Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Boze dromen  (481 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 9 jaar geleden »
Hij liep door een groot, duister woud. Een ijzige wind huilde door de bossen en van alle kanten hoorde hij onbekende geluiden die hem de stuipen op het lijf joegen. Nergens leek een uitgang te zijn, iedere boom leek hetzelfde als de boom ervoor, er was geen pad te bekennen, geen puntje licht te zien. Het was alsof hij al een eeuwigheid door het woud rondslenterde, wachtend op iets of iemand die hem uit dit afschuwelijke dode eind zou redden. Maar voor nu leek het er niet op alsof er ooit een eind aan zou komen. Hij zou moeten blijven lopen, dorst en honger moeten blijven hebben, pijn moeten blijven voelen... en dat voor eeuwig.

Zweet stond op Ilyas zijn voorhoofd, terwijl hij uit alle macht uit de boze droom probeerde te ontsnappen. Zijn handen gingen heen en weer en balden zich zo nu en dan tot vuisten, alsof ze de nachtmerrie kapot wilde scheuren. Maar wat hij ook deed, er kwam geen licht en hij wilde niet wakker worden. Een naar gevoel bekroop zijn lichaam tot in iedere cel. Was er dan niemand die hem verloste van die afschuwelijke nachtmerrie en die hem kon wakker maken? Waar was iedereen gebleven?
« Laatst bewerkt op: 9 jaar geleden door Ilyas C. Makarios »

« [Reactie #1] : 9 jaar geleden »
Ismail liep het vertrek van zijn broer binnen en het viel hem direct op dat het er niet stil was, zoals hij had verwacht. Vanuit het bed van Ilyas klonk gekerm en onrustig gewoel. Voorzichtig liep Ismail naar het bed toe en pakte hij er een stoel bij. Ilyas zag er slecht uit. Bleek, bezweet en gespannen, en vooral dat laatste was helemaal niets voor de jongen. Ilyas bracht altijd een optimistische sfeer met zich mee, er ging geen dag voorbij dat er geen glimlach op zijn gezicht stond, en nu... lag hij daar...

Er klonken voetstappen de kamer in en een deur die dichtging en Ismail zag dat het Katiana was. De prinses pakte de andere stoel in het vertrek die nog over was en ging zwijgend naast hem zitten. Ergens had Ismail het idee dat hij de stilte moest verbreken, en misschien wilde hij dat ook wel; de prinses vertellen welk nieuws hij had gekregen.

Ismail schraapte zijn keel. 'Ik heb net mijn vader gesproken,' zei hij aarzelend. 'Ilyas komt er weer bovenop, maar zolang het gif niet uitgewerkt is, zal hij last blijven hebben van nachtmerries of hallucinaties. Gelukkig heeft hij maar weinig binnen gekregen, dus volgens de geneesheren zal hij met twee weken weer de oude zijn.' Eerlijk gezegd wist Ismail niet of hij de geneesheren moest geloven. Natuurlijk, ze hadden er veel meer verstand van dan hij had, maar op dit moment wilde hij gewoon eerst zien, en dan geloven.

'Ze zijn er nog niet achter wie dit op zijn geweten heeft, maar het moet iemand zijn die de keuken kan betreden. De kok en zijn hulpjes en enkelen anderen worden op het moment uitgehoord.' Ismail keek opzij naar Katiana en er verscheen een strijdlustige uitdrukking in zijn gezicht. 'Als ik erachter ben wie dit heeft gedaan, dan is hij nog niet van me af,' zei de prins kil.

« [Reactie #2] : 9 jaar geleden »
Katiana keek naar Ilyas. Ze mocht hem dan niet altijd even goed, maar dit had hij zeker niet verdiend. Ze pakte zwijgend zijn hand voorzichtig vast. 'Dat is voor latere zorg,' zei ze. 'Ilyas heeft je nu nodig, dus misschien moet je daar je aandacht op richten.' Katiana herkende zich echter wel in wat hij zei. Zij wilde ook graag weten wie dit gedaan had, waarom, maar vooral wilde ze dat die persoon onder ogen zag dat dit niet ongestraft kon en wat vooral de gevolgen van zijn daden waren. 'Zou hij ons kunnen horen, denk je?' vroeg ze toen aan Ismail. Ze wist niet zo goed wat ze moest doen in deze situatie, het voelde maar vreemd vond ze, dat terwijl ze eigenlijk heel graag van nut wilde zijn.

« [Reactie #3] : 9 jaar geleden »
Ismail luisterde naar wat de prinses hem zei en knikte. Katiana zou wel gelijk hebben, ze was een vrouw en in bepaalde situaties wisten vrouwen nou eenmaal beter wat je het beste kon doen. En eigenlijk was het ook logisch. Ilyas was vele malen belangrijker dan de persoon die dit op zijn geweten had, daar hield zijn vader zich wel mee bezig. De dader zou de straf krijgen die hij verdiende.

