Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Spooktocht  (1250 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 9 jaar geleden »
'Het allerlaatste wat je moet vergeten is het checken of de koets wel in orde is!' riep Ismail gefrustreerd uit. Een van de wachters zat gebogen bij de koets en mompelde wat verontschuldigingen, terwijl hij ondertussen het wiel weer op de juiste plaats onder de koets probeerde te krijgen. Drie andere wachters stonden hem bij, maar geen ervan leek veel verstand te hebben van hoe een koets in elkaar zat. Ismail trapte boos tegen het andere achterwiel aan, waarna een van de paarden geschrokken brieste en met zijn hoef op de grond trapte. 'En wat moeten we nu doen?' zei de prins nog steeds boos. 'Het eerstvolgende dorp waar we kunnen rusten, ligt nog een heel aantal mijl voor ons. De koets kunnen we niet meer gebruiken en jullie hebben nog niet genoeg kracht om ons het laatste stuk te teleporteren.' Hij balde zijn vuisten. 'Moeten we dan hier slapen? Op de grond? Of moeten wij, en in het speciaal de prinses, dat hele eind zelf gaan lopen?!'

Ismail voelde plots een hand op zijn schouder en keerde zich om. Natuurlijk was het Ilyas en ook hij leek er niet veel voor te voelen om het hier in het bos te overnachten, maar tegelijkertijd stond er een vastberaden blik op zijn gezicht. Ismail voelde zich er iets door gekalmeerd. 'Goed dan,' zei hij, nog voordat Ilyas hem iets kon zeggen, 'Goed dan, we lopen wel. De avond valt en dit is geen veilige plek om te blijven... Katiana?' De prins keek even om zich heen en zag Katiana toen even verderop in het gras zitten. Bij haar bevonden zich twee wachters die haar en de omgeving nauwlettend in de gaten hielden. Ismail wist niet zeker of Katiana had gevolgd wat er gebeurd was, dus hij kon het maar beter subtiel brengen. 'Katiana,' zei Ismail nog eens, terwijl hij een kleine glimlach op zijn gezicht probeerde te toveren en naar de prinses toeliep. 'Het spijt me, maar we zullen waarschijnlijk een eindje moeten lopen.'
« Laatst bewerkt op: 9 jaar geleden door Ismail C. Makarios »

« [Reactie #1] : 9 jaar geleden »
Eigenlijk had Katiana het niet gevolgd. Er was iets geweest waardoor ze 'even' uit de koets hadden gemoeten en dus had ze maar even een stukje gelopen. Toen het naar haar smaak te lang duurde was ze gaan zitten en strekte haar benen. Het was fijn om in de open lucht te zijn na zoveel in een koets door gebracht te hebben.

De prinses keek met een glimlachje naar Ismail, toen ze haar naam hoorde. Ze wilde opstaan om terug naar de koets te lopen, want ze nam aan dat ze verder zouden reizen. 'Lopen?' Dat had ze niet verwacht. Een stukje was niet erg, fijn juist, ze had al zoveel gezeten. 'Nu? Het wordt donker...' Ze nam de uitgestoken hand van Ismail en liet zich overeind helpen. Ze wierp een blik op het rijtuig en de mannen er omheen. 'Is er iets mis met de koets?' Ze keek met een wantrouwende en allerminst geamuseerde blik naar de kroonprins. Niet dat het zijn schuld was, maar het idee nu te moeten lopen en straks in het donker terecht te komen vond ze niet heel geruststellend.

« [Reactie #2] : 9 jaar geleden »
Zoals Ismail al had verwacht, zag Katiana een wandeling in het donker niet echt zitten. Hij evenmin, maar goed, er zat helaas niets anders op. Vanuit zijn ooghoeken zag hij dat de wachters het opgegeven hadden en dat de koets niet meer te redden viel. Op het moment waren ze bezig zoveel mogelijk bagage op de twee paarden te binden die met hen mee waren, het overige bagage zouden ze zelf moeten dragen. Op hoop van zegen konden ze in een volgend dorp nieuwe paarden kopen, of misschien moesten ze daar maar blijven rusten totdat de wachters weer in staat waren te teleporteren.

'Het spijt me, Katiana, maar er zit echt niets anders op. Als we doorlopen, is er niets aan de hand,' probeerde Ismail de prinses gerust te stellen. Hij zei er maar niet bij dat het bos waar ze waren hem totaal niet aanstond en dat er een kans aanwezig was dat ze overvallen zouden worden door roversbendes. Maar als hij dat Katiana vertelde, zou ze al helemaal in paniek raken. 'Kom, trek wat extra's aan wat het zal vanavond koud worden.' Ismail nam Katiana mee naar de bagage en zelf ging hij op zoek naar een dikkere mantel die hij verruilde met zijn huidige.

