Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

GRA!  (3700 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [Reactie #25] : 9 jaar geleden »
Olfughto rolde met zijn ogen, vertelde de jongen dat hij nog eens vijf minpunten had verdiend en greep hem bij zijn arm. Woedend keek hij de jongen aan, wat toch zeker énig effect moest hebben. Olfughto zag er niet lief of schattig uit, de specificatie 'monster' was meer op zijn plaats bij het verminkte gezicht dat de eerstejaars nu op enkele centimeters van de zijne zag. Beiden verdwenen plotseling en verschenen in de stallen. Daar sleurde Olfughto de jongen mee naar de stalmeester.
Patu keek hem niet al te vriendelijk aan en Olfughto groette hem al even hartelijk.

'Hier heb je een leerling. Houd hem alsjeblieft binnen, al moet je hem in het varkenshok stoppen,' zei hij tegen de kobold. Olfughto dacht even na en voegde er aan toe: 'Bij nader inzien past hij daar uitstekend.'

Met die woorden liep Olfughto weg om buitengekomen nog net te zien hoe Ehriondah van het dak werd gesleurd door de draak. Waren ze daar boven helemaal gek geworden? Ze stonden daar maar te staan en ieder moment verwachtte Olfughto een staaltje spreukwerk van Vladistov te zien. Met een gefrustreerde zucht ging Olfughto midden op het grasveld staan en begon aan een bezwering.

-5 Heracor IC, Aelin Eleniel
The night is dark and full of terrors.

« [Reactie #26] : 9 jaar geleden »
'Het spijt me, maar ik ben slecht in illusies.'

Rhiakath boog lichtjes zijn hoofd en liep weg. Hij zorgde dat hij op een veilige afstand van de beide vampiers was en keek naar de roze draak. Ondanks het feit dat hij Ehriondah in zijn klauwen had, bleef hij vuur spuwen richting alles wat hij maar tegenkwam. Dat deze vuurstromen even gevaarlijk waren als zijn klauwen, bleek wel bij het zien van de geroosterde boom op het grasveld.

De weerwolf wierp een blik naast zich en sloot toen even zijn ogen. Hij grijnsde bij de uitdaging die voor hem lag. Deze tak van de magie beheerste hij beter dan welke ook, wat voornamelijk kwam door de kracht en het uithoudingsvermogen die bij zijn ras hoorden. Hij had zich echter ook de subtiliteiten meester gemaakt die veel van de lompere magiegebruikers niet konden waarderen. Eigenlijk was hij best trots op zijn vermogen de elementaire magie te beheersen.
Zwijgend wachtte hij op het moment dat de draak weer een stroom vuur uitstootte en sprak toen de woorden waardoor hij dat vuur kon beheersen. Het vuur schoot nu niet langer op de stal af, waar Dribbel het blijkbaar op gemikt had, maar kronkelde om zichzelf heen. Een wilde wirwar van gele en rode vlammen kwam bij elkaar op één punt en stroomde vervolgens over de kop van de draak, naar zijn staart toe. Daar verdwenen de vlammen in het niets.

Rhiakath wist dat hij de draak niet zo ernstig kon verwonden dat hij Ehriondah iets zou aandoen, maar hij kon hem in ieder geval een beetje sturen. Geen enkele vijand hield er van met zijn eigen wapens aangevallen te worden, zelfs roze draken niet. Rhiakath grijnsde bij de duikvlucht die de draak inzette toen het vuur over zijn kop en rug gleed. Zwijgend wachtte hij af wat de draak ging doen en hij hoefde niet lang te wachten, voor hij weer een stroom vlammen uitbraakte.
Een woeste lach donderde over het kasteeldak en Rhiakath grijnsde wild. Hij liet het vuur deze keer niet over de rug van de draak gaan, maar liet het wegduiken en plotseling voor de draak opduiken. Het vuur ging naar beneden en de vroegere eigenaar daarvan had weinig keus dan wegduiken naar boven. Rhiakaths enige zorgen waren op dit moment de draak, zijn prooi en het vuur.

