Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

2e les geschiedenis vijfdejaars  (2054 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 10 jaar geleden »
Evren wierp nog een laatste blik op haar aantekeningen voordat de les aan de vijfdejaars zou beginnen. Ze had eigenlijk verder willen gaan over Oost-Europa, maar de leerlingen waren niet vreselijk enthousiast geweest over haar vorige verhaal over Allavrië. Misschien was het verstandiger om eerst met Zuid-Europa verder te gaan. Waarschijnlijk lag dat dichter bij hun belevingswereld dan Oost-Europa. Bovendien was de Zuid-Europese cultuur rijk aan mythen en legenden die erg goed in de smaak vielen bij jong en oud.

Inmiddels stroomden de eerste leerlingen al binnen. Sommige leerlingen oogden enthousiaster dan anderen, maar dat was niet zo verrassend. Waarschijnlijk had hun stemming alles te maken met de opdracht die ze had meegegeven voor deze les: een lang essay over het districtenstelsel.

Ze wachtte toen iedereen was gaan zitten en stond toen op. "Goedendag allemaal. Voordat we gaan beginnen wil ik graag dat u allemaal uw opdracht voor u neerlegt, zodat ik ze op kan halen. En een beetje tempo graag, want we hebben heel wat te doen vandaag." Daarop barstte een tumult van geritsel, gefluister en hardop overleg los. Op sommige gezichten meende ze zelfs een lichte paniek te ontwaren. "Vooruit, dat kan veel sneller. En stiller," voegde ze eraan toe.
« Laatst bewerkt op: 10 jaar geleden door Evren Doubek »

« [Reactie #1] : 10 jaar geleden »
Zuchtend haalde Penina haar essay uit haar tas. 't Was vrij beknopt, maarja, ze had de laatste tijd zoveel tijd nodig voor haar bijlessen, dat ze bijna niets meer overhield voor andere vakken en werkstukken. Natuurlijk was het wel goed gemaakt, alleen niet zoals ook wel had gekund als ze er veel tijd in gestoken had. Niet nog eens netjes overgeschreven terwijl er een klein beetje in gestreept was, enzovoort.

Mevrouw Doubek mocht ze niet zo. Wie stuurde haar er nou uit in de eerste les? Ze was altijd braaf en lief, deed ze één keer iets fout, kreeg ze gelijk zo op haar donder. Belachelijk.

Dus wat ze dan ook zeker niet wilde, was die reputatie van vervelende leerling doorzetten.

Dus kwam de hik ook wel op een heel vervelend moment, vlak voordat mevrouw Doubek haar werkstuk pakte.

« [Reactie #2] : 10 jaar geleden »
Evren fronste even en pakte het werkstuk van de tafel waaraan Penina zat. Het zag er niet slecht uit, een beetje onverzorgd misschien, maar het ging Evren vooral om de inhoud. Ze liep verder langs de tafels en pakte de essays aan van haar leerlingen. Iedereen had zowaar de opdracht gemaakt en ingeleverd. En Penina had nog steeds de hik. Evren wierp haar een strenge blik toe en liep daarna terug naar haar bureau. Het meisje kon er niet zoveel aan doen dat ze de hik had, maar Evren merkte dat ze zich eraan begon te ergeren.

"Goed, als iedereen zijn essay heeft ingeleverd, gaan we nu beginnen. We verlaten voorlopig Oost-Europa en gaan naar Zuid-Europa, om precies te zijn Cedorillian. Zoek dat even op in de atlas.
Cedorillian is een land met een van de oudste mensenculturen van Europa. Als je er doorheen reist, zie je overal nog ruïnes van oude heiligdommen en steden. Myrofas zijn er al veel langer, zoals landelfen, luchtelfen, nimfen en centaurs. Jullie docent latijn komt oorspronkelijk ook uit Cedorilian.
Vandaag gaan jullie zelfstandig werken aan een aantal opdrachten die ik op het bord zal schrijven. Je kunt daarbij je boek en atlas gebruiken en ook andere bronnen. Zolang je maar duidelijk bijhoudt welke bronnen je gebruikt hebt."

