Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Mes en Rosalie; het boek  (1087 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 9 jaar geleden »
Iets later dan gepland werd het meisje wakker. Nu was dat niet zo'n hele grote ramp (daar was ze stiekem al een beetje van uit gegaan, dat alles langer zou duren dan ze wilde), maar ze moest wel rennen wilde ze nog de nachtjapon in de vertrekken van vrouwe Ammon leggen en op tijd bij heer Ammon zijn. Ze haastte zich dan ook door het kasteel en liet zich door niemand afleiden (iets wat later waarschijnlijk een hoop gepreek van François op zou leveren, die haar in het voorbij gaan er op probeerde te wijzen dat ze niet mocht rennen in het kasteel).

Netjes op tijd klopte ze echter op de deur van de man. Ze was buiten adem, maar deed een goede poging zichzelf te herstellen voor ze naar binnen stapte. Haar ademhaling had ze inmiddels onder controle, toen ze hem groette en een reverence maakte, maar haar hart klopte nog altijd erg snel.

« [Reactie #1] : 9 jaar geleden »
Het meisje was buiten adem, hoorde Mes door de deur heen. Blijkbaar was ergens een beetje te laat door gekomen en had ze moeten rennen.
Geamuseerd vroeg de man zich af wat François daar van vond.

Toen het meisje binnenkwam na zijn teken, was haar ademhaling weer normaal, maar het leek alsof haar hart aan het stuiteren was in haar borstkas.
Heer Ammon kon het niet laten er wat over te zeggen. Dan mocht zij zelf uitzoeken hoe hij alles wist wat hij wist.
'Gerend?'

De man pakte het boek van zijn bureau, hij had het boek over fabelwezens alvast klaar gelegd.
'Ik heb François hier mijn avond eten laten serveren. Dat is voor jou. Je mag het hier opeten. Ik zal ondertussen een leuk wezen voor je uitzoeken waarmee we kunnen beginnen.'
Welk wezen dat was, had Mes allang in zijn hoofd. Dat zou de nimf worden, zodat ze ook wat wist over de andere staljongen.
« Laatst bewerkt op: 8 jaar geleden door Gustaf M. Vladistov »

« [Reactie #2] : 9 jaar geleden »
Het meisje werd nog wat roder dan ze al was van het rennen en knikte, hoewel ze er verder niet op in ging. Waarschijnlijk had hij haar aan horen komen, want de gangen waren erg gehorig en ze nam zich voor de volgende keer niet meer in de gang van de kamer waar de heer zat te rennen, of om überhaupt gewoon niet te laat te komen, dat scheelde ook weer een hoop gedoe, bedacht ze zich daarna pas.

Rosalie had nooit gedacht dat ze zou eten als heer Ammon, maar omdat hij een vampier was en niet at en zij dat geheim toch al wist mocht zij het opeten. Zij kreeg dan goed te eten en voor hem werd de schijn opgehouden voor de rest van het personeel dat hij wel at. Natuurlijk at het meisje in de ochtend ook wat en soms ook in de avond, omdat haar moeder zich anders zorgen ging maken, ze at echter wel kleinere porties, wat dan weer niet op viel. Daarbij ging gelukkig een deel van het eten van heer Ammon ook naar de hond, want als ze twee keer zoveel moest eten zou ze doodgaan van verzadiging.

Het meisje at daarom ook snel, maar niet té snel natuurlijk, haar eten op, netjes en zwijgend, zoals ze altijd deed, waarna ze alles netjes opstapelde om het gemakkelijk mee naar de keuken te kunnen nemen. Daarna keek ze afwachtend naar heer Ammon tot deze klaar was met het uitkiezen en een wezen zou noemen.

« [Reactie #3] : 9 jaar geleden »
Het meisje at snel, wat over was van het eten werd aan Thor gegeven, die dat verbroederd deelde met Faerni, die inmiddels allang weer terug was van haar ronde brieven rond brengen.

