Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Home sweet home  (951 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 9 jaar geleden »
'Vader, moeder, dit is Katiana de Svitine,' stelde Ismail Katiana voor, toen ze eindelijk goed en wel aangekomen waren in één van de zalen van het grote kasteel. De haard brandde en er waren veel aanwezigen bij de thuiskomst van de prinsen en Katiana. Bediendes liepen van hot naar her met bagage en voedsel en om ordes uit te voeren, en ander personeel was bezig met andere dingen of ze waren uitgenodigd om de thuiskomst van de prinsen mee te vieren. Een grote tafel stond klaar en was overvloedig gedekt met de heerlijkste gerechten. De geur die de zaal vulde was onmogelijk te negeren, en Ismail merkte plots op dat hij eigenlijk wel heel erg honger had. De reis die ze hadden afgelegd naar Cedorillian was natuurlijk ook niet niks geweest.

Ismail glimlachte Katiana even bemoedigend toe en gaf haar een zacht duwtje in haar rug. Natuurlijk wisten zijn ouders wie ze was, maar een extra kennismaking kon natuurlijk geen kwaad. Bovendien was het al lang geleden dat de familie Makarios in Svitine was geweest. Ismail hoopte maar dat Katiana een beetje in de smaak zou vallen bij zijn ouders en dat ze niet vonden dat hij en Ilyas de verkeerde vrienden maakten op Ypsilon.

« [Reactie #1] : 9 jaar geleden »
De prinses was erg nieuwsgierig naar de koning en de koningin. Ze had hen vast wel eens ontmoet, of misschien ook niet, maar ze kon het zich in ieder geval niet herinneren. Het kon dat ze nog klein was geweest toen, of dat ze hen daadwerkelijk nooit tegen was gekomen. Er waren misschien niet erg veel koninkrijken in dit deel van de wereld, ze lagen behoorlijk wat dagen, zo niet weken of maanden reizen uit elkaar, niet een bezoekje wat je zomaar even maakte dus. Zéker niet als je regeerde en dus eigenlijk in je land verwacht werd.

Katiana glimlachte charmant en maakte een reverence. Als prinses, zeker als een gewone prinses, stond ze onder de koning en koningin, dus een zekere nederigheid was hier gepast. 'Dank u voor uw gastvrijheid, hoogheid,' sprak ze, natuurlijk vooral tegen de koning. Hij was immers heer des huizes, hij bepaalde wie er mochten verblijven hier. Althans, zo behoorde het richting de buitenwereld te zijn. In werkelijkheid kon het nog al eens anders zijn. 'Het is een eer u beiden te ontmoeten. Ik heb veel goeds over u gehoord.' Eigenlijk had ze het meer opgezocht over dit koningshuis en zich op de hoogte laten stellen door haar hofdames per brief, maar dat hoefde ze hier niet te weten.

« [Reactie #2] : 9 jaar geleden »
Katiana gedroeg zich voorbeeldig en heel even verscheen er een trotse glimlach op Ismails gezicht. Gauw trok hij zijn gezicht weer in de plooi. Het was natuurlijk niet de bedoeling dat Katiana doorkreeg dat hij zo op haar stond te letten en hoeveel het voor hem betekende dat ze een goede indruk maakte op zijn ouders.

Koning Sandór nam het woord. 'Nogmaals, welkom in Cedorillian, Katiana. Ik hoop dat je hier een fijne vakantie zult hebben.' de Koning knikte haar even kort toe, waarna de ernstige blik op zijn gezicht plaats maakte voor een glimlach. 'En je maakt me erg nieuwsgierig naar de goede dingen die je over ons hebt gehoord. Maar laten we daarmee wachten tot het avondmaal, want ik denk dat jullie allemaal erge trek hebben.'
Ismail knikte instemmend en liet zijn ouders en Katiana achter. Hij zocht Ilyas op en vond zijn broer bij de gedekte tafel. Ilyas had blijkbaar net zoveel honger als hem, en dus schoof ook Ismail aan tafel en bleef hij zwijgend wachten totdat iedereen plaatsgenomen had en zijn vader de maaltijd zou beginnen.
« Laatst bewerkt op: 9 jaar geleden door Ismail C. Makarios »