Ze pakte een stuk perkament van haar bureau waarop ze de opdrachten had opgeschreven en liep naar het bord om ze erop te schrijven.
1. Probeer een zo nauwkeurig mogelijke beschrijving te geven van het gebied Cedorilian. Bijvoorbeeld, grote steden, meren, zeeën, eilanden, etc.
2. Schrijf van alle in Cedorilian wonende myrofasrassen op waar de grootste leefgroepen zijn.
3. Wat is de staatsvorm van Cedorilian? En wat houdt dat precies in?
4. Hoe ziet de godsdienst eruit? Welke goden zijn er, rituelen, etc
5. Waar leven de myrofas in Cedorilian van?

Toen ze klaar was met schrijven, ging ze achter haar bureau zitten en zei: "Hier kunnen jullie nu mee aan de gang. Wat je in de les niet afkrijgt, is huiswerk voor de volgende keer. Je hoeft dit niet in te leveren, maar ik ga wel controleren of je het hebt gemaakt."

« [Reactie #3] : 9 jaar geleden »
Djoal's werkstuk was niet veel meer dan een samengeraapt zootje dingen die hij had gelezen in een aantal boeken, het was niet heel slecht, maar echt samenhangend was het niet echt, zelfs niet letterlijk, het was hier en daar gekreukt, en er zat een scheurtje in. Zijn werkstuk ademde een beetje de sfeer, ik heb haast. Hoewel hij meer "geen zin" dan haast had. Hoewel, hij was nooit meer in de bibliotheek te vinden, sinds meneer de bibliothecaris had gedreigd hem leeg te drinken. Daarom deed hij het meer met geleende boeken, of bracht flitsbezoekjes als het heel druk was.

Niet inleveren? Maar wel maken? Wat een wreedaard was die kobold zeg, waren dat universitaire fratsen, dan ging hij er nooit heen.

Hij begon vol goede moed,

Het gebied Cedorilian:

Zo dat stond.

Cedorilian is een land, de grootste steden zijn Atina Athina Hij keek even bij Penina, en Phylimina en Uladirion.

Kijk, hij had al een zin op papier, dit zou vast wel lukken, hier en daar wat onzin, ze keek het toch niet na...

« [Reactie #4] : 9 jaar geleden »
Evren liet haar blik over de klas gaan en concludeerde tevreden dat iedereen aan het werk was. Misschien moest ze zoiets vaker doen: de leerlingen aan het werk zetten in plaats van zelf de hele tijd aan het woord zijn. Misschien had ze dan aan het eind van de dag ook nog een stem over.

Djoal en Penina zaten weer naast elkaar natuurlijk.  Ze vroeg zich af hoe lang het goed zou blijven gaan deze les. Djoal was nu al aan het afkijken bij zijn vriendin. Misschien was het goed om even een waarschuwing te geven. "Jongelui, dit is een individuele opdracht. Die maak je dus alléén, niet samen met degene naast je of voor je."

Evren pakte de essays erbij die ze zojuist had opgehaald. Dit was een mooie gelegenheid om alvast wat nakijkwerk te doen. Ze bladerde door de perkamenten tot ze het essay vond dat ze zocht: dat van Penina. Het meisje had haar nieuwsgierigheid gewekt met haar optreden in de vorige les. Ze was benieuwd of Penina voldoende had meegekregen van de les om een goed essay te schrijven. Evren betwijfelde het.

Ze begon te lezen.

« [Reactie #5] : 9 jaar geleden »
Ze begon met de kaart. Als ze een beetje in beeld had over welk land het ging, vond ze het een stuk gemakkelijker om er informatie over te zoeken en het te onthouden. Werkstukken als deze waren wel heel nuttig, omdat ze het dan zoveel gemakkelijker onthield, maar het was ook frustrerend dat het niet werd nagekeken. Straks had ze iets fout, en dan wist ze het niet.
De opmerking van mevrouw Doubek beschouwde ze maar als niet voor haar bedoeld. Want zij was nu al netjes aan het werk. Hik.

