Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Snotverjoppie  (1884 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 8 jaar geleden »
Penina zat buiten op het gras. Het was natuurlijk volstrekt belachelijk, maar ze moest voor geschiedenis een werkstuk maken in de vakantie. Tot nu toe had ze niks gedaan. En nu nog steeds niet. Want het was notabene vakantie. Maar ze had ook niks te doen. Buiten zitten had ze de hele dag al gedaan en daarna had ze besloten een boek dat misschien nuttig zou zijn te pakken en mee te nemen naar buiten. Dus na twee minuten in de bibliotheek liep ze snel weer naar buiten en ging weer lekker tegen het muurtje zitten waar ze in de schaduw zat. Mam had het er niet zo op dat ze steeds in de zon kwam omdat ze daar zo donker van werd, maar Penina vond bleek ook niet alles. Dat zou haast een ode op vampiers zijn. Toch was ze het stiekem wel eens met haar moeder, maar ze vond het heerlijk buiten en binnen stikte ze. Helemaal omdat ze geen korte rokken meer aanmocht sinds ze 'groot' scheen te zijn. Dus nu zat ze uit zicht van het administratiegebouw en vele andere gebouwen tegen een muurtje aan, lekker in de schaduw. Waarschijnlijk zocht Jonathan haar, maar die had haar al de hele dag niet gevonden. En er waren ook niet veel studenten meer op Ypsilon, hoewel de eersten al aangekomen waren. Een paar dagen geleden had ze een nieuwe student gezien in Treseburg, en zo waren er meer.
En omdat er toch maar zo weinig waren, had Penina de schuchtere moed gehad haar rokken wat omhoog te trekken en haar enkels en voeten in de zon te leggen. Wat een leven.

« [Reactie #1] : 8 jaar geleden »
Lang was hij nog niet op Ypsilon, een paar weken. Hij had zich inmiddels aardig ingericht in zijn kamer, had kennisgemaakt met een paar huisgenoten en een biertje gedronken met een paar klasgenoten die hem om de een of andere reden hadden meegevraagd naar de sociëteit. Hij vond het wel prima, connecties leggen kon geen kwaad.

Treseburg had hij ook al verkend. Het was een beetje een suf dorp, er woonden alleen maar mensen. De meesten spraken geen latijn, maar een of ander zuidelijk dialect van het duits. Hij snapte er maar de helft van, maar dat was al een helft meer dan de meeste studenten op Ypsilon meekregen van het dorpstaaltje.

Het was mooi weer vandaag en hij had al wat tijd doorgebracht met rondjes rond de campus rennen. Het kon geen kwaad om je conditie een beetje op peil te houden tenslotte. Elik had het niet zo op rennen, maar als het weer goed was, was het wel te doen.

Nu wandelde hij een beetje doelloos op de campus. In studeren had hij nu geen zin en met dit weer ging hij ook niet binnen zitten. Zijn voeten leidden hem in de richting van een muurtje met daartegenaan een figuur. Een meisje, zag hij toen hij dichterbij kwam, met rood haar. Het was Penina Levatov, die hij al eens eerder met haar moeder in Treseburg had gezien. Ze had haar rok iets opgetrokken, wat eigenlijk niet zo zedig was voor iemand van haar leeftijd. Ze moest zo rond de 57 zijn, al bijna een volwassen vrouw.

Eigenlijk zou hij moeten doorlopen, maar Elik zat verlegen om een praatje. Dat wil zeggen, hij wilde graag met het meisje praten, indruk op haar maken. Langzaam liep hij naar het meisje toe, nam zijn zwarte baret af en maakte een zwierige buiging. "Goedemiddag, schone juffrouw. Is het geen schitterend weer?" Prutser! Was dat de beste openingszin die je kon bedenken?

« [Reactie #2] : 8 jaar geleden »
"Oh!" Penina had hem niet zien aankomen en trok snel benen op, zodat haar rok weer goed zat, terwijl ze beschaamd even wegkeek. Een beetje confuus keek ze naar hem op. Dat was die jongen die ze tegen waren gekomen in Treseburg, constateerde ze. "Hallo..." Schone jongedame? Het toverde wel een klein glimlachje op Penina's gezicht, maar het sloeg natuurlijk nergens op. "Ja, het is heerlijk weer." Ze zweeg even. "Heb je niets te doen?" Veronderstelde ze. Voorzichtig keek ze een beetje om zich heen. Zíj wist dan wel dat ze heus niets verkeerds deed, maar ze wilde liever niet dat haar ouders haar zagen praten met een jongen. Die hadden van die ouderwetse gedachten daarover, dat een meisje niet alleen hoorde te zijn met een jongen en dergelijke, terwijl ze zelf ook heel goed wisten dat daar best kans op was op Bumetrel.