« [Reactie #3] : 9 jaar geleden »
Het was fijn om weer thuis te zijn, en toch had Ilyas absoluut geen spijt van zijn keuze om naar Ypsilon te gaan. Het was er weliswaar een stuk minder makkelijk dan thuis, maar het had ook zo zijn voordelen. Zo had hij op Ypsilon veel meer vrienden die hij de komende paar weken zou moeten missen. Gelukkig kon hij zich in de vakantie met andere dingen bezig houden, zoals het perfectioneren van zijn vechtkunsten. Ilyas vond dat hij naast zijn studie het afgelopen jaar echt te weinig tijd gehad voor een leuk, spannend gevecht, zonder dat het aan regels gebonden was. En aan het hof waren tenminste genoeg goede zwaardvechters van wie hij kon leren.

Ilyas bleef niet bij het gesprek tussen zijn ouders en Ismail en Katiana, want hij had eten geroken. En waar eten was, daar was Ilyas. Bovendien hield hij niet zo van die plechtige kennismakingsgesprekken, het kwam toch allemaal op hetzelfde neer. De prins zocht gauw zijn plek op aan tafel en was blij toen hij zijn broer in het oog kreeg. Als Ismail te kennen zou geven dat hij wilde eten, zou de rest vanzelf volgen. Zo ging het immers altijd.


« [Reactie #4] : 9 jaar geleden »
Katiana gaf antwoord op wat vragen die de koningin haar stelde toen ook zij zich naar de eettafel begaven. Het waren eenvoudige vragen, meer om een gesprek op gang te houden, beleefd te zijn en het ijs een beetje te breken, over de reis, hoe het met haar ouders ging, wat haar plannen waren nu ze haar diploma had, want ook de ouders van de twee prinsen hadden zich blijkbaar goed op de hoogte laten stellen, zoals het hoorde.

Het meisje nam plaats op een plaats die haar aangewezen werd en wachtte rustig af tot de koning de maaltijd zou openen. Plechtig vertelde hij nog dat het fijn was dat zijn zonen terug thuis waren en dat het een genoegen was om prinses Katiana in hun midden te hebben, maar dat ook vooral de maaltijd hen mocht smaken. Zo werd de maaltijd geopend en daarmee ook de gesprekken. Nieuwsgierig bracht Katiana ondertussen de beker wijn naar haar mond. Deze wijn zou ongetwijfeld beter smaken dan op school of in de afgelopen dagen.

« [Reactie #5] : 9 jaar geleden »
Eindelijk had zijn vader het woord gedaan en kon de maaltijd beginnen! Ilyas schepte zijn bord vol met voedsel en begon te eten. Hij had het gevoel dat hij nog nooit zoiets lekkers had gehad. Oké, Limki was een uitmuntende kok geweest, maar op Ypsilon hadden ze nooit de ingrediënten en specerijen gehad waar ze hier wel over beschikten. En dat verschil was duidelijk te proeven.

Ook de anderen deden zich te goed aan de lekkernijen die op de tafel te vinden waren. Er werden wat beleefde gesprekken gevoerd, maar Ilyas hield zich wat afzijdig. Hij voelde zich niet zo lekker en erg moe, waar hij zich een beetje over verbaasde. Toen ze net op het kasteel waren aangekomen, had hij zich nog helemaal fit en vol energie gevoeld, en nu leek het als het ware uit zijn lichaam te zijn gezogen.

Ilyas keek op en voelde zich behalve moe, plots ook erg eigenaardig. Hij zag tegenover hem een dubbele Katiana zitten, en ook de gerechten op tafel leken zich te verdubbelen. Geschrokken prikte Ilyas met zijn vork in de paddenstoelen op zijn bord en hield hij er één in de lucht. Het zag er niet slecht uit, er leek niets mis mee te zijn. Maar toch...

Plots, zonder nog iets uit te kunnen brengen, viel de prins met zijn gezicht in zijn eten en kletterde zijn vork over de tafel.