Cedorillian, aan het water, met een paar eilandjes aan de oostkant. Geïnteresseerd tuurde ze naar de kaart. Ze hield van kaarten; allemaal landen waar ook myrofas leefden, op heel andere manieren en met heel anderen dieren in de buurt. Als ze las in het Lex van bijvoorbeeld de abatwa, waar Djoal zijn spreekbeurt over had gehouden, dan vroeg ze zich af of de mensen in Afrika nou echt abatwa's zagen. Hik.
Maarja, het moest wel af in de les, als het kon, dus zodra ze een beetje had beschreven dat Cedorillian nogal bergachtig was enzo, met een rivier hier en daar, waar ze de naam niet van kon vinden en een paar hik grote steden die het waard waren genoemd te worden, ging ze over op de cultuur, de taal, politiek en myrofas die er woonden.
Oei, ze moest wel zorgen dat haar handschrift net bleef en dat ze niet vlekte. Even haalde ze haar veer van het perkament en keek rond, toevallig recht in de ogen van Djoal. Een stiekem glimlachje kon ze niet binnenhouden, een hik en toen keek ze gauw maar weer naar haar veer, waar ze een inktvlek mee achterliet op het perkament, en nog een toen haar veer na een hik verschoof op een ander plekje.
Bah. Adem inhouden? Wat zei Charles nog maar weer altijd tegen haar wat ze altijd probeerde maar wat nooit werkte? Met je hoofd omlaag zodat je hoofd onder je buik is, dan je adem uithouden, vooral niet ínhouden en dan nog wat. Maar het werkte nooit. Laten schrikken? Nou, liever niet hier in de les.

+2 herkenbaar somehow
« Laatst bewerkt op: 9 jaar geleden door Evren Doubek »

« [Reactie #6] : 9 jaar geleden »
Levatov had nog steeds de hik en het begon Evren behoorlijk te irriteren. "Penina, ga even wat water drinken, die opdracht loopt niet weg. O, en als terugkomt, kun je je essay bij mij ophalen"

Ze was bijna klaar met lezen. Het essay was goed geschreven en klopte inhoudelijk ook, op een paar kleine puntjes na. Netjes was het niet, het meisje had duidelijk niet de moeite genomen om aandacht te besteden aan de uiterlijke verzorging van haar essay. Ze schreef wat aantekeningen bij de foutjes en schreef bovenaan: Ruim voldoende.

Ze legde het essay opzij en begon aan de volgende: Ezra Nikten, een nimfje dat altijd ijverig zat te schrijven tijdens haar colleges. Ook haar essay was voldoende, net als die van Nicolas Texer en Uto Tuquen. Ze legde de essays bovenop die van Penina en pakte het volgende essay. Djoal Xestis ontcijferde ze bovenaan de eerste pagina. Ze streek de scheuren en vouwen in het perkament glad en begon te lezen. Ondertussen wierp ze zo nu en dan een blik de klas aan om te controleren of iedereen nog aan het werk was.

« [Reactie #7] : 9 jaar geleden »
Geschrokken en uit haar concentratie gehaald keek Penina op. O... Ze stoorde mensen. Een blosje verscheen op haar wangen. "Ja mevrouw." Zei ze zachtjes en ze stond op en liep naar de deur. Vervolgens liep ze snel het lokaal uit, liep twee trappen af naar de keuken en kreeg daar heel snel een bekertje water.
Maar de hik ging nog niet weg, dus ze hield haar adem nog maar even in.

Tegen de tijd dat ze weer bij het lokaal was, zo'n zeven minuten later (mevrouw Doubek zou haar vast niet voor water wegsturen als ze niet begreep dat dat een paar minuten zou duren; water was ook niet overal in het kasteel), was de hik op een wonderbaarlijke manier over.

Ze klopte zachtjes, kwam binnen en liep langs het bureau om haar werkstuk te halen, maar niet voor ze een blik naar haar lerares had geworpen om te zien of ze hem echt mocht pakken.
Pennie nam aan dat dat ja betekende, pakte het werkstuk en liep, erin bladerend naar haar plekje terug.

« [Reactie #8] : 9 jaar geleden »
Ze knikte afwezig toen Penina weer terug kwam en haar essay ophaalde. Zo te horen had het water drinken geholpen, want een hik bleef uit. De drie anderen haalden ook hun essays op en gingen weer zitten.
 