Mes sloeg het boek open en schreef de eerste regels in het Frans op een stuk perkament.
Toen was het meisje ook klaar met opruimen en gebaarde hij haar naast hem te komen zitten.

'We beginnen vandaag met de nimf. Ik heb wat zinnen voor je overgeschreven. Probeer het maar voor te lezen.'
Uiteraard had Mes er zijn best op gedaan zo leesbaar mogelijk te schrijven. De moeilijkheidsgraad zou in de toekomst nog wel omhoog gaan, wanneer hij haastig iets neer moest schrijven en zij dat dan wel moest lezen.

'Hoe ging het vanmiddag eigenlijk met je verloofde?'
Hij had een live-soapserie op zijn kasteel.. Hij wilde het dan natuurlijk wel blijven volgen.
« Laatst bewerkt op: 8 jaar geleden door Gustaf M. Vladistov »

« [Reactie #4] : 9 jaar geleden »
Een nimf? Ze had ooit wel eens wat over nimfen gehoord, maar erg veel was dat ook weer niet. Ze wist ook niet zo heel goed wat ze zich er bij voor moest stellen. De naam suggereerde volgens haar dat het een soort elfen waren, met vleugels tenminste. Misschien dat ze kleiner waren? Ze ging ondertussen naast heer Ammon zitten en keek naar wat de man geschreven had, terwijl ze luisterde naar de instructies. Ze keek nog wat langer naar de letters toen bleek dat ze moest voorlezen, maar de man wist haar al snel weer uit haar concentratie te halen door haar verloofde te noemen.

'Goed,' zei ze, al wat vrolijker dan eerder die dag bij hetzelfde onderwerp. 'Ik vroeg hem of hij mensendansen kende, maar hij wist het niet zo goed,' zei ze toen. 'Want hij kende geen mensendansen, dus hij wist niet of dat anders was dan elfendansen. Daarom hebben we in de middag gedanst,' zei ze toen. 'Zodat hij het ook op het feest kan,' legde ze haar beweegreden uit. Haar gezicht werd wel iets ernstiger toen ze verder ging. 'Maar hij was bang dat ik hem in zijn slaap zou vermoorden.' Het feit dat heer Ammon eerder op de dag ook niet vervelend had gedaan toen ze Ylras had aangesneden maakte dat ze ook nu weer durfde te zeggen wat haar op het hart lag. Ze wist niet of dit een manier van de man was om haar te leren dat ze hem alles kon zeggen (ook over zijn vervelende gasten dus), of dat hij gewoon geïnteresseerd was in haar nog niet bestaande huwelijk. 'En hij probeert mij te haten,' voegde ze daar aan toe, lichtelijk verward.

« [Reactie #5] : 9 jaar geleden »
'Hij probeert je te haten?', Mes kon niet voorkomen dat er verbazing in zijn stem lag. Hij had veel verwacht, maar niet dat de man openlijk tegen Rosalie had gesproken over haten.
'Jij hem vermoorden?', dat klonk haast spottend. Als er iemand op dit kasteel niet tot moord in staat zou zijn, dan was het Rosalie wel.

'Dat zal allemaal wel meevallen. Hij zal je vast nog wel een keer uitgebreider vertellen wat er is voorgevallen.'
Mes wist het voor het grootste gedeelte wel en kon zich wel voorstellen dat de jongen probeerde om mensen te haten, of dat grotendeels ook deed én dat de jongen bang was dat er hier op het kasteel ook iemand een poging zou doen om hem te vermoorden, maar wat de landheer niet had verwacht was dat Ylras dat zou uiten tegenover Rosalie.
'Maar hij praat in ieder geval weer met je?'
« Laatst bewerkt op: 8 jaar geleden door Gustaf M. Vladistov »

