Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Huisje 1; Een Bekendmaking  (1165 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 8 jaar geleden »
Off: Dit is nadat Linwë met 2.5 maand bij de dokter is geweest.

Nadat Linwë van de dokter had gehoord dat ze een tweeling had gekregen, had de jonge nachtelf een wandeling langs de bode gemaakt. Ze moest nadenken. Er waren allemaal dingen veranderd in een ogenblik. Haar zwangerschap was nog zwaarder en gevaarlijker geworden, haar figuur zou er nog meer aangaan, het zou allemaal ook meer geld en ruimte kosten... en.. hopelijk zou ze een zoon krijgen en niet twee dochters... Dat zou schandelijk zijn voor Bernard, dat hij niet in staat was een zoon te verwekken, maar enkel twee meisjes...

Na haar wandeling, die ruim een uur geduurd had, zette Linwë koers richting haar huis. Ze had er geen idee van dat in de tussentijd de dokter al bij haar echtgenoot was langs geweest.
Ze opende de voordeur en ging door naar hun eigen kamer, waar ze haar mantel wilde afgooien.
Hier trof ze Bernard op bed aan. Hij lag op zijn rug op bed en staarde naar het plafond.* Was het al zo laat? Oh nee! Ze was natuurlijk na college naar de dokter geweest en daarna nog lang weg geweest.. Ze was veel te laat voor het eten...
'Sorry.. Dat ik zo laat ben... Ik ben bij de dokter geweest.. Hij.. Hij heeft me iets verteld.. Ik was van slag.. ik ben gaan wandelen... Was je ongerust?'
De laatste vraag was vooral uit nieuwsgierigheid om te zien hoeveel vertrouwen Bernard had in haar eigen redzaamheid, niet zo zeer omdat ze zich daar schuldig om zou voelen. Zij zat er meer mee dat ze dadelijk in zijn ogen zou falen als goede echtgenoten en Linwë hield niet van falen.

* Mag wel toch (A)?
Mama van Sira en Berner.

« [Reactie #1] : 8 jaar geleden »
Natuurlijk was Bernard bezorgd. Niet alleen om het feit dat zijn vrouw kwijt was, met zijn kind, maar ook over zijn eigen maag die niet gevuld zou worden. De man keek niet eens naar Linwë die binnen gekomen was. Ze had daadwerkelijk geen idee hoeveel zorgen hij zich gemaakt had en dat hoefde ze niet te weten ook. Er was een reden dat hij ervoor gekozen had wat 'vrienden' van hem te laten zoeken, in plaats van zelf op te staan. Hij wilde niet dat ze te onvoorzichtig was, in de hoop dat hij haar toch wel kwam redden, of koppig zichzelf in de problemen ging werken omdat ze dacht dat hij haar niet vertrouwde op dat gebied. Dat deed hij ook niet, daarom waren er dus myrofas gaan zoeken naar haar.

'Voor je aan het eten begint,' zei hij tegen Linwë, nog altijd met zijn ogen gesloten. 'Wil ik horen wat de dokter te zeggen had.' Hij wist het al, maar ook dat hoefde vrouwlief niet te weten. Dan had ze maar niet zo'n lafaard moeten zijn om weg te rennen en de dokter moeten sturen, want ook daar was de man eigenlijk niet helemaal over te spreken. Als Linwë haar gedrag zo voortzette zat er weinig anders op dan haar simpelweg te gaan behandelen naar dat gedrag. Voor haar bestwil kon het dus beter maar eenmalig zijn.

« [Reactie #2] : 8 jaar geleden »
Linwë keek even beledigd. Ze kreeg geen antwoord, niets..Hij kwam niet eens overeind. Wat een belediging. Zij droeg zijn kind, nee kinderen, voor hem en dit was haar dank.. als een sloof aan het eten gestuurd worden.
Natuurlijk zou ze dat hebben gedaan, uit zichzelf, omdat ze zijn vrouw was, bladiebla, maar zo bevolen worden dat te gaan doen... dat maakte haar nukkig en koppig (en dat had vast niets te maken met alle zwangerschapshormonen..).

