Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Dancing with a star  (1418 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 10 jaar geleden »
Onrustig keek Yanta in het raam voor zich. Waarom was ze hier ook alweer aan begonnen? Angelus vragen of hij haar wilde helpen dansen. Ze kon het zelf al uitstekend! Zelfs als ze niet oplette en haar ogen dicht had. Toen ze dacht dat de deur open ging draaide ze zich om, de zwierige rokken van haar bloedrode jurk bewogen elegant mee bij deze beweging en lieten haar zwarte schoenen voor een moment zien. Ze draaide zich weer terug en staarde opnieuw in het raam.
Peinzend vroeg ze zich af wat er deze nacht zou gebeuren. Het was niet zo dat zij en de jongen een geweldige verstandhouding hadden. Het was haar te doen om het feit dat hij kon dansen en ervaring had. Daarbij was hij een tovenaar, dus hij kon mooi voor muziek zorgen. Misschien moest ze zelf ook eens leren een instrument te bespelen...
Voor voorbijgangers was het net of ze naar buiten keek, maar eigenlijk keek Yanta naar zichzelf. Haar handen speelden met de ring die ze van haar sire gekregen had. Losse haren, die sierlijk over haar schouders vielen en tot halverwege haar ruk kwamen. Ogen, die normaal geen gevoelens lieten zien, maar nu duidelijk maakte dat dit niet iets was wat ze dagelijks deed. Vingers, lang en slank, die steeds maar weer bewogen en niet rustig kon blijven. Haar hele lichaam, alles behalve ontspannen.
Niet te geloven dat ze zelfs nu als vampier nog het gevoel van onrust kon ervaren. Opnieuw dacht ze dat ze de deur open hoorde gaan en ze draaide zich weer om, waarna ze naar Angelus keek. Even overwoog ze om haar sarcastische zelf te zijn, ware het niet dat zíj iets nodig had van hém en het dus niet handig was om hem boos te maken, áls ze dat al voor elkaar kon krijgen bij hem (gezien haar zwakte voor hem)
'Bon soir, monsieur Hamilton-Kilpatrick,' zei ze, terwijl ze een nette reverence maakte en hem met een charmant glimlachje aankeek, zoals alleen Yanta dit kon. 'Ik ben blij dat u tijd wist vrij te maken om mij een waarschijnlijk hoognodige dansles te geven.'
Uiteraard kon het hem niet ontgaan zijn dat ze dit alles met een korreltje zout nam en ook de grootste moeite had om dit vol te blijven houden.

« [Reactie #1] : 10 jaar geleden »
"Bonsoir madame Aminty-Rodriguez." Hij beantwoordde haar buiging met een even nette hoofdknik terug. Hij stond tenslotte hoger in rang, meer was niet nodig. "De mate waarin deze les nodig is lijkt me iets minder groot dan u voordoet; ik heb echter geen enkel bezwaar u de lessen te geven waarom u vraagt. Ik ben blij dat u begrijpt dat dit een offer van mijn tijd vergt." Hij reikte haar zijn hand.
"Welk deel van de gebruiken is u nog onbekend, élk onderdeel, inclusief het aannemen van de dans? Of is het slechts uw bedoeling uw stijl te verbeteren?"
Met een knip van zijn vingers kwamen een paar jongerejaars vampier-leerlingen binnen, gewapend met vedels en een fluit. "Speel." Het klonk kortaf.
Meneer Vladistov-Junior begeleidde zijn dame naar het midden van de kamer, en zette de dans in.

« [Reactie #2] : 10 jaar geleden »
'Och, als u het zegt, heer*,' sprak ze bescheiden als antwoord op zijn opmerking over haar danskunsten. 'Ik weet zeker dat u het met uw expertise beter kunt inschatten dan ik.'
Ze nam zijn hand, maar was even verbaasd door de binnen lopende minivampiertjes. Oké, verkeerd woord, er zaten er bij die groter waren zijn zij, maar het was te zien dat ze minder ervaren waren. Wie zich daar op trainde merkte dat soort dingen gewoon op. De stem van Angelus trok haar aandacht weer naar hem, waar ze al snel weer worstelde om zichzelf niet te veel te verliezen in Angelus zijn schoonheid.
'Ik zou graag mijn stijl verbeteren, hoewel u uiteraard vrij bent om ook op andere punten te letten. Als leek op dit gebied lijkt het me dat ik nog veel kan leren van een ervaren danser zoals uzelf, maar dat kan vanzelfsprekend enkel met de juiste leraar.'
Het was waar, ze was onervaren, maar wel een talent, iets waar haar Toreadorbloed wel voor zorgde. Ze ontweek de blikken van Angelus toen ze op de dansvloer stonden en probeerde ook niet te veel naar hem te kijken, wetend dat het niet goed zou gaan als ze dit deed. Dansen en Angelus was teveel van het goede, maar toch had ze hem als leraar gekozen, wetend wat het risico was, maar ook wetend dat het heerlijk zou zijn om opnieuw met hem te dansen.
'Waar heb je die 'muzikanten' eigenlijk vandaan, Angelus?' sprak ze terug op haar eigen manier, nog altijd zichzelf verbazend over dat feit.