Het duurde even voordat alles klaargemaakt was voor vertrek, maar uiteindelijk was de bagage over de paarden en de wachters verdeeld en konden ze gaan. Ismail wierp een blik op Katiana die naast hem liep en hoopte maar dat het niet meer lang zou duren voordat ze bij het eerstvolgende dorp aankwamen.

« [Reactie #3] : 9 jaar geleden »
Ze wilde er nog wel op in gaan, maar ze was een gast. Ze slikte haar opmerkingen dan ook in en pakte haar dikkere mantel uit de koets. In de koets was het ook niet altijd even warm, vond ze, dus had ze die al bij zich gehad. Ze trok deze aan en controleerde of haar spullen wel goed meegenomen werden. Ze wilde eigenlijk ook weten hoe ver het precies naar het eerstvolgende dorp was, maar ze snapte ook wel dat de personen in het gezelschap dat ook niet precies konden zeggen en dat het misschien, als het ver was, ook maar beter was dat niet te weten. In ieder geval bleef ze dicht bij Ismail. De eerste indruk die ze van Ilyas had gekregen, maanden geleden, was immers nog altijd geen goede geweest.

« [Reactie #4] : 9 jaar geleden »
Ilyas vond dit hele gedoe van lopen naar de eerste en de beste herberg maar niets, en het feit dat broerlief en het verwende prinsesje zo kleffig deden vond hij eveneens maar niets. Toen Katiana tijdens het lopen ook nog eens de plek naast Ismail verkoos, in plaats van naast hem (hallo, wie deed er nou Lichaamsoefening?) was dat maat vol. Het verwende prinsesje moest een lesje leren en dat hoefde niet ingewikkeld te zijn. Het droop er immers vanaf de Katiana het in haar broek deed van angst.

Nonchalant vertraagde Ilyas zijn pas, zodat hij achter de tortelduifjes kwam te lopen. Hij trok zijn handschoen uit en mompelde een spreuk, waarna er een voorspelbare grijns op zijn gezicht gleed. Toen, bijna onzichtbaar aangezien zijn handschoen haast even donker was als de nacht, zweefde de handschoen naar Katiana toe. Een heel kort moment raakte het haar vanachter aan en streek het langs haar haren, maar toen liet Ilyas de handschoen gauw terugkomen en trok hij hem weer aan.
« Laatst bewerkt op: 9 jaar geleden door Ilyas C. Makarios »

« [Reactie #5] : 9 jaar geleden »
Geschrokken draaide Katiana zich om. 'Wat was dat?' vroeg ze met grote ogen. Het was niet erg licht meer en ze had geen nachtogen, haar zicht werd dus eigenlijk naarmate het later werd ook slechter. 'Zag je dat, Ilyas?' Ze voelde zich niet op haar gemak. Ze had het idee dat iemand aan haar haren gezeten had, maar het kon niet Ilyas zijn, die liep te ver van haar vandaan, maar hij kon misschien wel de dader gezien hebben... Haar ogen werden groot en keken naar Ismail... Als het immers Ilyas niet geweest kon zijn en hij liep nog het dichtst bij haar, buiten Ismail... 'Was jij het?' vroeg ze toen. Ze wist niet wat ze moest denken. Ergens had Katiana het vermoeden dat ze gek zou worden als dit soort dingen vaker voor zouden komen gedurende de wandeling naar het dorp.

« [Reactie #6] : 9 jaar geleden »
Ismail fronste zijn wenkbrauwen en keek even om zich heen, maar hij zag niets vreemds of eigenaardigs. Behalve dan de geamuseerde blik op Ilyas' gezicht, maar die was hem onderhand ook niet erg vreemd of eigenaardig meer. Ilyas vond het waarschijnlijk alleen maar grappig dat Katiana spoken zag.
Ismail kreeg medelijden met het meisje.

'Katiana, maak je maar geen zorgen,' zei hij, 'ik denk dat je het je verbeeld hebt. Als er wel iets was, had Ilyas het wel gezien en ons ervoor gewaarschuwd.' Ismail wilde bijna voorstellen dat ze anders zijn hand wel mocht vasthouden, maar dat leek hem een beetje ongepast. Katiana zou het vast niet prettig vinden dat er zo goed aan haar te zien viel hoe ongemakkelijk ze zich voelde.

