Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

kookles  (4541 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 8 jaar geleden »
Al het kookgerei dat ze in huis hadden lag uitgespreid op tafel. Het was niet veel; twee pannen, twee houten pollepels, een ketel en wat ingredienten voor een normale avondmaaltijd. Ze zou hem eerst eens uitleggen hoe je thee moest zetten, dat zou een mooi begin zijn. Daarna ging ze hem uitleggen hoe je aardappels en groenten kookte. Het was allemaal niet heel moeilijk, dus ze ging er vanuit dat ze binnen een uurtje wel klaar waren. Ze liep naar de huiskamer om te kijken of het vuur nog branden. Ze had geen idee hoe laat Rodolf thuis zou komen, dus nestelde ze zichzelf nog even op een stoel met een studieboek.

« [Reactie #1] : 8 jaar geleden »
Eindelijk, hij kon naar huis. Even geen school. Vrolijk liep hij naar huisje nummer 4 toe, en deed de deur open waarna hij binnen stapte en de deur weer sloot. Daarna hing hij ook nog netjes zijn mantel op. Er was wat anders toen hij het woonvertrek binnen stapte. Er was geen heerlijke geur van eten en Bwalda zat iets te lezen. 'We gaan zo toch eten?' Vroeg hij voorzichtig aan Bwalda. Toen wierp Rodolf even een blik in de keuken. Er lag wat keuken gerei en ingrediënten op tafel. En nog kon Rodolf de connectie niet leggen dat hij straks zijn eerste kookles zou krijgen. Dus bleef hij op Bwalda's antwoord wachten.

« [Reactie #2] : 8 jaar geleden »
Ze stond op toen Rodolf binnen kwam. 'Ja, we gaan zo eten! En jij gaat koken! je bent toch niet vergeten waar we het gisteravond over hadden?' Tijdens het eten hadden ze niet veel gepraat, waardoor ze mooi kon nadenken hoe ze het ging aanpakken. Het leek misschien wat wreed, gelijk de eerste dag van de week, maar de rest van de week had ze geen tijd, dus het moest wel vandaag.

Ze liep glimlachend naar de keuken. 'We gaan eerst thee zetten!' Ze pakte de ketel en vulde hem met water. 'Oké, probeer nu de ketel aan het haakje te hangen zónder hem te laten vallen'. Ze hield de ketel voor Rodolf zijn hoofd. Hij zou hem snel aan moeten pakken, dat ding was zwaarder dan ze dacht.

« [Reactie #3] : 8 jaar geleden »
Mooi ze gingen zo eten. En hij ging koken? Dat was waar ook hij zou kookles krijgen. 'Oja.' Er verscheen een blozend glimlachje.

Rodolf volgde Bwalda naar de keuken en prenten goed in wat ze deed. Een ketel aan een haakje hangen was toch niet moeilijk? Ook al ging het de vorige keer verkeerd. Rodolf pakte de ketel aan en liep naar de haard toe. Ging op zijn knieën zitten en zocht het haakje. Mmh maar waar zat dat haakje.. Voor zijn neus vond hij eindelijk de haak en hing de ketel er aan. Stond op een deed een stap opzij. Nu kon Bwalda zien dat hij de ketel goed had opgehangen.

« [Reactie #4] : 8 jaar geleden »
De ketel begon gevaarlijk te zwieren en Bwalda pakte hem snel weer vast. 'Nee, sorry, maar hij moet ook aan die andere haak'. Ze pakte een haak die gehaakt zat achter een uitstekende steen en hing die aan de andere kant van de ketel. 'Zo, nou blijft hij goed hangen. Heb je het gezien?'

Het zou wel even duren voordat het water warm was, dus liep ze maar weer naar de keuken. Ze zouden vandaag boontjes en gekookte aardappelen eten. Ze had nog geen aardappels geschild, dat konden ze dus mooi doen tijdens het thee drinken. Ze pakte drie aardappels en twee schilmesjes en liep naar de huiskamer. 'Weet je al hoe je aardappels schilt?'

« [Reactie #5] : 8 jaar geleden »
Hij hing toch aan een haak. Maar van Bwalda moest hij aan een andere haak. Hij zag nu ook wel dat de ketel zo beter boven het vuur hing. 'Ik heb het gezien.'
Terwijl Bwalda naar de keuken ging bekeek Rodolf nog eens goed hoe de ketel hing.