« [Reactie #6] : 9 jaar geleden »
Het meisje knikte. Dat probeerde hij... Ook zij had het niet goed begrepen, want waarom zou hij haar haten? Zíj had hem toch immers nooit iets misdaan? 'Maar ik denk dat het niet persoonlijk tegen mij is,' zei ze toen. 'Hij mag mensen niet zo goed...' vertelde ze toen. Ze kreeg een klein glimlachje op haar gezicht. 'We hebben een soort van gesprek gehad,' zei ze toen. 'Na het dansen.' Rosalie kon het amper een gesprek noemen, maar voor Ylras was het ongetwijfeld heel wat. 'Zijn alle Myrofas zo wantrouwig naar mensen toe?' vroeg ze toen. Haar blik was ondertussen op het boek gericht. 'Waarom gaan ze niet gewoon praten met de mensen?' zei ze toen. 'Ik weet ook zeker dat men Ylras hier echt wel zouden mogen, ook als ze de waarheid wisten,' voegde ze daar aan toe. 'Niet dat ik ze dat ga vertellen...' Dat had ze immers beloofd, maar ze wilde niet dat heer Ammon verkeerd ging denken over haar.

« [Reactie #7] : 9 jaar geleden »
Mes luisterde naar het meisje en knikte naar haar.
'Ja, tegenwoordig is er maar weinig vertrouwen tussen myrofas en mensen. De meeste zijn erg wantrouwig en sommige spreken al van een oorlog tussen de twee partijen op het moment. Het is dus niet zo verwonderlijk dat Ylras wantrouwend is.'
Toch had het er op geleken dat de jongen zijn wantrouwen wel redelijk aan de kant had durven en kunnen zetten om hier aan het werk te mogen. Wellicht kwam het ook door de bescherming die Mes hem garandeerde, maar met een mens in een bed gaan liggen was dan natuurlijk wel weer een stapje verder.

'De meeste mensen willen niet praten. Die vinden ons bij voorbaat eng en duivels en willen al aanvallen voor ze goed en wel weten wat we zijn. Dus praten wordt niet meer geprobeerd.'
Ze kon het wel of niet begrijpen, maar goed dat deed er niet toe.

'Kijk, als ik zomaar wat spreuken gebruik, zonder dat jij weet dat ik dat kan, dan moet jij ook wel denken dat ik een duivel ben.'
Mes dacht even na en besloot toen tijdelijk een merk op Rosa haar arm achter te laten.
'Semion', zei hij zachtjes*.

Wat Mes gepland had gebeurde echter niet. Hij had een mooie MA op haar pols willen laten verschijnen..zijn initialen, maar in plaats daarvan verscheen een wazige ronde vlek. De vampier fronste en besloot iets anders te proberen.

'Didomioura', werd opnieuw zacht uitgesproken* en het was de bedoeling dat Rosa een staart zou krijgen, maar dat gebeurde niet... In plaats daarvan kreeg de stoel waarop ze zat plots een staart..de spreuk was afgeketst.
De vampier kneep zijn ogen toe..

'Er klopt hier iets niet..'  Mes bestudeerde het meisje even. Hij wist zeker dat het niet aan hem lag, want deze twee spreuken beheerste hij voldoende.
De man dacht diep na over de oorzaak die het falen van de spreuken tot gevolg kon hebben...Ze waren niet heel krachtig (nog), maar bij een mens...
Hij wist zeker dat hij er een keer iets over had gehoord..
Na een tijdje viel het kwartje.
Hij had het zowel een keer van zijn sire gehoord als een keer in de les.

Rosalie was magisch...ze bezat een vorm van mensenmagie.
Was dat even handig.. maar dan moest hij wel iemand vinden, die haar dat kon onderwijzen.
Plots vielen er nog wat kwartjes.
De oma van Rosalie leefde eigenlijk wel erg lang voor een mens.
Iedereen, inclusief hijzelf, had dat altijd aan geluk en het goede leven op het kasteel geweid, maar waarschijnlijk was zij dan ook... Misschien moest hij eens polsen in hoeverre de oma er zich in had ontwikkeld.
'Hmmm', zei hij alleen maar.. Hij zou er later wel bij haar op terug komen.

