Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Flauwe Dorian  (2182 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 8 jaar geleden »
(klik)...zo snel ze kon, wat dus aardig snel was. Ze opende de deuren daar en legde het meisje op een bed, waarna ze wachtte tot iemand haar zou helpen. 'Dorian was buiten, in de regen,' zei ze. 'Ik nam haar mee naar binnen om haar van droge kleding en warmte te voorzien en ze viel flauw,' verklaarde ze, waarna ze zich richting de deur begaf. 'Ik ga kleren halen voor haar,' was haar uitleg, waarna ze de persoon voor haar nog een kort moment de kans gaf om iets te vragen of te zeggen voor ze zou vertrekken.
« Laatst bewerkt op: 8 jaar geleden door Yanta Aminty »

« [Reactie #1] : 8 jaar geleden »
Ze zweefde door een donkere nacht en iets had haar ogen dichtgeplakt. Zo nu en dan voelde ze beweging, een windvlaag. Dan weer een rilling die door haar lichaam trok. Ze wilde haar ogen opendoen, vragen wat er aan de hand was, wat er was, maar het lukte niet.

Even later lag ze op een bed. Heerlijk! De afgelopen weken had ze meermaals tot diep in de nacht zitten studeren of vergaderen (ze leek Tia wel) en misschien, heel misschien, had dat er ook wel voor gezorgd dat ze zo ondersteboven was geweest van de brief en als een dolle door de regen was gaan rennen. De brief! Dorian werd opeens wat wakkerder en voelde tussen haar kleding naar het vel perkament. Vaag hoorde ze de geruststellende stem van Yanta, maar ze lette er niet op wat die allemaal zei.
Het perkament was gekreukte en vochtig en Dorian trok het met een uiterste krachtinspanning tevoorschijn. Ze wilde het naast haar hoofd neerleggen, maar ze kreeg haar hand niet omhoog en het perkament glipte uit haar hand. Ze deed nog een poging het terug te pakken, maar kon het niet vinden.

Weer trok een rilling door haar heen en weer begon ze in haar zak te voelen naar het versleten knuffelbeest dat ze altijd bij zich droeg. En hoe moeilijk het was om de brief te pakken en vast te houden, zo makkelijk was het om Beertje te grijpen en in haar hand te houden. Merkwaardig genoeg was de blauwe knuffel kurkdroog, ook al had de regen haar hele uniform doorweekt.
Nu ze Beertje eenmaal vast had, maakte het Dorian niet meer uit wat er met haar gebeurde. Ze had simpelweg niet meer de energie om zich ook maar ergens druk om te maken. Met Beertje in haar hand geklemd, viel ze weer, zweefde ze door het donker... opeens was ze thuis, maar toen ze opgewonden naar binnen wilde rennen, wilden haar benen niet meer. En daar was haar vaders gezicht, bleek en ingevallen.

Dorian schoot overeind, wild om zich heen kijkend. 'Papa!'
Klein maar dapper

« [Reactie #2] : 8 jaar geleden »
Vanilla was juist bezig om de keel van een leerling te kijken om te zien of het rood was. De leerling klaagde over een zere keel. Dus het moest nagekeken worden hoe ziek de keel dan was.
Toen plots werd de deur geopend, in plaats van de standaard klop die normaal klonk voordat er iemand binnenkwam. Vanilla keek verbaasd op en zag hoe een meisje een dwerg naar binnen droeg en op een bed neerlegde.

Vanilla excuseerde zich bij de leerling en snelde zich naar het meisje met de bleke huid en lange donkere haren toe. Meteen werd er een kort verslag gedaan en zo snel als het meisje was gekomen, was ze ook weer weg; om kleren te halen.

Vanilla liep naar het meisje toe en trok het gordijn rondom het bed uit.
Ze begon voorzichtig met het uittrekken van de natte spullen en als tijdelijke vervanging zou ze wel een wit ziekenzaal kleed krijgen.