Als zij het maar niet zagen konden ze zich ervoor verstoppen.
« Laatst bewerkt op: 8 jaar geleden door Penina Levatov »

« [Reactie #3] : 8 jaar geleden »
Ha! Ze vond het toch wel leuk, die openingszin! Hij vatte moed toen ze ook nog iets terug zei. 'Vandaag niet meer. Ik heb vanmorgen gestudeerd (hardlopen viel daar voor het gemak ook onder) en nu...' Ja, wat deed hij nu eigenlijk? 'Ik wandelde maar zo'n beetje,' klonk ook een beetje vreemd. Alsof hij zomaar doelloos rondliep. Bij gebrek aan een goede uitwerking, liet hij de zin maar onafgemaakt wegsterven en glimlachte.

'En u? Als ik zo vrij mag zijn te vragen, studeert u hier ook?' Hij wist dat het niet zo was, iedereen wist dat ze ergens anders naar school ging en alleen zo nu en dan hier op Ypsilon was, maar hij hoopte dat ze het zou waarderen dat hij kennelijk zo oud inschatten. Bij de meisjes op zijn vorige opleiding had dat altijd zijn vruchten afgeworpen. Niet dat hij zo'n rokkenjager was, maar hij had heus wel oog voor het vrouwelijk schoon op de wereld.

« [Reactie #4] : 8 jaar geleden »
"U?!" Lachte Penina. Wie sprak haar nou aan met u? "Geen u zeggen. Ik zit nog maar op Bumetrel hoor." Maar al wel in het vijfde jaar, hoewel hij daar vast anders naar keek. Als je zelf op de universiteit zit, vind je Bumetrel natuurlijk maar niks meer.

Toch was het wel vleiend dat hij vroeg of ze al studeerde. Blijkbaar zag ze er oud genoeg uit.
Ze hoopte dat hij ging zitten, want nu moest ze steeds zo naar hem opkijken en erop letten dat ze geen inkijk had.

"Waarom ben je dan zo vroeg op school?" Hij was vast eerstejaars en hij was niet de hele vakantie hier geweest, dus hij was best vroeg voor de lessen. Hoewel ook weer niet zo vroeg, want over een week moest zij ook weg. Gelukkig ging ze deze keer niet per postkoets.
Eigenlijk vond ze het vervelend dat ze zijn naam niet wist. Niet dat dat heel erg nodig was, maar hij was vast nog jaren op Ypsilon en ze kwam hem vast nog wel eens tegen, en dan is het vervelend niet te weten wie het is. Maar midden in een gesprek kon ze toch ook niet vragen 'zeg, hoe heet je eigenlijk?'. Dat zou raar overkomen.
Misschien zou ze vanmiddag eens wat aan illusionisme moeten doen in plaats van geschiedenis. Dan kon ze misschien het vak halen dit jaar, want zoals het er nu uitzag kwam dat niet goed.

« [Reactie #5] : 8 jaar geleden »
Elik glimlachte. 'Je, dan. Vind je het goed als ik erbij ga zitten?' Zijn ogen twinkelden, hij hoopte maar dat ze het niet erg vond dat hij haar een beetje plaagde. Zonder op antwoord te wachten, ging hij op gepaste afstand van het meisje zitten. Ze kon hem altijd weer wegsturen als het haar niet zinde.

'Ik ben nieuw hier,' antwoordde hij op de vraag van Penina. 'Ik ga de academie van nachtwezens doen.' Hij zei het met enige trots. Het was niet de makkelijkste academie om te volgen op Ypsilon, maar zijn cijfers waren er goed genoeg voor. 'Ik heet Elik trouwens. Elik Pillao, ik kom uit het noorden.'

'Wat lees je eigenlijk?' Hij probeerde te lezen wat er op de kaft van het boek stond. Onopvallend nam hij ook het meisje achter het boek op. Ze was mooi, besloot hij, van zo dichtbij nog veel mooier dan vanuit de verte.

« [Reactie #6] : 8 jaar geleden »
Natuurlijk mocht hij erbij zitten, dat maakt het praten toch wat aangenamer. "Ja hoor, dat vind ik wel goed."