*Kan Yant Ang zo noemen? Gezien het feit dat hij wel een titel heeft en childe van Gust is enzo? Als dit niet het geval is mag je weer 'monsieur' lezen.

« [Reactie #3] : 10 jaar geleden »
"Uw stijl. Dat is prima." Hij liet haar los en zette een stap achteruit. "Dans, en laat me toekijken. Wacht..." Één van de vampiers werd gewenkt. "Ondersteun madame Aminty in haar dans. Loop haar niet in de weg."

"Die muzikanten, Yanta Aminty, zijn simpelweg nieuwelingen." Nieuwelingen die maar wát graag de gunsten van een hogere vampier genoten. Een beetje je muziek-huiswerk studeren terwijl je die gunst kon veroveren was daarom nooit weg. Of de rest van je huiswerk een beetje minder bestuderen, voor dezelfde reden.

Angelus bestudeerde de bewegingen van het vampiermeisje, en glimlachte. "Mevrouw Aminty, ik néém aan dat ik uw goedkeuring heb uw lichaam aan te raken om u de juiste houdingen aan te raken?" Hij liep naar haar toe, wuifde haar danspartner weg en legde een hand op haar schouder. "Stop. Loop eens een eindje gewoon rond, zonder overduidelijk op de muziek te letten. Juist. Denk om je houding, loop rechtop. In de maat lopen, nu. Exact. En zorg er nu voor dat je een fráctie van een seconde voor de maat uit loopt. Op die manier lijkt het of de muziek jóu gehoorzaamt, niet andersom. Zoals ik doe." Angelus wandelde een rondje, haast onmerkbaar iets eerder dan de maat bewegend. "Je ziet dat ik meester van mijn lichaam ben, en niet de muziek. Dat is een essentiëel onderdeel van je stijl. Boeren laten de muziek heersen, heren heersen zélf."

« [Reactie #4] : 10 jaar geleden »
Uiteraard zou Yanta met haar ogen dicht en zonder de woorden van Angelus ook wel gemerkt hebben dat ze een andere danspartner had. De passen die de jongen zette waren weliswaar kloppend, maar lang niet zo soepel als die van Angelus. Ze verkoos overduidelijk Angelus als danspartner boven de andere jongen. Nieuwelingen dus. Dat ze niet lang op Bumetrel zaten had zij ook wel kunnen vertellen, Yanta was goed in het onthouden van gezichten, dus als ze hier al lang zaten had ze hen wel herkend. Blijkbaar was Angelus dus niet zo dom als ze hem soms inschatte, dat ze hen voor dit doel had uitgekozen.
Ze knikte toen hij naar haar toe liep en luisterde naar zijn instructies. Hij deed het voor, zodat Yanta snapte wat hij bedoelde en keek even twijfelend. Ze wist dat het haar niet meteen zou lukken en ze wist ook niet of ze Angelus wel het genoegen schonk zichzelf voor schut te zetten, vooral niet met die leerlingen erbij. Van de andere kant, wie 'a' zei, moest ook 'b' zeggen. Ze luisterde naar de muziek en begon te lopen, twijfelend, maar tot haar grote frustratie wel op de maat van de muziek. Ze was immers een Toreador, die leefden voor kunst, zo leefde zij voor muziek en gehoorzaamde haar lichaam dus ook al snel de muziek. Ze veranderde haar pas en zette haar stappen voor de muziek, maar zelfs zij merkte op dat het te veel voor de muziek was, daarbij werden haar passen vanzelf weer op de maat van de muziek. Geërgerd bleef ze stilstaan, dit ging niet werken.