Bwalda kwam terug uit de keuken met 3 aardappels en 2 mesjes. Rodolf knikte bij Bwalda haar vraag en pakte het mesje en aardappel aan. Een ketel ophangen kon hij dan wel niet maar aardappels schillen moest hij toch wel kunnen? Maar natuurlijk had Rodolf het fout.
Hij zetten het mesje tegen de aardappel aan en sneed er een dikke plak aardappel af. Dat ging makkelijk. Nu begon hij het sneller te doen, en maakte daar bij een snee in zijn duim. 'Aah!' Hij liet aardappel en mesje vallen en greep naar zijn duim. Hij keek naar Bwalda en zag haar bezorgt kijken.* 'Het gaat wel.' Zei hij stoer tegen Bwalda. Maar in het echt had hij hevige pijn.

*denk ik?

Edit Gustaf
« Laatst bewerkt op: 8 jaar geleden door Gustaf M. Vladistov »

« [Reactie #6] : 8 jaar geleden »
'Rodolf! waarom zeg je dan niet dat je het helemaal niet kan?' De snee in zijn duim bloedde hevig en de aardappel lag gehalveerd op de grond. Ze snelde naar de keuken en kwam terug met een doek. Ze doopte de doek even in de waterketel en depte daarmee voorzichtig de wond. Daarna bond ze de doek strak genoeg, maar niet afknellend, om de wond heen. Hopelijk zou de doek het bloedden stoppen. Ze keek nog even naar Rodolf, die zich duidelijk stoerder voordeed dan hij was. Jongens waren soms echt hopeloos.

Ze pakte haar aardappel en ging, in stilte, verder met schillen. Ze pakte, nadat ze klaar was met schillen, de derde aardappel en haalde daar de overige schil er ook was. De aardappel was natuurlijk veel te sik geschild, waardoor er nu nog maar een klein stukje aardappel over was. Die zou Rodolf vanavond krijgen, dacht ze gemeen. Ze stond weer op en liep naar de keuken. Rodolf zou met die vinger niet meer kunnen koken, dus pakte ze snel alle ingrediënten en zette ze op het vuur.

« [Reactie #7] : 8 jaar geleden »
Waarom moest hij nou zo nodig zeggen dat hij het wel kon. Hij kon gewoon niks, wat er met koken te maken had.
Rodolf liet zijn duim los, zodat Bwalda hem kon schoonmaken. En zo stoer dat hij was gaf hij natuurlijk geen krimp.

Hij voelde zich waardeloos, tijdens het kijken naar Bwalda die de aardappel verder schilde. Nu bleek ook nog dat ze verder alleen wilde koken. Rodolf stond op en zou op tenminste excuses moeten maken bij haar. 'Bwalda, sorry dat ik zo iets doms deed. Ik had gewoon moeten zeggen dat ik het nog nooit gedaan had. Maar ik wilde gewoon laten zien dat ik wat kon. Alleen ging dat niet zo volgens plan.' Hij glimlachte even beschamend. Waarom moest hij nou laten zien dat hij alles zelf wel kon. 'En ik zou graag willen helpen met koken. En als ik iets niet kan dan zeg ik het.'

« [Reactie #8] : 8 jaar geleden »
'Je hoeft je echt niet te verontschuldigen! Ik wil je alleen iets leren, maar als jij zegt dat je het al kan terwijl het niet zo is heeft het geen zin'. Ze was wel een beetje teleurgesteld in Rodolf, ze had hem hoger ingeschat.

'En je hoeft je echt niet stoerder voor te doen dan je bent, jij bent weer in andere dingen goed'. Ze moest even diep nadenken waarin hij wel goed was. 'Zo kan jij magie gebruiken en Duits spreken. Twee dingen die handig zijn op een reis naar Treseburg'.

Ze had het eten al op het vuur staan, dus echt helpen kon Rodolf al niet meer. 'Ik heb net alleen het laatste deel van het koken gedaan, dat is niet zo moeilijk. Gewoon een kwestie van het eten in een pan met water doen en op het vuur zetten'. Ze keek verontschuldigend naar Rodolf. 'Zullen we de tafel dan maar gaan dekken?'