'Lees maar voor wat ik voor je heb opgeschreven.'


* Mes heeft erg intensieve spreuken-lessen van zijn sires en spreuken als keuzevak. Daarom kent hij wel eerstejaars-spreuken en soms al een beetje een tweedejaars-spreuk.
« Laatst bewerkt op: 8 jaar geleden door Gustaf M. Vladistov »

« [Reactie #8] : 9 jaar geleden »
Oorlog? Was er oorlog? En waarom wist zij daar niets van? Hoe kon er oorlog zijn zonder dat ze het wist? Van de andere kant had ze ook niet geweten dat de 'vijand' bestond en als er geen 'vijand' was zou er ook geen oorlog zijn. In ieder geval maakte het zijn reactie weer wel net weer wat logischer. Het leek wel of er steeds meer puzzelstukjes op hun plaats vielen naarmate ze meer over die wereld te weten kwam.

Ze keek naar haar arm. Haar arm voelde vreemd, voor even, nadat heer Ammon een vreemd woord gemompeld had. Er verscheen een vage vlek. Er werd nog een woord gemompeld en er leek niets te gebeuren, iets wat ze na die vlek wel verwacht had. Toen haar stoel echter leek te bewegen draaide ze zich om zodat ze dit kon bekijken. Oh, er zat een staart aan haar sto-... ER ZAT EEN STAART AAN HAAR STOEL! Met grote ogen keek ze ernaar en toen naar heer Ammon. Daarbij, wat klopte er niet? Er stond één groot vraagteken op haar gezicht, maar door de blik op het gezicht van de man hield ze haar mond.

Uiteindelijk knikte ze en begon ze met lezen. Het ging moeizaam, zeker omdat sommige letters in combinatie met andere letters van klank veranderden. Dan had je nog de c die op twee manieren gebruikt kon worden. Er ging het een en ander fout, maar toch presteerde ze het om tot het einde te lezen.

« [Reactie #9] : 9 jaar geleden »
Gelukkig liet Rosalie de magie voor wat het was, ook al was haar gezicht een groot vraagteken waren haar ogen bijna uit haar hoofd gevallen van verbazing toen ze de staart aan haar stoel had gezien.
Daarna zette ze zich vol toewijding aan het voorlezen aan wat Mes voor haar had opgeschreven op een stuk perkament.
Het ging haperend, stotterend, niet echt vloeiend, vol fouten en verkeerde uitspraak, maar uiteindelijk, een hele tijd later, kwam er uiteindelijk toch uit, wat er uit moest komen.
Mes knikte.
'Heel goed.'  Voor iemand die pas zo kort letters kende, deed het meisje het helemaal niet slecht. Ze had best wat hersens en ze was dus blijkbaar nog magisch ook. Wellicht verklaarde dat waarom ze toch altijd was blijven leven ondanks haar slechte gezondheid in het verleden. Mes had gedacht dat ze gewoon een vechtertje was dat niet aan opgeven deed, maar die magie zou haar best een handje geholpen kunnen hebben.

Tijdens dat Rosalie aan het lezen was, had Mes voor het grootste gedeelte van de tijd naar haar hals zitten staren. Door de stress en de moeilijkheid had hij de slagaderen in haar hals ritmisch zien pulseren.. Een honger schoot door zijn lichaam en het kostte Mes als zijn zelfbeheersing om het meisje niet simpelweg te bespringen.
'Blader maar door het boek, totdat je een plaatje ziet dat je interessant vindt. Dan is dat het volgende wezen dat we doornemen..' En terwijl jij kijkt, kan ik je halsje nog even bestuderen en bedenken hoe ik ga aanpakken je daar dadelijk gewoon in te bijten..
« Laatst bewerkt op: 8 jaar geleden door Gustaf M. Vladistov »

