Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Het binnen-leven..  (3114 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 8 jaar geleden »
Het was tijd voor het avondeten. Nina had haar hele leven buiten gegeten, maar nu moest het binnen. Het meisje moest immer mee eten met alle andere leerlingen. Ze had niet genoeg geld voor speciale privileges.
Onzeker liep het meisje, die nog niet ergens bij hoorde, de grote zaal binnen.
Overal zag ze bankjes en tafels en niet zo snel zag ze een plek waar zij zou kunnen eten.

Verder achterin de zaal zag ze toen opeens een wat hogere tafel waar ook al een andere centaur bij stond.
Aarzelend liep ze die richting op.
Voor haar gevoel viel ze ontzettend op. Ze voelde zich niet heel erg op haar gemak, maar alles zou een dag vast wel wennen, hoopte ze.

Uiteindelijk kwam ze bij de tafel aan en groette ze de centaur, die al aanwezig was.
Verder zweeg ze een beetje. Ze wist niet goed wat ze verder zou moeten zeggen.

« [Reactie #1] : 8 jaar geleden »
Raaó keek op uit zijn boek toen hij het meisje bij hem aan tafel kwam staan. 'Hoi, aangenaam. Wij hebben elkaar nog niet ontmoet geloof ik.' Hij keek het meisje onderzoekend aan. Ze was zo te zien nog niet helemaal gewend. Hij begreep het ook wel, ze was het enigste centaur meisje op de hele school. Dat had Stavros haar ook wel duidelijk gemaakt door zo op haar af te stromen de vorige dag.

Hij keek nog even in zijn boek, maar wist dat hij er toch niks uit zou kunnen maken. Hij had morgen een toets en hij wist het nog steeds niet. Hij klapte het boek dicht en keek om zich heen of het eten er al aan kwam. Hij was best vroeg geweest omdat je dan de beste plekken kon krijgen. Hij keek het meisje aan. 'Bevalt het je hier een beetje?'

« [Reactie #2] : 8 jaar geleden »
Nina glimlachte even toen de andere centaur haar aansprak.
'Hoi' Zei ze zachtjes terug. 'Aangenaam.' Met een glimlach er achteraan. Al wist ze nu dan nog steeds niet hoe de jongen voor haar heette.

De jongen was bezig met een boek. Dus ze wilde hem verder ook niet storen verder. Toch legde hij het niet veel later weg en begon hij een gesprek met haar door een vraag te stellen.
Het meisje keek naar de centaur voor haar. Ze knikte langzaam.
'Jawel.. Alleen ik moet wel nog een beetje wennen..'
Want letterlijk alles was anders dan dat ze gewend was. Alleen al het feit dat ze nu al de helft van een dag binnen was. Dat ze binnen sliep, binnen at.

'Kon jij hier snel wennen?'

« [Reactie #3] : 8 jaar geleden »
'Ja dat zal wel. Kom je uit een rondtrekkende groep of verbleef je op een vaste plaats?' Dat laatste zei hij een beetje met walging. Centaurs die op een vaste plek verbleven waren meestal goed, die waren nogal dom en lieten zich snel misbruiken door de mensen.

'Nee niet echt. Ik heb zelfs geprobeerd om buiten te slapen de eerste nacht, maar we worden hier streng in de gaten gehouden'. Het eten kwam eindelijk de zaal in en daar richtte hij even zijn aandacht op. Hun tafel was achterin dus ze waren als laatste iets aan de beurt. Hij keek om zich heen waar de andere centaurs bleven, maar hij zag niemand.


« [Reactie #4] : 8 jaar geleden »
'Ik kom uit een rondtrekkende groep.' Zei Nina zacht. Zou dat dan uitmaken? De jongen voor haar leek centaurs die op een plek verbleven maar niets te vinden. Zij had dat niet zo erg gevonden, maar haar kudde had nooit genoeg geld, of rust om ergens lang te blijven.

'Ja, binnen slapen is wel echt raar.' Beaamde Nina, hoewel het wel lekker warm was.
'Waarom moest jij naar deze school toe?'
Nina was naar de school gestuurd omdat de mensen gevaarlijk werden en ze wilden dat hun dochter veilig was.

« [Reactie #5] : 8 jaar geleden »
'Oké. Ik ook'. Dat was mooi om te horen. Misschien waren ze elkaar wel eens gepasseerd, maar dat was dan wel lang geleden. 'Trokken jullie door een specifiek land of meerdere landen?'

