Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Nieuwe aanwinst in de leerlingenkamer  (1650 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 8 jaar geleden »
De volgende stop was de studiezaal, waar je kon studeren. Logies. Toen waren ze naar de bieb gegaan, waar het kil en donker was. En uiteindelijk ook nog de grote zaal, en groot was ie. Hij had nog net de neiging onderdrukt om echo te gaan roepen in de zaal. Toen gingen ze naar de laatste stop de leerlingen kamer van Socophon. Wat net een grote huiskamer was. Hij liep Tatiana achter na en keek eens goed rond. Een paar keken naar hem maar hij reageerde er niet zo op. Uiteindelijk plofte hij op een stoel naast Tatiana. 'Ja, wanneer is het eten?' Hij grijnsde, hij kon niet ontkennen dat hij nieuwsgierig was naar de andere weerwolven en daarbij had hij best trek gekregen.

Tatiana glimlachte toen Tobias vroeg wanneer ze gingen eten. 'We eten altijd standaard tussen acht uur en negen uur. Je zult het dus nog even uit moeten houden.' Tatiana grijnsde. 'We hebben een avond klok om tien uur, dus je hebt een uurtje wil je nog wat uitspoken na etenstijd.' Ze gaapte even.

Na een tijdje liet Tatiana haar ogen dicht vallen en legde haar hoofd op de schouder van Tobias. Ze was moe en ze wilde slapen. Het was een lange dag geweest, Tobias zou haar wel wakker maken als ze gingen eten. Voornu sliep ze nog even.

OFF: Wees niet bang om te posten
I'm the beast and you're the beauty.

Het groepje derdejaars dat de stoelen vlak bij (maar minder dicht bij dan de ouderejaars) de haard bezet hield, interesseerde zich niet bijzonder voor de nieuwkomers. De jongens waren namelijk verdiept in een kaartspel dat met veel gelach (en regelmatig gemopper van de ouderejaars) en geplaag gespeeld werd. Natuurlijk zorgden ze ervoor niet al te luidruchtig te worden, want ze hadden er weinig zin in om door een zesdejaars de leerlingenkamer uitgeschopt te worden.

Uiteindelijk was het spel afgelopen en ook al had hij niet gewonnen, had Rick toch een hoop lol gehad. Een discussie begon of ze nog een potje zouden spelen, maar die werd onderbroken door een tamelijk sarcastisch: 'Aah... wat lief!' Dat zorgde ervoor dat de jongens opeens alle vijf naar de eerstejaars en de onbekende jongen keken. En uiteraard ontlokte het plaatje een nieuwe discussie, die op tamelijk zachte toon gevoerd werd, maar ook niet weer zo zacht dat iemand met scherpe oren het aan de andere kant van de leerlingenkamer niet zou kunnen horen. Het ging ongeveer zo:
'Heeft Tatiana een vriendje?'
'Nee toch, dat had ze ons wel eens mogen vertellen!'
'Jammer voor jou, Rick!'
'Ik denk dat het een nieuwe is.'
'Niet-Socophonners mogen hier toch helemaal niet komen?'
'Maar wat doet-ie hier dan?'
De discussie ging nog heel even door op hun gebruikelijke langs-elkaar-heen-praat-manier, maar al spoedig (nauwelijks enkele minuten nadat de aanwezigheid van Tatiana en de jongen hen was opgevallen) was duidelijk dat de jongen zijn aanwezigheid hier mocht gaan verklaren. En dat Rick degene was die daarvoor zou gaan zorgen.

De faun stond op, wandelde met een - naar zijn mening - geruststellende knipoog naar de ouderejaars naar het lieftallige tweetal, pakte een stoel, zette hem tegenover de twee neer en keek nadrukkelijk van de slapende Tatiana naar de jongen, knikte eens bedachtzaam, glimlachte vriendelijk, deed een vergeefse poging streng te kijken en vroeg uiteindelijk: 'Wie ben je?'
Een grap moet kunnen, toch?

Het was schattig dat zijn kleine zusje sliep. Tegen zijn schouder net zoals vroeger. Het maakte hem niet zoveel uit wat de andere dachten.
Ze gingen om negen uur eten dus dat was te doen. Hij vermaakt zich hier wel in de leerlingen kamer.

