Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Lieve sire...  (823 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 8 jaar geleden »
Natuurlijk was ook Yanta een keer richting Bumetrel gekomen. Het was vroeg in de avond en ze hoopte maar dat hij klaar zou zijn met zijn lessen. Ze had de man al lange tijd niet gezien en ze kon niet ontkennen dat ze hem eigenlijk gewoon mistte. Om die reden was ze dan ook terug gegaan naar Bumetrel. Och en dan nog de weddenschap natuurlijk met Mes. Daarbij wilde ze eigenlijk ook Dorian nog zien, maar of ze daar tijd voor zou hebben... Ach, ze kon altijd nog een dag later terugkomen, waarom ook niet?

Braaf klopte ze aan op de deur en wachtte tot ze binnen mocht komen. Netjes opende ze de deur en sloot deze weer achter zich, waarna ze op haar vertrouwde stoel ging zitten tegenover haar sire, met een glimlachje. 'Ik miste u,' verklaarde ze haar aanwezigheid, zonder enige schaamte.

« [Reactie #1] : 8 jaar geleden »
Een karakteristiek klopje deed Pedro zijn oren spitsen. De deur ging met zijn toestemming open en hij zag Yanta doodkalm zijn kantoor binnen komen en plaats nemen in de stoel tegenover hem. Dit had Pedro niet verwacht. Ze miste hem, zei ze. Met de vraag in zijn hoofd waarom Yanta niet had laten weten naar Bumetrel te zullen komen keek hij haar aan. Al gauw verdween die vraag en vormde zich een bijna tedere glimlach op zijn gezicht. "Yanta... wat goed je weer te zien. Het jaar is zo anders... Vertel me hoe het met je is, hoe is het daar?" Pedro beheerste zijn gretigheid.

« [Reactie #2] : 8 jaar geleden »
'Het is geweldig daar,' zei ze. 'Ik moet voorzichtig zijn, want hoewel ik hier een van de oudsten was op den duur ben ik daar weer een van de jongsten en de weerwolven zijn gevaarlijker dan hier, maar de lessen zijn leuk.' Ze kreeg een fonkeling in haar ogen. 'De hele dag mag ik bezig zijn met kunst, dingen tekenen, schilderen, boetseren, muziek, dansen, acteren... Het is zwaar, maar het is het zeker waard. Daarbij zijn er veel mensen in de omgeving, dus ook jagen is geen enkel probleem.' Ze was voor een moment stil om de woorden op de man te laten inwerken. Het zou hem vast goed doen dat zijn geld goed besteed werd. 'Maar het is geen Bumetrel en het is erg wennen om zo ver van u vandaan te zijn,' zei ze. Yanta kan het ook niet helpen dat ze gehecht was geraakt aan hem, hoewel ze hem eerst absoluut niet gemogen had.

« [Reactie #3] : 8 jaar geleden »
Pedro was blij, voor zover hij dat kon zijn. Enige jaloezie vanwege haar bezigheden was op z'n plaats, maar hij kon zijn bevoorrechte positie op Bumetrel toch niet betreuren. Het was goed zo. Zijn childe was in goede handen en kon zich prima bewegen op Ypsilon. Ze had een gezonde dosis onverschilligheid ontwikkeld zodat ze zich het 'leven' niet liet zuur maken door een paar harige botteriken in de orde der klauwachtigen. Dat er veel mensen in de omgeving waren wist Pedro. Genoeg voedsel voor Yanta dus. Overleven met een schaarse voorraad leerde ze nog wel een keer. Ze kon zich nu te minste richten op kunst.

