Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Na ze een weerwolf van haar wenkbrauw had verlost...  (2037 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

Alice E. Firestone

  • (Meerdere spelers)
OFF: Vervolg op opluchting...

Met een tegen strubbelende gevoel in haar buik, liep Alice door het kasteel, opweg naar het kantoor van haar mentor. De reden hier voor was dat ze een zilveren ring richting Laura had gegooid en vervolgens was haar wenkbrauw verschroeit. Ze deed het niet zomaar, Laura schelde Mes uit en Alice kon er niet tegen als iemand haar vrienden uitschelde. Ze keek niet om zich heen en had ook geen enkel benul ervan als er iemand mee liep* en het deerde haar ook niet.

Toen ze eindelijk aan kwam bij het kantoor van Heer Rodriquez, klopte ze zachtjes op de deur en wachtte tot hij open ging.

* geen idee of Mes mee loopt, hij moest wel, maar dat moet hij zelf maar posten.  :a:
And when my prayer to God was met with indifference, I picked up a pen. I wrote my own deliverance.

Op een rustig tempo liep Mes achter Alice aan. Het was haar mentor, dus zij mocht het woord doen, het verhaal uitleggen enzovoorts. Hij zou wel getuigen indien nodig. Feitelijk was zijn aanwezigheid nutteloos. Er waren genoeg andere getuigen, hij had er niets mee te maken en bovenal wilde hij er niets mee te maken hebben.

Wilde die dwerg het nog enigszins goedmaken kon zij maar beter zeggen dat hij niets te maken had* met die akkefietje. Het laatste wat hij wilde was dat hij strafwerk of iets anders kinderachtigs zou krijgen, dat zijn sire dat te horen zou krijgen en hij zo dadelijk in het weekend zijn kasteel niet meer voor zichzelf alleen had, omdat ze het dan nodig zouden vinden om hem beter op te voeden.

Alice liep vooruit alsof er zowel een myrofas was die haar achteruit probeerde te duwen, als dat er een was die haar vooruit probeerde te trekken. (oftewel ze liep alsof ze er alles behalve zin in had en door dikke stroop heen moest.) Ach, een weerwolf mishandelen mét reden was toch volledig rechtvaardig? En de mentor was nog een vampier ook. Het had erger gekund. Stel dat de mentor een weerwolf was, dan had ze pas echt een probleem gehad...


* Ik neem aan de Mejuffrouw Dwerg meegaat?
« Laatst bewerkt op: 7 jaar geleden door Gustaf M. Vladistov »

Tot Dorians opluchting probeerde Alice niet weg te lopen en stribbelde Mes niet tegen. 'De naam is Dorian,' vertelde ze hem, terwijl ze schuin achter Alice - wat betekende: naast Mes - aanliep. Ze had al gehoord over zijn overdreven beleefdheid, iets wat ongetwijfeld veroorzaakt werd door zijn leeftijd en voormalige menszijn, en het was iets dat hij hoognodig moest afleren. In ieder geval gedurende zijn schoolperiode.

Terwijl ze door school liepen, bedacht Dorian dat Mes wel eens zou kunnen bedenken dat ze hem ergens van beschuldigde. 'Ik wilde je mee hebben omdat jij erbij was,' verklaarde ze dus maar plompverloren. Meneer Rodriguez mocht dan uitvissen wat zijn rol in het geheel precies was.
De andere reden dat ze Mes mee had willen hebben, maar die ze niet hardop uit kon spreken, was dat hij enige mate van overwicht op Alice leek te hebben. De kans was groter dat het meisje zou luisteren als hij erbij was.

Ze kwamen bij het kantoor van hun mentor aan en Alice klopte al op de deur. Dorian bleef iets opzij staan, zodat Alice haar zicht op de deur niet blokkeerde en meneer Rodriguez niet alleen een eerstejaars vampier zou zien als hij de deur opende. Ze vroeg zich af hoe het met Laura was. De dwerg wist alleen dat zilver tamelijk dodelijk was voor weerwolven, maar niet hoeveel zilver er voor nodig was. Vampieren gingen tenslotte ook niet dood van een splinter in hun vinger, dan zouden weerwolven een korte aanraking met een zilveren ring toch ook wel overleven?
Klein maar dapper

In het kantoor was het rustig. Pedro's gedachten dwaalden af naar vroegere tijden. Door geklop op de deur werd hij zeer snel weer in het heden geplaatst. Hij nam de tijd; Pedro schreef de laatste letters van een brief af alvorens zonder haast naar de deur te lopen. Hij bewoog de klink naar beneden en opende de deur langzaam. In het licht van een fakkel in de gang zag hij drie figuren staan, die hij al snel herkende als Alice, Mes en Dorian. Hij trok zijn wenkbrauwen op en mompelde: "Kom maar naar binnen. Drie myrofas op één moment... Wat brengt jullie hier?" Hij had de deur geopend en stond in de lijn van de deur, zijn arm in een sierlijk gebaar uitgestrekt om aan te geven dat ze plaats mochten nemen.

