Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Penina Levatov?  (1227 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 9 jaar geleden »
Elik had het koud. Het vroor een beetje en zo nu en dan kwam er een verdwaalde sneeuwvlok naar beneden dwarrelen. De nachtelf slenterde schijnbaar doelloos door de straten van het dorpje Treseburg. Heen en weer, stond zo nu en dan even stil en liep dan weer verder. Midden op het dorpsplein bleef hij even staan om de kraag van zijn mantel nog verder omhoog te doen. Hij wachtte.

Penina Levatov was op Ypsilon. Hij had haar een paar dagen geleden gezien. Het was wintervakantie en dan kwam ze van haar school in Mircam naar huis, naar Ypsilon. Alle studenten kenden haar. Het was ook niet moeilijk om haar te herkennen. Ze had hetzelfde vuurrode haar dat haar vader had. Bijzonder haar.

Ze was samen met een jongen van haar school. Een phaosfee. Elik had terloops geïnformeerd of dat haar vriendje was, maar niemand van de studenten wist het precies. Een phaosfee was een onwaarschijnlijke match voor een nachtelf, dus de jongen moest wel gewoon een goede vriend zijn, redeneerde hij. Hoe dan ook, ze trokken veel met elkaar op en je kon zien dat ze het goed konden vinden.
Penina was vrolijk en lachte veel, wat een leuk gezicht was, vond Elik. Het leek hem een leuk meisje en hij zocht een excuus om eens met haar te praten.

Hij wist dat Maièra op deze dag wel eens naar het dorp ging* en hij hoopte dat ze dit keer haar dochter mee zou nemen. Samen winkelen was echt zo'n vrouwending, dus de kans was best aanwezig. Het was een gok, dus het was best mogelijk dat hij hier een hele morgen voor niets in de kou stond te kleumen.


*daar heeft ze toch een vaste dag voor, of ben ik in de war met Channa? In ieder geval: als het niet klopt verander ik het wel.

« [Reactie #1] : 9 jaar geleden »
Penina zuchtte eens diep. Djoal was net een dag weg en nu moest ze alweer mee met boodschappen doen. Ze had helemaal geen zin, maar het was ook wel weer waar dat ze niet zovaak thuis was en logisch dat mama dan wat meer tijd met haar wilde doorbrengen. Maar ze was ook niet zovaak thuis, en dan wilde ze ook graag thuis zijn en niet in Treseburg. Stom mensendorp.
Als Djoal nou nog hier was, was het wel anders.

Haar gezicht klaarde op toen mama voorstelde om ook wat stof te kopen. Dan kon ze, als ze tenminste voldoende invloed op haar moeder kon uitoefenen, met een modieuze nieuwe jurk weer naar Bumetrel komend jaar. Geen groen of rood, dat stond vast. Groen stond haar wel, maar dat was voor merifellers. Rood was gewoon afschuwelijk als zij het aanhad. En was voor heracori.

"Moeten we nog wat halen bij dat vreselijke mens, Berte?" Als er iemand was van de mensen waaraan zij persoonlijk een hekel had, was het wel die vrouw. Ze had van mama gehoord dat die wat had willen uitspoken met Jonathan. Nu was Penina over het algemeen in het openbaar heel negatief over haar uitermate vervelende broertje, maar eigenlijk kon ze iedereen die hem een strobreed in de weg legde wel wat aandoen. Het was wel háár broertje.

« [Reactie #2] : 9 jaar geleden »
Elik glimlachte toen hij de twee vrouwen aan zag lopen. Hij had dus goed gegokt. Maar wat nu? Op het plein blijven staan was een beetje vreemd. Het was er nou niet bepaald het juiste weer voor. Naar Berte, besloot hij, desnoods iets kopen. Hij wandelde een eindje terug, klopte de sneeuw van zijn mantel en wandelde naar binnen.

Hij groette de vrouw in diens mensentaal. Elik was in Hazdor geboren en hij sprak wel redelijk duits. Het enige probleem was dat ze hier in het zuiden een afwijkend dialect hadden wat hij nog niet goed onder de knie had. Maar groeten en boodschappen doen, lukte inmiddels wel. Half geïnteresseerd bekeek hij de waren van de vrouw.

« Laatst bewerkt op: 9 jaar geleden door Elik Pillao »

« [Reactie #3] : 9 jaar geleden »
Maièra en Penina liepen richting Berthes huisje en zagen haar buiten staan. Maar ze was in gesprek met een leerling van Mai, dus ze glimlachte slechts en hield zich een beetje op de achtergrond.
"Goedemorgen." Groette Penina zacht. Ze dacht na over het gesprek dat ze gehad hadden tijdens het lopen naar Ypsilon. Mam had haar heel voorzichtig enkele bezwaren op Djoal uit de doeken gedaan; en Penina was heel boos geworden en toen hadden ze er nog een beetje over gepraat en het goed gemaakt, maar eigenlijk had Penina het altijd verdrongen. Natuurlijk was Djoal niet van hetzelfde ras als zij. Maar waarom mocht ze dan niet verliefd op hem zijn?

