlingenkamer, nadat hij alle felicitaties had ontvangen, inclusief een aantal op en aanmerkingen of hij wat kon doen aan meer feesten, meer uitjes, minder huiswerk, het ontslag van Pedro en dergelijke.

Mevrouw Negorid liep net naar buiten, zag Zalzi toen hij door de gangen dwaalde. Ook zij was niet lang na de uitslag gebleven en Zalzi vermoedde al dat er een gezamenlijke drijfveer was: Lorelei had het niet leuk gevonden en was verdwenen uit de leerlingenkamer. Zalzi besloot om zijn mentrix te volgen, want zij zou waarschijnlijk eerder Lorelei vinden dan Zalzi. Toch was de Nimf niet moeilijk te vinden. Volg  maar het geluid van een verloren verkiezing. De fee sloeg zijn vleugels open en landde zo stil mogelijk in de boom. Hij kon niets zien, maar wel horen.

Hij hoorde hoe Lorelei de troostende woorden kreeg en hoe Lorelei liet merken dat zij dacht dat het aan haar lag. Met name de vraag “Waarom is Zalzi zoveel beter dan ik?” deed hem pijn. Het was de fee ook wel in de schoot geworpen, ondanks alle moeite die Lorelei ervoor had gedaan. En blijkbaar wou de Nimf heel graag en Zalzi leek de officiële raad alleen maar een hoop papierwerk en weinig daden.

Terwijl honderden van dit soort schuldbewuste wroegingen door zijn hoofd gingen, bleef hij ademloos luisteren naar het gesprek beneden.

« [Reactie #5] : 7 jaar geleden »
'Zo klinkt het alsof het een spel is...' snikte ze tussen haar tranen door. 'Maar dat is het niet, het is echt heel belangrijk!' Zij was geen leerling, zij snapte dat niet, daar was ze gewoon veel te oud voor! Ze snapte waarschijnlijk hoe dan ook weinig van leerlingen. Eigenlijk wilde ze ook heel koppig en puberaal haar hoofd schudden toen de lerares het over naar binnen gaan had, maar ze had het wel koud, dus ze knikte toen maar en liep met haar mentor mee, terwijl ze haar best deed haar tranen tegen te houden. Ze hield haar hoofd gebogen, zodat in ieder geval niemand zou zien hoe ze zich voelde. Waarom kon het haar nooit eens mee zitten?

« [Reactie #6] : 7 jaar geleden »
Rathiain zweeg. Ze had niet het idee dat het zou helpen om tegen het meisje in te gaan. Ergens had Lorelei natuurlijk gelijk. De Socophonmentor was te oud om zich goed te herinneren hoe erg het voor iemand van Lorelei's leeftijd was om zoiets te verliezen. Rathiain zag raden komen en gaan, maar voor Lorelei was het 'de raad van 1295', de raad waar zij Tertius in had willen zijn.

Gelukkig stribbelde Lorelei niet tegen en zo liepen beiden dus terug in de richting van het kasteel. Lorelei zou vermoedelijk naar haar slaapzaal gaan en zelf zou Rathiain de papieren in orde maken die hoorden bij het benoemen van een nieuwe Raad. Ze zou Mesoar ook een briefje sturen met de boodschap dat ze volgende week wilde vergaderen.
Dat was het enige voordeel van een verplichte vakantie op Bumetrel: sommige dingen kon je mooi in die weken plannen.
Als de hemel naar beneden valt, heeft iedereen blauwe gezichten

« [Reactie #7] : 7 jaar geleden »
Natuurlijk wilde Lorelei niet naar haar slaapzaal. Ze moest dan langs al die Socophonners die haar niet mochten en die haar waarschijnlijk, nu ze had gehuild om alles, nog stommer vonden. Ze twijfelde dan ook even toen ze binnen waren, welke kant zij op zou gaan en besloot toen maar om naar de studiezaal te gaan, in de hoop dat het daar leeg was. In ieder geval was daar een haard en het dus een stuk warmer dan buiten. Ze glimlachte dapper, zodat haar mentor zich geen zorgen zou maken. 'Ik ga nog even naar de studeerzaal...' zei ze zacht, maar hopend dat de vrouw wel zou snappen dat ze gewoon even alleen wilde zijn. Ze wilde op het moment gewoon niemand onder ogen komen. Het feit dat ze in de vakantie niet naar huis kon omdat het te gevaarlijk was leek haar nu meer een last dan een feest.

« [Reactie #8] : 7 jaar geleden »
De takken ritselden, terwijl Zalzi weer adem haalde. Hij kroop een eindje verder en controleerde of ze daadwerkelijk onder de tak weg waren. Toen schudde hij zijn hoofd. (Waardoor de tak nog meer ritselde en blaadjes naar beneden dwarrelden.) Hij voelde zich naar en het meest vervelende was dat er een idee in zijn hoofd was geslopen dat er niet meet uit wou. Een idee die hem tot orde riep en vertelde dat hij moest doen wat logisch was.

De fee vloog op uit de boom en maakte hoogte. Daar zag hij in de verte de twee silhouetten in het licht dat bij het kasteel vandaan kwam. De kleine liep de andere kant op als de grote en Zalzi vloog richting het kasteel. De grote liep de logische kant op, de kleine ging niet richting de slaapzaal. En Zalzi was gebrand om die kleine silhouet in te halen en te spreken. De fee landde voor het kasteel en liep naar binnen. De nimf was niet meer te zien, maar zo'n grote voorsprong kon ze niet hebben. Hij begon te rennen.

Ga naar de leerlingenkamer en vier dat je gewonnen hebt. Nee, achter Lorelei aan!
Terwijl hij in gevecht was met zichzelf, speurde zijn ogen alles af naar Lorelei.