Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Fladderelf vs Vierpoot  (908 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 9 jaar geleden »
Vervolg op Latijn voor 1e en 2e jaars

Stavros zou hem leren, die fladderelf. Hij had het recht niet om zulke boodschappen naar hem te schrijven. Aelin had de afdeling 10 punten gekost, niet hij! Na de les zou hij eens haarfijn aan de luchtelf uitleggen hoe het zat. Met zijn vuisten. De rest van de latijnse les zat de centaur zich op te vreten, maar hij zorgde er wel voor dat hij druk bezig leek. Hij had geen zin om er nu uitgestuurd te worden. Nee, hij kon wel even wachten.

Toen de les ten einde liep en iedereen langzamerhand het lokaal begon te verlaten, zorgde hij dat hij bij de eersten was die weggingen. Samen met zijn afdelingsgenoten liep hij de gang in. Halverwege de gang vertraagde Stavros zijn pas totdat hij voor Aelin liep. Hij wachtte een paar meter voordat hij zich abrupt omdraaide en de luchtelf vastgreep.*

"Bewijs nou maar eens wat voor held je bent dan. Fladderelfje!", siste Stavros tegen de jongen. "Het is jouw schuld dat we nu 10 punten achterstaan op de andere afdelingen! Arrogante elf!"


*goed?


(volgende post voor Aelin)





« [Reactie #1] : 9 jaar geleden »
Aelin zat de rest van de les ontspannen op zijn stoel. Latijn was niet echt weggelegd voor hem, het was niet interessant en sowieso vond hij het niet prettig om een heel uur te zitten en te werken. Praktijk was een van de doeleinden waar hij beter in was, zoals boogschieten, speerwerpen. Eindelijk, éindelijk was het lesuur dan ook over. Aelin stopte zijn boeken in zijn tas en voelde hoe de centaur vluchtig langs hem heen liep en de klas uitging.
'Lafaard,' siste Aelin tussen zijn tanden door. Hij had zich ergens best verheugd om die vreselijke vierpoot eens goed te grazen te nemen, hij was sneller, kon gebruik maken van het luchtruim en tja... hij was ook gewoon handiger. De centaur zou helemaal niets hebben aan zijn sterkte als hij het op moest nemen tegen een luchtelf.

Rustig slenterde hij het lokaal uit en zag de vierpoot verderop treuzelen. Aelin trok verbaasd zijn wenkbrauwen op. Hij liep op hem af, sneller dan de vierpoot liep en eindigde uiteindelijk vlak achter hem.
'Hé, vierpoot, je wilde toch zo graag vechten?' Siste Aelin in zijn oor. Aelin zag elke beweging aankomen, zijn scherpe ogen zagen precies hoe de spieren in Stavros zijn lijf zich spanden en klaarmaakten om zich om te draaien. Op de een of andere manier had hij het toch niet goed genoeg zien aankomen. Zijn kraag werd vastgegrepen, voordat hij het doorhad. Dit was een onhandige situatie. Stavros was sterker en zolang hij vastzat, had hij helemaal niets aan zijn snelheid. Aelins ogen vernauwden zich.

'Kalm kalm, vierpoot. Het is niet goed voor je hart om je zo op te winden. Trouwens, brave leerlingen zoals jij kunnen die tien punten toch gemakkelijk weer goedmaken?' Aelin fronste zijn wenkbrauwen. 'Het is trouwens uitermate dom om een elf boos te maken, weet je dat? Dus laat me nu maar snel los, dan zal ik jouw daad vergeten en hoeft er niets te gebeuren.' Aelin bracht zijn gezicht iets dichter naar Stavros en keek de vierpoot indringend aan. Scary.

« [Reactie #2] : 9 jaar geleden »
Stavros beantwoordde de blik van de luchtelf met een blik waar hij al zijn woede in had gelegd. "Wat goed is voor mij maak ik zelf wel uit, Aelin," siste hij in het gezicht van de luchtelf. "Anders stop je eens met je geblaat en vecht je gewoon terug, held." Hij liet de jongen los en gaf hem met al zijn kracht een duw in de hoop dat hij Aelin daarmee uit zijn evenwicht kon brengen of zelfs kon vloeren.