« [Reactie #7] : 9 jaar geleden »
Ilyas moest moeite doen om zijn lachen in te houden, maar het was ook zo grappig om te zien hoe serieus de twee voor hem erop ingingen. Zelfs de voorste wachters waren onder de indruk, terwijl de achterste wachters genoten van de angst van het verwende prinsesje. Eigenlijk was het gevaarlijk om het direct nog een keer te proberen, maar aangezien zelfs Ismail het leek te geloven, kon het vast wel.

Opnieuw sprak Ilyas een spreuk en zweefde zijn handschoen naar Katiana toe. Dit keer raakte het even haar schouder aan, waarna Ilyas het razendsnel terug liet komen.

'Hé!' zei hij geschrokken. 'Katiana, ik geloof dat ik nu snap wat je bedoelde. Het leek wel of er iets voorbij kwam zweven. Misschien was het een vleermuis?'

« [Reactie #8] : 9 jaar geleden »
Geschrokken draaide ze zich opnieuw om toen ze iets voelde. Katiana's blik werd bleek toen Ilyas vertelde dat hij het ook gezien had, ze had het zich dus niet ingebeeld en er was écht iets. 'Was het een vleermuis, weet je dat zeker?' Dat was niet hetgeen waar ze het meest bang voor was eigenlijk. Eng, maar het zou je niet meteen doden. 'Het was geen woudfatoom bijvoorbeeld?' Ze wilde dat in ieder geval uitgesloten hebben. Als het een woudfatoom was zouden ze zo goed als dood zijn, wist ze. Het was aardig duidelijk dat ze zich niet op haar gemak voelde. Haar ogen bleven waakzaam rondkijken, al zag ze steeds minder. Waarom moest haar dit nu weer overkomen?

« [Reactie #9] : 9 jaar geleden »
Die stem van Ilyas klonk hem iets te braaf in zijn oren. Ismail wierp een blik over zijn schouder en vond dat zijn broer er inderdaad wel erg onschuldig bijliep. Het feit dat hij met Katiana's veronderstellingen instemde, benadrukte dat nog eens. Ismail schudde zuchtend zijn hoofd en legde een hand in Katiana's rug. 'Er zijn hier geen woudfatomen, Katiana,' zei hij. 'Evenmin als er vleermuizen zijn. Er is hier alleen een Ilyas, en daar moet je je niet door bang laten maken.' Hij keek nog eens over zijn schouder en wierp Ilyas een waarschuwende blik toe. Als die jongen maar niet doorging met zijn kinderachtige spelletjes, want - oké, het was eigenlijk best grappig - daar zat Katiana echt niet op te wachten.


« [Reactie #10] : 9 jaar geleden »
Het meisje wierp een vernietigende blik op Ilyas en draaide zich toen weer van hem weg. Ze maakte er niet eens meer woorden aan vuil. Ze knikte op wat Ismail te zeggen had en liep toen door, met een strak gezicht. Niet alleen was het erg kinderachtig wat Ilyas gedaan had, maar het was ook nog eens erg gemeen. Het was duidelijk dat ze zich niet op haar gemak voelde, dus hij was haar simpelweg expres heel bang aan het maken en haar dus ook voor schut aan het zetten. Ze voelde zich zo stom dat ze daar in getrapt was. Natuurlijk verried haar gezicht niets van deze emoties, hoewel het duidelijk was dat ze zich voor nu afgesloten had voor de tweeling en dan vooral natuurlijk Ilyas, wat had die jongen toch tegen haar?

« [Reactie #11] : 9 jaar geleden »
Jammer dat Ismail de boel weer moest verzieken, maar ja, die jongen kon natuurlijk ook niet tegen een grapje. En misschien was het inderdaad ook wel genoeg geweest. Ilyas vond die vernietigende blik van Katiana maar niets, hij had haar niet boos willen maken! Of was zij ook al zo humorloos als Ismail? Konden ze dan echt helemaal nergens om lachen?

Ilyas stak zijn handen in zijn zakken en strompelde chagrijnig achter de rest aan. Nog steeds werd hij door de wachters aan weerskanten nauwlettend in de gaten gehouden. Het irriteerde hem, het liefst was hij nu even alleen, maar hij wist ook wel dat het nu gevaarlijk was. Hopelijk zou dat dorp en die herberg gauw in zicht komen, want hij had het koud en verlangde naar een bed.