Sjonge, wat was hun mentor vriendelijk. Dat had ze niet verwacht. Ook niet heel erg gehoopt eigenlijk. Maar misschien was het wel goed, want als hij in een vriendelijke stemming was, zou het vast makkelijker voor hem zijn om zowel de vampier als de weerwolf te bestraffen.

'Er is een probleem, meneer,' antwoordde Dorian dus, waarna ze achter de twee eerstejaars aan naar binnen liep. Ze namen plaats en Dorian stak van wal. Zij was primus, had de twee hierheen gestuurd en was dus degene die hun komst moest toelichten.

'Zojuist op de binnenplaats heeft Alice een zilveren ring naar Laura gegooid. Omdat Alice en Laura al verschillende waarschuwingen hebben gehad en nog niet in staat lijken te zijn zich te gedragen en het sowieso uit den boze is om zilver naar een weerwolf te gooien, ben ik met Alice hierheen gekomen. Laura is naar de ziekenzaal gegaan, ik heb gezegd dat ze daar niet vandaan mag, voor ze toestemming van een leraar of van mij heeft.' Ze haalde even adem en besloot in één ruk door ook maar Mes' aanwezigheid te verklaren.

'Ik heb niet gezien wat Alice er toe bracht haar ring te gooien, maar ze stond naast Mes, dus heb ik hem gevraagd mee te komen, zodat hij haar verhaal kan bevestigen.' Of niet, maar dat was wel duidelijk.

Dorian keek naar haar mentor, om aan te geven dat ze klaar was. Ze nam aan dat haar verhaal wel duidelijk was en anders zou hij het wel zeggen. Eerlijk gezegd was ze blij dat ze nu de verantwoordelijkheid voor de twee vijandige eerstejaars uit handen mocht geven. Al was het maar voor even.
Klein maar dapper

Pedro hulde zich in stilte en hoorde Dorian aan. Zilver? Waar haalt ze dat vandaan? Hij hield zich rustig, vertrok zijn gezicht niet. Dorian was uitgepraat en leek opgelucht. Het leek Pedro een goede gelegenheid om Dorians gezag te oefenen. Maar nu was nog niet de tijd gekomen. Hij keek het drietal een voor een aan en zijn blik bleef staan op Mes. "Mes... vertel me eens wat jij gezien hebt." Hij ging nog niet meteen op de kwestie van het zilver in. Eerst wilde hij het verhaal van alle drie horen. Eigenlijk had hij Laura er liever ook bij, maar dat was nu nog niet mogelijk.

Mes stond rustig naast Dorian en aanhoorde hoe de dwerg haar verhaal deed. Hij knikte af en toe voor de vorm. Hij keek ondertussen ook rustig het kantoor een beetje rond om te zien hoe het Heerschap voor hem de ruimte had ingedeeld. Hij moest bekennen dat de smaak van de mentor van Heracor hem wel beviel, niet dat de man het veel zou uitmaken wat Mes ervan dacht waarschijnlijk.

En toen was het de beurt aan Mes. Hij mocht nu zijn versie van het verhaal doen. Hij fronste even. Natuurlijk zou hij dat doen, maar dan wel in een uitgebreide versie.
'Zoveel heb ik niet gezien...Maar ik zal vertellen hoe het is begonnen en wat ik heb gehoord.
Het begon met dat Alice en ik rustig aan het studeren waren op de binnenplaats.'Mes klopte zacht op het boek dat hij onder zijn arm had, wat zijn verklaring sterker zou maken.
'Toen kwam Laura (hij noemde haar geen vrouw meer, want ze had zojuist bewezen dat ze niet meer waard was dan een horige.) naar mij toe en ze vroeg of ik haar wilde helpen met huiswerk, want ze wilde mij iets vragen voor een bepaald vak. Nu hebben deze Laura en ik niet iets wat men een vriendschappelijke band kan noemen, wat wil je met een weerwolf, maar goed ik knikte en keek haar aan. Voordat ik haar ook maar kon antwoorden, begon ze allerlei verwijten naar mijn hoofd te slingeren en een gehele tirade tegen mij af te steken. Hetgeen ik rustig aanhoorde. Ik wachtte rustig tot het meisje was uitgeraasd. Daarna wilde ik het kind van een antwoord dienen, maar toen liep ze al weg. Iets wat ik werkelijk te onbeschoft voor woorden vond. Hierna besloot ik haar verder compleet te negeren en ging ik verder met studeren.'
Mes nam even een pauze, zodat duidelijk was dat dit de aanloop tot het hele gebeuren was.