« [Reactie #10] : 9 jaar geleden »
Rosalie knikte en begon door het boek te bladeren. De enge plaatjes, die van de weerolf bijvoorbeeld en van de engkijkende donkere elfen sloeg ze over, ze schrok immers al van de plaatjes af en toe, laat staan van de tekst die er bij zou staan. Ze bleef even hangen bij een plaatje van een vampier, dat was wat heer Ammon was, maar daar zou ze later wel meer over te weten komen, ze wist er zelfs al het een en ander van. Tijdens het bladeren sneed het meisje haar vinger aan een pagina. Het boek bleef open liggen op kabouters terwijl het meisje naar haar vinger keek en een doekje pakte om het bloed aan af te poetsen. 'Kunnen we de volgende keer deze doen?' vroeg ze vervolgens. Ze had nooit geweten dat perkament zo scherp kon zijn, maar dit was dan natuurlijk ook perkament van goede kwaliteit.

« [Reactie #11] : 9 jaar geleden »
Toen was daar opeens de indringende geur van bloed.
Het meisje pakte een doekje om het te deppen en ze vroeg iets, maar dat ging langs te vampier heen. Zijn geest was bedwelmd door de geur van haar bloed. De man likte over zijn lippen en zijn ogen waren gefixeerd op de snee in haar vinger.
'Kom maar...' Sprak hij langzaam en zonder op haar reactie te wachten, pakte Mes met zijn eigen koude handen de handen van Rosalie en bracht hij deze naar zijn mond.

Zachtjes sabbelde man even aan haar vingers, maar door de smaak van bloed op zijn tong, werd dit al vrij snel gezuig. Helaas was het maar een klein wondje en kon de vampier hier niet zo heel veel mee, behalve dan dat het zijn bloeddorst volledig had aangewakkerd.

De vingers werden weer uit zijn mond gehaald en bijna als een roofdier keek Mes naar Rosalie.
'Niet schrikken..' Zei hij met een lage stem.. Hij wist nog net te voorkomen dat het sissend of grommend klonk..ook probeerde hij niet echt zijn tanden voor haar gezicht al te ontbloten, omdat vampiers er op die manier wel heel angstaanjagend uitzagen, wist hij.

Toen bracht hij zijn mond naar haar hals. Eerst kuste hij haar daar zachtjes, zodat ze weer even kon wennen aan de koude aanraking van zijn lippen...
« Laatst bewerkt op: 8 jaar geleden door Gustaf M. Vladistov »

« [Reactie #12] : 9 jaar geleden »
Ze wilde protesteren, maar voor ze daartoe de kans kreeg zat haar vingers in zijn mond. Nu was het in het begin slechts een vreemde situatie, maar het voelde alles behalve aangenaam toen leek of hij al het bloed uit haar vinger probeerde te zuigen. Haar hart ging sneller kloppen door de ongemakkelijke situatie waarin ze zich begaf en haar blik was strak op de vampier gericht. Niet omdat ze bang was voor hem, maar omdat het kwartje nog niet gevallen was bij haar. Ze had nog niet helemaal door dat de geur van zelfs zo'n klein beetje bloed de man al tot zoiets kon zetten.

De blik van heer Ammon veranderde en haar hart ging nog sneller tekeer. Ze kreeg een kusje in haar hals, die ze in een reflex weer weg wilde trekken, omdat ze schrok van de koude lippen van de man en het schoot Rosalie te binnen dat hij de vorige keer ook zo te werk was gegaan. Hij wilde dus haar bloed dringen. Hoewel ze eigenlijk gehoopt had dat die gedachte haar gerust zou stellen maakte het weinig uit. Ze voelde zich een prooi, puur door hoe de landheer zich gedroeg.

« [Reactie #13] : 9 jaar geleden »
Ze verzette zich niet, niet echt.. Hoogstens een beetje als reactie op zijn koude huid.
Toen werden zijn tanden ontbloot en boorde hij deze zachtjes door haar huid.
Zijn tanden waren zo vlijmscherp dat ze hoogstens een prikje zou voelen.
Gulzig, maar met mate, begon de man te drinken en haar warme bloed sijpelde zijn mond binnen.
De smaak was aangenaam, menselijk, vrouwelijk, heerlijk.