Natuurlijk hoorde Tobias het gefluister van de andere in de kamer. Hij was een weerwolf met een scherp gehoor. Hij luisterde ze met veel plezier aan. Maar dat ze dachten dat hij het vriendje van Tatiana was, vond hij de leukste. Hoewel het had gekund, ze schilde maar een jaar van leeftijd.

Hij genoot nog van de grappige roddels tot er een faun voor hun kwam zitten. Net zoals de faun, lachte Tobias naar hem, ook toen de faun streng probeerde te kijken.
'Ik ben Tobias.'Expres zijn achternaam niet zeggend, hij vond het wel leuk om ze nog in de waan te laten dat Tatiana misschien zijn vriendinnetje was. 'En jij bent als ik vragen mag?'
« Laatst bewerkt op: 8 jaar geleden door Tobias Lundraw »

Daar lag Tatiana dan, als een super moe hoopje myrofas, tegen haar broer aan te slapen. Ze was zo moe dat ze het kabaal van de leerlingenkamer niet eens hoorde. Waarom had ze vandaag dan ook zoveel gerent? Nou ja... Ze zou vandaag wel even wat vroeger naar bed gaan.

Niet veel later werd ze toch lichtjes wakker door wat dof gepraat. Tatiana wilde haar ogen open doen, maar ze zaten een soort van vast geplakt. Ze probeerde dus maar ook nog om ze open te doen, het was eigenlijks best comfortabel.  

Tatiana herkende uiteraard de stem van Tobias, maar om de stem van de andere jongen te identificeren moest ze toch wel even goed na denken. Na een paar seconden herkende ze de jongen als Rick... Rick Varnon... De grappenmaker van Socophon. Het kon ook niet anders... Hij zou wel weer een bron moeten hebben voor zijn volgende grap of roddel of zo. Dus besloot Tatiana toch maar aan hem te laten weten dat ze weer wakker was. Ze opende haar ogen en keek met blauwe ogen naar Rick. 'Hoi Rick...'
I'm the beast and you're the beauty.

Tatiana kwam net de leerlingenkamer binnen lopen toen ze al snel het gerucht hoorde over een vreemdeling in de kamer. Niemand scheen te weten waar hij vandaan kwam en wat hij hier deed. Braaf wilde ze dus polshoogte gaan nemen, tot ze met een glimlachje opmerkte dat Rick haar voor was. Subtiel joeg ze jongeheer Varen, van het werkwoord en niet de plant, uit een stoel weg en ging daar zelf zitten, tegenover de twee, schijnbaar verdiept in een boek. Het was geen ongewoon beeld, maar wel perfect als je op de hoogte wilde blijven en snel wilde ingrijpen als het nodig was. Daarbij, als het niet nodig was had ze tenminste al wat kunnen leren voor de eindexamens over twee weken.

Juist, Tobias dus. Rick knikte eens ernstig en nam de jongen voor hem rustig op, terwijl hij over een passende reactie nadacht. Of deed alsof. Uiteindelijk knikte hij, sprak waardig: 'Mijn naam is Rick Varnon,'  met een lichte nadruk op de achternaam, omdat hij er wel een had, 'en ik ben derdejaars.' Op dat moment deed Tatiana haar ogen open en begroette hem, terwijl Tatiana (altijd leuk, die overeenkomstige namen, daar moest hij eens misbruik van maken) de leerlingenkamer betrad en zo dichtbij ging zitten dat hij acuut besloot geen al te erge nonsens te vertellen. Het was zo vervelend om door de primus gecorrigeerd te worden.

'Hoi,' groette hij Tatiana terug, knipoogde naar haar en keek toen weer naar de jongeman die als haar kussen gediend had. 'En wat, vroeg ik me af, doe je precies in onze leerlingenkamer?'  Nee, het klonk niet echt meer streng en waardig (daar was hij niet zo goed in), eerder nonchalant, alsof het niet uitmaakte.
Natuurlijk maakte het wel uit. Afhankelijk van het antwoord zouden ze hem welkom moeten heten op Socophon, de leerlingenkamer uitzetten of aan Tatiana's genade overlaten. De primus welteverstaan, niet de eerstejaars.
Een grap moet kunnen, toch?