Hij had nooit eerder met een luchtelf gevochten. Met centaurs vechten was toch heel anders. Bij vierpotigen hoefde je geen rekening te houden met een eventuele vlucht via de lucht. Daar kwam nog bij dat het vrij nauw was in de gang zodat hij steeds moest opletten dat hij wel voldoende bewegingsvrijheid had.

« [Reactie #3] : 9 jaar geleden »
Aelin glimllachte toen hij werd losgelaten. Hij twijfelde er niet aan dat Stavros toch wel een beetje bang begon te worden door zijn eigen actie. Misschien moest hij hem maar even uitermate aardig behandelen. Een echte heer -niet dat Stavros er een was- verdiende respect. Een echte vuilnisbak verdiende geduld en alles wat daarbuiten viel mocht op de grond geduwd worden. Op dit moment hoorde Stavros bij nummer twee, maar hij was hard op weg naar nummer drie. Aelin was alles behalve uit evenwicht gebracht door het duwtje van Stavros. Misschien dat als hij geen elf was geweest, dat hij tegen de muur aan was geknald en even versuft voor zich uit had gekeken, maar helaas voor de vierpoot was hij wel degelijk een elf en die kwamen altijd op hun pootjes terecht, hoe je het ook wendde of keerde, er was geen ontkomen aan.

'Wat u wenst,' Aelin stak een hand achter zijn rug, zette één voet iets voor de ander neer en boog zijn rug in een diepe buiging. 'Zolang we het maar netjes doen, vierpootje.' Hij richtte zich weer op en keek de centaur in de ogen aan. 'Je wilt toch niet als een barbaar ten onder gaan, nietwaar? Hup.' Zijn blik verstrakte en zijn lippen werden dunner. Hij was bijna vervaarlijk als er niet zoveel spot in zijn blik had gezeten. 'Buig!' Beval hij. Hij bleef rechtop staan, afwachtend, zijn ogen iets samengeknepen. Zou Stavros hier een boodschap aan hebben? Zo ja, dat was mooi meegenomen. Zo nee, dan had Aelin geen genade. Ha. Winnen zou hij toch wel.

« [Reactie #4] : 9 jaar geleden »
Bij Abilad! Die jongen was toch behendiger dan hij dacht. Of hij had niet hard genoeg geduwd. In ieder geval lag de jongen niet op de grond zoals de bedoeling was. Misschien maar goed ook, want Stavros was boos genoeg om met zijn volle gewicht bovenop de jongen te gaan zitten. Arrogante luchtkneuter...

En daar begon hij te praten ook! Over netjes doen en barbaren en buigen. Stavros keek verbijsterd toe hoe Aelin voor hem boog. Die kerel spoorde echt niet! Verwachtte hij nu dat Stavros ook boog? Hij was toch geen mens?

"Je buigt zelf maar. Centaurs buigen niet voor andere myrofas." Hij keek trots naar de luchtelf tegenover hem. Het werd tijd dat hij een lesje leerde. Met zijn volle gewicht* beukte hij tegen de luchtelf aan terwijl hij hem vastgreep bij zijn tuniek. "Ik zou hard wegvliegen als ik jou was, elfje."


* vermoedelijk toch wel zo'n 500 kg
« Laatst bewerkt op: 9 jaar geleden door Stavros Hippuios »

« [Reactie #5] : 9 jaar geleden »
Aelin haalde zijn schouders op. Als hij het zo wilde spelen, moest hij niet gaan huilen als hij het ook zo toegespeeld kreeg. 'Wat jij wilt, vierpoot...' Aelin glimlachte alsof hij het tegen een goede vriend had en flapperde twee keer met zijn vleugels. De trots in de blik van de vierpoot deed hem niet zoveel, daar was hij zelf te trots en te arrogant voor. Plotseling -nee, deze had Aelin níet zien aankomen, wie zegt nu eerst dat je moet aanvallen en valt vervolgens zelf aan?- kwam Stavros met zijn volle gewicht tegen zijn borstkas aan. Aelin hapte naar adem en wankelde, maar de centaur had hem al vast, voordat hij kon vallen. Oeps, daar zag Aelin toch echt een haar van zijn bos trots knakken.