« [Reactie #5] : 10 jaar geleden »
Hij bekeek de passen van het meisje, en verborg een glimlach achter een vakkundig opgebouwd masker van koelheid. "Hm. Nee, dat is niet exact wat ik bedoel. Je moet gracieus bewegen, niet stokkerig en niet houterig. Doe dat nog eens, en leg je hand op mijn arm, zodat je het beter voelt. Wanneer ik mijn hand beweeg zet je je volgende stap, voel maar." Hij liep elegant verder, telkens zijn hand een klein beetje op en neer bewegend voor het ritme uit, onder de hare die er los op lag. "Bijna goed. In ieder geval een stuk vloeiender. Laat je niet zo door de muziek in de war brengen, het gaat hier om je status." Hij glimlachte. "Als de muziek je teveel afleidt, richt je aandacht dan op de personen om je heen of de persoon aan wiens arm je loopt. Dat zal je aandacht bij je rangorde houden, zonder dat je de muziek mist."
Hij liep een aantal rondjes met haar, tot ze de truuk onder de knie begon te krijgen. "Goed. En loop nu fatsoenlijk, in plaats van half ingezakt. Je rug staat veel te krom, het lijkt wel of je een zak meel op je schouders draagt. En je kijkt naar beneden, in plaats van recht voor je uit. Trek je schouders omhoog, zo." Angelus ging achter haar staan en trok haar schouders naar de goede plaats. "Recht je rug, en houd je kin zo." Hij bewoog haar hoofd naar de goede stand. "En nu nog een stuk. Alleen."

« [Reactie #6] : 10 jaar geleden »
Alsof het makkelijker was als Angelus zich in de buurt bevond. Muziek was zéér afleidend voor haar, maar Angelus minstens zo veel. Het was geheel tegen haar instinct in om zich daar van af te sluiten en het lukte haar ook niet erg goed. Wat wel lukte was zich meer op Angelus concentreren dan op de muziek, waardoor ze uiteindelijk toch door zijn hulp de stappen goed kon zetten. Ze probeerde het gevoel van de stappen te onthouden en deze aan de muziek te koppelen, zodat ze later sneller opnieuw in dit ritme kon komen, hoewel ze heel goed wist dat als het ritme van de muziek veranderde ze weer moest aanpassen.
Het lukte steeds beter om de tips die Angelus haar gaf toe te passen. Op de een of andere manier lukte het haar beter om te doen nadat hij het haar zei, alsof ze zich zekerder voelde over het idee en zo zich beter kon concentreren. Tevreden constateerde ze dat ze op de goede weg was en wat nog belangrijker was dat Angelus dat ook vond.
Hij was echter een veeleisende leraar en begon meteen aan het volgende puntje, haar houding. Haar houding verschilde van moment tot moment. Het ene moment was haar houding mooi recht, het andere moment kon ze inderdaad wat ingezakt staan. Het kwam meer door het feit dat ze gewend was een nederige houding aan te nemen, omdat dit gewenst was van dorpsmeisjes. Als vampier was ze echter in een totaal andere wereld terecht gekomen. Hier werden andere dingen van haar verwacht en haar houding was er wel op aangepast, maar het was nog altijd iets waar ze op moest letten. Nu ze dus op haar passen moet letten lette ze niet op haar houding.
Zoals Angelus gezegd had liep ze een stuk alleen, ze moest voor de muziek blijven (terwijl de muziek ook nog een afleidende factor was), ze moest elegant lopen, ze moest haar hoofd omhoog houden, rug recht... Het was ook niet vreemd dat óf haar houding goed ging, óf de elegantie óf de muziek. Eventjes hield ze alle drie vol, waarna al snel het ritme kwijt was en in een poging dat terug te vinden de elegantie.
'Het lukt niet,' zei ze met haar hoofd gebogen uit spijt. Ze mocht zichzelf gelukkig prijzen dat ze niet gevallen was en haar waardigheid totaal verloren was. 'Ik ben een simpel meisje uit een eenvoudig dorpje, geen dame van adel.' Was het maar zo'n feest. 'Dit is geheel tegenstrijdig met wat ik altijd geleerd heb.'

« [Reactie #7] : 10 jaar geleden »
"Je bent een vampier, geen dorpswicht." Angelus klonk boos. "Houd eens op met die onzin en concentreer je." Hij liet de 'musici' stoppen en beval ze opnieuw te beginnen. "Nog een keer." De jonge vampier keek toe hoe ze nogmaals begon, al keek ze minder vrolijk.
Hij liet haar doorgaan terwijl de muziek bleef spelen, en bekeek haar gestuntel. Het wijsje stopte. De childe van Rodriguez ook. "Zei ik je te stoppen? Dat is wel héél lelijk. Blijf bewegen, jíj bent heer van je lichaam, niet de muziek. Doorgaan, nog een keer." De muziek begon weer, speelde uit terwijl het meisje danste, en het lied stopte.
"Nog een keer."

Een uur lang bleef de childe van Vladistov 'Nog een keer' zeggen, en wachten op de vorderingen van de childe van Rodriguez.

