Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Dinges  (846 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 8 jaar geleden »
Eindelijk was het er dan van gekomen.* Ze waren al eerder richting Bumetrel gegaan, maar door omstandigheden (lees: te veel gedoe bij Elmay), was het wel aan de érg late kant geworden om nog langs mentorlief te gaan. Het gesprek wat erna volgde had Raleana vervolgens enorm ontmoedigd om haar mentor op te gaan zoeken, want het was al moeilijk genoeg geweest, ze wilde niet dat haar vriendje nóg lastigere vragen ging stellen. Dapper had ze dus Bumetrel en haar mentor ontvlucht, tot ze uiteindelijk zo tot wanhoop gedreven werd door Eliks ongelukkigheid dat ze vond dat Tetachan hem maar op moest vrolijken. Hij wilde haar toch graag ontmoeten? Hij zou daar dan ook vast wel vrolijk van worden.

Zodoende klopte het meisje met haar vriendje op de deur van haar mentor. Eigenlijk was het haar mentor niet meer, maar Raleana noemde de vrouw in gedachten zo af en toe nog wel eens zo. Al snel stonden ze in het kantoor van de o zo bekende Mocha, op de voet gevolgd door Elik. 'Hoi,' zei ze, waarna ze zich bedacht dat ze waarschijnlijk ook een reden van bezoek op moest geven. Het was maar goed dat ze die gedachte thuis al had gehad, want al snel had het meisje koekjes op het bureau gelegd van haar mentor. 'We kwamen koekjes brengen,' zei ze. 'En ik wilde graag weten hoe het met u gaat.'

*Topic had al eerder moeten komen, maar door inactiviteit hebben we het maar uitgesteld.

« [Reactie #1] : 8 jaar geleden »
Eindelijk was het er dan van gekomen, hij zou dé Tetachan Mocha zien. Nu had hij dat een halfjaar eerder veel spannender en interessanter gevonden dan nu. Nu deed het hem veel minder, ergens was hij zelfs liever thuisgebleven. Maar Raleana was enthousiast geweest en hij wilde haar niet teleurstellen door somber te doen en weigeren mee te gaan.

Sowieso had hij zijn twijfels bij dit bezoek. Hij betwijfelde dat de raszuivere nachtelf Tetachan Mocha een relatie tussen een nachtelf en een luchtelf een goed idee zou vinden. Zoiets had hij ook wel tegen Raleana gezegd, maar die had hem niet geloofd. En als Raleana Wyliathel eenmaal iets in haar hoofd had gehaald...

En ach, misschien viel het wel mee. Misschien was de vrouw wel heel ruimdenkend. Wist hij veel.

« [Reactie #2] : 8 jaar geleden »
"Dag Raleana!" Mocha keek verrast op toen een bende koekjes op het dossier werd gelegd dat ze zojuist nog aan het lezen was geweest. Er was iets bekends geweest aan de stem van de binnenkomende leerlinge, dat was zeker waar. Maar ze had toch zeker niet gedacht dat het Raleana was die binnenkwam, totdat er koekjes op haar bureau lagen. De enige die dat ooit eerder had gedaan was Raleana.*

Het elfje zag er goed uit, ze was zowaar volwassener geworden. Met haar ging het overduidelijk goed. Mocha glimlachte. Het gebeurde niet vaak dat ze haar leerlingen terugzag nadat ze waren afgestudeerd, maar als het gebeurde was ze vaak trots op hun overduidelijke zelfstandigheid en zelfredzaamheid. Ze hadden veel geleerd in de paar jaar dat ze onder haar hoede waren geweest.

De jongen die bij haar was kende ze niet. Of misschien was hij ooit ook een leerling geweest, maar ze moest dan wel aan zijn naam worden herinnerd. "Met mij gaat het net als altijd, Raleana. Het leven is hier altijd hetzelfde, de enige verandering is je eigen leeftijd."

Mocha stond op en liep naar de jongen. "En jouw naam is?"


*toch?
No mercy for the wicked.

« [Reactie #3] : 8 jaar geleden »
Elik vroeg zich af op niet ook de leeftijd van Mocha veranderd was, maar zweeg. Bijdehand doen was zelden handig. Zeker toen de vrouw haar aandacht helemaal op hem richtte en op hem af liep. Onwillekeurig ging hij iets rechter staan. 'Mijn naam is Elik Pillao, professor Mocha. Ik ben met Raleana meegekomen.' Dat was meer informatie dan waar de vrouw om gevraagd had, maar het was nuttige informatie dus hij gaf het.