Tijdens deze onderneming schoot de dwerg overeind en riep ze om haar vader. De assistente was nog net geen meter in de lucht gesprongen van schrik.
'Rustig maar!' Zei ze met een verschrikte stem, deels om ook zichzelf te kalmeren en het bonkende hart onder controle te krijgen.

'Je bent in de ziekenzaal.. Gaat het?'  Hopelijk kreeg ze nu contact met het meisje.
Hoe meer je zeurt, hoe minder er gebeurt.

« [Reactie #3] : 8 jaar geleden »
Ze had gedroomd. Thuis, haar vader... het was allemaal een droom. En Beertje? Was dat ook een droom? Nee, Beertje had ze in haar hand, versleten, blauw en droog. Ze klemde hem nog steviger vast.
Een vrouw praatte tegen haar, maar Dorian begreep niet wat ze allemaal zei. Ze hoorde de woorden wel, maar de betekenis wilde maar niet tot haar doordringen. Het was veel te mistig in haar hoofd en ze had het koud en Yanta...

'Waar is Yanta?' zei ze, maar door de mist leek het wel alsof alle Latijnse woorden verdwenen waren. Dorian besefte wel dat ze in de dwergentaal sprak, maar ze kon er niets aan veranderen. Ze liet zich weer achterover in het kussen zakken. Een rilling trok door haar heen en schor begon ze te hoesten. Waar was de deken? Ze had het koud! En ze wilde slapen, alleen maar slapen...
Klein maar dapper

« [Reactie #4] : 8 jaar geleden »
Het meisje begon te spreken in een taal die onbegrijpelijk was.
Vanilla verstond er geen woord van en ze begon zich af te vragen wat ze hier mee aan moest.
Ze wilde niet bij het eerste de beste probleem alweer met hangende pootjes bij de kamer van Dokter Lyro staan.

Het meisje sprak in ieder geval en ze had dus gehoord wat Vanilla zei.
De dwerg rilde en de assistente fronste even.
'Rustig maar, meisje. Ik trek je even je natte spullen uit, dan krijg je een droge jurk en lekkere warme dekens over je heen. Een ander meisje is spullen voor je halen. Kun je me ondertussen vertellen wat er is gebeurd?'  
Zo niet, dan moest ze dat straks maar aan dat zwartharige meisje vragen.
Voorzichtig probeerde ze verder het natte uniform uit te krijgen.
Hoe meer je zeurt, hoe minder er gebeurt.

« [Reactie #5] : 8 jaar geleden »
Ze had het koud, zó koud! Ze wilde een warm haardvuur en dikke dekens en het liefst dat alles bij elkaar. Ze kon gewoon niet ophouden met rillen. Weer hoestte ze en nu voelde ze ook een hoofdpijn opkomen. Dat kwam vast door al dat denken.
Het begon nu ook tot Dorian door te dringen dat ze simpelweg ziek aan het worden was en wel in een razend tempo. Zou ze zich daarom zo aan alles geërgerd hebben, de laatste dagen?

De vrouw - bij wie ze nog steeds geen naam kon bedenken - bleef tegen haar praten, maar gaf geen antwoord op haar vraag. Oh nee, dat kon ook niet, want ze had geen Latijn gesproken. Maar met de beste wil van de wereld kon Dorian zich niet herinneren welke woorden ze moest gebruiken om haar vraag in het Latijn te stellen - of de vragen van de vrouw te beantwoorden. 'Yanta?' probeerde ze dus nog maar eens. De vrouw wist toch zeker wel wie Yanta was? Iedereen op school wist dat!

Intussen bleef de vrouw met haar bezig, trok de doorweekte tuniek over haar hoofd heen. Dorian rilde toen de natte stof op haar gezicht bleef plakken en rilde nog harder toen ze de tocht over haar blote armen voelde. Ook haar laarzen gingen uit, en haar rok en de broek die ze eronder aanhad... Tijdens die hele operatie bleef ze Beertje stevig vastklemmen, alsof haar leven ervan afhing. Misschien was dat ook wel zo. Er was iets bijzonders met het knuffelbeest, iets wat ervoor zorgde dat Dorian zich beter voelde als ze het ding vasthield, iets wat maakte dat Beertje niet al vele jaren geleden versleten was.