"Mam?" Penina zei het zo zacht dat niemand het zou kunnen horen behalve haar moeder. "Had u vroeger ook wel eens een vriendje gehad?" Ze durfde het bijna niet te vragen en keek intussen met een scheef oog of ze al aan de beurt waren bij Berthe.

Maièra zat al een tijdje te wachten op iets wat Penina zou vragen. En daar had je het hoor. Een klein glimlachje ontsnapte haar terwijl ze dacht aan al haar verkeringen van vroeger. Ze kon natuurlijk zeggen dat dat Penina niet aan ging, maar dan maakte ze gelijk het hele gesprek dood.
"Ja, maar toen was ik iets ouder dan jij." Of even oud. Eigenlijk wist ze het ook niet precies.

« [Reactie #4] : 9 jaar geleden »
Elik keek even om toen hij de twee vrouwen aan zag komen. Zijn hartslag versnelde even, maar algauw werd hij afgeleid door een vraag van Berthe. "Kaufen ja, kopen. Oregano, een halve ons ofzo. Niet meer, het is duur genoeg." De vrouw verdween naar binnen.
Hij draaide zich even om en groette beleefd. "Goedemorgen  mevrouw Levatov, juffrouw Levatov." Hij glimlachte. "Koud weer, niet waar?" Hij keek nadrukkelijk naar de lucht, die er inderdaad wat grijs bijhing vandaag. "Gelukkig sneeuwt het niet zo hard meer."

Het weer, een neutraler en nietszeggenders gespreksonderwerp was er niet, maar het was alles wat Elik zo kon bedenken om over te praten. Ergens vond hij het redelijk ongemakkelijk om hier zo alleen met de twee vrouwen te staan. Hij keek in de richting van Berthes huisje om te zien of de oude vrouw al terugkwam. Ze bleef lang weg.

« [Reactie #5] : 9 jaar geleden »
Het was maar een detail dat Berthe eigenlijk stiekem gewoon net achter een struik verborgen zat en dat men daarom dacht dat ze er niet was. Niet dat ze ook maar enige moeite deed daar iets aan te veranderen, maarja, uiteindelijk was ze ook klaar met dat laatste plantje en moest ze maar weer eens overeind komen. Berthe kwam overeind en keek naar de twee Myrofas.
'Goedendag,' groette ze hen vriendelijk, maar zakelijk. 'Kan ik u ergens mee helpen?'
Ze bekeek de twee. Uiteraard kende ze mevrouw Levatov en haar dochter, diens zoon had ze immers eens meegenomen. Ze had leuke amuletten gemaakt van die babytranen die ze uiteindelijk met moeite had weten te bemachtigen. Dat ze diezelfde amuletten dan weer aan de leerlingen van Levatov verkocht was maakte het geheel helemaal de moeite waard. De moeite die ze echter had moeten doen om te ontsnappen, zónder de baby was echter niet helemaal af te wegen tegen de winst, helaas, maar ach, het was leuk.
De andere kende ze nog niet. Waarschijnlijk zo'n student aan wie ze een van de laatste amuletten kon verkopen. Het waren amuletten tegen ongeluk en het scheen nog echt te werken ook. Goed, eerlijk was eerlijk. De helft van wat ze verkocht was troep, maar ze wist echt wel aan wie ze troep kon verkopen en aan wie ze dat beter niet kon. Daardoor kon ze haar zaken draaiende houden. Ras was nachtelf, waarschijnlijk eerstejaars. Niet dat het verder belangrijk was. Als ze maar geld in het laatje kreeg.
Ze kreeg de bestelling van de jongen binnen en maakte geen haast dit binnen te zoeken. Toen ze terugkwam noemde ze de prijs en na het krijgen van het geld overhandigde ze het product.
'Verder nog iets?'
« Laatst bewerkt op: 9 jaar geleden door Berthe de Heks »

« [Reactie #6] : 9 jaar geleden »
Eigenlijk was dat niet haar vraag. Meer een verhaal daarbij, maar voor ze dat kon vragen begon die jongen tegen hen te praten. Aangezien zij eigenlijk niet tegen vreemden mocht praten en het toch een leerling van haar moeder was, knikte Penina slechts stom en keek naar de grond. Mai beantwoordde: "Inderdaad, maar het is nog behoorlijk glad, en ik heb het vermoeden dat er over een paar dagen zo weer een laag sneeuw ligt."
Maarja, iedereen was er dan ook op gekleed en op Ypsilon kon je dergelijke sneeuwval ook verwachten. Middenin de bergen was dat niet vreemd.
Gelukkig waren ze al aan de beurt.* "Heb je zout? En venkel en vrouwenmantel?" Penina dacht even aan de venkeldrank die je kon maken van venkel. Niet zo lekker, vond ze, maar heel buikpijnbestrijdend, dus best handig.