'Vervolgens hoorde ik Alice (die hij geen vrouwe noemde, omdat ze een vriendin was en het hem ooit vriendelijk had gevraagd of hij dat dan niet meer wilde doen.) de naam van de weerwolf roepen. Ik bleef verder lezen. Vervolgens was er een hoop geschreeuw en kwam Alice bij mij staan en zij vertelde mij dat ik mij geen zorgen hoefde te maken, dat het meisje zo wel zou vertrekken en dat de brandwond van de weerwolf groot was. Pas toen keek ik op en zag ik wat voor een chaos zojuist was ontstaan en voordat ik wat kon doen of zeggen kwam vrouwe Dorian al ter plaatse en zij bracht Alice en mij naar u.'
Zo, dat was alles, dacht de vampier. De man voor hem moest een idee hebben hoe vervelend eerstejaars waren en hoe heerlijk het was om deze gewoon te negeren. Hoewel het nu misschien niet zo handig was geweest, maar hoe had Heer Ammon kunnen weten dat het zo zou escaleren...
« Laatst bewerkt op: 7 jaar geleden door Gustaf M. Vladistov »

Alice E. Firestone

  • (Meerdere spelers)
Alice keek de gehele tijd naar beneden, luisterde naar wat Mes te zeggen had, keek toen op en gaf een knikte ter bevestiging. 'Dit is exact wat er gebeurt is Heer Rodriquez. De reden licht echter bij mij, ik kan er gewoon niet tegen als mensen mijn vrienden uitschelden. Dat maakte me woest, en omdat Laura al niet meer zo'n goede vriendin is, kon ik het gewoon niet hierbij laten... Dus gooide ik mijn zilveren ring richting haar, maar het schoot me pas te binnen dat ze niet tegen zilver konden toen de ring haar wenkbrauw raakte..' Ze hoopte dat hij dat kon begrijpen, of voor een deel. Hij had vast geen tweelingzus of broer die weg ging, transformeerde tot weerwolf, terwijl je zelf zinskort als een vampier rondloopt...
And when my prayer to God was met with indifference, I picked up a pen. I wrote my own deliverance.

Kalm hoorde Pedro alles aan. Het vrijpleitende karakter van de korte betogen was goed merkbaar. Maar Pedro prikte er doorheen, ging staan en sprak streng maar even kalm als hij geluisterd had: "Alice... dit is niet de eerste keer dat er wat tussen jullie is. En dat is géén verzachtende factor. Júíst niet. Laura is gewond door jouw toedoen! Door je zilveren ring... Een zilveren ring waar ik niet van wist. Wat moet je met zilver op Bumetrel? En dat terwijl ik er niet van weet? Dat geruzie tussen jullie moet nu opgehouden zijn. Laura heeft gedeeltelijk al haar straf gehad, want een wond door zilver is niet gering." Hij kwam met zijn gezicht dichterbij haar gezicht, keek haar hellig aan en siste: "Of denk je soms dat het hier om iets onbenulligs gaat?" Hij liet een stilte vallen om de uitwerking van zijn woorden te aanschouwen.

"Mes, je kan gaan, tenzij je iets hebt toe te voegen." Pedro was kortaf tegen hem. De verwaandheid van de jongeman verdiende geen complimenteus commentaar. Toen richtte hij zich weer tot Alice. "Laat mij die ring eens zien?" Hij reikte zijn hand uit om de ring in ontvangst te nemen.

Alice E. Firestone

  • (Meerdere spelers)
Alice dook in elkaar toen Pedro haar streng, maar ondanks alles, toch kalm aan sprak. Ze had wel een uitbrander verwacht en gelukkig was deze vele malen kleiner DAN ze had verwacht, maar Alice kon er niet goed tegen als iemand haar terecht stelde op wat ze fout gedaan had. Zo was ze nou eenmaal, dat kon ze niet verhelpen. Ook Alice bleef kalm, hoewel ze altijd nog het gevoel had dat ze elk moment kon gaan huilen. Maar nog steeds had ze geen tranen in haar ogen staan, terwijl ze onder deze soort van omstandigheden dat altijd had.