Bevrijdde nu iemand Ehriondah maar.
Vampires aren't immortal. They're just harder to kill.

« [Reactie #27] : 9 jaar geleden »
Ooc; ahum, ergens begin ik me nu toch wel diep te schamen :F: Dit is een persoonlijk record XD Sorry Heracor.

Ic;
Aelins ogen rolden bijna uit hun kassen, toen de arme jongen te horen kreeg dat hij nóg eens vijf punten verloren had. Zijn brein kon het even niet meer aan en besloot daarom maar gewoon uit te vallen. Aelin staarde naar het gezicht dat nu vlak voor zijn neus zat en deinsde een klein beetje achteruit. Hij klapte zijn mond dicht, bang om er iets in te krijgen wat daar helemaal niet hoorde. Misschien dingetjes uit de neus van de leraar? Ugh. Zijn brein was terug met een vlaag van misselijkheid erbij. Moest dat nou? Moest hij nou weer gedachten hebben die hij helemaal niet wilde hebben? Aelin drukte zijn kaken stevig op elkaar, straks zou hij er nog iets uitflappen in de zin van u heeft een pulkje in uw neus, wist u dat? Dat was toch niet het meest geslaagde plan van de dag, bedacht Aelin zomaar. Nee, in plaats daarvan bleef hij stil. Helemaal stil. Hij stond nog even bij te komen van zijn enorme schok. Die eerste vijf punten waren als een verassing voor hem gekomen, de  tweede als een donderslag bij heldere hemel. Niet minder dan de eerste verassing dus. Het was duidelijk dat Ollie er niet meer in discussie wilde gaan. Nee, Olfuggie! Niet Ollie! Damn. Als hij die man nog één keer zo zou noemen, zou Olfuggie hem waarschijnlijk levend opeten. Wat was dat dan ook met die moeilijke namen allemaal.

Ho! Stop! Wat gebeurde er. Stro. Paardenlucht. Kobold voor zijn neus. Hoe kwam hij hier in Dribbels naam terecht? Verwilderd draaide Aelin een rondje. Olfuggie stond nog steeds naast hem, helaas. De Kobold voor hem herkende hij als de stalmeester, of hoe dat ook heette. Dan was er nog een andere leerling. Hij ving vaag iets op van een varkensstal. Opnieuw de tanden op elkaar. Hij mocht niets zeggen, niets zeggen. Ah, gelukkig. Olfuggie verliet hem en vertrouwde hem toe aan handen die hij niet kende. Aelin draaide zich naar de Kobold, nog steeds niet begrijpend hoe hij hier nou ineens terecht was gekomen. Was dit wat ze teleporteren noemden? Vast en zeker. Toen drong het tot hem door. De donkerharige, ietwat verwilderde, maar toch knappe jongen grijnsde van oor tot oor. Há. Hij had zojuist geteleporteerd. Ha-ha-ha. Dat was nieuw voor hem.
'Hallo,' zei hij toen maar. Vanuit zijn ooghoeken zag hij een rode waas. Aelin draaide zich om en dook in paniek in een of andere stroberg. Tot zijn grote verbazing was er geen soortement van klap -oké, vuur was dan waarschijnlijk ook niet zo hard als... noem eens wat, ijzer ofzo-, er was zelfs geen hitte. Aelin keek op en zag dat het vuur op de een of andere manier de duidelijk gevaarlijke stal gemist had! Opgelucht krabbelde Aelin weer overeind. Strootjes vielen dwarrelend van zijn gewaad af.
'Nu we hier toch vast zitten, waarom doen we niet een kleine introductie?'

