Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Jagen  (1244 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 8 jaar geleden »
Elmo was schattig, dat was zeker. Maar zijn schattigheid kon niet weg nemen dat hij een jachthond was en van het jagen hield. Elmo kreeg genoeg eten, hij had een normale omvang. Daar lag het niet aan. Maar toch kon Elmo het vandaag niet laten om zijn neus achterna te gaan. Hij werd al lang gekweld door de konijnen die aan zijn neus weg gegritst weden. Iedere keer waren de vampieren hem voor. Verder was hij ook niet zo'n uitmuntende jager. Hij was niet slecht, maar ook totaal niet goed.
Vandaag was weer zo'n dag. Zo'n dag dat hij door de boomgaard draafde, zijn lange tong uit zijn mond hing, blij rondkijkend zijn neus achterna liep. Hij rook overal allerlei dingen en was vastbesloten om, als hij een prooi rook die te vangen.
Elmo stond abrupt stil en keek naar rechts. Hij sloot zijn mond en snuffelde in de lucht en daarna op de grond. Hij rook konijn, als hij zich niet vergiste. Langzaam en behoedzaam, met zijn neus tegen de grond gedrukt bewoog hij zich snuffelend voort. Na een paar stappen sprong hij blaffend op en stortte zich op zijn prooi, die deze keer niet ontsnapte. Als het mogelijk was dat een hond triomfantelijk kon zijn, was Elmo dat zeker. Hij nam het beest in zijn bek, met zijn kaken zo strak mogelijk om het lijfje zodat het zeker niet kon ontsnappen. Trots liep hij rond. Nu zou hij zijn prooi niet laten ontsnappen.
« Laatst bewerkt op: 8 jaar geleden door Elmo »

« [Reactie #1] : 8 jaar geleden »
Een wat versleten uitziend, eenogig knuffelkonijn glipte de stallen uit om het uitgestrekte terrein buiten de stallen te verkennen. Dat had hij al wel vaker gedaan, maar Flap was klein en het terrein enorm, dus bleef er altijd wel wat te beleven.
Zo ook vandaag. Terwijl hij leerlingen en andere tweebenige wezens ontweek, kwam hij terecht op een prettig beschut plekje, waar hij zowaar een ander wezen met lange oren aantrof. Opgewonden keek Flap toe hoe het dier rondhupte, overal aan snuffelde, ergens aan knaagde... 'Hallo!' piepte hij en het beest keek op.
'Ik ben Flap,' ging het levende knuffelbeest moedig verder. 'Hoe heet jij?' Die zin had hij opgedaan van Fernand.
Het beest tegenover hem zei niets terug, maar ging wel op zijn achterpoten zitten om hem aan te staren. Hij was vast verlegen. Flap deed voorzichtig een stapje dichter naar hem toe en het dier bleef zitten. Hij deed nog een stapje en zei nog eens: 'Wie ben jij?'
Het andere dier snoof eens en maakte een geluidje dat voor Flap niet te herleiden was tot enig herkenbaar woord. Toen stoof er iets groots door de struiken en stormde op hen af. Met een schril geluid schoot het dier met de flaporen opzij en ontdekte Flap opeens dat hij beetgepakt werd en meegesleurd. Om zijn buik heen klemden grote tanden, die weliswaar niet zeer deden - het enige wat hem pijn deed was waswater en die pijn was volgens de grote kobold in de stallen ingebeeld - maar hem toch ongemakkelijk in zijn bewegingsvrijheid belemmerden.

Wild spartelde hij met zijn pootjes en oren. 'Laat me los!' piepte hij, 'Af! Foei! Los! Patu!' Het hielp niets. De kobold kwam hem niet redden en het beest dat hem vasthield, liet niet los. 'Katiem, katiem!'
Maar het enige wat onderuitgehaald werd was een toch al ziek vogeltje dat op het gras rond hipte.


OFF: Hoop dat je het niet erg vindt dat ik je topic ben binnengevallen. Als je graag een écht konijn had gevangen, laat het dan even weten, dan pas ik mijn post aan... :-)
Katiem!

« [Reactie #2] : 8 jaar geleden »
Het was Elmo niet vaak gelukt om een konijn te vangen, en wanneer het wel gelukt was, had het beest niet zo veel geluid geproduceerd. Sterker nog, dit dier produceerde zo veel geluid dat Elmo er lichtelijk van schrok. Nog een puntje dat hem op viel was dat dit niet echt een konijn was. Hij rook ook een andere geur, en nu hij hem in zijn bek had voelde hij anders aan. Maar toch was het hem gelukt om iéts te vangen. Nog steeds blij draafde hij terug naar het tuin huisje, waar hij voor ging liggen, zijn prooi (die uit ervaring niet meer zou kunnen bewegen, vandaar zijn domme actie) voor zich neer legde en hem eens goed besnuffelde. Soms gaf hij een lebber of kauwde hij op een oortje. Hij zorgde er wel voor dat het dier niet zo gouw weg kon.