 'Binnen slapen is inderdaad erg raar, maar het went wel. Mijn moeder overleed en de andere vrouwen hadden ook al teveel kinderen, dus er was niemand meer om me op te voeden. En ik was ook te oud om te blijven. Dat zou ruzie worden met de andere jongere mannen'. Hij vond het niet zo erg dat hij daar weg was. Hij had nooit een sterke band met zijn vader en de rest van de groep gehad. 'En jij?' Ondertussen stond er een bord met eten voor hem en hij nam voorzichtig een hap. Je wist nooit wat je hier te eten kreeg, maar dit smaakte wel goed.

« [Reactie #6] : 8 jaar geleden »
'We trokken vooral door Mircam, maar ook wel door de buurlanden. Het lag aan waar er werk en voedsel was en waar het weer lekker was. In de winter zaten we vaak wat zuidelijker en in de zomer wat noordelijker. En jij?'
Het was fijn om te kunnen praten over de kudde en over thuis. Dan voelde het alsof ze tenminste niet zo heel erg ver van hen verwijderd was en alsof ze hen niet super lang niet zou zien. Dat was helaas wel het geval.  Nina miste hen nu al en vooral de zorgen over haar familie en of alles wel goed zou gaan, knaagde aan haar. Vooral in de eenzame uurtjes in haar gastenverblijf.

De jongen vertelde, alsof het niets was, een heel heftig verhaal over zijn verleden. Zijn moeder was dood, andere gezinnen binnen de kudde wilde niet voor hem zorgen en hij kon niet blijven in verband met de andere hengsten, omdat hij al van een leeftijd werd dat hij zou moeten gaan strijden voor waar hij stond in de rangorde. Als meisje had je het dan veel makkelijker. Jouw status hing dan af van de man waar je bij hoorde. Je had veel minder strijd en je werd ook nooit zomaar uit de kudde gezet, omdat je als vrouw kon zorgen voor nieuwe aanvullingen aan de kudde.
'Ik heb gewoon een papa en een mama en twee oudere broers en een klein zusje. Ik moest weg, omdat het met de mensen te gevaarlijk werd. Mijn broers helpen nu de kudde beschermen en mijn zusje is nog te klein om naar school te komen. Die komt over een paar jaar pas. Ik hoop dat alles goed met hen gaat...'
Nina vertelde haar verhaal met veel meer emotie en door deze woorden uit te spreken, voelde ze weer de steken van heimwee en zorgen in haar buik. Ze zuchtte en prikte wat lusteloos in het voedsel dat voor haar stond.

« [Reactie #7] : 8 jaar geleden »
'Wij trokken vooral rond in Allavrië, maar soms ook in Borgonon en Kabut. Meestal gingen we dan van dorp tot dorp. We overvielen grotere dorpen. Soms verbleven we daar even maar meestal trokken we meteen weer verder'. Hij peilde haar reactie. Zo te horen was zij een van de 'goede' centaurs. Meestal wist je dat niet meteen, maar zij had het wel duidelijk gemaakt met haar verhalen over thuis. Het maakte hem ook meestal niet veel uit, als je maar een beetje lef had en leuk was om mee om te gaan. Maar als ze het er toch over hadden, kon hij net zo goed kijken hoe ze erop reageerde.

Het meisje had duidelijk moeite met haar verhaal. Was ze echt bezorgd over haar familie? 'Zo gevaarlijk zijn de mensen niet, wat kunnen ze een grote groep centaurs nou aandoen? We zijn groter, sneller en meestal beter met bogen of zwaarden. Mensen zijn zwakke wezens'. Hij snapte ook niet waar iedereen zich druk over maakte. 'Ik snap het hele probleem met de oorlog ook niet. Myrofas zijn zoveel malen machtiger en sterker dan mensen. Een groot deel van de myrofas doet aan magie. Daar kunnen mensen niks tegen doen en ze weten er ook niks van. Ze zijn er ook doodsbang voor. Daarnaast zijn er een aantal wezens waar de mens al bang van is als ze ernaar kijken, zoals een centaur bijvoorbeeld. Dan heb je nog de weerwolf en de vampier. Die zijn allebei maar op één manier te doden, in goede gedaante dan. We hoeven mensen echt niet te vrezen. Zolang we maar zorgen dat we in groepen zijn en niet in vallen trappen'. Hij had zijn hele verhaal met handgebaren uitgelegd, zodat ze zijn standpunt zou begrijpen. Hij wist eigenlijk niet of een meisje überhaupt wel in staat was om zo'n politiek onderwerp als oorlog te begrijpen, maar het was het proberen waard.