« [Reactie #28] : 9 jaar geleden »
Het was wel weer duidelijk. Het kasteel zou ten onder gaan, Patu had het al maanden geleden voorspeld. En iedereen zocht onderdak in de stallen, al dan niet gedwongen. Hij kon geen stap verzetten of er kwam weer een leerling binnengetuimeld en die had meteen een heleboel praatjes. Patu keek hem strak aan. 'Je naam?'

Op dat moment kwam de dwerg terug. Door de open deur was het gehinnik van pony's te horen. 'Meneer..' begon ze, maar toen kreeg ze de jongen in het oog. 'Ha, Aelin, jij leeft ook nog! Kom mee, je moet me helpen.' Meteen verdween ze weer achter de deur.

Patu keek de jongen nogmaals strak aan en herinnerde zich net op tijd de naam van het meisje. 'Je mag Dorian helpen. Maar als je herrie schopt, belandt je in de koeienstal. Om die uit te mesten.' Het was beter om meteen maar duidelijk te maken hoe de zaken stonden. Dat maakte het gesprek wel zo eenduidig.

OFF: Deze post vervolgt in GRAUW Gelieve daar je reactie te posten. Eventuele verdere lastige leerlingen en verdwaalde wachters mogen ook daar gedropt worden.
« Laatst bewerkt op: 9 jaar geleden door Patu Gnarl »

« [Reactie #29] : 9 jaar geleden »
'Ik kan een beetje illusies, maar het is niet mijn sterkste kant.'

Ze was hier aangenomen als lerares Magische Vechtkunst, niet als Illusionist en dus kon er niet van haar verwacht worden dat ze veel meer kon dan de gemiddelde Ypsilonstudent. Op Ypsilon had ze uiteraard Illusionisme gehad, maar ze was meer van de wilsmagie en de spreuken. Het schoolhoofd moest het maar doen met wat hij aangeboden kreeg, want ze achtte de kans dat hij uitblonk in illusionisme niet heel groot. Magiërs die zo goed waren in één gebied waren zelden bovengemiddeld in een heel andere tak van de magie.

'Wat moet er gebeuren?' vroeg ze dus maar en keek ondertussen om zich heen. De weerwolf die net bij het groepje had gestaan was bezig de draak te bestoken met zijn eigen vuur en beneden stond een nachtelf doodstil te kijken naar de draak. Ze vermoedde dat hij wel wat meer uitvoerde dan simpelweg onder de indruk zijn van het dodelijke roze geval.

« [Reactie #30] : 9 jaar geleden »
Het beest had niet gereageerd op zijn uitdagingen... bah... Pedro krabde wat aan zijn baardje terwijl hij nadacht. Vrouwe van Uncha creëerde een prima illusie van een vrouwtjesdraak en dit leidde het roze gedrocht even af, maar erg ver ging de illusie niet, dus waren ze snel terug bij af. Gustaf was er ook bij en de twee schoolhoofden zaten al snel elkaar weer te irriteren. "Verdorie, kunnen jullie dat niet een keer nalaten!" Hij keek om zich heen en probeerde snel de situatie in zich op te nemen. In een duel was het alleen jij en je tegenstander, maar in een strijd met een leger of monster was het altijd een zaak van goed overzicht hebben.

Leraren bleven toesnellen, dingen schieten, spreuken spreken, met hun handen in hun haar zitten. En beneden renden leraren en leerlingen heen en weer... chaos! Even merkte hij op hoe een leraar een vervelende eerstejaars Heracor aan het bestraffen was. Pedro fronsde geïrriteerd, en besloot even te reageren op Yanta. "Dochter, ga door met wat je aan het doen bent." Wat het precies ook was, het was vast goed.. Yanta was heel verantwoordelijk.. van tijd tot tijd. "Ik sta met de leraren op het dak en we vinden wel iets om die dr- Ehriondah riep iets en schoot de lucht in. Pedro had heel even de tijd om verrast te kijken...

WOESH!