Rick Varnon, met achternaam. Tobias had ook wel zijn achternaam willen vertellen. Heus. Maar ja het was gewoon leuk om die roddels nog te laten varen. Hij vriendje van Tatiana, zijn zusje niet de primus.
In de tussen tijd was zijn zusje wakker geworden en werd zijn schouder ontlast van een zwaarte.

De knipoog van Rick was hem niet ontgaan. Was hij zijn zusje aan het versieren? Gelukkig voor Rick was hij niet echt het vriendje van zijn zusje. Wie weet wat er dan gebeurt was. Wel zou hij nu beter op Rick letten. Op je zusje letten was gewoon een broertaak.
'Ik kom volgend school jaar bij socophon studeren.' Hij had wel in de schoolregels gelezen dat hij hier niet mocht zijn, in de leerlingenkamer. Maar ja zijn zusje had hem hier heen geleid en in de  kortste keren was ze in slaap gevallen. Dus was hij maar gebleven.

'Aha!' zei Rick op triomfantelijke toon, alsof hij een belangwekkende ontdekking had gedaan. Als de knul volgend jaar eerstejaars was, was hij nu dus nog geen Socophonner en strikt genomen mocht hij hier dan niet aanwezig zijn. Rick wist daar alles van, want hij had al heel wat keren de schoolregels overgeschreven. Nu was Rick niet de persoon om moeilijk over zoiets te doen, maar mocht de jongen vervelend blijken te zijn (en het tegendeel was nog niet bewezen), dan kon hij hem altijd nog op die regel wijzen. Of er Tatiana - de primus - eraan herinneren.

Rick besloot Tatiana maar eens in de ondervraging te betrekken. Tenslotte wisten ze nog steeds niet wat het verband tussen Tobias en Tatiana precies was en als het inderdaad haar vriendje was, dan moest iemand hen vertellen dat het niet gepast was om in het openbaar (ook in het niet-openbaar overigens) zo innig te doen. Als het niet haar vriendje was, moest iemand hen dat zeker vertellen.
Uiteraard was het vermoeden dat er misschien een familierelatie tussen de twee bestond, wel in Rick opgekomen, maar aangezien zulk soort verklaringen gewoon saai waren, had hij er gepast weinig aandacht aan besteed.

Hij glimlachte eens naar Tatiana (hij had heus wel gezien dat de jongen had gezien dat hij naar Tatiana had geknipoogd) en vroeg: 'Wat is hij precies van je?' waarbij het 'hij' vergezeld werd van een hoofdknik naar Tobias.
Een grap moet kunnen, toch?

'Rustig aan Rick... Ik gaf hem alleen maar een rondleiding... Ik wou verder gaan na wat uitgerust te hebben, maar toen viel ik in slaap. Het is nergens voor nodig om zo te flippen...' Ze negeerde zijn knipoog volledig, op een paar kleine blosjes na die net zo snel weer verdwenen als dat ze gekomen waren.

Tatiana keek even naar Tobias en herkende die blik, hij was van plan om een grapje uit te halen. Dus glimlachte ze op een manier als dat een verliefd weerwolfje dat deed. 'Tobias is mijn vriendje... Heb ik jullie dat nooit verteld? Het spijt me dan dat jullie het niet wisten.' Ze haalde haar schouders op en grijnsde. Pech gehad Rick...
I'm the beast and you're the beauty.
« Laatst bewerkt op: 8 jaar geleden door Tatiana Lundraw »

Tatiana begon zich er nu nadrukkelijker mee te bemoeien en gebruikte grote woorden als 'rustig aan' en 'niet flippen'. Rick keek zogenaamd beledigd, hij was toch de rust zelve? Daarna glimlachte de eerstejaars aanstellerig en verkondigde dat de Tobias haar vriendje was.

Meteen begon het in de leerlingenkamer te zoemen, op een wat pesterige toon, maar wel zachtjes: 'Tatiana heeft een vriendje! Tatiana heeft een vriendje!' Tja, alle aanwezigen waren van een leeftijd dat zoiets interessant en aanleiding tot geplaag was.
Rick boog zich wat voorover, zette zijn ellebogen op zijn knieën en liet zijn kin op zijn handen steunen. 'Dus hij is je vriendje! Wat lief!' Hij glimlachte en keek van Tatiana naar Tobias en weer terug. 'Maar weet je dan niet dat je pas zo knus mag doen als je officieel verloofd bent?' Zo was het in ieder geval bij fauns en ook bij een heel aantal andere rassen, zoveel had hij wel opgevangen in de gesprekken de afgelopen drie jaar. Maar misschien lag het bij weerwolven anders, hij wist niet zoveel van hun relatiegebruiken...