Ze las weer verder in het samenraapsel van lappen tekst waaruit het essay van Xestis bestond. Wat de jongen geschreven had was niet zozeer fout, maar het verband tussen de verschillende zinnen en alinea's ontbrak nogal eens. Alsof hij een paar boeken had opengeslagen en maar was begonnen met schrijven. En het was een slordig essay: gekreukt, gescheurd en met doorhalingen in de tekst.* Al met al genoeg redenen om de jongen geen voldoende te geven. Ze liep het essay nogmaals door en zette er aantekeningen bij en schreef tenslotte op het voorblad: onvoldoende.

Evren keek even op van haar werk en zag plotseling wat ze de halve les al niet gezien had: dat er leerlingen ontbraken: Tatiana Wyliathel en Ellen Langdon. Vreemd dat ze dat niet had gemerkt. Zo groot was de klas nou ook weer niet. Ze fronste.

"Djoal, je kunt je essay komen halen. En is er iemand die weet waar Tatiana en Ellen zijn? Penina?" Penina was quatrus, dus die zou dat kunnen weten. Evren keek het meisje vragend aan.



*Goed?  [/i]
« Laatst bewerkt op: 9 jaar geleden door Evren Doubek »

« [Reactie #9] : 9 jaar geleden »
'Ellen is ernstig ziek, die komt de komende dagen niet van de ziekenzaal af,' antwoordde Tatiana, die opkeek van haar werk. Het was dan wel voor haar beurt, aangezien de lerares Penina noemde, maar het leek haar handig om verdere misverstanden te voorkomen. Dat ze in de hoek achteraan zat en hard aan het werk was en daardoor misschien niet heel aanwezig leek wilde niet zeggen dat ze er niet was. Daarbij was mevrouw Doubek hier zelf langs gelopen om haar essay op te halen (die essay waar Tatiana ontzettend veel moeite in gestoken had en onderzoek naar gedaan had, zoals ze altijd deed), hoewel Tatiana op dat moment wel in haar tas gedoken zat om papier eruit te halen, wat dus zou kunnen verklaren dat de vrouw haar niet opgemerkt had. Verder wilde die grote jongen voor haar uiteraard ook niet echt helpen, aangezien ze zelf maar klein was.
Het meisje keek weer naar haar bureau waar haar boek open geslagen lag en las verder. Ze zou eerst zichzelf verdiepen in het land en vervolgens alles wat ze nog wist opschrijven. Zo leerde ze er meteen ook iets van. Later zou ze er dingen bijschrijven en opnieuw opzoeken. Dit alles zou ze nog even herhalen zo lang ze niet tevreden was, wat heel lang kon duren en uiteindelijk zou ze alles nog eens overschrijven tot een net geheel, iets waar ze heel goed in was. Het was ook zeer uitzonderlijk dat je in Tatiana's verslagen een kras tegen kwam, meestal kwam het dan doordat ze de tijd niet meer had om het opnieuw over te schrijven.

+1 voor de studeertactiek, Evren zou er helemaal blij van worden
« Laatst bewerkt op: 9 jaar geleden door Evren Doubek »

« [Reactie #10] : 9 jaar geleden »
Penina stond op het punt te vertellen dat Tatiana zich achterin de klas bevond en dat Ellen ziek was, maar Tatiana zei het zelf al. Dus boog ze zich weer over haar boek en begon te bladeren naar de plek waar zich de informatie over de regeringswijze van Cedorillian bevond.

Een zucht.

Wat was geschiedenis eigenlijk ook saai. Maar ze wist ook wel dat wals ze niet een andere houding aannam, dat niet veranderde, maar meestal vond ze dingen met enige moeite wel interessant. Deze keer kon ze zich er helaas niet zo goed overheenzetten, want het wás gewoon saai. Hoe kon ze zich nou interesseren in hoe Cedorillian werd bestuurd? Ze was er nog nooit geweest en met alle waarschijnlijkheid zou dat nooit gebeuren ook.