« [Reactie #9] : 8 jaar geleden »
Stoerder voordoen dan hij al was lukte hem ook al niet. Bwalda had hem door. Ze had gelijk dat hij goed was in magie en Duits. Maar ja hij woonde dan ook in Mircam waar Duits gesproken werd. En hij had privé les gekregen in magie.

Verder helpen koken kon hij al niet meer. Bwalda vertelde dat ze bezig was met de laatste fase van koken.
Dus konden ze samen de tafel gaan dekken. Zonder antwoord te geven pakte Rodolf de borden en het bestek. En dekte wonderbaarlijk zonder kapotte borden de tafel voor vier.* Rodolf nam plaats aan tafel, en dacht na.
'Misschien ligt het niet aan het gebrek aan kookvaardigheid, dat ik het niet kan. Maar aan iets anders.' Durfde Rodolf het wel te zeggen? Want hoe zou Bwalda reageren?



*Neem aan dat dit topic na Natal's aankomst is?
« Laatst bewerkt op: 8 jaar geleden door Rodolf Melicroth »

« [Reactie #10] : 8 jaar geleden »
In stilte dekte ze de tafel. Heel opeens zei Rodolf wat. Ze keek verschrikt op. Hier was ze al bang voor. Ze had er al aan gedacht om het Danyl te laten doen, maar ze was te verlegen om het te vragen.

'Ik snap het, ik heb het ook nog nooit eerder gedaan. Ik zal vragen of Danyl je les wil geven'. Ze wist dat het misschien tijd koste om te leren lesgeven, maar zo te horen was ze er echt heel slecht in. Ze vond het enorm jammer, ze had er zelfs aan gedacht om ooit lerares te worden. Ondertussen stonden de tranen haar in de ogen. Ze had de laatste tijd vaker van dat soort stemmingswisselingen. Het ene moment was ze vrolijk, en het nadere moment wou ze alles kapot gooien en in tranen uitbarsten. Ze zette de pan op tafel en liep richting de deur. 'Ik ga wel even kijken waar Danyl en Natal blijven'. In de hal barste ze in tranen uit.
« Laatst bewerkt op: 8 jaar geleden door Bwalda Breem »

« [Reactie #11] : 8 jaar geleden »
Huh? Bwalda had prima les gegeven. Dacht Rodolf. Met zijn vorige woorden bedoelde hij iets heel anders.
Even later hoorde hij Bwalda huilen. Nee! Hij had een meisje aan het huilen gekregen. Lekker Rodolf. Dacht hij over zichzelf. De landelf zuchtte even en liep toen naar de hal. 'Bwalda, ik had het helemaal niet over je les geven maar over... Nou ja iets anders maar niet over je les methode, ik vind juist dat je het prima kan.' Hij zocht de blik van Bwalda op. 'Sorry als ik je per ongeluk beledigt hebt. Het was niet mijn bedoeling..' En stop nu alsjeblieft met huilen, dacht hij er nog achterna. Stel dat Natel of Danyl opeens binnen kwamen lopen. En hun zo zagen. Hij legde zijn hand op haar schouder. 'Kom je weer mee naar de keuken?'

« [Reactie #12] : 8 jaar geleden »
Hij had haar gehoord en kwam haar nu achterna. Ze droogde de tranen in haar ogen en schudde zijn hand van haar schouder. 'Waar had je het dan over?' Ze begreep niet wat Rodolf bedoelde. Nee, ze ging absoluut niet terug naar de keuken. Ze had al helemaal geen trek meer.

Aangezien Rodolf het onderwerp waar hij het zogenaamd wel over had vermijdde liep ze weg. 'Laat me maar even, oké?' Ze liep haar kamer in en sloeg de deur achter haar dicht. Ze had het gehad hier. Sinds haar aankomst was ze er nog niks beter op geworden. Ze was misschien veilig, maar het was heel anders dan waar ze gedroomd van had als klein meisje. Ze had niks bereikt, geen man, geen kinderen, geen vriendinnen en geen eigen thuis. Nee, ze zat hier opgescheept op een school om een beetje te koken voor huisgenoten, elfen notabene!. Ze had nooit gedroomd over een toekomst als een zelfstandige, intelligente vrouw, en al helemaal niet als een studerende weerwolf.