Met een uitdrukkingloos gezicht en een fronst, deed ze bijna ruw haar ring af die ze van haar moeder had gekregen. ‘Bewaar hem goed, of iets dergelijks, hij is van mijn moeder geweest. Het enige wat ik van haar over heb.‘ Zei ze zacht terwijl ze de ring in de hand van haar mentor legde.
And when my prayer to God was met with indifference, I picked up a pen. I wrote my own deliverance.

Goed, Mes had dan niet helemaal zoveel gezien als Dorian dacht, maar zijn verhaal gaf een aardige indruk van de situatie, hoewel ze het een tamelijke belediging vond dat hij haar 'vrouwe' noemde. Dat was een mensentitel en hoewel er enkele aanspreekvormen waren die zowel voor mensen als voor dwergen gebruikt werden, hoorde 'vrouwe' daar nadrukkelijk niet bij. Ze zou hem dat binnenkort moeten vertellen, zodat hij niet nog meer van die blunders zou maken. Nu was daar niet het geschiktste moment voor.

Het gesprek ging verder, Mes mocht weer gaan en Alice kreeg een uitbrander. Dorian wachtte rustig af wat er nog meer komen zou. Er kwam even een glimpje medelijden toen Alice zei dat de ring het enige was wat ze van haar moeder had. Dorian wist wat het was om zonder moeder door het leven te gaan en zou voor niets ter wereld gescheiden willen worden van de weinige dingen die haar aan de moeder die ze nooit gekend had, herinnerden. Maar toch... Als Alice niet zo onbeheerst was geweest, had ze de ring gewoon kunnen houden.
Klein maar dapper

Nadat Mes zijn verhaal was gehoord, werd hij niet al te vriendelijk verzocht de ruimte te verlaten.
Hij glimlachte beleefd en maakte een korte buiging naar de mentor van de rode afdeling en gaf een bemoedigende glimlach naar Alice.
Dorian kreeg enkel een knikje.

Hierna verliet de vampier met grote passen en de kin in de lucht geheven de ruimte.
Hij was verwaand, of misschien zou het zelf eerder arrogant noemen.
Zo vreemd was het toch niet dat een vampier met zijn leeftijd, zijn status van volwassenheid, zich beter voelde dan al die kleuters, of jongelingen, net hoe je ze wilde noemen.

Dit bezoekje aan Heer Roderiquez was de reinste tijdverspilling geweest, maar de dwerg had het van hem geëist. Haar gebrek aan inschattingsvermogen was stuitend..
Mes zou nu teruggaan naar de slaapzaal en zich gaan omkleden voor de jacht. Hij was onvindbaar voor de rest van de avond..
« Laatst bewerkt op: 7 jaar geleden door Gustaf M. Vladistov »

Pedro nam de ring in ontvangst. Het was mooi bewerkt. "Je had het moeten aangeven. Zoiets is geen kleinigheid. Het melden van het bezit betekent niet dat het je afgenomen wordt. Maar voor nu zal ik de ring bij me houden, totdat ik het veilig acht. Het is duidelijk dat jullie ruzie een ruzie is van twee kanten. Om Laura maak ik mij nu niet zo druk. Die krijgt haar portie nog wel. Jij hebt niet alleen je eigen reputatie geschaad, maar ook die van Heracor. Dat eerste is vooral jouw probleem en dat van je sire... dat laatste is ook mijn probleem. En dat neem ik je zacht gezegd niet in dank af. Ik maan je eervoller te gedragen. Je straf zal bestaan uit twee weken helpen bij het schoonmaken van de stallen. En je zal de wond van je zus verzorgen."

Alice E. Firestone

  • (Meerdere spelers)
'Nou, ik had eigenlijks al wel verwacht dat het zou worden ingenomen. Ik neem aan dat het niet veilig is voor de weerwolven als ik hem nog in mijn bezit zou hebben.' In haar gedachten lag ze dubbel, wat kon haar die pluizige honden eigenlijks schelen? Ze hield direct haar mond toen ze hoorde wat haar vonnis was. Ze keek met een moeilijk gezicht naar haar mentor. Twee hele weken Patu helpen en ook nog Laura's wond verzorgen! Kon het nog erger? Ach het was haar eigen schuld, maar het resultaat van Laura was het dubbel en dwars waard.
And when my prayer to God was met with indifference, I picked up a pen. I wrote my own deliverance.