Dorian herinnerde zich opeens weer de brief die ze naast zich had laten vallen en begon te voelen of ze hem terug kon vinden. Hij was er niet! Waar was het perkament gebleven? En eindelijk schoot er weer een woord in haar gedachten terug, een woord dat de weg naar haar mond wist te vinden en dat door de vrouw begrepen moest worden. 'Brief?'
Klein maar dapper

« [Reactie #6] : 8 jaar geleden »
Het léék niet alleen of ze snel terug was, ze was het ook. Ze was per twee treden tegelijk de toren in gerend, had alles uit de kast gehaald wat ze dacht nodig te hebben en zich terug naar beneden gehaast met vijf treden tegelijk. Zonder om te vallen en zonder buiten adem te zijn. Training en vampierzijnde was toch een zeer goede en handige combinatie. De opmerking over de brief had ze niet gehoord, ze was ook pas iets later binnen gekomen, maar Dorian moest gewoonweg haar kleding meteen hebben en als de vrouw onhandig ging doen met uitkleden, tijdelijke kleding en weer deze kleding, dan zou dat te veel gedoe worden vond Yanta, haast was dus zeker geboden. Al snel legde ze dan ook warme nachtkleding voor het dwergje op het bed, samen met droge kleding voor overdag. Yanta wist immers niet of ze moest blijven of dat ze meteen weer weg mocht.

« [Reactie #7] : 8 jaar geleden »
Vanilla had geen idee wie of wat Yanta was. Ze was natuurlijk pas op de school gekomen, nadat Yanta al van school af was en de naam was nu ook weer niet zo berucht of beroemd dat deze Vanilla ter oren was gekomen.
'Sorry liefje, ik weet niet wie je bedoelt.' Of wat..

Net op het moment dat ze de dwerg de ziekenhuiskleding aan wilde doen, kwam het vampiermeisje terug met de eigen kleding van het meisje. Uiteraard kreeg het dwergenmeisje deze aangetrokken nu.
Ze had de opmerking over de brief wel gehoord, maar even genegeerd, omdat twee tellen later ongeveer de vampier binnen was gekomen.

'Dank je...' Ze wist de naam van het meisje niet.

Toen richtte ze zich weer op de dwergin.
'Wat is je naam, meisje?'
Dat wist ze hopelijk nog wel.
Hoe meer je zeurt, hoe minder er gebeurt.

« [Reactie #8] : 8 jaar geleden »
De vrouw praatte maar en praatte maar, Yanta kwam weer terug en kreeg een blij, maar zwak glimlachje, dat meteen teniet gedaan werd doordat ze weer op de vrouw moest letten die verder aan haar kleren ging prutsen. Het interesseerde Dorian allemaal niet meer, ze wilde gewoon warm worden en slapen en ze wist zeker dat alles weer in orde zou zijn als aan die twee voorwaarden was voldaan.

Niet alles natuurlijk. Ze zou er nog steeds niet door naar huis kunnen.

Door al het gedoe begon de mist in haar hoofd wat op te trekken en begon ze zich weer meer te herinneren van de avond. Haar uitval in de leerlingenkamer (ze wist niet eens meer tegen wie), de brief, de regen, Yanta... De vrouw vroeg iets en toen het tot haar doorgedrongen was dat de vraag niet aan Yanta was gericht, gaf ze antwoord. Dat wilde ze tenminste. Ze begon echter te hoesten en te rillen tegelijkertijd. Toen ze uitgehoest was, was ze de vraag alweer vergeten. 'Waar is de brief?' fluisterde ze.