"Aangenaam, Elik, ik ben Penina. Levatov, inderdaad dochter van. Maar dat had je vast al gehoord. Nachtwezens.. dat lijkt me lastig hoor." Vooral omdat ze niet zo goed was in het magische. "Dan heb je mijn moeder als mentor, neem ik aan." Enerzijds vond ze het wel leuk om te horen wat men van haar vond, maar anderzijds was ze ook bang afgerekend te worden op het dochter-van zijn.
"Het noorden, dat is een wijd begrip. Dan heb je zeker ook niet op Bumetrel gezeten?"

En, ingaand op zijn vraag over haar boek: "Ik lees 'Ab urbe condita' voor geschiedenis en ook een beetje voor latijn." Het was een beetje een zuur gezicht, dat ze erbij trok. "Maar ik ben nog niet echt begonnen."

« [Reactie #7] : 8 jaar geleden »
De nachtelf knikte. 'Mevrouw Levatov is mijn mentor inderdaad.' Hij ging er verder niet op door.

'Vanaf de stichting van de stad? Nooit van gehoord. Over welke stad gaat het?' Elik grijnsde verontschuldigend. 'Ik heb nooit geschiedenis gehad.' Hij had de magie-afdeling gevolgd op Allesunde en daar werd geschiedenis niet aangeboden. Niet dat dat hem deerde, het leek hem niet een vak waar je veel aan zou hebben in het leven. 'Heb je ook magievakken?'

'Mijn ouders wonen iets zuidelijk van Ziddrag. Het was logisch om naar een school in Ziddrag te gaan.' Bovendien hadden zijn ouders niet zo'n hoge dunk van Bumetrel gehad. Als er zoveel luchtelfen en landelfen rondliepen, dan kon het nooit een goede school zijn. Aan de andere kant, overwoog Elik, als Haban Levatov zijn dochter naar die school stuurde, moest het toch wel een redelijke optie zijn. Uiteindelijk kon het hem ook niet zoveel schelen. Allesunde was prima geweest en nu werd het tijd om met de vervolgopleiding te beginnen.

« [Reactie #8] : 8 jaar geleden »
"Rome." Grinnikte Penina. "De Romeinen vonden hun stad zo belangrijk dat het in hun ogen de enige was, blijkbaar vonden ze het daarom voldoende om Rome gewoon 'stad' te noemen."*
Ze vond de jongen wel aardig. Geïnteresseerd en niet echt arrogant, zoals sommige mannen wel waren.
"Ik heb geen magievakken. Nouja, alleen illusionisme dan, maar dat is niet echt een magievak, vind ik. En wilsmagie. Ik doe maar socophon, als je dat wat zegt." Vergezeld door een verontschuldigend gezicht.
"Had jij veel magievakken in Ziddrag dan?" Eigenlijk benijdde Penina myrofas die wel magievakken hadden gedaan. Men keek op de een of andere manier neer op myrofas die niet de magieafdeling hadden gedaan, en dat vond ze jammer.

*Net als Groningers
^^

« [Reactie #9] : 8 jaar geleden »
Giselle Woudt liep met grote stappen door de tuin van Upsilon. Ze was op weg naar de administratie om wat vervelende dingen te regelen die ze al veel te lang had uitgesteld. Het was erg warm, veel te warm om buiten te zijn. De zon scheen bovendien heel irritant in haar ogen. Ineens viel haar oog op een roodharig figuurtje. Het kon niet missen: Penina. Nieuwgierig stelde ze haar ogen scherp en toen zag ze ook dat het dochtertje van haar vriendin niet alleen was, maar samen met een jongeman. Gieske schrok nogal. Penina? Was zij óók zo? Hier moest onmiddellijk een einde aan gemaakt worden.
Ze verhief haar stem: "Penina Levatov. Kom eens hier?"

« [Reactie #10] : 8 jaar geleden »
Penina hoorde haar naam en keek op. "Oh, mevrouw Woudt. Excuseer me." En ze liep naar haar moeders collega toe, op blote voeten, want haar schoenen lagen bij het boek dat ze bij haar muurtje had achtergelaten. "Hallo mevrouw Woudt." Ze vroeg zich af waarom ze haar riep. Ze vond Woudt altijd een beetje streng en durfde niet niet te komen als die haar riep. Niet dat er een reden zou zijn om niet te komen, maar ze kon wel wat leukers bedenken vandaag dan klusjes doen voor leraren. Want daar zou het vast op uitdraaien, dat ze iets aan haar moeder moest geven of aan iemand anders.