« [Reactie #12] : 9 jaar geleden »
Ismail zei maar niets meer en trok zijn hand weer terug. Katiana overdreef wel een beetje, vond hij. Natuurlijk was het niet erg gepast geweest om juist Katiana te pakken, maar ze kende Ilyas inmiddels toch wel een beetje? De jongen bedoelde het niet kwaad, hij was gewoon een beetje naïef soms.

Zwijgend liep het gezelschap verder, terwijl de nacht vorderde. Ismail begon last van zijn voeten te krijgen en hij verlangde meer dan ooit naar een warme maaltijd en een glas goede wijn. En als híj zich al moe voelde, moest Katiana zich nog wel ellendiger voelen. Ze was immers een vrouw, en misschien had ze ook wel heimwee. Al helemaal nu ze zich niet op haar gemak voelde, was de kans groot dat ze naar huis wilde.

Opeens schreeuwde één van de voorste wachters dat er een dorp in zicht was. Het was een groot dorp, misschien een kleine stad zelfs, en het werd al gauw duidelijk dat het door myrofas bewoond werd. Er gleed een glimlach op Ismails gezicht en hij stootte Katiana zacht aan. 'Kijk, een dorp. Je mag nu weer tegen me praten, hoor. We kunnen zo wat eten en gaan rusten.' En als ze het waagde om brutaal tegen hem te snauwen dat ze nog steeds geen zin had om te praten, mocht ze de nacht bij de wachters doorbrengen.

« [Reactie #13] : 9 jaar geleden »
Katiana zweeg en verbeet alles. Haar zere voeten, haar zere benen, de vermoeidheid, haar angst, haar irritatie. Van haar gezicht was niets te lezen, maar haar uitstraling sprak boekdelen. Je kon haar beter maar met rust laten. Alles was echter vergeten toen het dorp in zicht kwam. Katiana was er van overtuigd dat het alweer bijna ochtend was, zo lang voelde het alsof ze gelopen had (en als ze niet beter wist zou ze gedacht hebben dágen gelopen te hebben).

Haar masker viel af en een opgeluchte blik verscheen op haar gezicht. Ze glimlachte zelfs weer. 'Gelukkig,' sprak ze zacht. Eigenlijk verlangde ze ook naar een warm bad, maar dat ging ongetwijfeld dan weer net te ver. Desalniettemin stond het idee van eten en heerlijk warm in bed liggen haar ook wel aan. Ondanks dat ze richting het zuiden reisden, was het toch nog koud, vond ze.

Het was niet veel later dat ze bij de herberg aankwamen. Ondanks dat het laat was waren er toch nog personen aanwezig, iets wat haar geruststelde dat er vast ook nog wel wat te eten te krijgen was en dat de waard hen dus vast ook wel een kamer zou geven. Zwijgend, maar hoopvol, liep ze achter Ismail naar binnen.

« [Reactie #14] : 9 jaar geleden »
Ismail overlegde met de waard wat er geregeld kon worden. Tot zijn grote ontzetting hoorde hij echter dat het de laatste paar dagen enorm druk was, en dat er slechts 1 kamer met twee bedden vrij was. Er zat dus niets anders op dan vier wachters in de stal te laten slapen. De andere twee wachters zouden als eerst de wacht houden buiten de kamer waar de prinsen en Katiana konden gaan slapen, en dit zouden de wachters afwisselen met de andere vier.

Met een zucht deelde Ismail het nieuws mee aan de rest, waarna hij afsloot met: 'Nou ja, de waard doet in ieder geval zijn best. Hij zal kijken of er op de andere vertrekken nog een bed over is, dus wij' - daarmee bedoelde hij Ilyas, Katiana en zichzelf - 'kunnen vannacht in ieder geval slapen. We kunnen nu eerst even uitrusten, want er wordt eten voor ons klaargemaakt.' Ismail keek even om zich heen, maar gelukkig was het rustig en was er nog voldoende plek. Hij koos een tafel uit in de hoek van de herberg en ging zitten - verlangend wachtend op hun al veel te lang uitgestelde avondmaal.

« [Reactie #15] : 9 jaar geleden »
Opnieuw zei ze er maar niets van. Ze was al lang blij dat er iets was en met wat geluk zou de waard nog iets kunnen regelen. Niet dat ze hoopte op een tweede kamer voor de wachters, maar de prinsen zouden toch wel snappen dat ze liever niet bij twee mannen op één kamer sliep? Dat was ongehoord en ongepast. Nu was de situatie ook wel erg dramatisch geworden, met die koets zo. Ze hadden immers nog een stuk verder kunnen doorreizen als die niet kapot was geweest en dat was waarschijnlijk ook het plan geweest.