« [Reactie #8] : 8 jaar geleden »
Nina keek verbaasd naar Raaó, terwijl hij zijn verhaal deed over dat hij rondtrok en dorpen van mensen aanviel. Durfden ze dat echt? Ergens had ze er wel een beetje ontzag voor. Toen ze kleiner en jonger was, had ze altijd gevonden dat de mensen wel grappig waren en dat ze niet zo kwaad of belangrijk waren. Wel had ze ze altijd interessant gevonden.
Tegenwoordig waren ze gewoon eng en gevaarlijk en was het niet meer zo erg als hen wat aan gedaan werd.

De jongen vervolgde met een heel verhaal over de oorlog en hoe stom het was. Nina haalde haar schouders een beetje op. Natuurlijk had hij ook wel een punt, maar toch was ze bezorgd om haar familie. Dat gevoel ging gewoon niet zomaar weg. Daarbij was ze ook nooit eerder van huis weg geweest. Dus had ze ook heimwee en dan ging je je sneller druk maken of alles wel goed ging.
'Ze zijn gewoon met heel erg veel... ze zijn altijd overal...' Dat was eng.

'En ik mis ze... wat nou als ik ze nooit meer zie..'

« [Reactie #9] : 8 jaar geleden »
Zijn hele verhaal was eruit en de enige reactie waren opgehaalde schouders! Meisjes!! Hij irriteerde zich er soms echt aan. Het enigste waar ze goed in waren was mannen opwinden en kinderen baren. Hij schudde zijn hoofd en wou net een opmerking geven toen ze wel met ene goed punt kwam. Daar had hij nog niet aan gedacht, mensen waren met veel meer. Toch waren ze niet veel waard. Een goede magiër doodde een groep van 20 man met een spreukje, gokte hij. Zoiets had hij tenminste weleens gehoord van de oudere jongens die veel hadden gereisd.

'Dat missen gaat vanzelf over, denk ik. En je zegt net nog dat je zusje hier binnen een paar jaar komt studeren. Hij snapte dat sentimentele gedoe niet, maar hij had ook niet echt een hechte band met familie. Al hoopte hij wel dat zijn neef hier kwam studeren, dan konden ze samen weer lol trappen. Hij had hier nog niet een vriend gevonden waarmee hij zoveel lol had als met Grado.

« [Reactie #10] : 8 jaar geleden »
Nina knikte zwijgend bij de woorden van Raaó. Hij leek het feit dat zij haar familie miste maar een beetje onzin te vinden. Die jongen was dus best wel gemeen. Hij troostte haar dus in geen geval. Maar goed had ze dat dan verwacht? Nee niet echt. Maar toch!
Ze wist ook niet meer echt wat ze tegen hem moest zeggen.
Hij was zelf opgehouden over de oorlog en haar familie en haar gemis leek hem niet te interesseren.

Lusteloos nam ze een hapje van haar eten en probeerde ze aan leuke dingen te denken.
Zoals hoe je mooie paardfiguren kon maken in de sneeuw of hoe het was om heerlijk een lange afstand te rennen en dat soort dingen.

« [Reactie #11] : 8 jaar geleden »
Het gesprek viel een beetje stil. Hij had zijn eten op en was niet van plan om nog veel langer in de zaal te blijven. Hij wist alleen nog niet wat hij moest doen. Misschien zou hij wel een rondje gaan rennen buiten, voordat het donker werd. Hij sliep wel altijd lekkerder nadat hij gerend had. 'Ik ga maar eens, ik spreek je wel weer'. Hij stond op en liep weg. Het was misschien niet al te aardig geweest, maar ze was ook niet echt een boeiende gesprekspartner geweest.

Hij kwam opeens op een idee en draaide zich om. 'Zullen we anders samen een rondje rennen?' Dit was zijn aardigste voorstel in dit hele jaar, en hij voelde zich er best goed door. Niet dat hij het vaker zou doen, dat zou slopend zijn voor zijn reputatie en die van zijn familie.

« [Reactie #12] : 8 jaar geleden »
Toen was de jongen klaar en hij ging weg. Nina knikte maar. Ze wist toch niet wat ze verder tegen hem moest zeggen, want dadelijk zou hij weer gemeen doen of haar het gevoel geven dat ze stom was. Dat was niet leuk. Sjeempie, wat miste zij haar broers nu zeg. Die waren veel leuker.