« [Reactie #11] : 9 jaar geleden »
"Juist, dankjewel Tatiana." Evren knikte even naar het meisje en boog zich vervolgens over de presentielijst om een aantekening te maken van Ellens afwezigheid. Ze keek naar de stapel essays die nog voor haar lag en besloot dat ze de rest later die dag wel zou nakijken. Ze blikte de klas in en vond dat het tijd werd om eens te controleren waar iedereen mee bezig was. Met geschiedenis hoopte ze, maar je wist het maar nooit.

Ze liep de klas in en begon steekproefsgewijs haar leerlingen te controleren. Evren begon bij Tatiana Wyliathel die al van alles op papier had staan over Cedorilian. Ze knikte goedkeurend. "Heel goed, Tatiana. Ik neem aan dat je dit gaat uitwerken in concrete antwoorden op de vragen?"

De kobold liep verder naar een volgende leerling en bekeek zijn werk. Het perkament was leeg op de vragen na. "Is dit alles? Is het zo moeilijk om zelfstandig te werken tijdens een les?" Evren keek de jongen boos aan. "Pak je spullen maar en ga meneer Coulson maar vertellen dat je eruit gestuurd bent. En deze opdracht lever je morgen bij me in." De jongen pakte zijn tas in en verdween met een chagrijnig gezicht uit het lokaal.

Ongelofelijk! Was het nou zo moeilijk voor die kinderen om zelfstandig aan een opdracht te werken? Een opdracht als deze was toch niet zo lastig?
Ze was bij het duo fatale Djoal en Penina aangekomen en bekeek het werk van de roodharige nachtelf. Evren fronste. De dochter van Maiera kon echt wel beter dan dit.
"Penina Levatov! Is dit alles wat je deze les gepresteerd hebt? Dacht je soms dat je voor een opdracht die je niet in hoeft te leveren wel wat minder je best kon doen? Jouw houding bevalt me absoluut niet. Ik wil dat je na de les blijft zitten."

Wat was het toch met die vijfdeklassers? Konden ze echt alleen maar presteren als iets meetelde voor een cijfer?
« Laatst bewerkt op: 9 jaar geleden door Evren Doubek »

« [Reactie #12] : 9 jaar geleden »
Penina was stomverbaasd. Wat had ze fout gedaan? Ze was al heel ver, en naar haar idee was het goed ook, heel uitgewerkt en uitgebreid en dat terwijl ze ook nog een tijdje weg was geweest en de rest gewoon door had gewerkt. Het was gewoon niet eerlijk! Mevrouw Doubek moest altijd haar hebben. En ze was al bijna klaar. Het kón niet anders of ze zocht gewoon een excuus om haar te pesten. Bijna wilde ze er wat tegenin brengen, maarja, dat was brutaal en dan moest ze nog veel langer nakomen. Dan zou ze zometeen, na de les wel zeggen dat ze het niet eerlijk vond.
Nu hield ze het met een verbeten: "Ja mevrouw."
Wat kon je, als leerling? Als een leraar besloten had je niet aardig te vinden (en dat was Penina tot nu toe alleen met mevrouw Mocha overkomen) kon je het wel schudden. Reken maar niet dat de mentor daar dan wat aan ging doen, want leraren namen het altijd voor elkaar op. Bovendien zou ze niet eens naar mevrouw Mocha toe dúrven stappen.

Dan was dit potverdikkie al de vierde keer dat ze na moest blijven. En ze deed áltijd haar best!

Misschien kwam dit omdat ze nu met opdracht één bezig was en eerst die andere opdrachten had gedaan...

+3 meelijwekkend
« Laatst bewerkt op: 9 jaar geleden door Evren Doubek »

« [Reactie #13] : 9 jaar geleden »
Evren beende terug naar haar bureau. Ze maakte een mentale aantekening dat ze deze klas niet meer zelfstandig zou laten werken. Voorlopig dan. De kobold overwoog even om de opdrachten toch in te laten leveren, dan zouden die kinderen in elk geval hun best doen. Aan de andere kant, het waren vijfdejaars, die moesten zelf kunnen bedenken dat ze alleen konden slagen voor dit vak als ze op álle opdrachten hun best deden.