Opeens had ze het heet en door de mist heen, die zijn plaats weer begon op te eisen, wist ze haarfijn de diagnose te stellen. Koorts. Net als papa. Als zij nu maar niet... Rillend greep ze naar de deken om die ver over haar heen te trekken. Ze mocht niet ziek worden. Ze moest gewoon een nacht goed slapen en een paar dagen rustig aandoen, dan was morgen alles weer in orde.
Klein maar dapper

« [Reactie #9] : 8 jaar geleden »
Vanilla fronste toen de dwerg niet antwoordde met haar naam, maar met een wedervraag.
'Welke brief?' Vroeg de landelf dan ook, waarna ze naar de vampier keek.
'Weet jij van een brief,..' Ook van de vampier wist Vanilla de naam niet, wat best wel vervelend was, eigenlijk.. 'Wat is jouw naam eigenlijk?' Was de logisch opvolgende vrouw met een andere vriendelijke glimlach.

Gelukkig was de dwerg nu warm aangekleed in haar eigen nachtkleding.
Helaas bleef het meisje rillen. Dat was geen goed teken, want dat gaf immers aan dat de temperatuur van het meisje aan het stijgen was.
Vanilla trok de dekens over het meisje heen..
'Wat is er met de brief?'
Hoe meer je zeurt, hoe minder er gebeurt.

« [Reactie #10] : 8 jaar geleden »
'Papa's brief,' fluisterde het meisje, dwars door de andere vragen van de vrouw heen. Ze had nauwelijks opgemerkt dat de vrouw tegen Yanta stond te praten, dus het kon niet onbeleefd genoemd worden. 'Is gevallen... Kon hem niet vasthouden. Net.'

Ze wilde overeind komen om opnieuw te zoeken, maar kon er de energie niet voor opbrengen. De mist begon weer te dwarrelen en ze had zo'n idee dat het geen goed plan was om haar hoofd te bewegen. Ze had het alleen zo warm! En tegelijk rilde ze van de kou. Het was beslist koorts, daar hoefde ze geen dokter voor te zijn. Koorts en te weinig slaap.
Ergens stelde het haar wel een beetje gerust, een heel klein beetje maar. Ze was op Bumetrel, op de ziekenzaal, waar ongetwijfeld drankjes tegen de koorts waren. Als ze wat helderder was zou ze zélf kunnen zeggen welke kruiden er gebruikt moesten worden, maar alle herinneringen aan de lessen van mevrouw Mocha waren door de mist opgeslokt. Hoe dan ook, ze was beter af dan haar vader, die geen ziekenzaal en bijbehorende kennis tot zijn beschikking had. Maar hij had wel tante Else en oom Bran en Kor en Korin in de buurt. En op de een of andere manier leidde dat weer tot een andere gedachte. 'Yanta? Wil je zeggen... Rody...' Nee, dat ging niet goed. Nieuwe poging. 'Wil je tegen Rody zeggen dat ik hier ben?'
Ze was blij dat Yanta hier was, echt waar, en ze wilde niet dat haar vriendin haar hier alleen achter zou laten met de onbekende vrouw. 'Straks,' voegde ze er dus maar aan toe. Maar waar Yanta een vriendin was, was Rody zoiets als een zus en dat was toch anders.
Klein maar dapper

« [Reactie #11] : 8 jaar geleden »
Yanta's oren waren scherp genoeg om Dorian luid en duidelijk te verstaan. 'Yanta is mijn naam, mevrouw,' gaf ze eerst antwoord op de verpleegster, waarna haar gedachten uit gingen naar de brief. Ze kon zich het niet herinneren. Ze wist niet eens dat er een brief was, ze was zo druk bezig geweest met Dorian... Zou het onderweg verloren zijn? Was het zinvol om te zoeken? In de regen zou het perkament zo vergaan zijn. Ze schudde haar hoofd. 'Ik weet niets van een brief,' sprak ze met enige spijt in haar stem. Ze wilde niet dat Dorian zo was. Dorian was belangrijk voor haar, al zou ze dat als vampierzijnde nooit toegeven natuurlijk. De dwerg was een goede vriendin van haar en Yanta was een vampier die in staat was, door haar bloedlijn, dat te voelen. Haar zo zien was dus alles behalve prettig.