« [Reactie #3] : 8 jaar geleden »
Het beest liet maar niet los en Patu kwam niet opdagen, sterker nog, er kwam niemand opdagen. Flap werd meegesleurd door de struiken en het gras naar een huis dat hij nog nooit eerder gezien had. 'Help!' probeerde hij, maar er kwam niemand uit het huis.

Wel werd hij eindelijk losgelaten, maar voor hij op kon krabbelen was er de grote snuit van het beest die over hem heen snuffelde, hem aflikte - hem, de grote Flap, áflikte! - en tot overmaat van ramp op zijn oor ging kauwen. Zijn oren waren dan wel wat versleten, maar Flap was er evengoed trots op en hij had nooit één beest toestemming gegeven erop te kauwen.
'Blijf af!' piepte hij, maar net toen hij overeind gekomen was, maakte het beest weer een beweging en lag hij weer onderuit.

Hij moest het toch nog maar eens met magie proberen. Deze spreuk werkte ook op leerlingen, dus waarom niet op dieren? Met alle waardigheid die hij in zich had, piepte het dier: 'Katiem!'*


*Iemand vloeren. Beslis zelf maar of het lukt.
Katiem!

« [Reactie #4] : 8 jaar geleden »
Elmo bleef likken en kauwen. Het beestje smaakte raar, niet naar de konijn die hij kende, en het was ook veel sterker. Elmo deed moeite om hem niet te laten ontsnappen.
Deze plek had hij uitgekozen omdat er niemand was. Zo kon hij zijn prooi gerust eten, zonder dat iemand hem af kon pakken. Maar nu hoorde hij andere wezens komen, dus besloot hij om een ander plekje te zoeken. Net toen hij probeerde op te staan werd hij gevloerd. Hij lag op zijn rug, zijn poten in de lucht, zijn slappe oren lagen naast hem en hij zag de wereld nu op zijn kop. Het konijn was nu vrij om te gaan.

« [Reactie #5] : 8 jaar geleden »
Deze hele dag was een ramp, het begon al met dat ze te laat was bij haar les filosofie en ze had op haar kop gekregen door mevrouw Negorid. Vervolgens kreeg ze hoofdpijn bij telepathie. Dus liep Tatiana over het terein om haar hoofd tot rust te laten komen.

Nog net voordat de plaatselijke hond van mevrouw Leylia door de bosjes verdween had Tatiana hem al gezien. Iets wits hing uit zijn bek en het sprak... Het riep om de stalmeester.

Eerste bleef ze op afstand staan, maar daarna wilde ze dit wel eens uitzoeken. Dit alles was een heel raar verschijnzel dus ging Tatiana de zogehete Elmo achterna, naar het tuinhuisje van Elmay. Elmo ging daar liggen en liet de inhoud van zijn bek op de grond vallen, waarna hij er vrolijk op ging kauwen. Tati keek raar op toen ze zag dat het 'beestje' een knuffelkonijn was. Maar... de knuffel bewoog! Knuffels hoorde niet te bewegen! Daarbij praatte het diertje ook nog! De weerwolf kon haar ogen niet van de knuffel afhouden. Wat was dat diertje?! Was het magisch? Dat moest haast wel, anders kon een knuffel konijn toch niet bewegen? Om het nog gekker te maken wist het konijn ook een spreuk op Elmo af vuren en de spreuk had wonderbaarlijk effect! Met open mond keek de wolf naar het konijn.
I'm the beast and you're the beauty.

« [Reactie #6] : 8 jaar geleden »
Als knuffelkonijnen grotere ogen op konden zetten dan ze al hadden en Flap meer dan een oog had gehad, had hij nu grote ogen opgezet. Het beest ging niet alleen braaf onderuit, maar kwam ook nog eens plat op zijn rug terecht. Dat kunstje moest hij vaker proberen. Misschien werkte het bij bij die paarden met vleugels ook wel! Hoewel... Patu zou hem voorgoed naar het konijnenmeisje sturen, of naar het fladderwezen dat hem in bad wilde stoppen.

In Flaps stoffige hoofd begon het opeens te dagen dat het bijtende beest het misschien niet zo leuk vond dat hij ondersteboven gespreukt was, dus misschien was het beter om er zo langzamerhand vandoor te gaan. Hij keerde zich om en liep zowat tegen nog een wezen op, zo'n leerling.
Toen gebeurde er iets wonderbaarlijks: Flap kreeg twee gedachten tegelijk.

De ene gedachte was dat de leerling in de weg stond en hij het meisje ondersteboven moest spreuken. De andere gedachte was dat de leerling hem misschien naar Patu kon brengen.
Flap kon het niet verwerken. Het was hem nog nooit overkomen dat hij twee zulke tegenstrijdige gedachten tegelijkertijd had gehad, hoewel het vaak genoeg gebeurde dat ze vlak na elkaar kwamen opdagen.
Hij wist niet wat hij er mee moest en daarom begon hij de gedachten maar om de beurt af te werken, een voor een, maar wel telkens opnieuw, tot er iets zou gebeuren.