Ze nam nog een paar happen, toen ze dacht dat de jongen weg was en ze dacht na over wat ze na het eten zou doen. Het was al winter, dus vroeg donker.
Toen hoorde ze opeens de stem van de jongen weer en ze was wel zeker dat zijn woorden aan haar waren gericht.
Nina keek om en luisterde naar zijn voorstel. Of ze samen een rondje zouden rennen.
Haar gezichtje veranderde langzaam in een met en glimlach en ze knikte.
'Ja, dat lijkt me heel leuk..'

Het eten liet ze verder voor wat het was, want dat smaakte haar toch niet. Ze hield van verse bessen en noten en ander voedsel dat je in de natuur kon vinden en niet dit. Dat was jakkie bah.
Dus ook Nina stapte weg bij de tafel en liep door tot ze naast Raaó was. Het meisje was een stukje kleiner dan de hengst, maar dat was wel normaal.
'Kan jij goed rennen?' Vroeg ze bijna even nieuwsgierig aan Raaó, als dat Stavros de vorige dag aan haar had gevraagd.

« [Reactie #13] : 8 jaar geleden »
Hij was verrast toen het meisje ja zei. Meisjes uit zijn groep zouden hem minachtend aangekeken hebben. Hij begon met lopen toen Nina voor hem stond. 'Ligt eraan wat jij goed vindt' Zei hij met een grijns. Hij wist dat meisjes meestal langzamer rende dan de mannen, maar er waren uitzonderingen.

Hij was nooit de snelste geweest, en dat had hem ook nooit gedeerd. Hij was beter dan wie dan ook in boogschieten, en daar had hij genoeg aan. Rennen deed je gewoon voor de lol en voor het vrije gevoel, niet omdat je het echt heel hard nodig had. Centaurs rende meestal al harder dan de gemiddelde myrofas.

'En jij?' Hij hoopte niet dat ze te goed zou zijn, dan zou hij er stom uitzien. Hopelijk was ze ook niet te langzaam, want dan was het ook niet leuk. Hij was in een goede bui vandaag, dus grote kans dat dit best wel eens gezellig kon worden.

« [Reactie #14] : 8 jaar geleden »
Nina glimlachte vrolijk toen Raaó een beetje met een grijns in het midden liet of hij goed was in rennen of niet. Ze zou er zo dus wel achter komen. Het leek haar onwaarschijnlijk dat zij het zou kunnen gaan winnen van de jongen, die een stuk groter was dan zij, maar ze zou het niet zomaar opgeven en echt wel laten zien dat zij wat waard was, ook al was ze een meisje! Rennen was leuk!

Door het vooruitzicht van het rennen, viel iets van de verlegenheid van het meisje af. Zelfs al was het met een jongen. Het was wel een centaur en dat was al heel fijn. Centaurs waren ten minste te vertrouwen. Zelfs deze, die best wel bot was, dacht ze.

'Ik ben voor een meisje heel goed.' Zei Nina trots. 'Vergeleken met een jongen gewoon.'  Ze had het nooit van haar broers kunnen winnen, die waren ook ouder en groter en dus altijd veel sneller.

Het meisje stapte vrolijk door naast de jongen.
'Hoe oud ben je eigenlijk? In hoeveelste jaar van Heracor zit jij? Ik ga ook bij Heracor volgend jaar.'

« [Reactie #15] : 8 jaar geleden »
Dat zou dus betekenen dat ze ongeveer even hard renden. Dat zou dus een spannend wedstrijdje worden. Hij glimlachte bij het idee. Het was echt lang geleden dat hij gerend had met een centaur.  

'Ik ben nu zeventien'. Hij vertelde maar niet dat hij deze maand achttien werd, daar deden sommige mensen zo overdreven enthousiast over. Daar had hij even geen zin in.

'Als het goed is ben ik tweedejaars tegen de tijd dat jij je officieel eerstejaars mag noemen'. Eindelijk zou hij dan niet meer als kleuter behandeld worden. 'Eerstejaars is echt het vervelendste jaar dat er is. Er wordt dan zo neerbuigend naar je gekeken, ook al steek je een meter boven de meeste uit'.


« [Reactie #16] : 8 jaar geleden »
De jongen bleek veel ouder dan Nina te zijn. Zij was nog maar 11, al werd ze wel al bijna 12, over 2 maanden! Dus hij wist vast veel meer dan zij. Ze keek een beetje tegen hem op. Grote oudere jongens waren immers altijd interessant en deze Raaó was dan bijna net zo oud als haar oudste broer en iets ouder dan haar op een na oudste broer. Die waren ook heel stoer.
'Ik ben elf.' Gaf ze als reactie terug. 'Bijna twaalf.'
Dus ze was niet heel klein meer en in ieder geval oud genoeg om naar school te mogen.

