Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Afscheid  (1563 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 8 jaar geleden »
Chaos, grote chaos was het als je het Tatiana vroeg. Alles was ineens kwijt, alles was ineens verplaats en niets was meer te vinden. Zes jaar lang had ze alles op Bumetrel laten slingeren en was het altijd wel goed gekomen, maar nu zou ze naar Ypsilon gaan. Ze zou eindelijk gaan studeren op Ypsilon. Dat hield echter wel in dat ze haar spullen mee moest nemen. Daarbij moest ze nog een hoop rondom haar aanmelding regelen, aangezien ze haar diploma vandaag pas had gekregen. Nu pas waren haar cijfers dus bekend en nu pas was het voor haar mogelijk om een verzoek tot het volgen van twee studies in te dienen. Dat was echter zorg voor later, eerst moest ze zorgen dat haar vele jurken in die veel te kleine koffers zouden passen. Het was maar goed dat ze later op de dag opgehaald zou worden en niet zelf alles hoefde te dragen.

« [Reactie #1] : 8 jaar geleden »
Vandaag was een dag dat een zekere vampier toch nog wel enige emoties voelde. Zijn vriendin ging hem namelijk verlaten. In ieder geval qua locatie. Het was te hopen dat er bij de luchtelf geen sprake zou zijn van het alom bekende uit het oog, uit het hart. Toch zou er nog geregeld sprake kunnen zijn van een bezoek aan elkaar, door middel van de zipanzo’s.
Dat er dingen zouden gaan veranderen, echter, was wel duidelijk. Dingen die Mes liever hetzelfde had gehouden…
De vampier had zich nu in een zetel, zijn zetel, in de leerlingenkamer geplaatst. Hij was gekleed in zijn beste en mooiste kledij. Dit hield in dat hij gekleed was in zijn azuurblauwe broek, met spierwit overhemd, met daarop uiteraard weer een azuurblauw vest. Zijn korte haren waren schoon gewassen en zijn scherpe tanden schitterde fel... Zijn huid was zo bleek als pasgevallen sneeuw en de gespierde man wachtte ongeduldig totdat zijn vriendin in de leerlingenkamer zou arriveren, met al haar koffers.
Voor het afscheid had Mes ook een kleinigheidje voor zijn Yana, iets dat hij haar wilde geven, opdat zij aan hem zou denken elke keer dat zij het zag. Hij had “Iets”* laten bestellen en de bestelling was afgeleverd per hop. (Dat was altijd risicovol, maar ditmaal was het gelukkig goed gegaan. Wat waarschijnlijk mede kwam doordat hij de hop in het duister van de hoppenvleugel doodeenvoudig had opgewacht)
*Om de verrassing niet te verpesten..
« Laatst bewerkt op: 7 jaar geleden door Gustaf M. Vladistov »

« [Reactie #2] : 8 jaar geleden »
Het had even (lees: een halve dag) geduurd voor ze het voor elkaar had, maar alles was gepakt. Haar hele bed stond weliswaar vol met koffers waarin perkamenten en kleding en allerlei andere spullen in verzameld waren. Het meisje stond er van te kijken dat ze toch zoveel op deze school verzameld had in de afgelopen tijd. Het grootste probleem had nog gezeten in alles in de koffers krijgen, maar met haar grote ruimtelijke inzicht was dit voor haar natuurlijk wel te doen geweest, uiteindelijk.

De koffers lagen er dus prima, iemand anders moest ze maar naar beneden zeulen, een van de personen die haar op kwam halen bijvoorbeeld. Voor een kort moment stond ze nog naast het bed en keek de zaal rond. Hier zou ze waarschijnlijk nooit meer terugkomen, bedacht ze zich toen. Al snel echter had ze het hele sentiment gebeuren afgerond en was ze op weg naar de leerlingenkamer, waar ze verwachtte, of eigenlijk hoopte, Mes nog te zien.

Alles zou veranderen vanaf nu. Ze konden niet meer samen stiekem nog even wandelen of knuffelen. Ze zouden elkaar niet iedere dag meer zien. Nu zouden ze het moeten hebben van vluchtige bezoeken. Zij aan Bumetrel welteverstaan, want andersom zou hij niet weg mogen, vermoedde ze. Toch zou ze het aantal bezoeken moeten beperken tot een minimum, want anders zou haar studie er te veel onder lijden, dan nog niet eens meegenomen dat ze door het donker naar de Zipanzo’s zou moeten lopen over het terrein van Ypsilon.