En dus piepte Flap opgewonden: 'Katiem! Flap naar Patu! Katiem! Flap naar Patu!' Enzovoorts.
Katiem!

« [Reactie #7] : 8 jaar geleden »
Voor Elmo op kon staan was het konijn al weer weg. Hij stond vermoeiend op en keek verbluft rond. Hij zag en hoorde het wezentje iets verder op, en strompelde er heen. Hij wist niet wat er was gebeurt, en wat er was gebeurt had hem heftig laten schrikken, maar hij volgde zijn instinct en ging dus weer achter het diertje aan. Hij bleef op een afstandje en bestudeerde het wezentje, wachtend op het punt dat hij weer kon toe slaan. Hij zag nog een wezen staan, dat maakte het nog gevaarlijker om toe te slaan.
Elmo werd langzamer hand helderder. De aanslag van het konijn had hem op zijn hoede gemaakt. Toen hij dacht dat het konijn en het andere wezen hem niet op merkte rende hij zo hart als hij kon op de twee af en hapte wil naar zijn prooi.

« [Reactie #8] : 8 jaar geleden »
Tatiana kon in tegenstelling tot het knuffel konijn wel grote ogen opzetten en dat deed ze ook. Ze kende zelf niet eens een spreuk, hoe kon dan zo'n kunstmatig stukje stof wel zoiets? Niet veel later had het konijn door dat Elmo wel eens boos zou kunnen zijn en rende toen weg, waarna hij tegen Tatiana aan kwam.

Voorzichtig tilde Tatiana het knuffeltje op en aaide het rustig. 'Geen zorgen, ik doe je niets. En Elmo is niet... Nou laten we zeggen dat Elmo niet echt slim is, te dom om te praten zeg maar. Laat staan om te begrijpen wat je zegt...'  

Nog voor ze nog meer kon vertellen kwam Elmo als een razende gek op de twee afgerend en begon in het rond te happen. Tatiana schok van de hond en begon met haar been in het rond te schoppen. Niet veel later voelde ze tanden in haar been en gilde Tatiana het uit. 'Laat hem ophouden! Doe iets! Alsjeblieft! Ik weet dat jij hem kunt laten stoppen! Laat los stom beest!' Ze kon het niet geloven dat een 'soortgenoot' dit bij haar deed.
I'm the beast and you're the beauty.

« [Reactie #9] : 8 jaar geleden »
Flap vloog de lucht in, opgepakt door de leerling, net voordat het beest zichzelf weer bij elkaar geraapt had. De leerling begon een verhaal over ene Elmo, maar Flap had geen idee wie het was. Dat konijn met wie hij net had geprobeerd te praten soms, heette die Elmo?

Voor hij dwars door haar gebabbel heen kon eisen dat ze hem terugbracht naar de stallen, begon de leerling te gillen en rond te springen. Flap kromp ineen, legde zijn lange flaoren voor zijn ene oog en ging meedoen. 'Patu!'

De stalmeester kwam nog steeds niet opdagen en het drong tot de knuffel door dat híj de persoon was die te hulp geroepen werd. Voorzichtig gluurde hij onder zijn oren door naar beneden en probeerde maar weer eens wat. 'Katiem! Katiem!' En oh, hij kon nog een spreuk! 'Katexan emos!'

Met Flaps gebruikelijke vaardigheid zou er nu een bloemetje gaan zweven. Of de kleding van de leerling.


Katiem!

« [Reactie #10] : 8 jaar geleden »
Elmo hapte, hapte, beet, hapte weer, en raak! Hij had iets te pakken, maar het was iets anders dan wat hij eerder op het spoor was, toch bleef hij vasthouden.

Hij kon de schoppende benen niet snel genoeg ontwijken, en kreeg er een tegen zij ribben aan gebeukt, en als klap op de vuurpijl werd hij weer gevloerd door zijn prooi. Hij had het been van de iemand moeten los laten en lag nu op zijn zij op de harde, bevroren grond. Iets verder op stonden de wezens nog en vormde ze een bedreiging voor Elmo. Hij jankte zachtjes en keek met grote ogen bang naar de twee waardoor hij opeens een en al schattigheid was geworden. Hij probeerde op te staan, wat na een aantal keren met moeite lukte. De trap was hard aangekomen en Elmo was niet echt wat je noemt "sterk". En zijn botten al helemaal niet. Hij liep langzaam, een beetje wankel, soms nog bang achterom kijkend, terug naar zijn thuis en zijn baas. Daar zou hij veilig zijn.
« Laatst bewerkt op: 8 jaar geleden door Elmo »