De vampier dronk totdat hij wist dat het genoeg was. Ze moest zich niet te ziek voelen en ze moest niet bang worden en ze moest het overleven.
Met tegenzin maakte Mes zich los van haar hals en hij likte de nog opwellende druppels bloed uit haar hals.

De blik van de man was weer wat rustiger. Hij glimlachte wat vaagjes naar haar en zijn mond was hier en daar wat besmeurd met (haar) bloed.
'Ik had honger.. je sneed je...', was de verklaring waar ze het mee moest doen.

Daarna keek Mes het meisje aan en was benieuwd hoe ze zou reageren.
« Laatst bewerkt op: 8 jaar geleden door Gustaf M. Vladistov »

« [Reactie #14] : 9 jaar geleden »
Een klein kreetje ontsnapte aan haar lippen toen ze opmerkte hoe er iets in haar huid geprikt werd. De vorige keer had ze dit niet opgemerkt, hoewel ze toen ook met hele andere dingen bezig was geweest. Haar hand sloot zich om zijn arm, waarmee hij haar tegenhield, zodat ze niet van haar stoel zou vallen of zou kunnen ontsnappen (maar welke van de twee klopte wist Rosa nog niet). Haar greep verstevigde enkel naarmate de 'kus' langer duurde. Ze voelde zich wat zwakjes worden en juist door de man zo stevig vast te houden dacht ze dat tegen te kunnen gaan.

Toen hij klaar was met drinken was het meisje een stuk bleker en zwakker en voelde zich een beetje duizelig. De vorige keer was het minder erg geweest, herinnerde ze zich. Ze wist alleen niet of hij nu meer van haar bloed gedronken had, of dat het gewoon kwam doordat ze extra gespannen was geweest omdat ze wist wat er komen zou. Rosalie hoorde zijn verklaring en knikte, terwijl ze noteerde in haar hoofd dat ze niet bebloed naar heer Ammon moest gaan. Het meisje had niet eens door dat ze Mes nog vast had, terwijl ze met haar andere hand haar doek aan hem gaf. 'Er zit wat...' Ze wilde zeggen bloed, maar het hele idee was te eng om hardop te zeggen. 'Er zit wat rond uw mond,' zei ze daarom maar zacht.

« [Reactie #15] : 9 jaar geleden »
Mes had het kreetje gehoord en voelde ook hoe haar hand zich rond zijn arm sloot en dat ze zich zo vastklampte aan hem, maar hier had hij tijdens het drinken simpelweg geen aandacht aan besteed.
hij moest drinken en zij mocht niet ontsnappen, klaar.

Nu was hij gevoed. Natuurlijk zou hij altijd nog meer lusten, maar dit was meer dan hij uit een rat of konijn zou kunnen halen. Niet dat hij daar nu bij stil stond, want hij wist nog niet dat hij daarop zou moeten gaan leven op Bumetrel.

Het meisje was bleek en hield zich nog steeds aan hem vast. Mes zei hier niets van. Hij moest na afloop natuurlijk wel een beetje goed voor haar zorgen, zodat ze er geen nare herinneringen aan overhield en ze er in de toekomst niet opeens grote problemen mee zou krijgen dat hij zich met haar wilde voeden.

Het was erg interessant voor de man om zich zo vriendelijk en aardig voor te doen, terwijl zijn motieven puur egoïstisch waren.

Het doekje werd aangepakt en Mes veegde zijn mond schoon en depte daarna Rosalie haar mond.
'Het spijt me.. De volgende keer zal ik veel rustiger en beheerster doen..Het overviel me..'
Alsof dit de meest verschrikkelijke manier was waarop hij bloed van haar had kunnen drinken. In feite had hij zich nu nog juist geprobeerd zich wat in te houden.