« [Reactie #13] : 8 jaar geleden »
Rodolf kon nu niet zegen wat hij bedoelde. Niet nu hij het zo verpest had. Rodolf bleef in de hal staan tot hij de klap van een deur hoorde. Rodolf had haar het liefst achterna gegaan maar wist dat het niet in dank zou worden afgenomen.

Hij liep even naar de keuken om te kijken hoe het eten er bij stond. Hij vertrouwde zich zelf niet, dus spreukte het vuur uit. Zelf had hij al geen trek meer. En als Danyl en Natal nog trek hadden, konden ze het zo weer aan zetten.
De landelf liet zich op de bank ploffen en keek naar het haardvuur dat branden. Natal en Danyl zouden zo toch wel terug komen? De colleges waren namelijk al afgelopen voor vandaag.
Langzaam ging de landelf liggen en viel het in slaap.

« [Reactie #14] : 8 jaar geleden »
Van alles wat er gebeurt was, had Natal geen idee. Ze was helemaal verdiept in haar studieboek, doodsaai, maar toch niet saai genoeg om het even opzij te leggen. Vreemd maar die combinatie bestaat toch echt. Het ging tergend langzaam, maar als ze zag hoeveel ze in totaal had gelezen, was het ook weer meer dan verwacht. Zo ging ze langzaam door het boek heen. Niet interessant, zoals eerder vermeld, maar ook niet saai genoeg om het opzij te leggen. Buiten dat om, was het een studieboek, dus die moest ze wel lezen.
Ze was bijna bij een nieuw hoofdstuk, nog ongeveer een pagina, toen ze door een harde klap, vermoedelijk van een deur, uit haar boek opschrok. Even luisterde ze of ze nog meer hoorde, maar het klonk niet alsof het huis afbrandde of op het punt stond om in te storten, dus las ze eerst even het hoofdstuk uit. Daarna stond ze op, en liep haar kamer op. Geen deur zag er bijzonder dichtgeslagen uit, ze zagen er gewoon allemaal even dicht uit. Dus liep ze naar de algemene kamer, waar een zekere Rodolf lag te slapen. Omdat ze hem niet wou wakker maken, en omdat ze zonder er bij na te denken haar boek had meegenomen, ging ze in een stoel verder lezen in haar boek. Hij moest toch vanzelf uitgelezen worden, nietwaar?
Dat er mogelijk nog eten was dat klaargemaakt moest worden, of dat er eten klaarstond, kwam niet bij haar op. Ze was nooit rijk geweest, en daarom merkte ze het niet op als ze een keer een maaltijd miste.

« [Reactie #15] : 8 jaar geleden »
Bwalda lag languit op haar bed. Het was niet de oplossing voor haar ruzie en stemmingswisselingen, maar ze voelde zich er beter door. Ze was gestopt met huilen omdat ze simpelweg geen tranen meer had. Niet dat het er beter op geworden was, ze voelde zich nu namelijk woedend. Op Rodolf, dat hij haar zo beledigde en het natabene nog ontkende ook. Ze was ook boos op zichzelf, dat ze zo raar reageerde en niet eens normaal met kritiek om kon gaan. Ze lag nog even op bed na te denken en stond toen op. Ze had even geen zin meer om na te denken over alles, dus pakte ze maar een studieboek. Misschien zou de droge, saaie en onbegrijpelijke lesstof haar even afleiden.

« [Reactie #16] : 8 jaar geleden »
De jonge Danyl had lang in de bibliotheek rond gehangen. Hij was bezig met een boek lezen en werd moe van alles dus viel hij in de bibliotheek in een rustige slaap. Ongeveer twee uur later werd hij wakker geschud door een ander student die toevallig langs kwam. Met het schaamrood op zijn wangen verliet hij de bibliotheek en ging terug naar zijn studenten huisje.

Met een zucht opende hij de deur van zijn huisje en zag dat Rodolf lag te slapen op de bank en Natal rustig zat te lezen in een stoel. Zijn vriend zag er uitgeput en vermoeid uit en had een of andere doek om zijn vinger. Bwalda zou vast wel in de keuken zijn dus vloog hij rustig daarheen, uiteraard na Natal zachtjes maar vriendelijk begroet te hebben.