Wacht eens! Rick ging overeind zitten toen een gedachte hem trof. Een gedachte die direct, onmiddellijk, op dit moment uitgesproken moest worden. 'Weerwolven mogen helemaal niet met weerwolven trouwen.' Een weerwolf had hem dat zelf verteld en daarom moesten alle weerwolven dat wel weten. Zie je wel dat ze hem voor de gek hadden gehouden?
Of... Ze zouden dat zelf toch wel weten? De gedachte begon zich aan hem op te dringen dat het tweetal het misschien niet wist en dat hij nu een prille relatie vernietigd had. Hij ook altijd met zijn praatjes...
Een grap moet kunnen, toch?

Geweldig zijn weerwolf zusje ging mee in zijn plan. Toen Tatiana lief naar hem lachte, lachte hij vriendelijk terug.
En de Socophon leerlingenkamer nam de leugen snel serieus. Zo kon hij vaststellen dat de grap de goede kant op ging. ´We weten dat we niet zo knus mogen zijn maar we hebben elkaar al bijna twee jaar niet gezien.´ Officieel was het een jaar niet dan een dag wel gezien en toen weer een jaar niet. Maar dat kwam eigenlijk op het zelfde uit. Twee jaar.

Natuurlijk wist Tobias dat weerwolven niet met weerwolven mochten trouwen. Hij dacht heel kort over na, hij zou zijn grap toch doorzetten. ´Meen je dat nou?' Verbaasd keek hij Rick aan. Toen keek hij Tatiana aan en pakte haar handen vast. 'Dan denk ik dat ik je moet verlaten Tati, tot mijn grote spijt mogen we niet trouwen.' Er verscheen een grijs op zijn gezicht, dat alleen zichtbaar was voor zijn zusje. Zou ze er in meegaan?

Door Rick werden er allemaal dingen aan haar hoofd geslingerd, maar met alle dingen was Tobias haar al voor. Op een of ander manier vond ze dat prettig. Met alle dingen knikte instemmend naar Rick toe. De laatste opmerking van Rick viel hun grapje echt compleet in het water. Tatiana keek even benauwd naar Tobias maar die ging gewoon stug door.

Tatiana keek even paniekerig om haar heen toen Tobias zei dat ze niet konden trouwen. Toen kreeg ze een idee. Lang leve mijn oude vriendinnen! Kithy! Zij deed nep huilen constand om Tatiana voor één of ander ding om te kopen. Nu ze aan haar dacht miste ze Kithy wel, maar dat was nu niet van belang. 'Dus je bedoeld, dat we niet kunnen trouwen? Moet je me echt verlaten?' Dode puppy... Dode puppy... Denk aan een dode puppy... En ja hoor, na een paar seconden waren daar de nep tranen. Ze vloog Tobias om zijn nek. 'Blijf hier... Alsjeblieft... Ik smeek je...' De nep tranen stroomden over haar wangen. Als we hier klaar zijn mag je hopen dat ik milt voor je ben...
I'm the beast and you're the beauty.

Een poos hoorde Tatiana het hele gedoe aan en liet ze het er maar bij, tot er dramatiek begon. Opgegroeid in een adellijk gezin, vaak genoeg aan het hof geweest, was ze er aardig goed in om maskers door te prikken, zo ook bij dit meisje. 'Tatiana, ik stel voor dat je deze jongen de uitgang van onze leerlingenkamer laat zien. Naar mijn weten is hij geen Socophonner en heeft hij dus ook niets te zoeken hier. Daarbij heeft Rick volledig gelijk. Dit gedrag kan écht niet buiten een huwelijk.'