'Wacht hier, alsjeblieft.' Zei Tatiana Tegen Laura, die nog steeds aan het mokken was omdat de genees heer haar niet wou behandelen. Ze liep tot de deur van de slaapzaal en begon toen te rennen. Laura zou voor geen goud naar die mentor van haar gaan nu ze zo chagrijnig was. Ze zou wel moeten op een gegeven moment.

Onderweg naar het kantoor van Laura's mentor kwam ze een vampier tegen. Zijn kin stak in de lucht en hij liep met grote passen verder. Tatiana botste half tegen hem op en struikelde bijna. 'Kijk toch uit waar je loopt stuk onbenul...' Ze had hem wel eerder gezien, maar had nooit de moeite genomen om achter zijn naam te komen. Ze had wel ergens gehoord van een Mes Ammon, maar ze bekommerde zich er nooit om.

**********************************************************************************

Hijgend kwam ze aan bij het kantoor van de mentor van Heracor en klopt zachtjes en vermoeid op de deur. Omdat het meisje al wist dat haar aankomst duidelijk was gemaakt, deed ze de deur op een kiertje en stak haar hoofd naar binnen. 'De geneesheer wil Laura niet behandelen en Laura zit nu op de slaapzaal te mokken. Ze wilt met geen mogelijkheid hier heen komen.' Dit alles bij elkaar kwam er in één hijg uit en toen keek ze naar het meisje dat op de stoel voor de mentor zat. Dat zou wel die kwaadaardige zus zijn van Laura, Tatiana mocht der al niet toen ze over haar hoorde en nu ze haar zag kreeg ze nog meer hekel aan de vampier.
I'm the beast and you're the beauty.

De deur werd beklopt . Pedro wilde een bijna verveeld 'binnen' uitspreken maar de deur ging al open en Tatiana stak haar hoofd om de hoek. Vergramd om de respectloze handelswijze keek Pedro even naar het hoofd bij de deur. Weerwolf... socophon... eerstejaars... en dan ook nog eens zó binnenkomen. Het was de meest minimale vorm van 'binnenkomen' en daarbij de minst respectvolle manier van informeren.

"Het zal ook eens géén ongemanierde haarbal zijn..." gromde Pedro. Of hij het over Tatiana of Laura had was niet duidelijk, maar het kon ook betrekking hebben op allebei. "Kom hier voor me staan in plaats van me vanaf de deurpost te benaderen als een hop... Waarom komt ze niet als het haar opgedragen wordt? En waarom wil de geneesheer haar niet behandelen?" Pedro's autoriteit leek gekrenkt.

Tatiana reageerde niet op de uitspraak van de Heracor mentor, ze had ook niet anders verwacht van een vampier... Tatiana was blij dat haar mentor een landelf was. Dat was duizend maal beter dan zo'n tweederangs wezens, die overigens volgens haar walgelijk waren. Tatiana bromde wat onverstaanbaars en stapte de kamer binnen. Ze liep strak langs de zus van Laura en keek der nog even minwaardig aan. 'Toen wij in de ziekenzaal waren, kwam de geneesheer aanlopen en begon hij opeens spontaan te niezen. Hij wees Laura aan dat ze mocht gaan liggen op en bed en hij kwam terug en deed opvallend aardig tegen ons. Vervolgens zei hij: "Ik wilde je wat geven tegen de pijn, maar toen bedacht ik me dat ik daar eigenlijk helemaal geen tijd voor heb. Zie, ik heb zelf een aantal klachten van mezelf, en daarnaast is er nog nooit een weerwolf dood gegaan aan een klein schrammetje van een beetje zilver."' Citeerde ze droog. 'Toen liep hij weg en zei: "Daar is de uitgang, raap jezelf op en wees een wolf. Ik moet nodig praten met een vampier. Tot ziens." en toen stampte Laura kwaad de ziekenzaal uit. Ze zit nu, zoals ik zonet al zei, te mokken op haar slaapzaal. Ik denk ook niet dat ze daar weg komt voordat de geneesheer haar behandeld heeft.' Tati kon niet echt grijnzen om deze situatie.
I'm the beast and you're the beauty.

