Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Een daad van agressie  (2821 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [Reactie #25] : 8 jaar geleden »
De blik op de vampier verzachtte toen hij naar de ogen van de vrouw keek. 'Iratrima,' zei hij, met érg weinig kilte voor zijn doen, terwijl zijn hand voorzichtig naar haar gezicht ging. 'Ik zou het erg op prijs stellen dat je hier blijft,' voegde hij er aan toe, terwijl de magie uit zijn hand regelrecht door haar wang haar lichaam binnendrong. Ze zou simpelweg in slaap vallen. Deze manier was een stuk eenvoudiger dan een gevecht aangaan met de magische vechtkunstendocente. Zijn hand gleed naar haar rug, zodat hij haar op zou vangen en even later lag de docente in zijn arm. Hij verliet samen met Patu het kantoor en legde de vrouw voor de deur, slapend. Dan kon hij de deur op slot doen zonder zich zorgen te maken om zijn kantoor.

Even later was de deur op slot en stond Gustaf te wachten voor de poort met wat wachters.

« [Reactie #26] : 8 jaar geleden »
Het hele gebeuren had Patu in hoge mate verward en hij wist absoluut niet wat hij ervan denken moest en of hij er iets mee moest doen. Aan de ene kant had hij er geen enkel bezwaar tegen dat de vrouw die hem nog maar kort daarvoor in slaap gespreukt en geteleporteerd had nu een vergelijkbare behandeling kreeg, aan de andere kant had zij hem kunnen helpen met het teleporteren van wie er dan ook allemaal meegingen naar de plek waar ze hun zoektocht zo abrupt beëindigd hadden.

Buiten de deur werd Elochjo neergelegd en verdween Vladistov, Patu in zijn staat van verwarring achterlatend. Even knielde de kobold bij de vrouw neer en probeerde haar, zonder resultaat, wakker te schudden. Toen haalde hij zijn schouders op en liep de gang uit. Bij de trap herinnerde hij zich een opdracht om Vanilla te halen, tegelijk bedacht hij dat hij Fernand op de hoogte moest stellen van zijn langer durende afwezigheid, dat Riakath nog niet wist wat er aan de hand was en dat Muliph eigenlijk van Amaltheus was.

Op de derde verdieping kwam hij een meisje tegen die een pony in zijn stal had staan. Een vijfdejaars, dus een persoon met op z'n minst een beetje verantwoordelijkheidsgevoel. Hoopte Patu. 'Dorian!' riep hij het meisje bij zich. De dwerg kwam er braaf aan. 'Weet jij wie Vanilla is?'
Het meisje dacht even na, wist te melden dat het geen leerling was en wenkte een toevallig voorbij komende schoonmaakster om de vraag door te geven. Die wist te melden dat de naam toebehoorde aan de doktersassistente.

Dat was al een raadsel opgelost. Nu kwamen kwestie twee, de boodschap aan Fernand en kwestie drie, de boodschap aan Amaltheus. Na even heen en weer gepraat beloofde Dorian even langs Amaltheus te lopen en daarna Fernand te melden dat de stalmeester weg was en niet wist wanneer hij terug zou komen. Met een groet nam ze afscheid en sloeg een zijgang in om sneller in de Socophontoren te zijn.

Patu zelf was inmiddels op de eerste verdieping gearriveerd en herinnerde zich weer welke voordelen telepathie bood. 'Rhiakath? Evren is ontvoerd door mensen. Ik ga haar achterna, Vladistov is er ook bij. We vertrekken zo bij de poort.' Zijn vriend zou het vast niet op prijs stellen als hij zoiets ging doen zonder hem op de hoogte te stellen.

En daar was de ziekenzaal. Patu duwde de deur open en sprak zonder plichtplegingen de eerste de beste persoon aan die hij zag. 'Ik ben op zoek naar Vanilla, de doktersassistente.'

« [Reactie #27] : 8 jaar geleden »
Die eerste de beste persoon was een tweedejaars leerling van Socophon, die zojuist was weggestuurd met de mededeling dat bij een verkoudheid niet de hersenen uit je neus liepen en ze dus niet bang hoefde te zijn dom te worden.