Zijn poging zich wat minder gretig op te stellen mislukte enigszins. "Heb je ook dingen meegebracht, zodat ik kan zien wat je zoal hebt gemaakt? Kan je iets voor me spelen?" Pedro vroeg het bijna weemoedig. Nu Yanta zichzelf zo ontwikkelde op Ypsilon speelde zijn minachting voor de onwetende amateurs weer op. Eerstejaars waren zo onnozel als een klein kind, en in sommige gevallen waren ze ook een klein kind. Pedro vond het vreemd dat zijn verstandhouding met Yanta veranderd leek. Toch wat op zijn hoede, stopte hij weer met zijn gretige vragen. Ze moest eerst maar antwoorden. Hij schraapte op gepaste wijze zijn keel.

« [Reactie #4] : 8 jaar geleden »
Het meisje glilmachte en knikte. ‘Het is niet erg veel,’ zei ze terwijl ze een bundeltje perkamenten uit haar tas haalde. Ze had er zelf een soort tekenboekje van gemaakt. Ze had ze samengebonden en daaromheen had ze een houten kaft gemaakt. Het hout zelf had ze niet voor gezorgd, maar dat had Findecáno gedaan voor haar, al wist ze niet hoe. Zelf had ze de kaft wel netjes beschilderd, zodat het er in ieder geval nog netjes uit zag. Ze kon de kaft ook zeer gemakkelijk van de perkamenten scheiden, zodat ze deze later opnieuw kon gebruiken als het vol was.

Het boekje met tekeningen, schetsen en hier en daar wat aantekeningen werden aan haar sire gegeven. ‘Thuis heb ik ook schilderijen staan,’ zei ze. ‘Het was alleen wat lastig om die mee te nemen, maar u mag natuurlijk altijd eens langskomen om ze te bekijken,’ zei ze. Het meisje dacht even na en vroeg zich af of het zou lukken om de man een beeld te geven van een muziekles. Ze probeerde zich een herinnering van een les zo goed mogelijk voor de geest te halen en door middel van telepathie liet ze dit de man zien. Het was dan wel op een punt waarop zij even niet meedeed, omdat dat naar haar mening het beste beeld gaf. Als ze wel mee zou doen zou zij het duidelijkst te horen zijn en dat gaf een vertekend beeld vond ze.

« [Reactie #5] : 8 jaar geleden »
Dat het niet veel was, maakte Pedro niet uit. Het boekje was een aantrekkelijk werkje. Hij wilde net beginnen met het doorbladeren en bekijken toen Yanta hem telepathisch een muziekles liet horen. Het was van een stuk hoger niveau dan de gemiddelde muziekles op Bumetrel, als er al muziek werd gemaakt. Pedro knikte. "Mooi, mooi..." De geluiden stierven weg en hij begon weer in het boekje te kijken. De kaft was beschilderd. Hij keek met een glimlach naar Yanta en toen weer naar de kaft. Voorzichtig bladerde hij door de perkamenten. Steeds trotser werd hij. Hij las de aantekeningen en probeerde een lijn in de reeks schetsen te ontdekken. "Langskomen... misschien zou het kunnen. Maar er is hier genoeg te doen. Eenvoudig zal het niet worden, maar misschien kan iemand anders mijn taken tijdelijk waarnemen." Pedro was zeer ingenomen met het plotselinge bezoek van Yanta.

« [Reactie #6] : 8 jaar geleden »
'Met de zipanzo's bent u zo heen en weer gereisd,' zei ze. 'Dan zou u zelfs voor een klein uurtje langs kunnen komen.' Natuurlijk hoopte Yanta dat hij dan ook langer zou blijven, maar ze hoopte dat als het grootste probleem tijd was hij zo wat gemakkelijker over de drempel gehaald zou worden. Zelf was ze immers ook per Zipanzo gekomen, dus hij kon nu ook meteen zien dat het veilig was. 'Ik ga vanavond ook weer terug naar Ypsilon,' voegde ze daar aan toe. Ze meende zich te herinneren dat ze al gezegd had dat ze vandaag ook aangekomen was. In ieder geval was Yanta grote fan van de Zips. Nu leek ze toch minder ver van haar sire vandaan dan ze daadwerkelijk was.