Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Balen! Bijna vakantie...  (899 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 8 jaar geleden »
Door de niet meer zo heel witte boomgaard (de sneeuw was platgelopen door heel wat voeten) liepen twee kleine figuurtjes, gehuld in warme mantels en sjaals. Op deze zondagochtend zochten ze de rust en aangezien er een groot sneeuwballengevecht gaande was op het grasveld en alle koukleumen binnen zaten, hadden ze aangenomen dat de rust zich wel in de boomgaard op moest houden.
Die aanname was correct, in ieder geval voor een deel van de boomgaard. En de rust werd ook niet door het tweetal verstoord, want op dit moment zwegen ze. Ze liepen rond een knoestige eik en vervolgens tussen de appelbomen door naar een bankje dat schoongeveegd en wel op hen stond te wachten. Het was al een paar dagen geleden dat het gesneeuwd had en alle zitplekken waren inmiddels al wel een keer door iemand schoongemaakt en gebruikt.

Dorian klom op de bank en ging op de rugleuning zitten. Ze zei nog steeds niet, wat tamelijk uitzonderlijk was. Maar de situatie was dan ook uitzonderlijk. Rody zou heel, heel binnenkort naar Ypsilon vertrekken en het zou een jaar duren voor Dorian zich daar bij haar zou voegen.
Uiteindelijk sprak ze. 'Het is bijna vakantie.' Dat was een waarheid als een oeros. Rody wist al dat ze in de vakantie niet naar Mornen konden gaan, toen Dorian nog op de ziekenzaal lag en haar vriendin op bezoek kwam, had ze het al verteld. Maar dat maakte het niet minder vervelend. En dat ze nog steeds niet gehoord had hoe het nu met haar vader ging, maakte het al niet beter.
Maar kom, ze moest niet gaan zitten sikkeneuren, dat zou niet helpen. Natuurlijk had ze dat de laatste dagen al vaker tegen zichzelf gezegd, maar ze moest het zichzelf toch telkens helpen herinneren. 'Heb je al zin om naar Ypsilon te gaan?'
Natuurlijk hadden ze het daar al vaker over gehad, maar sommige gesprekken hoorden gewoon vaker gevoerd te worden. 'Zal ik je helpen verhuizen?' Dat was een nieuwe gedachte, een die nog niet eerder opgekomen was omdat er natuurlijk niet veel te verhuizen viel. Het was niet zo dat de leerlingen op Bumetrel eigen bedden, stoelen en tafels hadden, dus om meer dan een kist met kleding en wat kleinigheden ging het niet, zelfs niet bij de rijkste leerling. Maar het idee bleef leuk. Ze moest toch op z'n minst Rody's nieuwe huis zien!
Klein maar dapper

« [Reactie #1] : 8 jaar geleden »
Langzaam tikte de dagen weg die Rody nog op Bumetrel door zou brengen. Langzaam was niet het juiste woord, het ging Rody allemaal veel te snel. Bumetrel was haar thuis geworden. Ze zou het ontzettend missen. Eigenlijk had ze helemaal niet zo veel zin om naar Ypsilon te gaan, ze wilde op Bumetrel blijven, bij Dorian en haar andere vrienden. De gedachten dat ze haar beste vriendin niet meer elke dag zag deden zeer. Rody had nooit gedacht zich zo te kunnen voelen. En om het nog extra erg te maken konden de twee deze vakantie niet naar Mornen. Het dwergendorp was Rody's tweede huis geworden.

Zittend naast Dorian pulkte Rody wat nerveus aan haar sjaal. "Het is bijna vakantie." Rody knikte langzaam. Dorian's stem klonk zoals Rody zich voelde, verdrietig. "Heb je al zin om naar Ypsilon te gaan?" Rody keek Dorian even aan, maar al snel was haar blik weer op de grond bij haar voeten gericht. "...niet echt..." Ze had vele gesprekken met Dorian gehad over wat ze naar Bumetrel ging doen. In de eerste instantie wilde Rody niet naar Ypsilon. Ze kende er niemand en dat schrok haar af. Rody wilde eigenlijk reizen. Een jaar ofzo. Geld verdienen, ze had genoeg schulden doordat niemand haar opleiding kon betalen. Daarna, wanneer Dorian naar Ypsilon zou gaan, wilde Rody met haar meegaan. Alleen na lang nadenken bedacht Rody zich dat zij in een jaar tijd nooit genoeg geld kon verdienen. Al had het reizen nog een tweede doel. Stiekem hoopte Rody dat ze ooit nog iets van haar ouders hoorde, mochten ze nog leven. Al was dit voor haar niet meer zo erg belangrijk. Ze had Dorian tenslotte en Dorian's familie zag ze als haar eigen familie.