« [Reactie #11] : 8 jaar geleden »
Gieske moest uitkijken dat ze niet begon te snuiven. Niet dat ze nu zo heel erg boos werd als ze dit soort taferelen zag. Als het naamloze studenten betrof, kwamen die er meestal met een scherpe opmerking wel van af. Maar dit was Penina, het dochtertje van Maièra. Eigenlijk kon je wel stellen dat Mai Giselles beste vriendin was, maar dat was niet omdat ze nu zo dik met elkaar waren. De waarheid was dat Giselle eigenlijk maar één vriendin had, en dan was die al gauw je beste. Niet dat ze het erg vond. Hoe dan ook, Penina lag haar stiekem toch wel na aan het hart, en Giselle voelde zich toch wel verantwoordelijk voor haar. Maièra zou dit ontmoetinkje ook zeker niet goedkeuren.
Het voordeel van nogal lang zijn, als docent vooral, was dat je je gauw in de positie van overwicht bevond. "Wat voer jij in vrédesnaam uit?" siste Gieske, neerkijkend op het meisje. Bedenkend dat ze toch wel erg hard tegen Penina was, voegde ze er aan toe: "kijk toch uit waar je mee bezig bent, meisje." En ze wist zelf niet hoe liefdevol het klonk.

« [Reactie #12] : 8 jaar geleden »
Penina schrok van die woorden. "Hoe.. hoe bedoelt u?" Ze keek even naar de jongen.. Elik, en toen weer naar mevrouw Woudt. Ze bedoelde toch niet het praten met een student? Daar was in Penina's ogen niets mis mee, want ze bedoelde er verder niets mee. "Ik doe toch niets verkeerd?" Het klonk, zoals het ook bedoeld was, een beetje onzeker. In háár ogen was er niets aan de hand, dus als dat wel het geval was, als wat ze deed niet goed was, dan wilde ze dat graag weten. Want voor ze het wist kreeg ze boze reacties of de hele roddelpers van Simafillia over zich heen.
Nee, dan kon ze beter voorzichtig polsen wat er dan wel zo gevaarlijk was aan wat ze deed, wat daar dan ook mee bedoeld werd.

« [Reactie #13] : 8 jaar geleden »
"Hoe ik dat bedoel," zei Gieske ongeduldig, "is dat het vrij onbetamelijk is om met een jongen van ongeveer jouw leeftijd zo... zo te praten. Zo in je vrije tijd, als het niet noodzakelijk is, waar niemand bij je is om je gezelschap te houden. Op zich zou dat niet een grote ramp zijn, maar nu is er geen levend wezen om op je te letten. Ja, ik, nu toevallig, maar hoe lang zit je hier al? Het is alsof... Alsof je je bewust met hem," ze trok een vies gezicht, "afzondert. Het doet er niet toe wat je verkeerd doet, zelfs niet of je iets verkeerd doet, maar om welke suggesties je wekt." Ze zei dit alles op een net niet fluisterende toon. Als Penina's gesprekspartner goede oren had en erg zijn best deed dit te volgen, kon hij het misschien horen. Wat Gieske er op liet volgen zei ze nog net iets zachter. "Maar dat kan me nog niet eens zo veel schelen. Wat anderen denken is niet het belangrijkste. Waar je nog het meest voor moet oppassen zijn de jongens en mannen waar je mee omgaat zelf. Kijk toch uit, Nien!" Gieske kreeg het er nog warmer van. Vooral haar kapsel brandde. Ze wilde er geen Gesprek van maken. Dit duurde al lang genoeg voor het arme meisje. Het beste was als ze er nu gelijk vandoor ging. "Ik moet nodig gaan. Daag!" Ze draaide zich om en liep even snel als dat ze gekomen was weer weg. Dit zou vast een hoofdpijnavond worden.

« [Reactie #14] : 8 jaar geleden »
Elik had in eerste instantie niet zoveel aandacht besteed aan het intermezzo met de lange vrouwelf. Het was geen bekende van hem en ze moest duidelijk Penina hebben. Een beleefdheidsgesprekje of een klusje misschien. Het zou onbeleefd zijn om zich daar mee te bemoeien en hij draaide wat verveeld met zijn baret om de tijd de doden.