« [Reactie #6] : 9 jaar geleden »
Ze had gelijk, de wijn smaakte beter dan ze inmiddels gewend begon te raken. Nouja, nu ze afgestudeerd was en dus weer naar huis zou moeten zou ze al snel weer aan de duurdere wijnsoorten wennen.

'Ilyas!' riep ze geschrokken uit, toen ze zijn hoofd neer zag komen op het bord. Onmiddellijk legde ze haar vork neer. Als het immers door het eten kwam dat hij zo reageerde wilde zij het niet ook binnen krijgen. Het was haar als kind al geleerd zo te reageren. Katiana keek ongerust naar de jongen, maar bleef zitten om niemand in de pad te lopen. Zij wist immers niet wat ze moest doen en iemand die het wel wist zou de ruimte moeten krijgen om te kunnen handelen.

« [Reactie #7] : 9 jaar geleden »
Ismail schrok op toen hij naast zich Ilyas zag neervallen en toen Katiana de rust verbrak door Ilyas' naam te roepen. En daar had ze alle reden toe, want Ilyas lag roerloos met zijn gezicht in zijn eten. 'Vader!' Ismail sprong op van zijn stoel en trok Ilyas omhoog, maar zijn broer voelde slap en levenloos aan. Zijn ogen waren dicht en zijn gezicht was heet als een pan kokend water. 'Hij heeft vast koorts. Er is iets in dat eten dat vergiftigd is!' riep Ismail verontwaardigd, maar ook bezorgd uit.

Op dat moment gebeurden er heel veel dingen tegelijk. Zijn vader, koning Sandór was opgestaan en had wachters erop uit gestuurd om geneesheren te halen. Tegelijkertijd was koningin Esmeralda in paniek geraakt en begon ze wanhopig tegen haar man te tieren, totdat deze haar het zwijgen oplegde. Koning Sandór hief zijn hand op om ook de rest tot zwijgen te brengen, maar Ismail wilde er niets van weten.

'Zorg dat er iets gebeurt!' schreeuwde hij. 'Ilyas ligt dood te gaan!' Eerlijk gezegd had hij geen flauw idee van wat er aan de hand was en of het echt zo ernstig was, maar hij nam liever het zekere voor het onzekere. En om Ilyas in deze staat te zien, baarde hem grote zorgen. Als hij zijn broer zou verliezen, zou hij een deel van zichzelf verliezen.
Ismail wilde Ilyas van de stoel trekken om desnoods zelf onderzoek te gaan doen naar wat er aan de hand was, maar voelde toen plots hoe hij beetgepakt werd. Zonder dat hij er ook maar iets tegen kon doen, werd hij door een viertal wachters de zaal uitgetrokken. Ook alle andere aanwezigen, op zijn vader en moeder na, hadden blijkbaar het bevel gekregen de zaal te verlaten. Nog eenmaal probeerde Ismail zich van de wachters te verlossen, maar het leverde hem alleen maar een blauwe plek op. De dikke deuren vielen dicht en wat er met Ilyas aan de hand was zou nog even een raadsel voor hem blijven.

Woedend, maar ook bezorgd en met pijn in zijn hart, keerde Ismail zich om en beende hij met zware stappen weg. Wat een afschuwelijk begin van de vakantie.


« [Reactie #8] : 9 jaar geleden »
Er gebeurde veel tegelijk en Katiana probeerde het te volgen. Wat was er met Ilyas aan de hand? Liepen zij ook gevaar? Kwam het nog goed met de prins? Ook zij stond al snel buiten de zaal en keek hoe de deuren gesloten werden. Haar blik was ongerust. Daarbij werd ze bang, de laatste keer dat ze ergens heen ging en er iets mis ging was een deel van haar gevolg ten dood veroordeeld. Nu had ze geen gevolg bij zich, maar toch kon ze het akelige gevoel niet van zich afschudden dat zij straks verantwoordelijk gehouden zou kunnen worden. Belachelijk natuurlijk, als ze Ilyas dood had willen hebben had ze dat op Ypsilon al kunnen doen, maar toch...