"AAAAH!" Men zegt dat mensen in brand als een wilde met hun armen zwaaien en rennen in pijn en paniek... en dat klopt. Pedro onderdrukte een volgende schreeuw van de pijn. Zijn halve bovenlichaam brandde en het vuur verschroeide zijn huid alsof het papyrus was. Hij zag niet meer goed waar hij liep en rende op gegeven moment het dak af, om vervolgens vrij pijnlijk op het grasveld terecht te komen. Rollen? Rollen! Wat dan ook! De vampier rolde wat door het gras, wat niet erg hielp, tot hij een vijver inrolde. De pijn verdween langzaam en Pedro bleef in het water liggen terwijl hij zijn angst en pijn probeerde te beheersen. Een goede afleiding was te zien hoe Dribbel ineens weinig gebouwen maar af en toe zichzelf in brand stak... Eén of andere vorm van magie? Gustaf misschien? Ingenieus... Hé, wie had die draak in z'n klauwen?

« [Reactie #31] : 9 jaar geleden »
Daar...kom... je dan wel op tijd mee. Haar bericht moest chaotisch in Gustafs hoofd overkomen, en hij moest het ook maar opvatten als een ja. Tot meer was Ehriondah diplomatiek gezien even niet in staat, want hoewel ze niet heel kleinzielig was, was ze wel gigantisch kwaad en ze dacht niet dat er iets vriendelijkers uit zou kunnen komen. Maar als het aan Ehriondah lag was ze geëxcuseerd. De illusie die ze maakte was redelijk mislukt, daarnaast leek de draak er inmiddels ook minder aandacht voor te hebben. Nu had ze de uitdaging telkens als de draak vuur zou spugen een schild op te werpen zodat ze niet gespietst werd en in de tijd die overbleef wurmde ze zich los, wat steeds een beetje beter lukte.

Voordeel van dat ze kon vliegen was dat ze niet te pletter zou vallen als ze zich los had gewrongen, hoewel haar vleugels heel vervelend werden geplet op het moment. Ze zag van alles, de andere docenten waren nu verspreid, sommigen ook over het dak gesprongen, anderen doofden inmiddels vuurtjes. Waar was iemand die zo goed was in elementaire magie dat die de zaak in een keer kon blussen? Ze hadden niet zoveel talent in een persoon, samen zou misschien lukken, maar ja ze waren niet samen. Dus zocht ze Gustaf weer zo goed en kwaad als dat ging. Blussen, we moeten naar de rivier.. Ze wist niet of het aan kwam want ze had plots een probleem, het beest dook in een adembenemende vaart naar beneden en als zijn voorpootklauwen iets zouden raken, zou zij ook iets raken...

« [Reactie #32] : 9 jaar geleden »
Natuurlijk had Channa altijd een oplossing. Alleen ze was niet zo verzot op vuur, dus ze was binnen in de bibliotheek. Er waren heus verstandigere dingen te doen dan gillend rondrennen buiten en bij stukjes en beetjes geroosterd worden of als je stilstond in een keer.

Nee, Channa was aan het lezen in een bestiarium ze hier voor zich had en dat ze wel vaker gebruikte als aanvulling op het lexicon. Opengeslagen bij het hoofdstuk 'Draak' was ze koortsachtig aan het lezen over de verschillende soorten die er waren, wat haar nu even niet kon interesseren hoewel ze Dribbel als snel geclassificeerd had in de categorie 'vliegend' en 'vuurspuwend', maar erg veel zwakten schenen die beesten niet te hebben. Nee, hij spuwde gelukkig geen gif en verlamde niemand met zijn blik, blabla, kon ook niet zwemmen nam ze aan, maar daar zocht ze niet naar. Waar stond informatie als je het nodig had?

Persoonlijk was ze doodsbenauwd voor het vuur dat de draak verspreidde, maar ze had enige verantwoordelijkheid als lerares dierkunde en kokkin, dus toen ze het gevonden had sprong ze op en rende onderweg naar buiten.