'Zijn de ouderen dan niet aardig tegen de eerste jaars?' Ojee, dat was wel vervelend. Zou iedereen zo zijn? Dat wilde ze niet! Bah. School was wel echt stom dan. Was ze nog maar bij haar clan. Even had het nu wel leuk geleken, maar blijkbaar was het dat toch niet.
'Deden ze ook neerbuigend naar jou? Hoe dan?'
Dan was ze maar voorbereid, al zou het haar ongetwijfeld zenuwachtiger maken.

« [Reactie #17] : 8 jaar geleden »
Het meisje was elf! Dat was echt een stuk jonger dan verwacht. Niet dat het hem verder uitmaakte, maar dan was hij inderdaad wel een heel stuk ouder.

'Ouderejaars voelen zich beter dan de eerstejaars. Vooral omdat ze meer ervaring hier op school hebben. Ze doen alsof je nog een klein kind bent. Je hebt hier twee types, de types die je als baby behandelen en je overal bij willen helpen en de types die je niet eens aankijken en doen alsof ze je niet zien. Daarnaast wordt je het eerste jaar keihard aan het werk gezet zodat iedereen in het tweede jaar op hetzelfde niveau lesstof zit. Gelukkig gaat de tijd daardoor wel snel'.

Ze waren ondertussen buiten uitgekomen en hij stond te kijken waar er plek was om een rondje te rennen. 'Er is niet veel ruimte om te rennen hier, maar als je een beetje kan zigzaggen kunnen we om de rest heen rennen'.

« [Reactie #18] : 8 jaar geleden »
'Zijn er nog myrofas waarvoor je moet uitkijken? Ik hoorde wel dat Heracor de aller gezelligste afdeling was. Is dat waar?'
Het meisje keek vragend naar de grote jongen naast haar.
Ze was benieuwd naar zijn mening.
Daarbij moest ze haar oordeel over hem bijstellen. Hij was eigenlijk best wel aardig. Misschien vond hij oorlog ook gewoon een moeilijk onderwerp, of miste hij stiekem wel zijn familie, maar was dat gewoon niet stoer om toe te geven.

Toen waren ze bij de plek waar ze konden gaan rennen. Of een beetje konden rennen. Raaó vroeg Nina of ze kon zigzaggen. Nou dat kon ze wel hoor. Dus ze knikte enthousiast.
'Waar wil je heen rennen? Dan kunnen we kijken wie het snelste is?!'

« [Reactie #19] : 8 jaar geleden »
'Jazeker! Het zwarte schoolhoofd, een vampier. Die man is altijd chagrijnig dus je moet ook niks fout doen bij hem in de buurt. Gelukkig komt hij niet vaak zijn toren uit'.

'Heracor is inderdaad de gezelligste afdeling. Bij Merifel zitten allemaal achterbakse myrofas en bij socophon alleen maar studiebollen. Heracor is de afdeling met de myrofas die het meest actief zijn. En ze zijn altijd in voor een grapje of een leuk plan'.

Hij keek even goed om zich heen. Toen zag hij iets wat de moeite waard was om te rennen. 'Zie je daarachter die torens?' Hij wees naar de wachttorens aan het einde van het grasveld. 'Zullen we daarheen rennen?'


« [Reactie #20] : 8 jaar geleden »
Nina keek even bezorgd. Zij was bij die enge man in de toren geweest. Zij had hem ook al een beetje eng gevonden. Dat was dus een vampier geweest. Niet dat ze daarom nu wist wat dat dan precies was, maar je moest er dus voor uitkijken.

De bezorgde blik verscheen weer toen Raaó over Heracor vertelde. Het was er leuk en gezellig en niet saai. Dat was fijn. Ze waren ook actief. Dus dan wilden misschien wel meer myrofas ook wel eens een stukje gaan rennen.
'Oh, dan heeft die zwarte man me wel goed ingedeeld!'

Bij het voorstel van Raaó knikte Nina. Prima. Naar die torens rennen zou vast echt super goed gaan.
'Oké, we starten met rennen bij drie!' Zo begonnen haar broers altijd een wedstrijdje..

'Een... Twee... Drie!'
En Nina zette zich af en schoot er vandoor zo snel als haar benen haar konden dragen.