Katiana glimlachte toen de waard hem naar drinken kwam vragen. Het sprak voor zich dat de prinses zelf wijn nam, ze zou zich immers niet verlagen tot bier. 'Gaan we morgen weer lopen?' vroeg ze toen, op deze manier informerend naar de plannen van de heren.

« [Reactie #16] : 9 jaar geleden »
Ismail vroeg eveneens om een wijn. Toen iedereen wat te drinken besteld had en de waard weer weg was, dacht hij na over wat ze de volgende dag zouden doen. Ze konden of doorlopen, maar hij dacht niet dat ze er veel mee zouden bereiken. Ze zouden er alleen maar moe van worden, en dan konden de wachters niet genoeg op krachten komen om hen het laatste stuk te teleporteren. Dan konden ze beter een paar dagen vertraging hebben en hier even goed uitrusten.

'We blijven hier morgen,' besloot de prins uiteindelijk. 'Zodra de wachters weer op krachten zijn, kunnen we naar huis geteleporteerd worden. Met lopen komen we niet veel verder.' Hij keek vragend naar de wachters, en deze leken het met hem eens te zijn. En ook al waren ze dat niet, dan lieten ze dat in ieder geval niet merken. Ze waren waarschijnlijk al lang blij dat ze niet hoefden te lopen.

« [Reactie #17] : 9 jaar geleden »
Ilyas voelde zich maar een beetje overbodig. Zoals gewoonlijk nam Ismail het woord en wist hij wel allemaal het beste wat ze moesten gaan doen. Had het veel nut als hij zich ermee bemoeide en voor zou stellen de volgende dag gewoon verder te lopen? Hij vroeg zich af of de wachters wel met genoeg waren om hen allen dat hele laatste stuk naar huis te teleporteren, misschien waren ze er dan nog wel niet en moesten ze alsnog lopen.

Toen zijn bier er eindelijk aankwam, vergat Ilyas de zorgen over de koets en de te weinig slaapplaatsen en begon hij te drinken. Er was niets beters dan lekker koud bier als je dorst had. Wijn had hij nooit echt gewaardeerd, en het verschil tussen een goedkope en een dure wijn proefde hij toch niet. Dan kon je net zo goed bier hebben, dat hielp tenminste enigszins tegen de dorst.

« [Reactie #18] : 9 jaar geleden »
'Waar zijn we eigenlijk? En hoe lang duurt de reis nog, als alles mee zit?' vroeg de prinses. Het drinken werd gebracht. Ze bracht de wijn naar haar mond en nam voorzichtig een slok. Hoewel ze er vanuit ging dat dit de beste wijn was die de waard had kwam het niet eens in de buurt van de kwaliteit die zij gewend was. Dat de man dat soort kwaliteit niet had zou er ongetwijfeld mee te maken hebben dat hij de prijs zo hoog moest maken dat hij het niet eens verkocht kreeg. Nouja, het was nog altijd beter dan niets.

Met een glimlachje keek ze naar Ilyas, die bier genomen had. Wat dat betreft was het nog een jongetje, vond ze. Heel anders dan zijn broer Ismail, die een stuk volwassener en verantwoordelijker was. Het was toch opmerkelijk dat de tweeling zo erg van elkaar verschilde, hoewel hun uiterlijk dan weer wel overeenkomsten vertoonden.

« [Reactie #19] : 9 jaar geleden »
Ismail wachtte even met antwoord geven en keek vanuit zijn ooghoeken naar Ilyas, in de hoop dat zijn broer de vragen van Katiana zou beantwoorden. Hij had zelf eigenlijk maar weinig zin om op dit tijdstip van de nacht een zinnig gesprek te voeren en het liefst ging hij in bed liggen om uit te rusten. Om gewoon even een nacht goed te slapen. Jammer genoeg was Ilyas met heel andere dingen bezig. Eén van de wachters was hem iets aan het uitleggen over de omgeving hier en aan Ilyas' opgewekte gezicht te zien was de jongen nog lang niet moe. Hoe kon hij toch altijd zoveel energie hebben?