Op zijn beurt nam hij de vrouw op. Dit was de eerste keer dat hij dé Mocha zag. De Mocha van de Roos van Mocha en de moordenares Mocha. De vrouw was sowieso ouder dan 400 en ze was bovendien nogal raszuiver. Haar haren waren oneervol kort maar zeer wit. Het kantoor paste het beste bij de elixiër Mocha. Buitengewoon interessant als je er eens in mocht snuffelen, maar hij betwijfelde of dat werd toegestaan.  


*Als ik het me goed herinner heeft ook Tatiana Wyliathel eens koekjes gebakken voor Mocha

« [Reactie #4] : 8 jaar geleden »
'Elik is een huisgenoot van mij,' legde ze uit. 'Hij doet ook academie van nachtwezens.' Ze glimlachte toen even, toen ze naar hem keek. Vervolgens keek ze wat ongemakkelijk naar de grond, waarna ze toch maar weer opkeek naar Mocha. 'Hij is mijn vriend,' zei ze toen ook maar. Ze wilde niet het idee wekken dat ze er niet voor uit durfde te komen dat hij haar vriendje was, want ze was trots op hem en trots op hun relatie en ze wilde eigenlijk wel dat heel de wereld het zou weten. Dat Elik het misschien niet had willen zeggen kwam niet in haar op. Hij was toch ook wel trots op haar? Toch?

« [Reactie #5] : 8 jaar geleden »
"Ik vermoedde al dat je hier niet toevallig tegelijk binnen kwam lopen." Mocha keek een beetje fronsend naar de jongen. Dacht hij dat ze seniel was, zodat hij zulke overbodige informatie gaf?
Ze keek van Elik naar Raleana, die onmiddelijk verklaarde wie Elik was. Een medestudent en huisgenoot. "Huisgenoot?" Ze fronste. Dat was waar ook, Universiteit Ypsilon (oftewel Haban) was te lui om er een studentenbeleid op na te houden dat rekening hield met fatsoensregels. Jongens en meisjes in één huisje, zonder toezicht. En dat juist op díé leeftijd...

"Ik vermoedde ook al," zei Mocha "dat je geen vijanden mee zou nemen op bezoeken." Natuurlijk was die jongen een vriend van het meisje, wat zou hij anders moeten zijn? Een toevallig langslopende idioot die achter Raleana aanhobbelde?
Toch merkwaardig, een dergelijke vriendschap. Maar het was te verwachten met een meisje als Raleana, zeker nu ze een studie aan de Academie voor Nachtwezens volgde.
"Hoe gaat het met je, Raleana?" Het klonk ietwat merkwaardig, uit de mond van de mentor van merifel, maar het was desondanks een gemeende vraag.
No mercy for the wicked.

« [Reactie #6] : 8 jaar geleden »
Interessante gedachte, vijanden van Mocha meenemen, waar zou dat op uitdraaien? Vijanden waren vast ook niet erg lastig om te vinden, die vrouw had waarschijnlijk de tegenstanders voor het uitkiezen. Wat een luxeprobleem had die mentor toch weer.

'Het gaat prima,' zei Raleana. 'Ik heb onder andere voor de specialisatie in toverdranken gekozen,' vertelde ze toen, toch lichtelijk trots, daar Tetachan natuurlijk de grote toverdrankmeesteres was. Toch was het fijn dat Mocha haar relatie zo gemakkelijk goedkeurde, zie je wel dat Elik zich zorgen om niets gemaakt had?

« [Reactie #7] : 8 jaar geleden »
Elik had het idee dat er iets niet helemaal goed ging. Raleana had net verklaard dat ze een relatie hadden en Mocha reageerde met: 'ik vermoedde ook al niet dat je met een vijand was binnengekomen.' Uit alles bleek dat de vrouw de essentie van de uitdrukking 'mijn vriend' anders uitlegde dan Lea dat deed. En zijn vriendin had dat duidelijk niet door.

Nu kwam het de nachtelf wel goed uit dat de mentor het verkeerd begreep, want door al die cynische opmerkingen was hij alleen maar bevestigd in het idee dat Mocha zoiets niet zou kunnen waarderen. Elik zweeg dus maar en speelde toehoorder in het gesprek tussen mentor en voormalig leerling.