"Zal ik je helpen verhuizen?" Rody schrok op uit haar gedachten. Met een flauwe glimlach keek ze Dorian aan. "...natuurlijk..." Ze keek naar de lucht. "...hoe zou het op Ypsilon zijn?..." Iets wat verschrik keek ze Dorian aan. "...en de andere leerlingen?..."

Een korte stilte volgde. "...ik wil niet weg..."

« [Reactie #2] : 8 jaar geleden »
'Misschien moeten we Fernand wegjagen, dan blijf je gewoon nog een jaar op school werken,' grijnsde Dorian flauwtjes. Ze wilde de stalknecht natuurlijk niet echt van zijn baan beroven, maar ook zij wist dat Rody heel veel geld zou moeten terugbetalen aan het eind van haar opleiding. Hoewel... een jaar onder toezicht van Gnarl werken zou iedereen afschrikken.

'Nee, het komt best goed.' De woorden kwamen er met niet al te veel overtuiging uit. 'Yanta is er ook al een jaar! Misschien kom je wel bij haar in huis, dan ken je in ieder geval alvast iemand.' Nu waren, voor zover zij wist, Yanta en Rody nooit erg hecht geweest, maar de voormalige primus was altijd beter gezelschap dan het vriendje van Lea, om maar iemand te noemen.
'Ik denk dat je zo veel nieuwe dingen leert, dat je geen tijd hebt om Bumetrel te missen,' deed ze een nieuwe poging om haar vriendin op te beuren. 'En ik kom elke zondag naar je toe, of jij hier naartoe... Die zips zijn echt briljant!'

Zo langzamerhand werd ze weer wat vrolijker. Het was tenslotte maar een jaar dat ze gescheiden zouden zijn, en inderdaad, Ypsilon lag maar een zipafstand ver weg. 'Hoe zit het eigenlijk met die academies en vakken, weet jij dat? Wat ga je allemaal voor vakken krijgen?'
Klein maar dapper

« [Reactie #3] : 8 jaar geleden »
Rody zag zelf niet zoveel in het idee van Dorian om een jaar onder toezicht van Gnarl te werken. Aan de andere kant stalknecht was wel iets voor Rody, maar Fernand wegjagen ging misschien iets te ver.

Rody's gezicht klaarde een beetje op toen Dorian over Yanta begon. Daar had Rody nog niet over nagedacht. Yanta was altijd leuk gezelschap geweest en degene die Rody had geholpen om haar plekje op Bumetrel te vinden. De gedachten Yanta weer te zien, maakte dat Rody het iets positiever inzag. En al die nieuwe dingen die ze zou leren. Ja, dat was ook een fijne gedachten. Er was eigenlijk helemaal geen reden voor Rody om treurig te zijn, want inderdaad de zips waren inderdaad briljant. Ze zou alleen Dorian iets minder vaak zien dan gewend. Vrolijk glimlachte Rody naar Dorian. "...je hebt gelijk...". Daarna keek ze iets serieuzer, maar met een speelse glinstering in haar ogen. "...zolang jij maar zorgt dat je niet blijft zitten..."

Bij Dorians volgende vraag liet Rody zich achter over vallen, zodat haar rug de leuning van het bankje voelde. Ze keek even diep nadenkend naar de lucht. "...voor wat ik begrepen heb...met Heracor kun je bijna alleen naar...Academie voor Lichaamsoefening..." Ze keek even naar Dorian en ging verder. "...dus dan krijg ik vakken als..." Even was ze stil om even na te denken. "...zes vakken...vliegtechnieken...wapentheorie...magische wapenbeheersing...fysieke wapenbeheersing...periousa en ... historie en strategie...geloof ik..." terwijl ze dit opsomde telde Rody mee op haar vingers. "...er was ook iets met keuzevakken...hopelijk kan ik iets qua...kunst...ofzo, ik weet niet waar ik allemaal uit kan kiezen...ik heb er wel zin in..." Zei ze glimlachend. Daarna hield ze vier vingers op. "...vier jaar...dan ben ik klaar..."

« [Reactie #4] : 8 jaar geleden »
Zij blijven zitten? Goed, ze moest hard werken om voldoendes te halen voor de leervakken, maar ze haalde die wel. Dorian lachte hardop. 'Zorg jij maar dat je je examens haalt,' plaagde ze. Zo langzamerhand vrolijkte ze weer op. Het was maar een jaar, dat zouden ze heus wel overleven. Hoewel, misschien zei het wel wat dat ze die gedachte net ook al gehad had en er zichzelf dus blijkbaar nu alweer aan moest herinneren.

