Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Zon, gras en kinderillusies  (590 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 9 jaar geleden »
Privetopic.

Het was mooi weer, heel mooi weer. Dus was Raleana buiten, net zoals Cyrille en haar zoontje. Niet dat ze hen bij naam kende, maar het zoontje had haar afgeleid en nu was ze de jongen aan het vermaken met wat spreuken, simpele illusies waar ze toch mee moest oefenen. Moederlief zat rustig en met een glimlach toe te kijken en vond het blijkbaar al lang prima dat haar zoontje het zo leuk vond.
Helaas kon het geluk niet lang duren, want al snel kwam er een man aanlopen, blijkbaar de liefhebbende vader en man. Raleana echter had hem een stuk minder lief en herkende hem al snel als de persoon die ervoor gezorgd had dat Tetachan overal zo goed mee weg gekomen was. Oké, eerlijk was eerlijk, Raleana hoefde Tetachan niet zo nodig dood, ondanks het feit dat ze nog altijd wat boos was op haar mentor. Toch klopte het niet...
Ze stopte met haar illusie en keek de man wantrouwend aan, terwijl ze afstand nam. Wat deed hij hier?

« [Reactie #1] : 9 jaar geleden »
"Dag, Cyrille." Mathanos liep naar zijn vrouw. Grappig, hoe snel ze al contact legde met de leerlingen hier. Ze waren er maar anderhalf maand ongeveer, en dan kreeg ze het al voor elkaar leerlingen verliefd te laten worden op haar baby. Hij had even staan kijken, maar was er toen heen gelopen. "En goedemorgen... mademoiselle...?" Hij kende haar niet. Maar het weer was lekker zonnig vandaag en was wel in voor een gesprek met een leerling. Het was al zo lang geleden dat hij zelf een leerling was geweest, en het zou nog wel even duren voor Kassil die leeftijd had.
Toch scheen ze hem niet heel vrolijk aan te kijken, wat hij wel zou verwachten van een luchtelfje van haar leeftijd. Maar ach, misschien keek ze tegen de zon in, die hij toch achter zich had.
Hij ging naast zijn vrouw zitten.
« Laatst bewerkt op: 9 jaar geleden door Mathanos van Uncha »

« [Reactie #2] : 9 jaar geleden »
'U bent de persoon die mijn mentor vrijsprak,' concludeerde ze met een beetje kilheid in haar stem. Van een jong persoon kon je nu eenmaal maar weinig kilheid verwachten, maar Lea was er al aardig goed in aan het worden, in kilheden. Haar ogen werden iets harder, maar ook vragend. Ze snapte het gewoon niet, ze had het gewoon nooit gesnapt en het enige wat van haar verwacht werd was dat ze er maar gewoon mee omging. Hoe kon ze hier mee omgaan? De persoon in wie ze zoveel vertrouwen had gehad bleek doodleuk een moordenares te zijn, leugens te hebben en zelfs te liegen tegen haar, terwijl Lea juist open was geweest. Diep van binnen wist ze wel dat Tetachan geen moeder van haar was en dat die zich dus ook niet om haar zou bekommeren, maar wie had ze anders? Was er iemand die haar kon uitleggen wat er aan de hand was? Was er iemand die misschien ooit aan haar zou denken? Zelfs Thomean...
'Waarom?' vroeg ze met een beetje trillende stem.

« [Reactie #3] : 9 jaar geleden »
Mathanos zuchtte. Eigenlijk had hij geen zin dat uit te leggen aan een klein meisje dat hij helemaal niet kende. Nouja, klein, ze leek hem oud genoeg om te trouwen, daar niet van, maar hij had geen zin om in zijn vrije tijd weer in te gaan op die afgesloten kwestie.
"Dat proces was openbaar.. je had er vast bij kunnen zijn." Reageerde hij ietwat stug. Het was voor hem geen prettige tijd geweest, dat zijn zusje ziek was en totaal buiten westen. Vandaar dat hij er ook niet graag over praatte, helemaal niet tegen zo'n wicht.
En de uitkomst had ook veel myrofas niet bekoord. Gelukkig was het thuis niet zo'n heksenketel geweest daarna, want Cyrille geloofde dat hij het wel het beste wist, dus die zeurde niet zo. Bovendien, het dossier was gesloten, niemand kon het nog veranderen.

« [Reactie #4] : 9 jaar geleden »
'Ik wás er ook bij en al was ik dat niet geweest, dan had ik nog wel een volledig verslag kunnen lezen...' mompelde ze een beetje. Raleana keek even naar haar handen voor ze pas weer haar blik iets hoger durfde te richten, want zelfs al was ze boos, de man voor haar was toch wat groter en enger dan zij was. 'Maar dan snap ik het nog niet...' zei ze zacht. Ze wist ook niet wat ze er mee moest. Ze was oud genoeg om te snappen dat ze zich hier niet over moest opwinden, ze was maar een vrouw, een kind, ze moest zich overal even buiten houden, niet mee bemoeien en al helemaal niets over zeggen... Maar dat kon ze gewoon niet.
'En ik wil het graag snappen, want ik vind het niet eerlijk, maar ik wil het ook achter me kunnen laten...'