Lesgeven op Bumetrel was toch moeilijker dan ze gedacht had. Op Ypsilon had ze veelal gemotiveerde studenten in haar colleges zitten. Volwassen studenten ook die ze niet hoefde te vertellen dat het leven soms gewoon vervelend was. Bijvoorbeeld als ze en plein public een rede van een halfuur moesten voordragen. Dat deden ze dan maar gewoon: vita saepe non iucunda est*. De pubers die ze hier had waren maar matig gemotiveerd en je kon het ze nauwelijks kwalijk nemen: het vak was verplicht. Of ze het ook leuk vonden was niet relevant.

Evren zuchtte en bladerde wat in de stapel essays die ze nog na moest kijken. Niet veel meer gelukkig. Haar woede zakte wat. Nog even en dan was de les voorbij. Ze stond op en schreef het huiswerk voor de volgende keer op het bord.

lezen hoofdstuk Cedorilian
afmaken vragen


Ze draaide zich om en zei: "Tijd om in te pakken, de les is voorbij. Het huiswerk staat op het bord. De essays die ik nog niet nagekeken heb, kunnen jullie morgen ophalen bij mijn lokaal."

*vaak is het leven niet aangenaam

« [Reactie #14] : 9 jaar geleden »
Hallo, dat was best wel oneerlijk, Djoal had dan wat onzin opgeschreven hoe goed ze wel waren en wat voor steden ze hadden en al die onzin die Cedorillian nouja, stom maakten, maar hij had het idee dat Penina wel een prima verhaal had geschreven, zo'n uitbrander had ze niet verdiend...


En hij had er wat van willen zeggen.

Maarja, hij had ook een blik op die vervelende "onvoldoende" geworpen, die ook hoogst oneerlijk was, en had besloten toch maar even goede vrienden te blijven met deze vrouw.

Cedorillian moesten ze daar nu ook al alles over weten? En hij moest ook dat vervloekte werkstuk over die districten overmaken.

Djoal zucht, grabbelde zijn werkstuk bijeen en maakte aanstalten weg te gaan. Stomme les vandaag.

« [Reactie #15] : 9 jaar geleden »
Evren keek de laatste myrofas na die haar klas uitliepen. Alleen Penina zat nog in het lokaal. Mooi. Het meisje kon wel even wachten. Ze pakte een stoel en zette hem bij het bord en begon het schoon te vegen. Vervolgens liep ze naar de deur en sloot hem achter zich. De lesspullen op haar bureau werden opgeruimd en toen was er niets meer waarmee ze tijd kon rekken. Tijd om zich bezig te houden met de roodharige leerling.

"Penina Levatov, enig idee waarom je hier nog zit?"

Het nadeel van woedeaanvallen tijdens een les was dat je achteraf niet meer precies wist waarom het gedrag van een leerling zo erg was dat die straf verdiende. Daarom legde ze het initiatief maar bij Penina. Die wist vast wel wat ze allemaal verkeerd had gedaan en zo niet, dan kon ze altijd de strafmaat verlagen. Toegeven dat ze zich vergist had en zich had laten gaan, was een optie die door de kobold meteen verworpen werd. Zoiets zou haar geloofwaardigheid als docent aantasten.

« [Reactie #16] : 9 jaar geleden »
De rest van de les kon Penina niet zo goed meer werken. Gelukkig was die dan ook bijna afgelopen.

Toen Djoal wegging, zei ze een heel zachtjes "Doeg!", maar ze wilde niet dat de lerares het hoorde. Die scheen niet zo van Penina weg te zijn en dat hoefde ook niet per se, maar zo ernstig een hekel aan haar hebben om niets was ook weer overbodig.

Bovendien was het gewoon oneerlijk.

En dan moest ze ook nog zelf gaan vertellen wat ze fout had gedaan? Dat was Mocha's manier van doen. Maar hier gaf het haar meer een kans om te vertellen dat ze niets verkeerd gedaan had.