Uiteindelijk kwam ze dan toch in de leerlingenkamer terecht, waar, gelukkig, Mes ook aanwezig was. Erg druk was het niet in de leerlingenkamer, logisch eigenlijk, want iedereen was spullen aan het pakken of volop aan het genieten van het vrij zijn na die zware periode, dus ondanks de kou werden er ongetwijfeld veel sneeuwballen gegooid op het terrein. Met een glimlach, simpelweg door het zien van Mes, liep ze naar de vampier toe. ‘Hoe zijn je cijfers?’ vroeg ze hem toen, een typische Tia vraag.

« [Reactie #3] : 8 jaar geleden »
De tijd tikte langzaam weg. Minuut na minuut, uur na uur, verstreek. Tatiana nam duidelijk de tijd om haar koffers te pakken, maar dat maakte Mes niet uit. De Heer had alle tijd, eeuwig de tijd, al was dat in deze context niet helemaal waar. Mes Ammon zou zelf de volgende dag pas vertrekken, maar Yana vertrok vandaag…
In een donker/ schemerig licht gehulde hoek van de leerlingenkamer stond Mes op toen Tatiana (eindelijk!) verscheen. Mes zijn serieuze, enigszins gespannen, gezicht veranderde ook in een glimlach toen de luchtelf op eenzelfde wijze naar hem keek.
Ze kwam naar hem toe en hij reikte zijn hand, de hand waar hij niet het presentje mee vasthield, naar haar uit. Uiteraard informeerde de primus naar zijn cijfers, ongetwijfeld uit welgemeende interesse, want zo was zij nu eenmaal.
‘Goed. De laagste is een 7.5.’ Dat was één cijfer geweest, de rest was zelfs allemaal wel bijna rond de 8.5 geweest. Hij had dan ook de afgelopen tijd zeer zijn best gedaan om in alles uit te blinken. Hij had al een voorsprong op zijn jaargenoten, maar die voorsprong en status diende hij natuurlijk ook wel zo te houden. Lage cijfers zouden afbreuk doen aan zijn imago dat de hele studie hem maar wat gemakkelijk afging.

‘Hoe ben jij je examens doorgekomen?’ Was zijn logische wedervraag, waarna hij zachtjes door haar lange zwarte haren streek. Er was toch niemand in de leerlingenkamer die op hen lette. Het was zelfs beangstigend rustig eigenlijk. Dit kwam Mes des te beter uit, want dan hoefde het afscheid minder verscholen en hoefde hij zijn liefde, of hoefden zij hun liefde, minder te verbergen.
« Laatst bewerkt op: 7 jaar geleden door Gustaf M. Vladistov »

« [Reactie #4] : 8 jaar geleden »
Het meisje trok kort een zuur gezicht. Ze had voor alles een acht of hoger gehaald, negens waren ook niet zeldzaam en voor geschiedenis en filosofie had ze zelfs een tien gehaald. Het enige wat wat minder was geweest was vergiffen. Het was niet zozeer geweest dat ze het niet kon, maar het een na het ander leek die dag fout te gaan en Tetachan was nu eenmaal erg kritisch. Het was maar goed dat ze er veel andere goede cijfers tegenover had staan die dit goed maakten. Toch bleef het erg frustrerend dat Mes zijn laagste cijfer nog altijd hoger was dan die van haar. 'Oh, prima,' antwoordde ze. 'Geen verrassingen,' zei ze daar met een glimlachje achteraan. Mes kende haar ongetwijfeld goed genoeg om in te schatten dat het niet helemaal gegaan was zoals ze hoopte. 'Ga je in de vakantie terug naar je landgoed?' vroeg ze toen aan hem, om het toch maar over iets anders te hebben.

« [Reactie #5] : 8 jaar geleden »
Mes glimlachte bij het zure gezicht van Tatiana nadat hij zijn eigen cijfers bekend had gemaakt. Bij haar eigen antwoord veranderde zijn glimlach in een grijns en bij het plots veranderen van onderwerp werd dit zelfs een brede grijns. Ach,zijn Yana... Was ze nu jaloers op zijn cijfers? Was het geen schatje.

