Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

MW  (513 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 10 jaar geleden »
Dit was een conditie training, en dat niet alleen, meer nog was het een concentratie oefening, een uitputtingsslag een zogenaamde marteling voor zwakke geesten die niet om 5 uur 's ochtends op konden staan.

Buiten bij het oefenveld stond Jadar, wakker en gespitst op het voortjagen van studenten.

"Rennen! Of ik dwing je en dan moet je nog langer!" Riep hij, de les begon zoals gewoonlijk met het rennen van rondjes, 12 voor de zesde jaars, 10 voor de vijfdejaars 8 voor de vierdejaars en 6 voor alles daaronder. En rondjes betekenden zoveel als "de hele campus rond".

Hij was niet voor watjes, dus zijn tijd en zijn inspanningen al helemaal niet. Dit onderdeel was voor iedereen een verplichting, en kon je het niet, dan had je pech gehad. Vak niet gehaald.

« [Reactie #1] : 10 jaar geleden »
Elik rende al. Het was de effectiefste manier van wakker worden en wakker blijven. Het was 5 uur in de morgen en zoals dat zo vaak gaat bij studenten was hij de voorgaande avond toch te laat naar bed gegaan. Resultaat: een brakke nachtelf, en koffie bestond nog niet. Gelukkig had Ypsilon zijn eigen remedie tegen brakke studenten: professor Abotan in combinatie met magische wapenbeheersing.

Bij het vierde rondje was Elik klaarwakker. Hij begon moe te worden, maar rende stug door. Hij concentreerde zich op de renner voor hem en probeerde steeds op gelijke afstand van hem te blijven. Het zesde rondje lukte het hem niet meer om het tempo van de student voor hem bij te houden. Vast een weerwolf, Elik kon het niet goed zien om er zeker van te zijn. Dan maar iets langzamer rennen.

Nog een half rondje. Alle spieren in zijn benen deden pijn ook de spieren waarvan hij niet eens wist dat hij ze had. Hij ademde zwaar en zijn hoofd voelde alsof het te klein was. Maar gelukkig, nog maar een half rondje.