"Ik eh.. U zei dat ik niet hard genoeg had gewerkt." Ze kreeg het bijna niet over haar lippen, want het was gewoon niet waar. Snel vervolgde ze: "Maar ik moest ook een slokje water halen halverwege de les en ik heb wél hard gewerkt!" Met grote ogen waarin een klein beetje teveel vocht stond keek ze naar haar lerares terwijl ze haar werk omhoog hield.

« [Reactie #17] : 9 jaar geleden »
"Werkelijk?" Evren liep naar de nachtelf toe. Ze pakte het huiswerk uit Penina's handen en bladerde er wat in. "Het is niet af, er zitten vlekken op en het is onvolledig." Ze gooide de bladen terug op tafel. Ze liep terug naar haar bureau en tikte met twee vingers op het blad. Het duurde even voordat ze verder ging.

"Je houding staat me niet aan, juffrouw Levatov. Je gooit inkt over je werk op het moment dat ik je ergens op betrap, je blijft erg lang weg als ik je water laat halen en je loopt de kantjes er vanaf bij je opdrachten. En nu spreek je me ook nog tegen."

Evren zuchtte en keek naar het meisje. Ze zag iets glinsteren in de ogen. Penina vond het duidelijk niet leuk dat ze hier zat. Maar goed, dat was ook niet de bedoeling.
De lerares vervolgde: "Geef me één goede reden om je voor dit gedrag niet naar je mentor te sturen."


« [Reactie #18] : 9 jaar geleden »
*waaat? Mijn hele post was ineens weg voordat ik klaargetypt was :( *

Mevrouw Doubek moest wel een hekel aan haar hebben. Haar werkstuk van vorige keer was wel goed, dat van de inkt was vorige les en daar had ze al voor nagekomen, ze bleef zo kort mogelijk weg met water halen en er zaten geen vlekken op haar werk en het was nog niet af, zoals bij iedereen, maar niet onvolledig. ZE LIEP DE KANTJES ER HELEMAAL NIET AF!

"Ik wil werkelijk mijn best doen.. mevrouw Doubek." Het kwam er wat bedeesder uit dan ze zich voelde en ze gunde haar lerares deze vorm van excuus niet, maar ze was quatrus en vreesde dat mevrouw Van Uncha haar uit haar functie zou zetten als ze teveel na moest komen. En dat allemaal door mevrouw Doubek.

+1 voor de goed weergegeven woede
-1 voor het vergeten dat je zelf geschreven had dat er een vlek op zat
« Laatst bewerkt op: 9 jaar geleden door Evren Doubek »

« [Reactie #19] : 9 jaar geleden »
"Goed, daar gaan we dan maar vanuit. Je mag nu gaan, maar ik wil wel dat je de opdracht van vandaag overmorgen bij me inlevert. Compleet en in een nette versie."

Evren keek het meisje streng aan. "Ik zal je nog een kans geven om te laten zien dat je je best doet. Maar de volgende keer dat je weer dit soort gedrag vertoont, stuur ik je door naar mevrouw Mocha."

Dreigen met Mocha was in theorie zeer effectief. Alleen het idee al dat ze naar de Merifelmentor moesten, leek de meeste leerlingen zo angstwekkend dat ze zich meteen weer goed gedroegen. Jammer dat ze bij Socophon niet zo'n doortastende mentor hadden. Nubi Coulson dronk nota bene thee met zijn leerlingen. Nee, daar kwamen leerlingen van onder de indruk...

"En Penina, de volgende les wil ik dat je in de voorste rij zit." Desnoods met Djoal. Zo kon ze die twee tenminste goed in de gaten houden.

« [Reactie #20] : 9 jaar geleden »
'Hoi Penina, zin om mee buiten te lopen?' vroeg Tatiana opgewekt toen Penina het lokaal uit kwam*. Ze stopte de aantekeningen van een vak wat ze later op de dag hadden in haar tas en keek naar Penina. De vragende blik in haar ogen en de nieuwsgierige manier waarop ze naar het lokaal keek gaven aan dat Tia dolgraag wilde weten wat de lerares besproken had met Penina, maar dat ze er niet naar zou vragen tenzij het meisje er zelf mee zou komen. Het was niet vreemd dat Tia wachtte op Penina, dat deed ze immers wel vaker, niet altijd, want Penina was ook vaak bij Djoal, maar deze keer had Tia gewoon zin gehad om te wachten en om eens een rondje te lopen met haar in de pauze, zo vaak liepen ze niet rondjes namelijk, terwijl het wel gezellig was, de keren dat ze het deden.
'Of heb je geen tijd?'