Direct daarna diende daardoor wel een naar gevoel zich aan. Die zelfde schattige Yana zou hem nu vandaag verlaten. Hij zou haar niet meer zien, of in ieder geval veel minder zien en dat nadat hij enkele weken zelfs in de weekenden op de school was gebleven, zodat hij haar nog wat meer kon zien, ondanks de examens.

Mes knikte op de vraag van Yana, terwijl zijn brede glimlach inmiddels een wat wrange glimlach was verworden.
'Ja, de gehele maand. Ik moet wat zaken regelen. Zeker met de huidige onrust. Ik moet mijn personeel en landgoed veilig stellen en zorgen dat dat ook zo blijft als ik wat minder op en neer ernaar terug kan.'
Hij was nu eenmaal volwassen een Heer. Dan was "vakantie" niet meer vrij van school en leve de lol, maar dan diende er nog steeds hard gewerkt te worden. Tatiana was van adel, dus zij begreep dan ongetwijfeld dat hij al die verplichtingen had, in tegenstelling tot ander ordinair gepeupel da hier op school rondliep, dat dat vast niet kon bedenken met een botte domme hersenen.

'Heb jij nog plannen voordat je naar.. Ypsilon.. gaat?'
« Laatst bewerkt op: 7 jaar geleden door Gustaf M. Vladistov »

« [Reactie #6] : 8 jaar geleden »
Ze knikte slechts. Natuurlijk begreep ze dat. Niet dat ze zelf zoveel dingen te regelen had, maar ze zag altijd hoe druk haar vader en broers waren. Eigenlijk wilde ze er niet aan denken dat ze elkaar minder zouden gaan zien, maar veel keus had ze ook niet. Ze mocht nog van geluk spreken dat ze naar Ypsilon mocht, vanuit daar was het relatief eenvoudig om bij Mes te komen. 'Ik ga naar mijn ouders in de vakantie,' zei ze. 'Ik word later op de dag opgehaald.' Ze keek even naar de grond. 'En dan moet ik me gaan voorbereiden op Ypsilon, er zijn nog wat dingen rondom mijn aanmelding die nog geregeld moeten worden,' zei ze, terwijl ze met een klein glimlachje opkeek naar de vampier.

« [Reactie #7] : 8 jaar geleden »
Ypsilon, Ypsilon, Tatiana ging naar Ypsilon en in de vakantie ging ze zich voorbereiden voor die universiteit. Stiekem had Mes gehoopt dat ze haar examens niet zou halen en dat ze nog een jaar zou blijven. Het was volledig uitgesloten geweest en ondenkbaar en heel erg onwaarschijnlijk.. maar toch... De wens haar langer te kunnen zien was de bron van deze gedachten geweest.

Mes keek naar het kleine glimlachje en besloot dat hij al zijn emoties van afgunst en gemis en wellicht ook werkelijke jaloezie niet aan haar zou tonen. Dat moest niet al te lastig zijn voor een vampier ook tenslotte. Ze zou zijn verdriet niet merken. Zijn liefde voor haar maakte die gevoelens mogelijk, maar zijn vampier-zijn zorgde ervoor dat hij een masker had om zich achter te verbergen, al was dat nu iets lastiger dan normaal.

Toen bracht Mes zijn andere arm naar voren. Met in zijn hand het presentje dat hij voor haar had laten maken.
'Ik wilde je nog iets geven, voordat je ging.' Sprak hij zacht, zodat alleen zei het horen zou voor het geval dat nieuwsgierige leerling-oren toch mee zouden luisteren. Soms leek het alsof zelfs de stenen in de muur oren hadden.

Als Tatiana het presentje zou openen zou ze een smalle ring zien van witgoud, met aan de binnenzijde een tekst gegraveerd; 'Voor Yana'. Dat was alles... Yana was zijn koosnaampje voor haar en behalve zij zou dan dus niemand kunnen herleiden dat deze ring van hem afkomstig was. Of dat hoopte hij tenminste.
« Laatst bewerkt op: 7 jaar geleden door Gustaf M. Vladistov »