Eenmaal in de keuken trof hij Bwalda niet aan. Hoewel er wel eten op had gestaan. Niet vele later hoorde hij zijn maag rammelen en spreukte dus vervolgens maar weer het vuur aan en hij stond weer te koken. Het was eigenlijks zo simpel dat elke simpele ziel het zou kunnen doen. Het was gewoon een kwestie van opwarmen. 'Wil je ook wat eten Natal?' Vroeg hij op een beetje gedempte toon. Hij pakte alvast twee borden en ging toen weer verder met het eten.

« [Reactie #17] : 8 jaar geleden »
Rodolf had een droomloze slaap gehad. Wel sliep hij erg onrustig. Toen de eerste deur open ging werd hij half wakker. Zijn gedachten waren de baas over hem, vandaar ook dat hij zijn ogen niet opende, zodat het net leek of hij sliep. Hij dacht over Bwalda na, hij had haar flink beledigt. Wat natuurlijk niet de bedoeling was geweest.
Hij probeerde de gedachten weg te drukken. En dat lukte, niet door hem zelf maar door de voordeur die open werd gedaan. Hij luisterde nog even tot Danyl in de keuken was en ging toen op de bank zitten. Rekte zich uit en zag tot zijn verbazing dat Natel in de stoel zat. Hij had haar helemaal niet horen binnen komen. Hij glimlachte even verlegen. Waarschijnlijk was Rodolf ook zijn stem verloren, want praten deed hij ook niet.

« [Reactie #18] : 8 jaar geleden »
Natal hoorde Danyl binnenkomen, dus schrok ze niet toen hij haar groette, en groette even vriendelijk terug. Ook net zo zacht, ze kon het niet maken Rodolf wakker te maken door te hard te gaan praten. Of ze nou te hard had gepraat, of niet, Rodolf werd of net wakker, of was het al, maar hij ging overeind zitten. Natal glimlachte terug. "Hoi" Blijkbaar had hij niet gemerkt dat ze binnen was gekomen. Ze hoorde wat gestommel in de keuken, was even verbaast, en herinnerde toen dat de meeste myrofas ook avondeten hadden. Ze stond net op om Danyl even te helpen, toen hij weer naar de kamer kwam. Of ze ook wat eten wou, nou eigenlijk had ze niet bijzonder veel trek, ze was het namelijk niet gewent, maar goed, ze knikte terwijl ze zei dat ze ook wel wat wou. Vragend keek ze naar Rodolf.

« [Reactie #19] : 8 jaar geleden »
'Hoi.' Antwoorden Rodolf terug. Danyl en Natal deden of er niks gebeurt was tussen Bwalda en hem zelf. Maar ja ze wisten er ook niks van, dus hij kon het ze niet kwalijk nemen.

Rodolf knikte ja op Natal haar vragende blik. Hij zou wel wat eten. Voor de sier. Niet omdat hij honger had. Of Bwalda trek had wist hij niet, hij zou ook niet de gene zijn die het aan haar zou vragen. Bwalda zou hem vast niet willen zien. Dacht hij.

Als bevestiging dat hij wilde eten, stond hij op en liep naar de gedekte tafel. Groette Danyl even en nam plaats.
Hij keek maar weer eens naar zijn duim die ingepakt zat. Het was zijn straf voor zijn stomme daden.

« [Reactie #20] : 8 jaar geleden »
Bwalda schrok op van de lesstof toen ze de deur dicht hoorde vallen. Ze hoorde iemand door het huisje lopen en vlak daarna gefluister. Ze hoorde een meisjesstem en een zwaardere jongensstem. Waarom fluisterde ze? Ze vond het te onbelangrijk om lang over na te denken en ging verder met lezen. Ze had er even geen behoefte aan om iemand te zien.