'Ismail!' riep Katiana, waarna ze zich naar de jongen haastte en zijn hand pakte om hem tot stilstaan te manen. 'Gaat het?' vroeg ze. Zelf had ze ook een tweelingbroer, dus ze kon zich wel een klein beetje voorstellen hoe de jongen zich zou moeten voelen. Zij zou zich immers ook zo voelen als er iets met Stefano zou gebeuren. 'Het komt weer goed met hem,' stelde ze hem, maar ook zichzelf gerust.

« [Reactie #9] : 9 jaar geleden »
Ismail hoorde Katiana's roep wel, maar het drong even niet tot hem door. Het enige wat hij kon zien, was Ilyas' vrolijke gezicht, gevolgd door een grote, zwarte leegte die er zou zijn als de jongen er niet meer was. Het was niet de eerste keer dat er een poging werd gedaan om de koning of één van zijn familieleden te laten sterven door middel van vergiftiging. De vorige keer was de voorproever van de koning het slachtoffer geweest. Hoewel hij lichamelijk niet overleden was aan de vergiftiging, was het sindsdien geestelijk bergafwaarts met hem gegaan. Hij begon te leven in zijn eigen wereld, hallucineerde steeds vaker en beroofde zichzelf uiteindelijk van het leven. Dus ook de bijwerkingen konden dodelijk zijn. Stel dat het met Ilyas zo zou gaan... Stel dat Ilyas er wel levend uit zou komen, maar dat hij nooit meer de oude zou worden...

Ismail werd uit zijn gedachten getrokken door Katiana. Het meisje had zijn hand vastgepakt en vroeg hoe het ging. Ismail keek haar een beetje boos aan. 'Ziet het eruit alsof het gaat?' vroeg hij. Hij zweeg even en slaakte toen een zucht. 'Nee, het gaat niet. Ilyas verdient dit niet. Ik durf niet eens te hopen dat het goed gaat komen, want ik weet hoe ernstig een vergiftiging kan zijn, hoe het verkeerd kan aflopen...'

De prins begroef zijn hand in zijn haar en liep verder. Twee wachters kwamen hen vergezellen, maar boos gebood Ismail dat ze hem en Katiana alleen moesten laten. Hij had nu even geen zin in mensen die achter zijn kont aanliepen, het liefst wilde hij alleen zijn. Maar Katiana's gezelschap was niet echt vervelend en bood hem een beetje afleiding.

'Kom,' zei hij tegen het meisje. 'Ik zal je je kamer laten zien. Het heeft toch geen zin om in paniek en in zorgen af te wachten. We zullen vanzelf horen wat er aan de hand is.'

« [Reactie #10] : 9 jaar geleden »
Katiana knikte en glimlachte bemoedigend. Ze wist eerlijk gezegd niet echt wat ze moest zeggen. Ze wilde vragen naar of dit vaak voor kwam hier en of Ilyas al eens vaker vergiftigd was. Daarbij wilde ze ook weten hoe het in het eten terecht gekomen was en hoe groot de kans was dat anderen het ook binnen hadden gehad. Ze durfde het echter niet te vragen, want ze wilde Ismail er niet continu mee vermoeien en aan herinneren. Zwijgend liep ze dus met hem mee. 'Kun je me later een rondleiding geven over het terrein?' vroeg ze. Niet alleen zou dat zijn gedachten afleiden, het was ook iets waarnaar ze zelf benieuwd was. Daarbij bleven ze ook rond het kasteel, zodat nieuws over Ilyas hen ook snel zou bereiken indien nodig.

« [Reactie #11] : 9 jaar geleden »
Ze liepen een paar trappen op naar de kant van het kasteel waar de slaapkamers van de koninklijke familie waren. Voor de deur van Katiana's slaapkamer, die direct naast die van hem lag, hield Ismail even halt. Hij knikte op Katiana's verzoek. 'Ja, natuurlijk,' zei hij. 'Maar ik hoop dat ik voor die tijd nieuws heb over Ilyas' situatie, want op deze manier is het voor jou ook niet erg gezellig... in mijn bijzijn.' Natuurlijk deed Ismail zijn best om sterker over te komen dan hij zich voelde, maar hij realiseerde zich ook wel dat hij niet al te vrolijk was. En Katiana zou hem vast ook niet een erg gezellig gezelschap vinden, ook al liet ze dat niet merken. Uit angst of bezorgdheid, waarschijnlijk. Ismail staarde Katiana even onderzoekend aan en hoopte het laatste.