Het meisje liep wat meer naar het bed toe, om naast het meisje te staan. 'Ik gebruik telepathie,' zei ze. 'Dan weet ze het meteen.' Zo gezegd zo gedaan. De ogen van Yanta gingen een kort moment dicht, terwijl haar geest zocht naar die van Rody. Of misschien was het meer het simpelweg voor ogen halen van een beeld van het meisje, maar aangezien haar sire altijd sprak over uitreikende geesten deed zij dat ook. 'Rody,' begon haar boodschap. 'Dorian ligt op de ziekenzaal. Niets ernstigs, maar ze vroeg naar je.'*

*Dorian, stuur jij Rody hierover een pb?

« [Reactie #12] : 8 jaar geleden »
Het vampiermeisje was dus Yanta. De brief was gevallen. Een brief van papa. Vanilla deed een stapje achteruit van het bed en keek rond. Juist zag ze een klein stukje papier vanonder het bed vandaan steken. De assistente bukte zich even door door de hurken te zakken en pakte het vel perkament. Het leek de brief te zijn waar het over ging. Al was het meer een vochtig vlekkerig stukje papier.

Nadat Vanilla weer overeind stond, reikte ze de brief aan het meisje aan.
'Bedoelde je deze brief?'
Ze wist nog altijd de naam niet van haar patiëntje. Ze hoopte dat door het terugkrijgen van de brief, het meisje iets rustiger zou worden en wellicht antwoord kon geven op de vragen.
Ze glimlachte even en stopte het meisje verder in, zodat ze nu goed en warm onder de dekens zat.
'Ik ga even een drankje tegen de koorts pakken.' Deelde ze mede.
Ze kon de dwerg best even bij Yanta en de brief achterlaten.
Daarna zou ze wel doorgaan met vragen stellen.
Hoe meer je zeurt, hoe minder er gebeurt.

« [Reactie #13] : 8 jaar geleden »
Dorian kreeg een vochtig iets in haar handen geduwd en schemerig las ze de aanhef. 'Lieve Dorian'. Ze knikte en glimlachte dankbaar. In haar oververmoeide staat was ze niet erg in staat om zich zorgen te maken over de verregende staat van de brief en bovendien kon perkament wel tegen een stootje.

Ze merkte dat haar ogen weer dichtvielen en ze weg begon te zweven. Nog even opende ze haar ogen en glimlachte naar Yanta. 'Dank je wel,' zei ze. Waarvoor, dat was wel duidelijk. Dat ze ervoor gezorgd had dat zij niet nog langer in de regen was blijven zitten. Dat ze haar hierheen gebracht had. Dat ze Rody ingelicht had. Dat ze haar vriendin was. Zoiets.
Klein maar dapper

« [Reactie #14] : 8 jaar geleden »
-Ergens op een andere locatie binnen Bumetrel-

...'Rody, Dorian ligt op de ziekenzaal. Niets ernstigs, maar ze vroeg naar je.' Verstrooid keek Rody op uit haar studieboeken. "...Yanta?..." Pas toen kwam de boodschap pas goed door. ...Dorian?...ziekenzaal?... Haastig pakte Rody haar spullen bij elkaar en liep richting de ziekenzaal, terwijl verschillende scenario's door haar hoofd spookten. ...wat is er gebeurd?...het was niet ernstigs zei Yanta...maar... Diep in gedachten gezonken had Rody niet door dat ze tegen iemand op liep. Narrig keek een lagere jaars Socophon meisje naar Rody, die door haar toe doen op de grond was beland. "...s...sorry..." mompelde Rody en liep haastig verder. Ze moest Yanta maar geloven dat er niks ernstigs aan de hand was.