Misschien was ze streng, maar het was voor haar bestwil, daarbij, met al die ophef hier kon niemand hier meer studeren, wat tot ergernissen van wat voornamelijk vierde- en zesdejaars had geleid, merkte ze op. Examens waren niet ver weg en voor de vierdejaars was het van belang dat ze hun vakken goed afsloten wilden ze die meenemen naar het volgende jaar en de zesdejaars wilden nu eenmaal een diploma halen. Het was absoluut niet dat ze Tatiana of haar vriendje niet mocht of iets dergelijks, ze mocht het meisje zelfs wel, maar zij was nu eenmaal verantwoordelijk voor de rust hier.

Nep tranen? Zijn zusje deed echt haar best om mee te spelen met het spel. Hij was trots op zijn zusje.
Net toen Tobias het nog dramatischer wilde maken, werd de grap verstoord door een luchtelfje. Hij maakte zich los uit de omhelzing.
Tobias draaide zich om en keek even naar het luchtelfje. Ze sprak zijn zusje aan terwijl hij er mee begonnen was. Nu moest hij de grap stop zetten. Als hij hier wilde blijven. Eigenlijk was hij ook benieuwd hoe zijn zusje dit zou oplossen. En daarbij de luchtelf had haar aangesproken. Dus rustig bleef de weerwolf wachten op wat zijn zusje zou gaan doen.

Oeps. Dat had hij weer. Waarom kon hij zijn grote mond dan ook niet houden? Nu had hij Tatiana aan het huilen gemaakt! En huilende meisjes, daar kon hij niet tegen. Op de een of andere manier verdreven die tranen alle briljante ideeen uit zijn hoofd en wist hij ook niet meer hoe hij zich fatsoenlijk uit deze situatie kon redden.
En tegelijk klopte er iets niet.

Dat vond Tatiana, de primus, ook, want die begon zich er nadrukkelijk mee te bemoeien. Dat was voor het eerst dat de primus hem uit een lastige situatie redde. Moest hij haar nog dankbaar zijn ook. Het tweetal kreeg een preek over omhelzingen (ze redde hem niet alleen, maar was het ook nog met hem eens!) en Tobias werd weggestuurd.

En toen viel de paluti. Niet de echte natuurlijk, maar de spreekwoordelijke. 'Twee jaar niet gezien?' mompelde Rick, 'maar dan zouden jullie hartstikke jong* geweest zijn.' Hij schudde zijn hoofd en grinnikte. Half waarderend keek hij naar Tobias en Tatiana. Dat kon nog wat worden met die twee.


Spoiler: click to toggle
Een grap moet kunnen, toch?

Tati grijnsde toen haar primus zich ermee begon te bemoeien. Maar ze wachtte eerst nog rustig af. Nadat Rick was uitgepraten schoot Tatiana in de lach en moest haar handen op haar knieën leggen om niet om te vallen. Half lachend begon ze het hele verhaal uit te leggen. 'Jullie zijn er mooi ingetuit! Ik zal het even uitleggen... Tobias hier, is niet mijn vriendje maar mijn broer. Ik huilde zonet nep.' Ze stak haar hand in de lucht en gaf Tobias een high-five*. Direct daarna pakte ze Tobias zijn hand vast en rende naar de uitgang. Met een 'We zullen jullie niet meer tot last zijn!' rende de leerlingenkamer uit.

'Zullen we nu alvast maar naar de grote zaal gaan? Ik rommel...' De tijd vloog voorbij als je de hele leerlingenkamer in de maling nam.

* Niet dat dat woord bestaat in deze tijd, maar ik wist niet anders.
I'm the beast and you're the beauty.

Rick had gelijk, als Tati en hij echt zouden trouwen waren ze wel erg jong.
Zijn zusje schoot in de lach waardoor er bij hemzelf een grijns kwam. Ze waren er echt ingetrapt. Bredere grijns.
Nadat hij zijn zus een high-five had gegeven, rende ze samen de leerlingenkamer uit.

Eten, grote zaal. Hij mocht nog niet in de grote zaal eten. Wat hij een stomme regel vond. 'Graag zou ik in de grote zaal willen eten. Maar van de baas vampier mag ik dat niet. Maar als jij een idee heb hoe ik wel in de eetzaal kan komen? Wil ik graag mee.'Glimlach. Hij zag het niet echt zitten om in zijn eentje in zijn gastenverblijf te zitten eten.