« [Reactie #8] : 10 jaar geleden »
Natuurlijk wilde Yanta ingaan tegen Angelus woorden. Ze was misschien geen dorpswicht meer, maar dat veranderde haar afkomst niet! Ze was geen dame zoals Angelus een heer was. Ze was een... dorpswicht! Een totaal ander dorpswicht dan Angelus bedoelde uiteraard, want Yanta zou de jongen geen gelijk geven. Natuurlijk niet. Bij de nog een keer begon ze haast automatisch te lopen, zonder de jongen tegen te spreken. Het was de toon waarop hij het zei. In een poging te vervloeken dat ze naar een jongere vampier luisterde (hij was dan wel ouder, maar minder lang vampier), stapte ze mis en ging bijna omver. Ze herstelde zich, deed weer een poging, terwijl haar gezicht op onweer stond.
De muziek stopte, Yanta ook. Duhu. Ze moest bewegen voor de muziek, maar als er geen muziek was, kon ze zich toch ook niet ervoor bewegen? De woorden 'Nog een keer' dreunden echter door haar hoofd en snel liep ze al weer. Bij iedere 'Nog een keer' werd haar humeur er minder op. Toch kreeg ze daardoor het effect wat Angelus zo graag wilde. Goed en zij ook wel een beetje. Ze was zo afgeleid door die Nogkeren, dat ze minder aandacht voor de muziek had. Doordat ze echter ook op haar passen lette bleef ze de muziek voor. Dit samen met het feit dat ze al haast een uur zo liep maakte dat het haast vanzelf begon te gaan.
Haar onweergezicht werd terug een zonnetje, terwijl ze haast trots door de ruimte liep. Niet dat het al iets was om trots op te zijn. Voor dorpswichtjes was dit echter al een hele vooruitgang!

« [Reactie #9] : 10 jaar geleden »
Het uur was traag. En de childe van de Heracor-mentor ook, hoewel minder erg. Hij zuchtte en verlangde naar zijn spreukenboek. Maar langzamerhand begon het 'dorpswicht' vorderingen te maken. Angelus bekeek het met een flauwe interesse.
In ieder geval is haar trots al bijna adelijk. Hij grijnste. "Jaaa, jaaa. Stop maar." De muziek stopte abrupt door de verveelde stem van Angelus. "'T is wel beter, maar het is nog niets. Beeld je niet in dat je aan dit uurtje genoeg hebt gehad. Je houding is slonzig, je let niet op waar je je voeten zet, en je hebt geen énkel maatgevoel. Alleen je verwaandheid is op het niveau van mijn familie aangekomen." Angelus' ogen hadden een verdacht geamuseerde glans. "Je hebt nogal wat lessen extra nodig, en járen van oefening. Hup, begin maar weer. Ondertussen studeer ik verder." Het spreukenboek dat hij met zich mee had genomen werd opengeslagen, en Vladistov1Junior leerde verder.

« [Reactie #10] : 10 jaar geleden »
Humeur daalde tot onder vriespunt, vriespuntkou zorgde voor misstap (alweer), misstap zorgde voor harde ontmoeting met vloer. In ieder geval was de trots weer weg en Yanta's schoenen weer om haar voeten. Even bleef ze liggen en kreeg de neiging om met haar hoofd op de grond te beuken uit frustratie, tot ze zich herinnerde dat ze vreemd aangekeken werd door enkele muzikanten. Alsof er niets was gebeurd stond ze op, veegde denkbeeldige stof van haar rok en begon met opgeheven hoofd te lopen, alsof er nog altijd niets gebeurd was.
In haar hoofd echter was ze Angelus aan het vervloeken voor alles wat los en vast zat. Eigenlijk was het ontzettend oneerlijk, want het was Yanta die er niets van bakte en niet Angelus. Het meisje kende maar twee soorten schuld. Het 'is een ander zijn'-schuld en het 'ik ben stom, het is mijn'-schuld. Misschien wat zielig, maar zo stak ze in elkaar. In het begin had ze een 'ik ben stom, het is mijn'-schuldmomentje. Nu had ze een het 'is een ander zijn'-schuldmomentje en ze ging er van genieten ook.
Want zie je, Angelus was nu eenmaal een verwend nest. Angelus was nu eenmaal met zijn neus in de boter gevallen, zijn hele leven lang. Sterker nog, Angelus had die boter altijd toegeschoven gekregen, zodat hij er gemakkelijk in kon vallen. Het móest dus wel zijn schuld zijn. Want door dat soort mensen werd de maatschappij vernield. Altijd maar het nemen, nemen en botergedoe, maar eens denken aan anderen, ho maar. Het was dan ook niet vreemd dat die hele maatschappij niets voorstelde... Het was immers de schuld van engeltje daar. Als je dan ook no-
Stap. Stap. Stap. Stap. leidde ze haar gedachten af, proberend daadwerkelijk iets te maken van deze tijd. Ze ging niet haar schoenen verslijten voor niets! Ze moest en zou dit onder de knie krijgen voor ze hier weg ging. Vastberaden stapte ze verder. Stap. Stap. Stap. Stap.