« [Reactie #8] : 8 jaar geleden »
Iets geven? Het meisje keek verbaasd naar Mes. Zij had helemaal niet gedacht aan een cadeautje voor hem, iets waar ze toch wel een beetje mee zat. Zij had ook zo attent moeten zijn dat ze daar aan gedacht had. Zwijgend pakte ze dan ook het ding aan, waarna haar kleine handen voorzichtig het omhulsel er vandaan haalde. Op haar gezicht was te zien hoezeer ze verbaasd was door de inhoud en hoe blij ze er ook mee was. Ze pakte de ring vast tussen haar vingers om van dichtbij te bekijken en merkte zo, per toeval, de gegraveerde tekst aan de binnenkant op, waarna haar gezicht nog meer ging stralen. ‘Dank je,’ zei ze zacht, terwijl ze de ring om een van haar vingers schoof en vervolgens Mes ving in een omhelzing. Het hoorde dan wel niet, maar dat was wel het laatste wat er nu toe deed. ‘Ik ga je missen,’ zei ze zacht, met tranen in haar ogen, die ze wanhopig probeerde tegen te houden.

« [Reactie #9] : 8 jaar geleden »
De verrassing, de blijdschap, de glimlach, de nog bredere glimlach, de gelukkige twinkeling in de ogen. Het cadeautje was geslaagd en Mes genoot van de spontane omhelzing van haar kant die daar op volgde. Hij pakte zijn vriendin stevig beet en knikte bij haar woorden.
'Ik jou ook, Yana, ik jou ook.'
Geen beeld van dieren waren nu voor zijn geestesoog nodig om emotie te voelen.
Al waren die wel veel minder aanwezig, dan dat hij ze als mens of in zijn begin als vampier zou hebben gehad.
De man drukte het meisje tegen zich aan en drukte zachtjes een koude kus op haar mooi zwarte haren.
Vervolgens schudde hij even zij hoofd. Hij kon niet geloven dat het moment van afscheid dan echt was aangebroken. Zijn Yana.. wanneer zou hij haar weer zien. Het leek nu al eeuwig te duren.

'Ik ga je schrijven..' Zei hij op een zachte, maar besliste toon. Een kleine glimlach krulde om zijn lippen. Op die manier waren ze elkaar ten minste niet helemaal kwijt.
« Laatst bewerkt op: 7 jaar geleden door Gustaf M. Vladistov »

« [Reactie #10] : 8 jaar geleden »
Ook Tatiana kreeg een klein glimlachje op haar gezicht, hoewel ze tegelijkertijd ook meer moeite had met het tegenhouden van haar tranen. 'En ik zal je zo vaak mogelijk op proberen te zoeken,' zei ze toen zacht. Dat ging nog wat worden met haar studie. Ze ging Mes waarschijnlijk meer missen dan ze eerst verwacht had. Ze kon het zich eigenlijk ook nog niet echt voorstellen, Mes missen, zeker niet zo lang. Tegen de tijd dat zij van Ypsilon zou gaan, zou hij er pas heen kunnen. Eigenlijk zou ze hem dus nooit meer zo vaak zien als voorheen, iets wat maakte dat ze de kleding van de man in haar kleine handjes iets vaster greep. Ze wilde niet naar Ypsilon.

« [Reactie #11] : 8 jaar geleden »
Mes glimlachte even kort, toen Tatiana toezei dat ze hem zo vaak mogelijk kwam opzoeken. Hoe vaak dat zou zijn was nog af te wachten. Zo vaak mogelijk was relatief. Stel dat ze het te druk had met haar studie, of wellicht zelfs twee studies, dan kon ze nooit komen... Dat was dan zelfs zo vaak mogelijk.. Nooit. In dat geval zou Mes daar gewoon een keer langs gaan. Als zijn sire niet te moeilijk deed, dan kon hij wel toestemming voor de zips krijgen. Desnoods zou hij hier en daar met wat geld smijten en Heer Vladistov een aanbod doen wat hij niet kon weigeren.