-Ziekenzaal-

Met haar boeken in haar armen liep Rody nerveus de ziekenzaal in. Naast dat ze eigenlijk bijna nooit hier kwam, was ze ook lichtelijk nerveus naar hoe ze Dorian zou aantreffen. Al snel merkte ze een gestalte op die verdacht veel op Yanta leek, met naast haar een bed waarin een bekend persoon lag. "...Y..Yanta..." sprak ze het vampiermeisje aan toen ze dichtbij stond. "...wat is er gebeurd..." Rody was een nuchter meisje, Yanta had immers ook gezegd dat het niks ernstigs was, maar toch kon Rody niet voorkomen dat ze ongerust leek. Dit was ook weer de eerste keer in tijden dat ze Yanta zag.

« [Reactie #15] : 8 jaar geleden »
Yanta glimlachte naar Dorian, vlak voor Rody binnen kwam en haar vroeg wat er aan de hand was met de dwerg. 'Ze was buiten in de regen, helemaal in de war. Ze is erg slaperig, dus ik denk dat ze uitgeput was en van streek, hoewel ik wel bang ben dat ze misschien een verkoudheid opgelopen heeft,' legde Yanta uit aan Rody. 'Ze is morgenvroeg weer in orde,' stelde Yanta de Heracorleerlinge gerust. Ze ging op het bed naast dat van Dorian zitten en gebaarde Rody erbij te komen zitten, tenzij ze natuurlijk nog even bij Dorian wilde staan tot die in slaap zou vallen, wat waarschijnlijk slechts een kwestie van tijd was, tenzij Vanilla ingreep en aan het meisje zou gaan sleutelen.

« [Reactie #16] : 8 jaar geleden »
Nog voor Dorian echt in slaap kon vallen kwam er nog iemand bij. Dorian glimlachte naar Rody, wilde nog zeggen dat zij nu de leerlingenkamer rustig moest houden, wilde vertellen dat ze niet naar huis konden in de vakantie, dat papa ziek was, maar was de woorden weer kwijt. Ze was ook zo verschrikkelijk moe!

Langzaam liet ze haar ogen dichtgaan. Yanta en Rody waren hier, die zouden straks wel voor de leerlingenkamer zorgen. Haar vriendinnen...
Voor ze de gedachte af kon maken, voerde de mist haar al mee, ze zweefde weer door de nacht, zag haar vader, hij glimlachte, maar oh wat was hij mager! En wie was die vrouw met die rode krullen, die uit de verte naar haar zwaaide en haar armen uitstrekte?
'Mama?' mompelde Dorian vragend, bijna onverstaanbaar, en ze bewoog onrustig onder de warme deken.
Klein maar dapper

« [Reactie #17] : 8 jaar geleden »
Vanilla kwam even later terug met een drankje tegen de koorts en inmiddels had nog iemand zich bij het ziekenbed van het meisje Dorian gevoegd.
De assistente wierp een blik op het ziekenzaalbed en zag dat de dwerg in slaap was gevallen.
Ze keek naar de twee vriendinnetjes van het meisje.

'Het komt wel goed.' Zei ze met een geruststellende glimlach.
'Laat haar maar lekker slapen en kom morgen terug. Ik zal goed op jullie vriendin passen.'

Vervolgens stapte de landelfin naar de dwergin toe en zag dat het meisje onrustig begon te bewegen.
Zachtjes wreef Nilla over haar arm, opdat ze wakker zou worden en het drankje op zou kunnen drinken. Zo zou ze rustig kunnen slapen, zou de koorts wat verminderd worden en zouden de koortsdromen en de onrust wat getemperd worden.
Hoe meer je zeurt, hoe minder er gebeurt.

« [Reactie #18] : 8 jaar geleden »
Dorian sliep... werd even wakker en kreeg door de vrouw een drankje naar binnen gegoten dat haar lekker warm maakte... sliep weer... Ze sliep maar door en rust werd afgewisseld door hevig gewoel als ze een verwarrende droom had. Af en toe schrok ze wakker en staarde wild om zich heen, waarna ze weer in slaap viel.

Ze sliep maar.