'Laat maar.. Misschien moet je zelf maar naar de dokter om het te vragen...'
Zei het meisje bits, waarna ze zich direct omdraaide en de kamer weer uitliep.
Ze sloeg met een knal de deur dicht en stampte naar de keuken.
Mocht er iemand met scherpe oren aan het slapen zijn, dan zou die dat nu in elk geval niet meer doen.

Linwë liep door naar de keuken en pakte even kwaad de pannen uit de kastjes en smeet ze op het aanrecht. Toen... toen stond ze alleen in de keuken met haar pannen.
Het meisje zuchtte en voelde zich toen plots even heel eenzaam, samen met die twee baby's in haar buik.

Met een paar passen liep ze naar de keukentafel en ging ze zitten. Haar ellebogen zette ze op het tafelblad en haar hoofd legde ze in haar handen.
Even zag ze het niet meer zitten, tranen welden op, maar werden weggedrukt..
Ze moest sterk zijn en die man van haar mocht niet merken dat ze hem nu nodig had.
Mama van Sira en Berner.

« [Reactie #3] : 8 jaar geleden »
Bernard was alles behalve onder de indruk door haar woorden en bleef gewoon liggen toen ze wegstormde. De uitdrukking op zijn gezicht werd even pijnlijk bij het horen van het harde geluid dat door zijn kamer weerklonk, maar dat was alle reactie die ze van hem zou krijgen met dit gedrag.

Linwë had het echt niet slecht getroffen met hem, heus niet, maar hij verwachtte wel dat ze zich waardig zou gedragen. Dat hield niet in weglopen, dingen voor hem verzwijgen of door anderen laten vertellen en ook absoluut niet koppig zijn en met deuren gooien. Nee, tot ze dat gedrag bijgeschaafd had en zou weten hoe ze zich moest gedragen zou hij niet anders kunnen dan haar zo behandelen. Hij kon toch geen alfawolf worden als zijn eigen vrouw zich zo gedroeg?

« [Reactie #4] : 8 jaar geleden »
Natuurlijk kwam Bernard niet achter haar aan, dat was ook het laatste wat ze van hem had verwacht. Het duurde even voordat ze zich weer bewoog vanaf haar plekje aan de keukentafel. Ze had honger en wilde ze fatsoenlijk eten, dan moest ze het toch zelf maken en de twee (!!) kindjes in haar buik hadden ook eten nodig, of ze wilde of niet. Ze moest goed voor ze zorgen, anders ging ze zelf nog dood.

Het meisje stond op en begon aan het avondeten. Het werd iets heel eenvoudigd. Gewoon wat restjes van het jachtvlees dat over was, wat restjes groenten die ze nog hadden en wat gort.
Alles werd zonder al te veel poespas of smaak-makers gekookt en bij elkaar op een bord gegooid en op tafel gezet.
Linwë had voor zichzelf thee gemaakt en voor Bernard iets sterkers ingeschonken.
Ze liep terug naar de kamer en klopte op de deur.
'Eten staat op tafel', werd er kortaf medegedeeld.
Hierna liep Linwë terug naar de eettafel en ging ze zelf alvast zitten, wachtend tot Bernard ook zou komen. Ze wachtte wel met eten, totdat hij er was.
Mama van Sira en Berner.

« [Reactie #5] : 8 jaar geleden »
Uiteindelijk kwam de man dan toch zijn kamer uit en schoof aan bij Linwë. Zonder iets te zeggen begon hij met eten. Als ze iets wilde zeggen kon dat gaan over wat de dokter gezegd had, of ze kon zwijgen en de volgende keer in haar eentje eten, als een daadwerkelijke huissloof. Bernard wilde haar niet zo behandelen, zéker niet in de staat waarin ze nu was, maar als dat de enige manier was om haar enige gehoorzaamheid bij te brengen moest het maar. Feit bleef dat ze dus maar beter kon zeggen wat de dokter hem al verteld had. Met wat geluk zou hij dan ook niet klagen over het weinige vlees dat ze hadden.