Bewust - en in Katiana's ogen hopelijk onbewust - hield Ismail de hand van het meisje vast. Op de één of andere manier gaf hem dat een soort troost dat het wel goed zou komen. Misschien omdat zijn moeder op dezelfde manier zijn hand vastgehouden had, toen hij als klein landelfjongentje wel eens verdrietig was geweest, of boos. Het bracht hem een soort kalmte.

Ismail fronste zijn wenkbrauwen en boog zich iets naar het bed toe. 'Ik weet niet of hij ons kan horen,' zei hij. 'Ilyas lijkt erg onrustig, maar ik durf hem niet wakker te schudden. Misschien maak ik het daar alleen maar erger mee.' Ismail staarde naar de jongen in het bed die niet eens op zijn broer leek. Was Ilyas maar weer terug, was hij maar weer de oude.

« [Reactie #4] : 9 jaar geleden »
Katiana glimlachte verder, om hem gerust te stellen. 'Ik herinner me nog de eerste keer dat ik hem ontmoette,' vertelde ze hem toen. 'Ik had jullie geen van beiden ooit gezien en hij deed zich voor als zijn tweelingbroer. Ik weet zeker dat zelfs een beetje gif dat soort streken niet uit hem kan krijgen. Ergens verwacht ik dat hij zo wakker wordt en roept dat er een geest achter mij staat.' Ze hoopte maar dat Ismail dit moed zou inpraten en hem gerust zou stellen. Ze wilde niet dat hij zich zorgen maakte. De doktoren zeiden dat het goed kwam en de koning geloofde dat, meer was er niet nodig, behalve een beetje vertrouwen daar in.

« [Reactie #5] : 9 jaar geleden »
Ismail knikte opnieuw en ging weer zitten als eerder. 'Klopt, je zult gelijk hebben. Ilyas is niet zo gemakkelijk... ehh, hij laat zich niet zo makkelijk kennen. Hij zal vast snel genezen en dan kunnen we met z'n drieën iets leuks gaan doen om het te vieren.' Misschien konden ze onder toezicht paardrijen door de bossen van Cedorillian, of ze konden mee gaan jagen, al betwijfelde Ismail het of Katiana dat leuk zou vinden. Nou ja, de prinses had zelf vast ook dingen die ze graag deed, en zelf was hij niet zo moeilijk. Zolang Katiana zich vermaakte, vond hij het wel prima.

'Wat denk jij,' vroeg hij aan de prinses. 'Is het beter om hier te blijven zitten, of denk je dat Ilyas liever heeft dat we ons geen zorgen maken en iets leuks gaan doen?'

« [Reactie #6] : 9 jaar geleden »
'Ilyas kennende zou hij willen dat we iets leuks gingen doen, in plaats van ons zorgen maken.' Katiana glimlachte. Eigenlijk wist ze niet of ze de jongen wel alleen wilde laten. Ismail zou dus maar aan moeten geven of hij hier wilde blijven of niet. Het was niet Katiana's broer, dus zou ze zich in de troostende en ondersteunende rol houden. Het ging hier immers alles behalve om haar en dat zou ze ook niet willen. 'Ik denk dat het ook niet verkeerd zou zijn om je gedachten even af te leiden. De tijd gaat niet sneller door hier te zitten en Ilyas wordt er ook niet sneller wakker door.' Daarbij had hij vast zijn rust nodig. Toch zou Katiana het goed begrijpen als Ismail hem niet alleen wilde laten.

« [Reactie #7] : 9 jaar geleden »
Ismail dacht na, maar vond het door Katiana's raad eigenlijk alleen nog maar moeilijker worden om een keuze te maken. Als hij weg zou gaan, zou hij zich schuldig voelen. Als hij zou blijven, zou hij zich alleen maar zorgen gaan maken. Maar wat moest hij dan? Misschien, misschien moest hij zich eens proberen in Ilyas te verplaatsen...
De jongen sliep, had last van nachtmerries en er was een grote kans dat hij niets meekreeg van wat er verder in zijn kamer gebeurde. Als Ismail in Ilyas' positie stond, zou hij helemaal niet willen dat anderen zich zorgen zouden maken. Het had zo weinig nut, wat zou ermee opgelost worden? Hij, en in dit geval Ilyas, zou er echt niet eerder door genezen.

Nog steeds voelde Ismail zich schuldig, maar toch stond hij op. 'Laten we maar gaan,' zei hij tegen zijn zin. 'Ik had ook niet gewild dat hij zich zorgen om mij zou maken. En laten we maar heel gauw gaan, voordat ik mezelf de meest egoïstische persoon op aarde vind.' De prins nam opnieuw de hand van Katiana en nam haar mee de kamer uit. Hopelijk zou hij wat afleiding krijgen, op welke manier dan ook.