Rody begon op te noemen welke vakken ze allemaal zou krijgen en Dorian fronste even haar wenkbrauwen. Ze dacht toch echt dat Yanta de Academie voor Kunst deed, hoe had die dat dan voor elkaar gekregen? Of misschien had ze het verkeerd begrepen. 'Vraag het anders aan Yanta,' zei ze, 'die doet iets met kunst, geloof ik. Die weet vast wel hoe je keuzevakken kunt krijgen enzo.'

En ja, het was maar vier jaar. Dorian knikte instemmend en probeerde er niet aan te denken dat ze over vier jaar dus een vergelijkbaar gesprek zouden moeten voeren. Ze wiebelde wat met haar benen, toen een gedachte door haar hoofd schoot. 'Volgens mij zijn ze bezig met de slotgracht graven. Zullen we even kijken?'

Klein maar dapper

« [Reactie #5] : 8 jaar geleden »
Rody kon haar lachen niet inhouden toen Dorian ook maar nadacht over het feit dat Rody misschien haar examens niet zou halen. "...grapje zeker..." grinnikte ze. Als iemand haar examens zou halen dan was het Rody wel. "...die kans is kleiner...dan dat jij blijft zitten..." zei ze vervolgens plagend.

Rody overdacht de woorden van Dorian. Daar had ze niet van gehoord. Sowieso had ze bijna geen contact meer met Yanta gehad sinds deze op Ypsilon vertoefde. "...ik denk niet dat ik haar nog op tijd zie..." zei ze diep nadenkend. "...maar dat is niet erg...mij lijkt de academie voor lichaamsoefening ook erg leuk..." Met een grote grijns vervolgde ze. "...maar ik wil zoveel leren...Socophon was ook wel iets voor me geweest..."

Rody knikte en sprong van het bankje af. "...ja...goed..." Ze wachtte even totdat Dorian iets voor haar liep. "...jij gaat later toch ook naar de academie voor lichaamsoefening?..." Toen vroeg Rody zich iets af, het was waarschijnlijk geen fijn onderwerp voor Dorian, maar Rody wilde het eigenlijk wel weten. "...Dorian..." begon ze stilletjes. "...wat ga jij eigenlijk deze vakantie doen?...nu je niet..." Rody was even stil en mompelde bijna de volgende woorden. "...naar huis kan..."

« [Reactie #6] : 8 jaar geleden »
'In de vakantie misschien, als je gaat verhuizen. Zoeken we haar gewoon op.' Dorian wist in welk huisje Yanta woonde* en dus zouden ze haar makkelijk kunnen vinden. 'Op Ypsilon hebben ze vast ook wel een bibliotheek,' was Dorians suggestie. Bibliotheken waren vreselijke dingen, maar ze kon zich ergens wel voorstellen dat Rody daar anders over dacht. 'En vast een minder enge bibliothecaris.' Ze grijnsde bij de gedachte aan Stov.

De vriendinnen liepen in de richting van de muur en zochten een plek om boven te komen. 'Tuurlijk!' antwoordde Dorian op Rody's vraag. 'Ik kan niet wachten. En dan mag jij me bij alles helpen wat ik niet snap.' Nu ging ze ook wel eens naar Rody toe als ze echt niet uit een opdracht kwam, om eens te informeren hoe die dat het jaar ervoor had aangepakt.
Ze hadden de trap bereikt en klommen naar boven, waar Dorian op het randje ging zitten, zodat ze tenminste een beetje uitzicht had. Even liet ze Rody's vraag bezinken en de grijns verdween van haar gezicht. De vakantie... Zo min mogelijk over nadenken, was haar feitelijke reactie geweest. Maar natuurlijk zou dat geen oplossing bieden. Ze had gehoopt dat iemand hen naar Mornen zou kunnen teleporteren, maar dat was natuurlijk een onmogelijkheid.

'Jou helpen verhuizen,' zei ze dus maar, 'en dan gaan we Ypsilon verkennen. Het is daar veel groter dan hier en ik heb gehoord dat daar nog niet zoveel gezeur met mensen is, dus dat je niet binnen de muren hoeft te blijven.'
Beneden hen waren wachters en strafklanten heel ijverig aan het graven. 'Zie die eens stoer doen,' wees Dorian naar een paar jongens die de toeschouwers ontdekt hadden en nu wel heel nadrukkelijk lieten zien hoe sterk ze waren.

'Ik hoop dat er snel een hop van thuis komt,' zei ze een tijdje later op zachte toon. Dit uitblijven van nieuws maakte haar nog ongeruster dan ze al was.


*Want ze is er ongetwijfeld een keer op bezoek geweest
Klein maar dapper