'Hé, bedankt hè, zonder jou zou ik zijn omgevallen.' Aelin herstelde zichzelf snel en keek de centaur bijna vrolijk aan, hoewel hij zo langzamerhand van binnen begon te koken. Een elf proberen op de grond te duwen was dom, héél erg dom, vond Aelin. Maar zijn wil om overal de spot mee te drijven zorgde ervoor dat hij de centaur niet direct een klap uitdeelde, maar rustig bleef. Ergens achterin zijn kamers van hersenen werd hem ook nog verteld dat het misschien niet zo slim was om te gaan slaan nu hij alweer vastgehouden werd.
'Mag ik je een verhaaltje vertellen over onze voorouders?' Aelin wachtte niet op antwoord, 'er waren eens een centaur en een luchtelf. Toevallig hè? Nuja, ze waren de beste vrienden, totdat de centaur de elf bedroog. Natuurlijk had ik dat al kunnen voorspellen...' Aelin keek de vierpoot even schattend aan, 'jij waarschijnlijk ook. Dat is toch jullie tak? Dingen voorspellen? In ieder geval, de elf werd razend, maar bewaarde zijn rust. Dit kon de centaur niet hebben, waarom was de elf nog zo rustig? De elf vertelden hem: "Beste Centaur, mijn waarde wordt onderschat als u van mij verwacht de aanval in te zetten, terwijl ik zit te eten!".' Aelin grijnsde. 'Hier snapte de centaur natuurlijk helemaal niets van. Ach, jullie zijn nu eenmaal niet de allerslimste, dat zit niet in jullie bloed. Alleen een elf kan hier een achtergrond uit opmaken. Omdat zijn onbegrip hem teveel werd, was het de centaur die vervolgens aanviel, terwijl hij degene was die de elf had bedrogen. Wat er gebeurde? Tja, de elf leefde happily ever after... Ik geloof dat de centaur nog steeds in een gekkenhuis zit.' Aelin duwde Stavros hand van zich af* 'En wat hebben we hiervan geleerd, mijn waarde vriend?' Hij legde zijn vrije hand op Stavros zijn schouder**, keek hem even glimlachend uit en haalde toen onverwachts uit naar diens gezicht, waarna hij meteen de lucht in ging, geraakt of niet.

*Goed? xD
** Ook goed?
^^

« [Reactie #6] : 9 jaar geleden »
Olfughto liep door de gangen met een gezicht dat er nog vervaarlijker uitzag dan normaal. Hij was sjachrijnig, want de wijn was op. In zijn hele kantoor was geen druppel drank meer te vinden en hij had dorst, dus moest hij ergens anders wat gaan halen. Daarnaast had hij een hoofdpijn die maar niet weg wilde trekken. De afgelopen les was een drama geweest, want twee leerlingen gingen elkaar bestoken met zwevende tafels. Hij had moeten schreeuwen om stilte, wat zijn hoofd niet erg kon waarderen.
Met een woedende blik op een luchtelf die veel te vrolijk keek ging hij de bocht om en stond vervolgens oog in oog met één van de vele ruzies op Bumetrel. Dit keer een luchtelf en een centaur, die hij beiden herkende. Met een zucht sloot hij zijn ogen en toen hij ze vermoeid opende lagen zowel de luchtelf als de centaur op de grond met een prachtig schild er tussen.* Waarschijnlijk vroegen ze zich af hoe dat kon, maar dat vraagstuk zou hij snel uit de wereld helpen.

'Wat was meneer van plan?' vroeg hij aan de luchtelf. Het was dat arrogante kereltje dat tijdens Dribbels aanval zo stijfkoppig was geweest. Vanaf dat moment had Olfughto een hekel aan hem gehad en aangezien de centaur zijn handen vol had aan het overeind krabbelen, wat bij zijn soort niet heel handig ging, keek Olfughto de elf aan. 'Heeft zijne doorluchtigheid vergeten de schoolregels door te lezen?'

*Als je het niet met de gm eens bent mag je in tranen uitbarsten in de eerstvolgende post
The night is dark and full of terrors.