De zaak veranderde echter toen hij zag dat Penina schrok van wat de vrouw zei. Hij spitste zijn oren en ving wel zoveel op dat hij kon raden waar het gesprek over ging. Penina werd niet geacht om alleen bij een jongen te zijn. In alle andere gevallen zou Elik het roerend met de vrouw eens zijn. Penina alleen met een vreemde jongen, nee dat was niet kies. Penina met Elik was echter van een heel andere orde. Hij had immers niets dan eerzame bedoelingen met het meisje.

Bovendien, hij zou wel gek zijn om misbruik te maken van de situatie. Als haar ouders erachter kwamen, schopten ze hem zo van de universiteit en zo veel was het meisje hem nou ook weer niet waard.

« [Reactie #15] : 8 jaar geleden »
Voor ze ook maar kon reageren behalve met een bijzonder sprakeloze blik. Ze had heus niet bedoeld om weg te kruipen mét een jongen, dat snapte mevrouw Woudt toch wel? Ze had Djoal! Dat wist toch iedereen. Nouja, ze had hem bijna. Of in iedder geval, ze zou er niet aan denken zomaar met iemand in een hoekje te kruipen. Wat dacht mevrouw Woudt wel van haar? Ze kon toch wel een beetje op zichzelf passen? Het hele jaar op Bumetrel en niemand vond het een probleem, en dan was ze weer thuis en dan vond men haar zeden verkeerd. Terwijl ze gewoon, netjes en ook nog in het openbaar buiten zat.

Maar goed.

Eigenlijk had ze ook wel een beetje gelijk. Want stél dat die Elik haar iets zou willen doen, dan kon dat zo gebeuren.
Maar anderzijds was dat eigenlijk overal zo. Alleen niemand durfde dat gelukkig.

Aarzelend liep ze terug naar Elik. Toen bedacht ze zich dat hij het misschien gehoord had en hoopte dat dat niet zo was.
"Ik eh.. mevrouw Woudt vond dat we ergens anders moesten gaan zitten." Een wat vrije vertaling.

Ze bukte en deed haar schoenen aan, waarna ze haar boek oppakte. "Is dat goed?"

« [Reactie #16] : 8 jaar geleden »
Ja, dat had hij min of meer al begrepen. Elik vond het prima. Hij kwam soepel overeind en antwoordde: 'Bene, waar wil je naartoe? We kunnen in de bibliotheek gaan zitten.' Dan zaten ze weliswaar binnen, maar het was de eerste publieke plek die hem zo te binnenschoot. Bovendien konden ze beiden wel een reden verzinnen om daar te zijn.

'Zal ik je boek dragen?'

Urgh De nachtelf kon zich wel voor zijn hoofd slaan. Een boek dragen voor een meisje? Hoe ouderwets was dat? Je zou zien dat ze vond dat ze allemaal best zelf kon, want ze mocht dan een vrouw zijn, ze was niet incompetent, enz enz. Het zou niet de eerste keer zijn dat een meisje zich beledigd zou voelen door zo'n vraag.

« [Reactie #17] : 8 jaar geleden »
Morgen ging ze gewoon naar de Bode toe, dan kwam er geen mevrouw Woudt zeuren. Of dan ging ze boodschappen doen voor mama, en dan nam ze er de hele dag voor uit. Kon ze lekker in het zonnetje zitten met haar voeten in het water. Als ze een goed plekje kon vinden.

"Nee hoor dat hoeft niet. Zo zwaar is dat boek niet." Ze dacht er verder niet over na. Tenslotte vond ze het heel gewoon dat je als meisje geen zware dingen hoefde te tillen als er een bereidwillige jongen in de buurt was.
"Ja, dat kan wel, als het er niet te warm is.." Te koud was het nooit in binnenshuis in de zomer.
Nog even vroeg ze zich af of dit dan wel was wat mevrouw Woudt bedoelde, maarja, ze was toch heus niet verliefd op hem ofzo? En volgend jaar ging ze misschien ook wel hierheen, en dan vond ze het misschien ook wel leuk om iemand te kennen, nu ze niet zo vaak op de uni was. Iedereen kende haar en andersom niet, als ze kon, zoals nu, deed ze daar wat aan.

« [Reactie #18] : 8 jaar geleden »
Elik liep met Penina richting het universiteitsgebouw en ging verder met praten.

'In de bibliotheek is het hooguit muf. Er staan teveel oude boeken stof te vergaren. Volgens mij wordt nog geen kwart van de boeken daadwerkelijk gebruikt.'