Hierna legde hij zijn hand op haar hand, die zijn arm vast hield.
'Gaat het?'
« Laatst bewerkt op: 8 jaar geleden door Gustaf M. Vladistov »

« [Reactie #16] : 9 jaar geleden »
Het was zijn hand die haar weer helemaal terughaalde naar de wereld. Ze had wel gehoord wat hij zei, maar het drong pas tot haar door toen ze zijn koude hand op haar hand voelde. Rosalie knikte, hoewel haar greep lichtelijk verstevigde toen ze zich daardoor duizelig voelde. 'Ik ben een beetje moe,' verklaarde ze. 'Meer niet,' stelde ze hem toen gerust, terwijl ze voorzichtig haar hand tussen zijn arm en hand weg haalde. Ze kon toch moeilijk gaan beweren dat het zijn schuld was dat ze zich zo voelde? Hij wist wat hij deed, hij zou haar heus niet met opzet zo willen laten voelen. Nee, dus het lag aan haar, ze had beter moeten eten, of beter moeten slapen, misschien minder in de zon moeten zitten vandaag, concludeerde ze. 'Bent u nog niet moe?' vroeg ze toen, om de situatie wat gemakkelijker te maken.

« [Reactie #17] : 9 jaar geleden »
Het meisje leek, op de gewone verschijnselen na het aftappen van bloed, wel in orde te zijn.
Mes glimlachte dus maar naar haar en voelde hoe haar vingers zijn arm steviger probeerde te omklemmen.
Ze was moe. Dat was niet zo heel vreemd. Hij had iets meer gedronken dan de bedoeling was en hoewel dat geen gevolgen zou hebben.. (op de lange termijn)... zou er daardoor nu wel iets meer van merken dat hij van haar had gedronken.

Mes stond voorzichtig op.
'Kom, ik breng je naar bed.'
Hijzelf had nu juist heel erg veel energie. Iets dat mooi uitkwam, want hij moest nog naar zijn sire.

'Ik draag je wel even.'
Dat ging sneller dan haar wankelend en half omvallend met hem mee te laten lopen en daarbij zou het ook allemaal jonge naïeve meisjesdromen op gang helpen. Iemand dragen was namelijk, behalve praktisch, in meisjesogen vaak erg romantisch.

Heer Ammon voegde daad bij woord en tilde Rosalie op, waarbij hij haar vasthield bij de billen en heupen en zij haar armen rond zijn nek kon houden.
De man bracht haar naar de kamer van zijn wijlen vrouw, zwaaide de deur op en zette haar toen (op een manier dat ze zittend terecht zou komen) op het bed.
'Slaap lekker, juffrouw Pourmont, dan zie ik u morgenochtend weer voor het ontbijt.'

Mes knikte haar even toe en draaide zich toen om...
« Laatst bewerkt op: 8 jaar geleden door Gustaf M. Vladistov »

« [Reactie #18] : 9 jaar geleden »
Dragen? Rosalie wilde opnieuw protesteren, maar opnieuw was heer Ammon haar voor. Haar hart ging tekeer terwijl ze in de armen van de man lag. Haar eigen armen had ze om hem heen geslagen, bang dat ze zou vallen. Niet dat hij haar zou laten vallen, maar je wist het maar nooit.

Ze werd gebracht naar de slaapkamer van zijn overleden vrouw en op het bed neergezet. Ze knikte. Morgenochtend voor het ontbijt. Rosalie wist niet wat ze had, maar het leek of ze in de ban begon te raken van de kasteelheer. Ze was blij dat ze de nachtjapon op het bed had neergelegd, zodat ze niet nog eens overeind hoefde om zich om te kleden en zo kroop ze, te vermoeid om nog haar jurk netjes op te vouwen en dergelijke, onder de lakens, terwijl ze haar ogen sloot.

Vanzelfsprekend droomde ze de hele nacht over Mes.