Alice E. Firestone

  • (Meerdere spelers)
Iemand klopte op de deur en vervolgens werd het hoofd van een meisje naar binnen geschoven. Een lichte vieze hondenlucht drong zich in haar neus. Opeens verstijfde ze en keek ze naar de weerwolvin. Ze hoorde wat Pedro zei en grinnikte. Uiteraard deelde ze dezelfde mening. Het meisje werd naar binnen geroepen door haar mentor. Toen het meisje langs haar liep keek ze net alsof ze iets heel vies zag. Voor haar was dat ook zo. Alice had gewoon erg zin gekregen om de weerwolf te laten vallen, maar ze hield zich in. Vervolgens ging het meisje vertellen over Laura en het hele verhaal van de geneesheer. Ha, net goed voor die stomme pup. Laura had het volgens Alice dikwijls verdient en daarom zou Alice alle overige consequenties met plezier aanvaarden. Het resultaat was veel beter dan ze verwachtte. Alice beet op haar lip om niet te gaan lachen, maar als je in haar ogen keek zag je echt wel dat ze op het punt stond om in lachen uit te barsten. Na twee seconden had ze zich weer helemaal onder controle en keek alsof er niets aan de hand was.
And when my prayer to God was met with indifference, I picked up a pen. I wrote my own deliverance.

"De geneesheer vond behandeling dus niet nodig?" Het kon Pedro eigenlijk niet schelen. Het ging uiteindelijk maar om een weerwolf. "Het oordeel van de geneesheer zullen we dan maar aanvaarden, niet?" Hij zei het met een cynisch lachje. "Als zij dan toch gezond genoeg is om naar de slaapzaal te gaan, is ze ook gezond genoeg om hier te verschijnen. Ga terug en haal haar. Zeg haar dat wanneer ze niet komt, ik haar verhaal ook niet meer wil horen. Dat betekent dus ook dat ze haar krediet, als ze dat al had, verspeeld heeft en dat ik de zaak verder totaal in het voordeel van Alice zal behandelen." Pedro vroeg zich af of hij mèt haar komst de zaak wel evenwichtig zou behandelen, maar dat was nu niet aan de orde.

Dorian zat nog steeds in het kantoor en maakte de gebeurtenissen vanaf de zijlijn mee. De straf die Alice opgelegd kreeg, leek haar redelijk en ze ging er zonder meer vanuit dat ook Laura nog wel straf zou krijgen. Immers, die was begonnen met uitschelden. Aan de andere kant zat ze nu met een fikse brandwond en dat was ook geen pretje.

En toen kwam er een andere weerwolf binnen met een heel verhaal over de dokter die weigerde Laura te behandelen. Dorian fronste haar wenkbrauwen en toen herinnerde ze zich iets over dat de dokter sommige myrofas niet behandelde. Myrofas met een vacht, om precies te zijn. Maar Laura was toch niet in attanna geweest? In ieder geval had ze niet de indruk dat haar mentor boven de rassen stond, wat hij wel zou behoren te doen. Maar misschien viel het wel mee als Laura eenmaal hier was... Zij kon er in ieder geval niet veel meer aan veranderen, ze kon enkel toekijken, afwachten en, mocht dat nodig zijn, naderhand een en ander recht trekken.
Klein maar dapper

Tuurlijk... Alle vampiers waren hetzelfde... Ze gaven niets om de gezondheid van de weerwolven... Hoe kon het ook anders? 'Maar natuurlijk, Heer Rodriguez...' Zei ze poeslief met een grijns op haar gezicht. 'Vanzelf sprekend...' Die zogenaamde Alice mocht dit niet winnen, dus begaf Tatiana zich weer naar de deur. Zonder ook maar een blik waardig te gunnen aan dat lopende lijk dat voor de mentor van Heracor zat liep ze met een geheven kin en een arrogante uitstraling de deur uit. Toen ze eenmaal buiten het kantoor was begon ze weer te rennen naar de slaapzaal van de eerstejaars Heracor leerlingen. Ze struikelde onderweg over een paar traptreden en toen ze eindelijk aankwam bij de slaapzaal had ze last van haar arm.

Ze liep zelfverzekerd naar het bed waar Laura op zat te mokken en flapte alles eruit. 'Die Rodriguez is nog erger dan die geneesheer. Hij zei dat als je niet naar hem toe komt hij je verhaal niet meer wilt horen en hij de zaak verder totaal in het voordeel van die Alice zou behandelen. Dat mag je niet laten gebeuren! Dat lopende lijk mag dit niet winnen.' Doordringend keek Tatiana Laura aan. Dit was geen grapje, dit was keiharde oorlog...
I'm the beast and you're the beauty.