« [Reactie #6] : 8 jaar geleden »
Het duurde even maar toen kwam Bernard uiteindelijk wel bij haar aan tafel zitten. Het eten was afgekoeld naar eet-temperatuur en gelukkig nog niet naar lauw, anders was het helemaal niet meer iets bijzonders om te eten.
Haar echtgenoot zweeg, de stilte was ongemakkelijk.
Linwë wist, of vermoedde, dat Bernard zou zwijgen totdat zij zou zeggen wat de dokter haar had gezegd want dat had hij haar net geboden.

Maar hoe zei je zoiets... Het was een ramp.
Twee kinderen, daar hadden ze helemaal geen geld en ruimte voor, laat staan tijd.
Één baby zag Linwë al niet zitten en nu kreeg ze er twee..

Het meisje zuchtte en opende haar mond om iets te zeggen, waarna ze maar iets in haar mond stak om op te eten, want ze zag het gewoon niet echt zitten.

Toch moest het gezegd worden, ook als Bernard er niet op gestaan had.
'Bernard.. We krijgen er twee... twee...baby's... zei de dokter.'
Gespannen keek ze hem aan en wachtte ze zijn reactie af.
Zou hij net zo geschokt zijn als zij. Zou zijn wereld ook instorten, of zou hij het juist leuk vinden. Net als dat hij het leuk had gevonden dat ze er één kreeg.
Mama van Sira en Berner.

« [Reactie #7] : 8 jaar geleden »
Bernard hoorde wat Linwë te zeggen had en nam een slok van zijn drinken. 'Dat is toch prima?' vroeg hij toen aan haar, nadat hij zijn drinken doorgeslikt had. Hij kreeg een vriendelijkere blik op zijn gezicht. 'Dat betekend dat er meer kans is op een jongen,' voegde hij daar aan toe. Iets wat natuurlijk wel meer druk op Linwë legde, want als het fout ging en er twee dochters kwamen had ze twee keer gefaald, maar die gedachte kwam niet in hem op. Linwë zou hem tenminste één sterke zoon geven, daar was hij van overtuigd. 'Zei de dokter verder nog iets?' was zijn laatste vraag voor hij weer iets in zijn mond stopte.

« [Reactie #8] : 8 jaar geleden »
Hij vond het prima en een grotere kans op een zoon. Ja, zo had hij natuurlijk minder kans dat hij had gefaald in het verwekken van een zoon. Waarom was het verder prima? Maakte hij zich dan geen zorgen over het hoe en wat.. Of dacht hij dat Linwë alles wel aan zou kunnen en zou regelen?
Toch maakte zijn rustige reactie dat Linwë ook minder van streek was.
Als Bernard vertrouwde dat het wel goed kwam en vond dat het niets uitmaakte, dan zou dat ergens wel waar zijn.. Als ze niet in zijn oordeel vertrouwde, dan had ze niet met hem moeten trouwen.

Ook vroeg de weerwolf wat de dokter nog meer zei.
'Nou.. dat het dik worden te maken heeft met het groeien van de baby's en dat dat dus goed is en erbij hoort... En dat ik de laatste drie maanden niet meer naar mijn lessen mag... En dat ik over twee weken terug moet komen. Dat was alles. Dus dan zal alles wel goed zijn, toch?'

Linwë nam een slok van haar thee.
'Maar twee.. ik schrok heel erg toen ik dat hoorde... en jij lijkt zo kalm..'
Mama van Sira en Berner.

« [Reactie #9] : 8 jaar geleden »
'Heeft het zin dan?' vroeg de man. 'Dat ik me er druk om maak? Verandert dat iets aan de situatie, maakt het dat makkelijker voor jou?' vroeg hij, waarna hij weer een hap in zijn mond stak. Hij had er wel zijn eigen gedachten over, maar dat hoefde Linwë niet te weten. Natuurlijk vroeg hij zich af hoe hij nu aan twee wiegen moest komen en hoe hij dat alles moest bekostigen, maar dat alles waren geen dingen waar zij zich zorgen om hoefde te maken. Het enige wat zij moest doen was zorgen dat ze gekleed en gevoed werden en gezond ter wereld kwamen. 'En ik wil niet dat je nog naar de dokter gaat,' zei de man vervolgens. 'Ik vind dat Limki het verder over moet nemen. Zij weet ook uitstekend wat ze doet en ik vertrouw haar meer dan die man.'