'Ik weet niet waar we zijn,' antwoordde Ismail een beetje kortaf op Katiana's eerste vraag. Hij nam een slok van zijn wijn en staarde voor zich uit. Nee, hij had werkelijk geen idee. De omgeving kwam hem niet bekend voor en doordat de koets stuk was, waren ze een andere weg gegaan. Het kon hem eigenlijk ook niet eens zoveel schelen waar ze waren, als de wachters hen maar thuis brachten. Misschien als hij de volgende ochtend weer fris en vol nieuwe moed wakker zou worden, zouden zijn zorgen weer terugkomen. Op dit moment had hij echter even geen energie meer om zich ook nog maar ergens druk over te maken.

'En ik weet ook niet hoe lang het allemaal nog duurt als het allemaal mee zit.' Ismail zweeg even en keek Katiana toen aan. 'Bovendien zit het allemaal niet mee... Ik ga kijken hoever de waard is met onze kamer waar we kunnen overnachten. Hopelijk heeft hij een extra bed geregeld, anders mag je bij Ilyas in bed slapen vannacht,' zei Ismail met een grijns. Hij wilde weglopen van de tafel, maar aarzelde toen en keerde zich weer om. 'Oké, dat was een grapje,' verontschuldigde hij zich. 'Ik ben gewoon een beetje moe. We zorgen er wel voor dat er iets geregeld wordt.' En toen liep hij weg van de tafel, op zoek naar de waard.

« [Reactie #20] : 9 jaar geleden »
Katiana trok haar mond open. Bij Ilyas (bij een jongen überhaupt) in bed? Het protest en de verontwaardiging lagen op het puntje van haar tong. Wie dacht hij wel niet dat hij voor zich had? De eerste de beste boerenmeid? Het bleek echter een grapje te zijn. Ook Katiana was moe, dus het feit dat het een grapje was maakte het voor haar weinig goed, maar dat zorgde er wel voor dat ze glimlachte en probeerde te doen of ze het een leuk grapje vond. Als Ismail niet weggelopen was voor ze iets kon zeggen had ze waarschijnlijk opgemerkt dat Ilyas waarschijnlijk geen bezwaar had tegen het slapen bij de wachters, of tegen helemaal niet slapen. Het meisje zelf was nog lang niet zo moe als de kroonprins haar leek voor te komen, maar ze had ook zeker niet de energie van de andere prins meer over. Zwijgend nam ze nog een slok van haar wijn.

« [Reactie #21] : 9 jaar geleden »
Ismail vond de waard uiteindelijk in de gang die naar de kamers leidde en de waard vertelde hem dat hij een bed had weten te vinden. Het had hem wel wat moeite gekost, want de myrofas die op het moment in de kamer overnachtten, waren wakker van hem geworden. En daar waren ze - begrijpelijk - niet zo blij mee geweest. Maar het was in ieder geval allemaal in orde nu, dus Ismails humeur klaarde weer iets op.

De waard wees Ismail de kamer en de prins keek even goedkeurend rond. Natuurlijk was het niet wat hij gewend was, maar na een jaar Ypsilon kon niets meer heel verschrikkelijk zijn. De kamer was netjes en de bedden gedekt. Ook voor de wachters had de waard zijn best gedaan, hoewel je van een stal natuurlijk nooit erg veel kon verwachten.

Ismail sprak nog het één en ander af met de waard en begaf zich toen terug naar de anderen. 'De kamer is in orde,' deelde hij mee. 'Helaas zit er voor jullie' - Hij gebaarde naar de wachters - 'niets anders op dan genoegen te nemen met de stal. Als jullie me willen excuseren, ik ga slapen. Ik wil niet al te vermoeid terug komen bij mijn ouders.' Ismail zocht zijn belangrijkste bagage uit, wenste de rest goedenacht en liep toen terug naar de kamer.

« [Reactie #22] : 9 jaar geleden »
Katiana volgde het voorbeeld van Ismail en pakte ook haar spullen, ze voelde er weinig voor om nog langer op te blijven, zeker omdat er toch niets te beleven viel. Ilyas was immers druk bezig met de wachters en Ismail was te moe om nog een gezellig gesprek te voeren, daarbij ging hij slapen. Ze kleedden zich om beurten om. Het meisje probeerde het idee dat er een jongen bij haar op de kamer lag maar te vergeten, iets wat op den duur, doordat ze zo moe was scheen te werken. Blijkbaar was de kapotte koets en de wandeling nog ergens goed voor geweest, want hoewel ze wat later ook Ilyas nog binnen hoorde komen, was ze al snel verzonken in een diepe slaap.