De prins opende de deur en liet Katiana voorgaan. Het vertrek waar ze de vakantie zou doorbrengen was erg luxueus in vergelijking met waar ze op Ypsilon gewend aan geraakt waren. Er stond een groot bed in de kamer, volledig versierd met gordijnen en opgemaakt met de beste dekens, en overal hing de zoete geur van vanille. Ook had Katiana de beschikking over een bad in haar vertrek en een grote kaptafel waar de dienstmeisjes haar met haar kleding en haar konden helpen.

Ismail sloot de deur achter hen en schraapte zijn keel. 'En?' vroeg hij. 'Denk je dat je het hier de komende weken kunt uithouden?'
« Laatst bewerkt op: 9 jaar geleden door Ismail C. Makarios »

« [Reactie #12] : 9 jaar geleden »
'Ik zou me geen zorgen maken over hoe ik over je gezelschap denk,' was Katiana's antwoord. Ze keek hem serieus aan. 'Ik zou niet weten hoe ik reageer als er zoiets met mijn broer gebeurt, maar ik weet wel dat ik het niet beter zou doen dan jij. Ilyas betekent ongetwijfeld alles voor je.' Ze volgede hem naar binnen.

Katiana keek rond en vervolgens glimlachte ze naar hem. 'Natuurlijk. Dit is een paradijs in vergelijking met Ypsilon.' Haar eigen vertrekken thuis waren natuurlijk wel weer iets luxer dan dit, maar die waren er ook op ingericht dat ze daar het hele jaar zou wonen. Dit bleef een gastenverblijf. Dit verblijf deed echter niets onder voor andere gastenverblijven waar ze in geslapen had. Sterker nog, het was zelfs iets meer dan ze verwacht had, hoewel ze dat weet aan het feit dat ze te veel op Ypsilon was geweest, ze was gewend geraakt aan minder luxe.
« Laatst bewerkt op: 9 jaar geleden door Katiana de Svitine »

« [Reactie #13] : 9 jaar geleden »
Ismail glimlachte onwillekeurig. Gelukkig nam Katiana hem niets kwalijk en gelukkig was ze tevreden met het vertrek. Niet dat ze een andere keus had, maar Katiana bleef natuurlijk wel een - ietwat verwende - prinses, die vast meer gewend was dan dit. In ieder geval nam ze het goed op en Ismail voelde zich een beetje rustiger, hoewel zijn zorgen over Ilyas diep van binnen aan hem bleven knagen.

'Wil je je eerst nog opknappen, of wil je direct het kasteel en de omgeving leren kennen?' vroeg Ismail aarzelend. De bagage van de prinses was naar haar kamer gebracht en stond naast het bed. Ze had voor het eten wel even tijd gehad om zich wat op te frissen, maar ze was en bleef natuurlijk een vrouw. En met vrouwen wist je het maar nooit. Wie weet wilde ze voor de wandeling wel wat anders aantrekken of had ze gewoon even wat tijd voor zichzelf nodig.

« [Reactie #14] : 9 jaar geleden »
'Ik ga zo wel mee,' gaf ze als antwoord. Niet echt haar gewoonte, maar het leek haar in deze situatie beter, ze wilde de kroonprins nu liever niet alleen laten en hem zo veel mogelijk afleiden en helpen met zijn gedachten. Daarbij, het begon al donker te worden, dus hoe langer ze treuzelde, hoe minder ze zou zien uiteindelijk. De wandeling alleen zou overigens ook al fijn zijn. De prinses keek even rond en vond haar mantel uiteindelijk, die ze van een haak pakte en om deed. Het was winter, dus koud, ze wilde zich dus ook warm genoeg aankleden. Ze nam aan dat de jongen ook nog even een mantel zou pakken.

Een tijdje later liepen de twee buiten over het terrein. Ismail wees af en toe iets aan en vertelde erover en Katiana volgde en keek nieuwsgierig en stelde zo hier en daar een vraag. Bij een bankje in de tuin, onder toezicht van een chaperonne (een hofdame van de koningin) gingen de twee zitten. 'Vind je het geen vreemde gedachte dat dit alles uiteindelijk van jou zal zijn?' vroeg ze hem toen.