Niet veel later rook ze etenslucht. Ze hoorde haar maag knorren en had de neiging om naar de keuken te rennen. Ze hoorde uit de huiskamer ook de stem van Natal en Rodolf komen, dit keer luider. Haar honger was meteen over en haar ogen vulde zich weer met tranen. Ze wist niet eens waarom ze zo verdrietig was. Ze richtte haar aandacht weer op het boek. Wat een ongelooflijk saai vak was Mythische Wiskunde toch. Ze keek chagrijnig voor zich uit. Ze wou naar huis, ze wou weg van deze school.
« Laatst bewerkt op: 8 jaar geleden door Bwalda Breem »

« [Reactie #21] : 8 jaar geleden »
Danyl roerde rustig verder in de pan en zag ook dat Rodolf binnen kwam lopen. 'Hoi Rodolf, sorry als ik je wakker gemaakt heb.' Zei Danyl op een fatsoenlijke toon. Snel pakte hij er nog een bord bij en ging weer verder met het eten.

Even later was het eten zo langsamer hand wel klaar en dus pakte hij het bord van Natal en schepte het op met aardappelen en boontjes. Hij zette het voor Natal's neus neer en pak vervolgens het bord van Rodolf. Ook daarin kwamen wat aardappelen en boontjes. Als allerlaatste pakte hij zijn eigen bord en schepte ook dat op.

Het viel hem op dat Bwalda nog steeds niet terug gekomen was, dus besloot hij met zijn eigen bord naar de kamer van Bwalda te gaan om te kijken of ze daar was. Als ze graag wilde eten op haar kamer dat gaf hij zijn bord wel aan haar. Rustig vloog hij naar haar kamer en klopte met een zachte ritme op haar deur. 'Bwalda? Ben je daar? Ik heb eten voor je...' Klonk de zachte stem van de luchtelf. 'Kan ik binnen komen?' Vroeg hij toen er geen antwoord kwam.

« [Reactie #22] : 8 jaar geleden »
'Maakt niet uit Danyl, het is ook niet normaal dat iemand op de bank slaap, dan op zijn bed.'
Rodolf keek weer naar zijn ingepakte duim. Wat prikte het toch! Heel voorzichtig schoof hij de doek iets omhoog, en zag hij een gedeelte van de snee. Gelukkig was het bloeden al gestopt, en zag de snee er gezond uit. De neiging om het niet aan te raken kon hij niet onderdrukken. Snel voelde hij even aan de snee. Daarop volgde snel een steek door zijn vinger. Hij kon nog gauw een pijn kreet onderdrukken. Hij hoorde Natal aankomen, en Danyl met de borden.*
Snel schoof Rodolf de doek weer over de snee, wat ook niet pijnloos was.

Rodolf knikte als bedankje voor zijn bord met eten. Danyl ging naar de kamer van Bwalda en Rodolf probeerde te volgen wat Danyl zei.


*Denk dat Natal wel komt als het eten klaar is?
« Laatst bewerkt op: 8 jaar geleden door Rodolf Melicroth »

« [Reactie #23] : 8 jaar geleden »
Bwalda hoorde de zachte kloppen op de deur. Zonder erbij na te denken opende ze de deur om Danyl binnen te laten. 'Kom maar binnen hoor' Ze hield de deur voor hem open. Ze had niet door dat haar ogen rood waren van het huilen en wrijven en haar haar door de war zat. Ze pakte het bord dat Danyl haar voorhield aan en zette het, nadat ze haar boeken aan de kant had geschoven, op haar bureau.

'Wil jij niets eten?' Ze ging op haar bed zitten en keek naar haar handen. Ze voelde zich niet helemaal op haar gemak zo. Ze pakte het bord van haar bureau en nam voorzichtig een hapje. Het was gloeiend heet! Snel zette ze het bord weer neer en nam een slok water uit de beker die ook op haar bureau stond.

« [Reactie #24] : 8 jaar geleden »
De jonge werd het te heet onder de handen, dus voegde hij een vleugje magie toe en viola... Het bord zweefde... Bwalda deed gelukkig open en Danyl keek haar verschikt aan. Ze zag er verschrikkelijk uit en ze had gehuild. Eerst zei hij maar even niets en overhandigde haar het eten wat in de lucht zweef. Ze at er wat van en nam een slok drinken.

Hij vloog naar haar bed en ging er op zitten. 'Doe ik zo wel.' Zei hij op een wat afwezige toon. 'Kom... Ga even zitten.' Zei hij terwijl hij op het dekbed klopte. 'Wat is er? Is er iets gebeurd? Heb je heimwee?' Vroeg hij op een zachte toon.