En werd wakker. Dorian lag lekker diep weggedoken onder de deken en bleef zo liggen terwijl ze de gebeurtenissen van gisteren op zich in liet werken. Toen vroeg ze zich af hoe ze zich nu eigenlijk voelde en kwam tot de conclusie dat ze nog steeds moe was, maar niet zo moe dat ze meteen weer wilde slapen, en dat ze zich niet zo ellendig meer voelde als gisteravond. Eigenlijk had ze zin om iets te eten, misschien een kommetje kippensoep van tante Else, hoewel dat uiteraard tot de onmogelijkheden behoorde.
Tante Else... Dat deed haar weer denken aan de brief. Waar was hij? Ze had hem niet meer vast. Beertje ook niet meer, nu ze erover nadacht.

Dorian kwam wat onder de deken uit en draaide zich op haar buik, om onmiddellijk oog in oog met Beertje te liggen. Die lag naast het kussen, bovenop een verfomfaaid stuk perkament. Dorian glimlachte naar het knuffelbeest en aaide hem over zijn neus, waarna ze nog wat verder overeind kwam, tot ze op haar ellebogen steunde. Nu kon ze de zaal rondkijken. Wie waren er allemaal?
Klein maar dapper

« [Reactie #19] : 8 jaar geleden »
Langzaam knikte Rody op het antwoord van Yanta. Rody was stukken gerustgesteld. Haar vriendin was ook een taaie, dat zal wel goed komen. Yanta wenkte Rody om naast haar te komen zitten, wat Rody ook deed nadat ze een laatste blik op Dorian had laten vallen. "...waarom was Dorian van streek?..." vroeg ze stilletjes aan Yanta. Ze probeerde maar zo min mogelijk geluid te maken, ze wilde Dorian niet wakker maken. "...hoe is het trouwens met jou?..." Rody wierp Yanta een glimlach toe. "...hoe bevalt Ypsilon?..."

Even later kwam de doktersassistente naar Dorian toegelopen. Tenminste Rody dacht dat het de assistente was. Het was in ieder geval niet dokter Lyro. De vrouw stelde hun nogmaals gerust, het zou allemaal goed komen. Daar was Rody ondertussen wel van overtuigd. "...ik weet het..." mompelde ze langzaam en keek toe hoe de vrouw Dorian wakker maakte en haar iets gaf.

« [Reactie #20] : 8 jaar geleden »
'Haar vader,' zei Yanta, overgaand in telepathie. Ze wist niet of Rody dit kon, maar in ieder geval zou het al de helft van het geluid schelen. Het meisje had echter altijd al een zachte stem gehad, of ze gebruikte die zacht, dus ze verwachtte dat Rody's stem Dorian ook niet zou storen. 'Ik denk dat het met haar brief te maken heeft... Hij blijkt ziek te zijn en zij mag niet naar huis in de vakantie, omdat het gevaarlijk is. Daarbij denk ik dat ze het de afgelopen tijd erg zwaar heeft gehad...' Daar kon ze zich echter in vergissen. In ieder geval had zíj het zwaar gehad toen ze in de raad gezeten had, dus ze vermoedde dat Dorian dat als nieuwe primus ook wel had.

'Met mij gaat het prima... Wil je wat van Ypsilon zien?' vroeg ze, waarna ze het meisje wat beelden stuurden. Het waren herinneringen van haar, dus de eerste keer dat ze de school zag, wat korte stukken van lessen en wat van de binnenkant van de school. Ze wist niet of Rody hiermee een goed beeld kon krijgen, maar het was beter dan vertellen vond ze. 'En hoe gaat het met jou?' vroeg ze toen. 'Ga jij volgend jaar naar Ypsilon?'

Ook Yanta knikte op de woorden van de vrouw, waarna ze aanstalten maakte om op te staan. 'Blijf je hier of ga je mee?' vroeg ze toen zacht, zonder telepathie. 'Morgenavond kom ik hoe dan ook even kijken hoe het met haar gaat,' voegde ze er iets harder aan toe, zodat ook Vanilla dat hoorde, mocht Dorian naar haar vragen.