Op de een of andere manier was de bibliotheek de trots van elk instituut. Hoe meer boeken, hoe beter en als er dan ook nog hele oude, unieke exemplaren waren dan was dat reden voor grote trots.

'Studeer je hier wel eens in de bibliotheek?, vroeg hij na een tijdje. 'Of op Bumetrel?' Of hebben jullie daar speciale studeerruimtes? Ik zit er eigenlijk nooit. Ik studeer liever thuis, of buiten als het goed weer is.'

« [Reactie #19] : 8 jaar geleden »
Dat was een lastig punt. Penina wilde graag dat iedereen positief was over de universiteit van haar vader. Je moest niet proberen haar wijs te maken dat haar vader iets niet kon, zoals goed een universiteit besturen. Ze vond het lastig om enerzijds te horen dat de bibliotheek blijkbaar niet beviel, want teveel stoffige boeken, terwijl ze anderzijds wist dat er ook genoeg universiteiten waren waar juist te weinig boeken waren, en dat je als universiteit beter veel dan weinig kon hebben. Een bieb is goed, en haar vader deed heus zijn best.
"Ja..?" Vroeg ze, ietwat onzeker. "Maar er zijn er in ieder geval genoeg... Toch?" Hier klonk een verlegen meisje in door dat niet wilde dat iemand het werk van haar vader niet zo hoog achtte als zij.

« [Reactie #20] : 8 jaar geleden »
'Hmm? Ja natuurlijk, er zijn er meer dan voldoende. En van de belangrijkste boeken zijn er zelfs meerdere exemplaren.'

De universiteit moest wel schatrijk zijn dat er zoveel boeken in bewaard werden. Ypsilon had in dat opzicht niets te klagen, dacht Elik. Met een goed financieel beleid konden ze zelfs zo nu en dan nieuwe boeken aanschaffen. Het zou Elik niets verbazen dat een groot deel van het collegegeld dat hij moest betalen daaraan besteed werd.

Inmiddels waren ze al in het gebouw en samen liepen ze naar de bibliotheek. Het was er bepaald niet druk. Elik zocht een plekje achter in de zaal, ver van de andere plaatsen. 'Excuseer me even,' zei hij beleefd tegen Penina en liep naar een kast om er een paar boeken uit te halen. Met de boeken liep hij terug naar hun tafel en ging zitten.

'Ben je hier al vaker geweest?' vroeg Elik, niet in het minst van plan om al te gaan studeren.

« [Reactie #21] : 8 jaar geleden »
Op een stoel naast die van Elik ging ze zitten. Nu kon ze de boeken tenminste op een wat schonere plek neerleggen, waar ze niet te lijden hadden. Als dochter van moest ze het goede voorbeeld ook geven.
Even bladerde ze in haar boek over de geschiedenis van myrofas in het romeinse rijk, maar het kon haar nu even niet boeien. Ze wist stiekem wel dat ze als meisje niet zo lang met een jongen hoorde te praten als die al zo volwassen was (op bumetrel lagen die dingen anders, dat hoorde bij kinderlijk zijn, dan mocht ze praten met jongens), maar ze vond het gewoon gezellig. Dus. Daar was toch niet zoveel mis mee? En Elik leek er ook niet zoveel problemen mee te hebben.
Toen hij terugkwam, vroeg hij of ze hier al vaker was geweest. Dat was natuurlijk wel duidelijk, maar dat maakte niet uit. "Ik ben hier heel vaak geweest. Vooral toen ik wat kleiner was, dan ging ik achter de kasten zitten, want dan konden ze me niet vinden." Ze glimlachte erbij.

« [Reactie #22] : 8 jaar geleden »
Een beeld van een klein roodharig meisje tussen de boekenkasten deed hem glimlachen. 'Je hebt je haarkleur niet echt mee als het om verstoppen gaat, of wel?' Elik grijnsde naar het meisje naast hem.

Hij opende voor de vorm een rhetoricaboek en deed alsof hij eruit studeerde. Na twee minuten kwam hij erachter dat hij het boek ondersteboven hield. Een beetje gênant. Hij draaide het boek snel om en hoopte dat Penina niets gemerkt had.
Elik had feitelijk geen idee waar hij moest beginnen met studeren. Of wat. Hij zag nu dat hij ongemerkt een derdejaars boek in plaats van een eerstejaars gepakt. Hij zuchtte en legde het boek weg.
 
Wat een moeite kostte het om eens met een leuk nachtelfmeisje te praten!