Tatiana zat waarschijnlijk ongeveer op dezelfde plek met haar gedachten, want opeens pakte ze hem steviger dan daarvoor bij zijn kleding beet. Mes drukte haar nog wat steviger tegen zich aan en streelde haar zachtjes tussen haar vleugels over haar rug.
'Afscheid is zo moeilijk.. maar gelukkig zal het niet eeuwig duren...'
Ze hadden allebei nog een belachelijk lang leven voor zich, als de oorlog geen roet in het eten zou gooien. Ooit zouden ze weer dagelijks samen zijn. Daar zou Mes wel voor zorgen.
« Laatst bewerkt op: 7 jaar geleden door Gustaf M. Vladistov »

« [Reactie #12] : 8 jaar geleden »
Het meisje knikte. Ze bleef nog even zitten, met haar handen om haar vriend geslagen, slikte even en dwong zichzelf weer een masker op te zetten. Voorzichtig maakte ze zich los. 'Ik moet maar eens naar buiten gaan,' zei ze. 'Ze kunnen me ieder moment komen ophalen.' Tatiana dacht even na. 'Kun je me misschien helpen met mijn koffers?' Ze kon ook iemand naar boven sturen, maar dit was eigenlijk een uitstekend excuus om nog langer bij Mes te zijn. Zodra ze buiten was zou ze zich moeten gedragen, die personen mochten absoluut niet zien hoe ze over Mes dacht. Het zou ongetwijfeld doorverteld worden aan haar ouders, of erger nog, haar opa.

« [Reactie #13] : 8 jaar geleden »
Mes keek voor zijn doen spijtig toen Tatiana hem uiteindelijk losliet en mededeelde dat ze nu eens naar buiten moest gaan. Ze vroeg hem of hij haar wilde helpen met de koffers. Natuurlijk knikte Mes. Ook hij greep niets liever dan elke reden aan om nog langer bij Tatiana te blijven.
'Uiteraard help ik je. Alleen ik kan niet naar buiten. Het is nog licht buiten.'
Een doodswens had de jongen altijd nog niet (behalve op die ene keer in zijn pask na).

De vampier gebaarde dat Tatiana hem dan voor mocht gaan naar de slaapzaal. Daarbij moest ze de koffers wel zelf naar de deuropening van de slaapzaal brengen. Om een of andere reden was het nog altijd door middel van een magische beveiliging voor jongens niet mogelijk een meisjes-slaapzaal te betreden. Andersom kon dat wel. Wat een vertrouwen had men in mannen, zeg...*


* Ik meen dat ik eens had gelezen dat hier sprake van was.
« Laatst bewerkt op: 7 jaar geleden door Gustaf M. Vladistov »

« [Reactie #14] : 8 jaar geleden »
Tatiana sleepte inderdaad de koffers naar de uitgang van de slaapzaal, waarna ze de man de zwaarste liet dragen en zijzelf met een lichtere koffer de trap af ging. Voor de deuropening van de school bleef ze staan. De deur stond op een kiertje, zodat ze kon zien wanneer ze opgehaald zou worden, maar ze zorgde dat Mes uit de zon bleef en zo veel mogelijk in het donker. Ze konden toch niet dicht bij elkaar staan, dus dat zat wel goed. Het kon nooit lang duren voor ze daadwerkelijk opgehaald werd. De kans dat ze zo kwamen werd steeds groter en Tatiana wilde steeds liever dat ze niet weg hoefde, iets wat ze niet meer hardop zei, maar wat nog aan haar houding te zien was. Met een klein glimlachje keek ze op naar Mes, terwijl haar hand speelde met de ring, gekregen van Mes, die om haar vinger zat.

« [Reactie #15] : 8 jaar geleden »
Alle koffers waren naar beneden gebracht.
Tatiana stond in de hal in de overgang van schaduw naar licht met uitzicht op de grote deuren die de toegang tot de school waren. Mes stond in de schaduw, ver weg van zijn geliefden.

Hij hulde zich in de schaduw en hij glimlachte betekenisvol naar Tatiana wanneer hun blikken kruisten.

Toen was het moment daar. Tatiana haar vervoer was gearriveerd. Een bediende, of iets in die trant, pakte de koffers en toen al deze waren ingeladen, werd ook Tatiana weggeleid.
Ze konden niets zeggen of doen. Hun afscheid mocht niet opvallen. Hun band mocht nog minder opvallen.

Het laatste wat Mes zag waren Tatiana haar zwarte lokken en prachtige dunne vleugeltjes die achter de deur verdwenen.

Toen was ze weg. Echt weg.
Een leegte vulde zijn hart.
De volgende stap van het minder emotioneel in Mes zijn vampier-carrière was bereikt.
Zonder Tatiana in zijn buurt voelde hij ruim de helft minder aan emoties.
« Laatst bewerkt op: 7 jaar geleden door Gustaf M. Vladistov »