« [Reactie #10] : 8 jaar geleden »
'Nee', zei Linwë zacht na de woorden van Bernard. Het had geen enkele zin, maar het zou hem wel wat myrofaselijker maken en niet net zo koud en kil als een vampier.

Vervolgens wist hij haar wél te verrassen.
Ze mocht niet meer naar de dokter, maar ze moest naar Limki.
'Waarom? Je weet toch dat hij had gezegd dat ik wel dood kan gaan.. Limki weet vast heel veel, maar het zijn er twee.. en de dokter.. nouja.. hij is een dokter...'
Wat was er niet te vertrouwen aan dokter Krathius, of hoe die ook heette. Ja, hij was streng en arrogant en wat beangstigend op zijn tijd, maar toch.. hij kon haar wel redden en Limki.. Limki was Limki..
Oh.. Misschien was het de bedoeling dat ze als brave echtgenote meteen ja en amen zei, maar zo werkte het normaal niet bij Linwë
Mama van Sira en Berner.

« [Reactie #11] : 8 jaar geleden »
'Als het mis gaat roept Limki alsnog wel de dokter en dan krijgt hij een mooie bos bloemen en mijn verontschuldigingen en als het moet nog een knuffel toe om het goed te maken,' zei hij met een grijns. 'Ik laat je heus niet zomaar doodgaan en je weet heel goed dat Limki dat ook niet doet.' Al was het maar omdat haar anders een lot wachtte wat véle malen erger was dan dood. Nee, Linwë was niet alleen handig en belangrijk voor hem, maar hij hield ook van haar, al uitte hij dat soms misschien een beetje vreemd. Haar liet hij niet zomaar dood gaan. 'Daarbij gaan alleen zwakke vrouwen dood,' voegde hij er aan toe om haar gerust te stellen. 'Dus ik denk dat jij al helemaal nergens bang voor hoeft te zijn.'
« Laatst bewerkt op: 8 jaar geleden door Bernard O.S. Vellias »

« [Reactie #12] : 8 jaar geleden »
Linwë werd gerust gesteld, of eigenlijk.. de situatie werd zo gepraat dat ze gewoon simpelweg tegen haar man in moest gaan, wilde ze het er nu nog niet mee eens zijn. Dus ze kon kiezen.. of accepteren dat ze niet meer naar de dokter gaan, of weer de ongehoorzame vrouw spelen en riskeren dat ze alleen moest slapen of dat Bernard haar weer zou doodzwijgen. Twee dingen die ze niet graag had.

'Goed dan...' Bond ze in.

'Mogen wij drieën dan nu bij jou op schoot komen zitten?'
Vroeg Linwë plagend.
Ze had wel genoeg gegeten vond ze (een paar happen, maar ze had van de emotie geen trek en ze wilde niet dik worden) en ze wilde gewoon merken en voelen dat het goed zat.
Mama van Sira en Berner.

« [Reactie #13] : 8 jaar geleden »
'Als de twee borden leeg zijn,' antwoordde Bernard. Met andere woorden, hij wilde rustig verder eten en hij vond dat Linwë beter moest eten dan ze gedaan had. Wat zes woorden allemaal duidelijk konden maken was soms onvoorstelbaar. Hij at dan ook rustig verder tot zijn bord leeg was. Zijn drinken werd rustig opgedronken terwijl hij wachtte tot ook Linwë zo ver was. Daarna kon er afgeruimd worden en zouden ze heerlijk met tweeën voor de haard gaan zitten, op de bank en Linwë mocht dan op zijn schoot komen zitten. Het zou zwaar zijn, maar dat had hij wel eventjes voor haar over. Daarbij was dat weer een van die dingen die je als manzijnde beter niet hardop kon zeggen.