« [Reactie #21] : 8 jaar geleden »
'Zwarte man?' Hij dacht even na wie ze daarmee bedoelde. 'Oh, je bedoeld het zwarte schoolhoofd?! Waarom moest hij jou indelen? Had je het zelf nog niet bedacht?' Hij was nog in gedachte verzonken toen het meisje wegschoot. Ze was al begonnen! Hij zette zich af en rende zo hard als hij kon.

Het inhalen van het meisje ging vrij gemakkelijk. Hij keek even achter zich waar ze was gebleven. Daardoor zag hij te laat het wezen voor hem en met een grote klap kwam hij tegen het wezen aan. Raaó bleef overeind staan, nadat hij onverwachts tot stilstand was gebracht, maar het wezen bracht het er minder goed vanaf.

Het vloog een paar meter naar achteren en kwam daar met een klap op de grond terecht. Raaó was een beetje beduusd door de klap en klopte eerst zijn eigen kleding af voordat hij naar het wezen toe liep. 'Alles goed?' Hij stak zijn arm uit om het wezen overeind te helpen.

« [Reactie #22] : 8 jaar geleden »
Het was al vrij donker buiten, het was na het eten en meestal was het dan wel donker. Maar nu begon haar maaltijd. Jagen op ongedierte al had ze liever mensen gehad.

Toen ze langzaam naar haar prooi sloop, voelde ze plots een klap tegen haar aan. Ze vloog even door de lucht en kwam uiteindelijk neer op de grond. Wat was dat geweest? Kijken kon ze niet, opeens voelde ze hevige pijn in haar arm. Ze was langs een tak gekomen die haar arm had open geritst en vele splinters had achter gelaten. Het prikte verschrikkelijk!
Toen de dader van dit ongeluk zich bekend maakte herkende ze de stem. 'Kijk wat je hebt gedaan!!' Ze was kwaad en chagrijnig ze had al te weinig bloed en nu had ze ook nog bloed verloren. 'Stom rot paard dat je er bent!' Omdat het toch erg pijn begon te doen, probeerde ze de splinters er maar uit te halen. Waar bij elke splinter een zachte kreun klonk.

« [Reactie #23] : 8 jaar geleden »
Nina werd al snel ingehaald door Raaó, iets wat ze eigenlijk al wel had verwacht, vandaar dat ze stiekem die kleine voorsprong had genomen. Ze deed haar best om hem nog een beetje bij te houde, zodat ze geen afgang had, want ook al was ze niet zo groot én een meisje.... Ze wilde niet heel veel slechter dan deze jongen zijn..

Toen ging het mis. Raaó keek achterom en voordat Nina iets kon roepen van dat hij moest uitkijken, was hij al tegen een meisje op geknald. Het meisje vloog door de lucht, langs een boom en er was plots ook bloed. Het meisje werd boos en schold Raaó uit.. voor paard!
Nina deed haar mond open van verontwaardiging en rende snel naar Raaó en het meisje toe.
'Zoiets zeg je niet!' Nam ze het voor haar ras-genoot op. 'Zoiets doen wij, centaurs, niet expres. Dus let op je woorden.' Nina sloeg haar armen over elkaar, maar keek toen toch wel bezorgd naar het bloed op het meisje haar arm, waar ze splinters uit aan het trekken was.
Maarja..vragen of het wel ging, dat deed je niet als je het net voor iemand had opgenomen, of wel? Pff.. In de kudde had ze nooit van dit soort lastige dingen..

« [Reactie #24] : 8 jaar geleden »
'Jij weer?!' Hij had Tess herkend. En haar arm bloedde hevig. Hij wist onderhand veel van vampiers, zo ook dat die splinters in haar arm geen goed teken was.

Hij wou haar net helpen toen ze hem uitschold. 'Paard? Schold je me nou uit voor paard?' Hij was woedend, en zo keek hij ook naar haar. Ze mocht best wat dankbaarder zijn. Vorige keer was hij door haar in de problemen geraakt, en hij was er amper boos om geweest. Nu zou ze hem echter woedend meemaken.

Hij pakte haar vast bij de voorkant van haar kraag en tilde haar op. Ze hing bijna twee meter boven de lucht. Hij pakte de afgebroken tak en liet hem langzaam langs haar keel glijden. 'Wie denk je wel niet dat je bent, achterlijk verwaand lijk! Je bent geen haar beter dan de lelijkste kobold hier'. Hij liet de tak nog een paar keer langs haar keel glijden. Ze moest niet denken dat ze hem alles kon maken.