« [Reactie #15] : 9 jaar geleden »
Omdat het buiten schemerde en er een winterse sfeer heerste, kwam de vraag van Katiana ernstiger bij Ismail aan dan misschien haar bedoeling was geweest. Ismail staarde om zich heen en voelde zich door Katiana's vraag eigenlijk maar klein en onbeduidend. Het idee dat het grote kasteel, al het personeel en het hele land straks van hém zouden zijn, schrok hem eerder af dan dat hij er met plezier naar kon uitzien.

'Het is inderdaad een vreemde gedachte,' gaf Ismail toe. Hij dacht aan hoe zijn vader Cedorillian op zo'n streng, maar rechtvaardige, manier wist te regeren en hoe het de laatste jaren allemaal op rolletjes liep. Zijn moeder stond hem bij met haar wijsheid en Ismail vroeg zich af of hij het later net zo goed zou doen. Hij trok zijn mantel wat dichter om zich heen en glimlachte. 'Gelukkig is het nog niet zover,' zei hij. 'Natuurlijk wil ik de plek van mijn vader graag innemen, maar ik wil eerst nog heel veel leren. Het geeft mij een goed gevoel als ik iets voor het volk kan doen. Dus ook al is die gedachte soms wat beangstigend, ik zal er zeker alles aan doen om net zo'n goede koning als mijn vader te worden.'

« [Reactie #16] : 9 jaar geleden »
Katiana glimlachte opnieuw. 'Ik weet zeker dat je een goede koning zult zijn,' vertelde ze hem toen. Ze zei heus niet tegen iedereen dat die een goede koning zou zijn. Katiana was erg kritisch en wilde je in haar ogen een goede koning zijn, dan moest je meer dan doen dan je mensen tevreden houden, soms zelfs ervoor zorgen dat ze je niet mochten, althans, maatregelen nemen die niet zo populair waren, als dat in het belang van het land was.

Haar aandacht werd getrokken door een witte (daarom viel het dier ook zo op in het beetje licht wat er was) hop een klein stukje verderop die zichzelf probeerde te wassen met zijn bekje. Dat ging niet helemaal zoals het beestje zich voorgesteld had, want het diertje rolde steeds maar weer om.

« [Reactie #17] : 9 jaar geleden »
Ismail glimlachte dankbaar, toen hij hoorde wat Katiana zei. Het gaf hem een goed gevoel dat de prinses vertrouwen in hem leek te hebben als koningzijnde. Om zoiets van iemand als Katiana te horen, die zelf heel wat gewend was en hem ook een kritisch persoon leek, zag Ismail als een compliment. Gevleid volgde de jongen de blik van de prinses naar de witte hop en hij bleef er een tijdje naar staren. Totdat een koude windvlaag hem eraan herinnerde dat het misschien tijd was om te gaan.

Ismail stond op en stak een hand uit naar Katiana. 'Kom, laten we eens binnen gaan kijken. Het wordt al laat en misschien is er nieuws over Ilyas.'

« [Reactie #18] : 9 jaar geleden »
Een rilling gleed over haar rug toen de windvlaag voorbij kwam. Ze was dan wel warm aangekleed, maar als je lang stil zat werd het vanzelf kouder. Katiana knikte en stond op. 'Dat lijkt me verstandig.' Ze glimlachte. 'Wil je dat ik mee ga?' Ze wilde mee, ze wilde ook weten hoe het met Ilyas was, maar ze kon zich voorstellen dat men liever niet had dat ze in de buurt was, ze was immers geen familie en slechts te gast, dus dan zou ze maar moeten afwachten wat het nieuws zou zijn. Een knikje volgde en Katiana pakte in een impuls even zijn hand. 'Het komt wel goed,' stelde ze hem gerust. 'Vanas haalt heus niet zomaar zo'n lieve jongen weg van zijn liefhebbende familie.' Een bemoedigend glimlachje volgde om haar woorden kracht bij te zetten. Ze liet zijn hand los en volgde hem toen zwijgend naar binnen.