*anders schiet het niet op Muahaha

« [Reactie #7] : 9 jaar geleden »
Elik nam de oregano in ontvangst en stopte het onder zijn mantel. De dames waren aan de beurt en hij had geen goede reden om op ze te wachten. Hij keek nogmaals naar de lucht om in te schatten of het zou gaan sneeuwen. Het scheen dat je zoiets kon ruiken, maar Elik was het nog nooit gelukt.

Ach, wat maakte het ook uit. Hij had die morgen toch niets te doen dus hij kon best iets warms gaan drinken in de lokale kroeg. Vijf minuten later stond hij bij de toog en bestelde warme kruidenwijn. Het was goedkope troep, maar het was wel warm. Hij had geen moeite gedaan om zijn puntoren te verbergen. Met zijn lange gestalte en donkere huid zag hij er toch al niet uit als een local. Maar als je met geld rinkelde, zag men zoiets meestal wel over het hoofd.

« [Reactie #8] : 9 jaar geleden »
Met een verveeld gezicht staarde ze naar de vreemdeling die ze zojuist drinken had gebracht. Natuurlijk wist ze dat het een van die wezens van die school waren. Dat was niets nieuws. Misschien had ze hem weg moeten sturen, maar haar oom had haar de instructies gegeven dat niet te doen, het waren immers zaken en dat bracht geld in het laatje en dus moest je er niet over zeuren en een hand voor je ogen houden, zodat je tussen je vingers door kon kijken. Toch wist Galina dat er een hoop aan de hand was de laatste tijd dat niet klopte. Ze had nieuws gehoord over mensen die in opstand kwamen tegen die wezens nadat ze hen jarenlang onderdrukt hadden. Galina was sinds dat nieuws ook minder de vrolijke zelf die ze normaal was, want van haar moeder had ze ook al tijden niets gehoord.
Toen ze dacht dat de vreemdeling haar zag staren keek ze snel weg en pakte een doek om de bar te poetsen, zodat het leek of ze iets te doen had. Zo heel druk was het nou ook weer niet.

« [Reactie #9] : 9 jaar geleden »
Berthe knikte en liep opnieuw weg om de kruiden te pakken. Ze keek even naar haar tuintje en bedacht zich dat er nog een hoop moest gebeuren. Het duurde niet lang of ze was terug met de kruiden, die ze, net zoals bij haar vorige klant netjes verpakt had. Ze kon moeilijk verwachten dat de vrouw ze los in haar mand zou doen. Bij het geven van de kruiden en het afscheid nemen wierp ze soms even een blik op het kleine meisje dat erbij stond. Zou zij geschikt zijn als leerlinge? Het werd tijd dat ze aan de toekomst zou denken. Zij had ook niet eeuwig en het werd tijd dat iemand haar kennis en de kennis van haar voorgangster over zouden nemen. Zelf had ze geen kinderen, dus ze zou een meisje moeten zoeken dat wel geschikt was. Penina was het misschien, maar geen mens, helaas, dat was toch een vervelend detail waar ze niet omheen kon. Met een zucht bukte ze om weer aan haar tuin verder te gaan.

« [Reactie #10] : 9 jaar geleden »
De wijn was op en Elik opgewarmd. Hij had de hele middag wel in de herberg kunnen zitten, ware het niet dat hij niet genoeg geld had om een langer verblijf te rechtvaardigen. Hij zette zijn kroes neer en stond op. Met een knik nam hij afscheid en stapte naar buiten.

De kou sloeg onmiddellijk in zijn gezicht, de wind was alleen maar sterker geworden. Hij dook zo diep mogelijk in zijn mantel en aanvaardde de terugtocht naar de universiteit.

Het was niet een vreselijk geslaagde ochtend geweest. Wat had hem bezield? Het meisje had niet eens wat tegen hem gezegd. Voor haar was hij vast de zoveelste student. Elik schudde zijn hoofd, een vlaag van verstandsverbijstering was het geweest.
Hij voelde de oregano in zijn mantel. Hij hoopte maar dat hij de goede kruiden had gekocht. Zijn huisgenoten konden vreselijk moeilijk over zulke dingen doen.