*Je mag zelf invullen hoe lang ze nog in het lokaal blijft, maar ooit moet ze weer naar buiten komen lijkt me. ;)

+1 voor een goede post, het geeft het karakter van Tia goed weer
« Laatst bewerkt op: 9 jaar geleden door Evren Doubek »

« [Reactie #21] : 9 jaar geleden »
"Ja mevrouw."

Snel pakte ze haar spullen, wreef, voor ze de deur door ging, nog snel even over haar ogen omdat knipperen niet zoveel hielp en liep toen naar buiten.

"Je hebt gewacht!" Blij verrast. "Natuurlijk wel."

Ze deed de deur goed dicht en liep een eindje met Tatiana mee. "Sjonge, ik vind mevrouw Doubek zo onrechtvaardig! Volgens haar had ik niet hard genoeg gewerkt en doe ik steeds niet mijn best in de klas en werk ik onzorgvuldig. Dat is gewoon niet waar! Of vind je van wel?" Het kwam er allemaal een beetje schril uit en Penina keek ook een beetje aangedaan. Ze deed zo haar best om braaf te zijn! "Volgende les moet ik van haar voorin gaan zitten, zeker om me in de gaten te houden ofzo."

+1 korte post, maar geeft de emoties van Penina goed weer
« Laatst bewerkt op: 9 jaar geleden door Evren Doubek »

« [Reactie #22] : 9 jaar geleden »
'Zal ik volgende les helpen?' stelde Tia voor. Dat zou wel inhouden dat ze naast Penina moest zitten, of er tenminste voor of achter. Waarschijnlijk dat laatste, want Djoal zou wel naast Penina willen zitten. Eigenlijk vroeg Tia zich af wanneer die twee officieel iets zouden krijgen. Misschien moest ze eens een feestje gaan organiseren zodat die twee kans kregen op een leuke manier aandacht aan elkaar te besteden, maar dat moest ze natuurlijk wel buiten haar huiswerk plaatsen. In haar hoofd was ze haar planning voor de komende dagen aan het nagaan, binnenkort was er weer een vergadering van de raad van vijf, dan kon ze het mooi aankaarten, uiteraard zou ze het even een andere naam geven...
'Mevrouw Doubek zag niet eens dat ik in de klas zat,' klaagde Tia maar mee, om haar vriendin te steunen. 'Wil je ermee naar meneer Coulson gaan?'

« [Reactie #23] : 9 jaar geleden »
"Ja, wil je dan naast me zitten?" Penina was heel blij dat ze zo'n goede vriendin had. Ze wist wel dat ze wat meer tijd zou moeten besteden aan Tatiana en dat ze teveel met Djoal optrok, maar ze vond het ook lastig om te weten hoeveel aandacht iedereen moest en hoe je alles moest combineren. Gelukkig was Tatiana altijd heel lief en zeurde ze nooit dat Penina zo vaak naast Djoal zat in plaats van naast haar, zoals het eerst altijd het geval was geweest.

"Ja, stom he. Ik bedoel, ze had je toch wel binnen zien komen? Denk je dat Coulson er wat aan kan doen? Doubek weet wel dat Mocha mijn mentor is en dat ik dat niet zo leuk vind geloof ik, want ze dreigde al me naar Mocha te sturen. Meneer Coulson kan dan denk ik niet zoveel doen."

"Ik moet trouwens ook die opdracht drie dagen eerder inleveren dan de rest van de klas. Vraag me niet waarom, maar ik moest hem vrijdag inleveren in plaats van maandag. Gelukkig is het al bijna klaar, maar ik denk dat ik er vanavond toch nog wel even wat aan ga sleutelen. Heb jij je gymkleren bij je?"
Nog een uur gym nu, helaas. Altijd dat laatste uurtje op de woensdag, als ze het eigenlijk al zat waren na geschiedenis.