De blauwerd wees de kobold snel de assistente aan die met een dossier in haar handen stond en daar ijverig in aan het schrijven was. De assistente was een nog zeer jong uitziende landelf met blonde haren en blauwe ogen en punt-oren en de fijne trekken die bij een elf hoorde.

Vanilla schreef in haar werk-verslag op welke leerlingen ze had behandeld met welke kwaaltjes en vragen, zodat de dokter precies wist wat er allemaal gaande was en wat Vanilla had gedaan,zodat er niet tweemaal hetzelfde werd gedaan en eventuele fouten direct opgespoord konden worden.
Het was druk op de ziekenzaal na de vakantie. Leerlingen schenen bij het reizen van en naar de ouders de vreemdste dingen te zijn opgelopen.
Hoe meer je zeurt, hoe minder er gebeurt.

« [Reactie #28] : 8 jaar geleden »
De doktersassistente was nog onwaarschijnlijk jong, maar Patu maakte zich er niet druk over. Hij besteedde zelfs weinig aandacht aan de vraag waarom dit meisje van Vladistov mee moest op de reddingsactie terwijl Elochjo op daadkrachtige wijze achtergelaten werd. Nee, hij was wel wijzer dan Vladistovs besluiten te betwijfelen, want dat koste alleen maar tijd. Hoe langer het duurde voor ze weg konden, hoe langer Evren in de macht van de mensen bleef.

'Juffrouw Vanilla?' sprak hij dus tegen de rug van de schrijvende landelf. 'U moet meekomen naar de poort, orders van Vladistov.' Muliph gromde instemmend. Patu realiseerde zich dat hij misschien iets meer informatie moest bieden, maar niet aan de hele ziekenzaal. Gelukkig was telepathie makkelijker als de persoon tegen wie je sprak voor je stond. 'Evren Doubek is ontvoerd, ziet u, en we gaan haar nu redden. Vladistov wil dat u meegaat.'

Ongeduldig wachtte hij haar reactie af. Ze moest gewoon meegaan en anders had hij nog wel wat trucjes klaar - Elochjo en Vladistov hadden vandaag het goede voorbeeld al gegeven.

« [Reactie #29] : 8 jaar geleden »
Vragend draaide Vanilla zich om toen ze haar naam hoorde. Dit veranderde in verbazing toen ze de stalmeester herkende (hij was immers een beruchte en makkelijk herkenbare verschijning). Wat kwam die man hier nu weer doen? Was er een gewonde bij de stal of wilde hij een paar van zijn straf-klanten naar haar sturen.

Maar nee... Ze moest naar de poort komen, orders van heer Vladistov.
Verbazing werd nu iets wat leek op een groot vraagteken en totale verwarring.
Wat wilde Heer Vladistov met haar bij de poort?

Toen klonk de stem van de stalmeester opeens in haar hoofd.
Er was een docente ontvoerd en Heer Vladistov wilde dat zij meeging om haar te redden.
Het meisje voelde zich vereerd en bang tegelijk.
Dit zou een gevaarlijke onderneming worden, maar Gusta..eh Heer Vladistov vond haar bekwaam genoeg om mee te nemen en hij zou haar vast wel beschermen. Meer dan wat magische basis dingen kon ze niet en al haar magische krachten waren gespecialiseerd op genezing en verdediging en niet op aanvallen.

'Ik kom er direct aan. Ik zal wat spullen meenemen.'
Vanilla liep naar het bureau, viste er een van de vele dokters-tassen onder vandaan en liep daarna naar de voorraad kast om het met de meest basale dingen te vullen en dat wat gemist kon worden in de ziekenzaal. Ook stopte ze er snel wat schone kleding in en een extra doktersjas. Alles werd passend gemaakt door een soort verkleiningsspreuk toe te passen. De ideale spreuk voor vrouwen.

Toen ze hiermee klaar was liep ze terug naar de kobold.
'Ik ben klaar om mee te gaan.
Hoe meer je zeurt, hoe minder er gebeurt.

« [Reactie #30] : 8 jaar geleden »
Gelukkig sputterde het meisje niet tegen, vulde ze een tas met een ontstellende hoeveelheid spullen en stelde dat ze klaar was om mee te gaan. Samen liepen ze naar de poort...

Vervolg