« [Reactie #7] : 9 jaar geleden »
Kon die kerel nou niet één keer zijn bek houden? Hij wilde de luchtelf net haarfijn vertellen wat hij hiervan had geleerd, toen de jongen hem plotseling vol in zijn gezicht raakte. Zijn wang tintelde van de klap. Rotelf! Hij wilde terugslaan, maar de elf had eindelijk zijn vleugels benut en was buiten bereik. "Lafaard! Kom naar beneden!" Hij steigerde en probeerde de luchtelf uit de lucht te trappen, toen hij voetstappen in zijn richting hoorde aankomen. Het volgende moment lag hij op de grond. Au.

Een chagrijnige nachtelf torende boven hem uit. Stavros herkende hem niet, maar aan zijn kleding te zien was het een prof. Hij hoopte maar dat de man net zo'n hekel had aan luchtelfen als aan landelfen.

De centaur krabbelde met enige moeite overeind en luisterde toe hoe de luchtelf aan de tand werd gevoeld. Net goed, laat Aelin de klappen maar opvangen. Eens kijken hoe ver hij nu komt met zijn praatjes. Hij grijnsde uitdagend naar de luchtelf.

« [Reactie #8] : 9 jaar geleden »
Aelin grijnsde vermaakt, toen hij zijn hand voelde tintelen als teken dat hij de vierpoot wel degelijk had geraakt. Een paar meter hoger en buiten bereik van de centaur keek hij neer op Stavros die hem lafaard noemde. Aelin had niet zoveel boodschap aan zulke woorden, waardoor hij zich allang niet meer liet intimideren. Het nadeel was dat er mensen aan kwamen, natuurlijk, er wáren al mensen, maar deze voetstappen waren anders dan anderen. Voordat hij echter om kon draaien om te zien wie het was, lag hij op de grond en geloof me, vanaf die hoogte is dat niet prettig. Au. Versuft bleef Aelin even kijken. Oké. Wie had hem dit geflikt en waarom, diegene zou...

Wát? Oh nee. Niet weer dat ei! Aelin krabbelde overeind en keek Stavros dodelijk aan. Hoe flikte hij dit nu weer? Waarom was híj nu de dader? Aelin keek Olfughto even dreigend aan, maar veranderde toen zijn blik in de voorbeeldige, licht glimlachende leerling. Zijn grijze ogen zochten de ogen van Olfughto.
'Ah, meneer, wat een ehh... verrassing u hier te zien.' Hij knikte bij wijze van begroeting. 'Zijne doorluchtigheid heeft zeker niet vergeten de schoolregels door te lezen...' Zijn ogen vernauwden lichtjes, 'wellicht heb ik de regel: Gij mag niet slaan over het hoofd gezien.' Aelin boog zijn hoofd ten teke dat hij er spijt van had, maar kijk onder zijn wimpers grijnzend naar Stavros.
'Hij heeft me bedreigd.' Vertelde hij de leraar toen, zo oprecht als hij maar kon. Ach, als hij er niet in zou trappen, dan was dat jammer. Zo wel, victory!

« [Reactie #9] : 9 jaar geleden »
'Jullie komen je aan het eind van de dag beiden melden bij mijn kantoortje,' zei Olfughto tegen de beide jongens en hij weerstond de neiging de jongen de mantel uit te vegen om zijn bijdehante gedrag. Hij ging echter op zijn hurken zitten en keek de jongen aan alsof hij een kleuter was die stiekem moeders snoepkast had geplunderd. Het niveau van de luchtelf kwam daar in ieder geval wel mee overeen.
Met een bonzend hoofd keek Olfughto de jongen aan en hij glimlachte allervriendelijkst, waarna hij onschuldig vroeg: 'En waarmee heeft hij je dan bedreigd? Wilde hij soms je vleugels in de brand steken? Zei die stoute jongen soms nare dingen over je ras?' Zonder op antwoord te wachten kwam hij weer overeind en keek naar de centaur die overeind gekrabbeld was.

'Drie strafpunten voor Heracor,' zei hij vervolgens tegen de luchtelf.

Hij wachtte niet op een protest of een spontane huilbui aan de kant van de luchtelf, maar hief het schild op en liep langs de beide jongens de gang uit. Zonder om te draaien groette hij hen zachtjes: 'Tot vanmiddag, jongens.' Terwijl hij de hoek van de gang om ging, bevoelde Olfughto zijn hoofd en besloot dat het tijd was voor een iets krachtigere pijnbestrijder. Iets met heel veel alcolhol.
The night is dark and full of terrors.