Voor ze buiten was had ze al bedacht dat ze het boek niet opgeruimd had maar dat dat in deze situatie misschien door de vingers te zien was, maar vooral dat ze misschien het beste haar waarschijnlijk zeer onhandige oplossing per telepathie overbrengen op wél buiten zijnde wezens, te beginnen met Vladistov.
"Ivoor, draken kunnen niet tegen ivoor, een zwaard doet ze niks!" Voor ze meer leraren had bereikt, of Ehriondah, kwam ze buiten en stokte haar pas. Het was erger dan ze gedacht had. Overal vuur, brandende Rodriguez', gillende leerlingen en anderen die niks deden of wel iets probeerden of met messen naar het beest gooiden. Maar dat was niet wat haar als eerst opviel; die eer kwam Dribbel toe. Met grote ogen en een enorme drang om weer naar binnen te rennen keek ze hoe het beest haar witte schoolhoofd in zijn afschuwelijke klauwen had.
"Ivoor! Heeft iemand iets van ivoor?" Maar ze kwam er natuurlijk niet bovenuit. Luisterde er ooit iemand naar haar?

« [Reactie #33] : 9 jaar geleden »
Ehriondah dacht na, ivoor. Ze hadden amper geen ivoor. Dus zocht ze weer contact met Gustaf. "We moeten iets van ivoor hebben." en tegelijk zette ze haar handen aan haar mond toen ze dichtbij de grond waren, en de modder in haar haar spatte. "IVOOR! WE MOETEN IVOOR HEBBEN" Als ze het nu niet hadden gehoord....

 Ze schrok en zag Pedro gehavend op de grond liggen. Ging er niemand naartoe? Zelf dacht ze zo snel als ze kon na. Dribbel zou snel genoeg genoeg hebben van zijn spelletje en over gaan tot serieuze en structurele verwoesting...

Ze had wel wat van ivoor, maar ze had werkelijk geen idee hoeveel ze daarvan nodig had. En ze wist niet wat Gust van plan was. Opnieuw vlogen ze nu hoog door de lucht en Ehriondah, met enig gezond verstand, maakte ze met haar overige energie hun beiden voor een moment onzichtbaar. En de draak begon aan een nieuwe duikvlucht.

Op tijd bedacht ze dat wat de mensen niet zagen, haar collega's ook niet zagen, dus hief ze met een schok de bespreuking op. Als Gustaf haar maar wist te bereiken....

(OFF: wij hebben vier voorwerpen op bum verzonnen die van ivoor zijn, 3 daarvan zijn in principe bereikbaar... dus zoek en post ze...;P (wij zullen verklappen hoe warm je zit)

« [Reactie #34] : 9 jaar geleden »
Met een zucht keek Rhiakath toe hoe Rodriguez al brandend zichzelf van het dak afgooide. Omdat een vampier net zo moeilijk doodging als onkruid, maakte hij zich niet al te erge zorgen, maar toen Rhiakath de klap hoorde waarmee de vampier de grond raakte, grimaste hij toch even en bedacht zich dat het zelfs voor zo'n wezen niet fijn moest zijn.

Konden vampiers dan nóóit voor zichzelf zorgen?

Snel liet hij een stroom drakenvuur verdwijnen en teleporteerde toen van het dak naar de grond, waar hij naar de vampier toe rende. Die duikelde regelrecht een vijver in waar hij, waarschijnlijk zwaargehavend, bleef liggen. Rhiakath wierp een blik over zijn schouder, zag de draak zijn bek openen en liet even later het vuur dat uit zijn mond kwam verdwijnen. Vervolgens rende hij het laatste stukje naar de vijver toe waar de vampier in lag.

Hij greep de vampier niet heel zachtzinnig bij diens arm en stond klaar hem met geweld tegen de grond te werken. Vampiers die in brand stonden hadden wel eens de neiging nog krankzinniger te worden dan ze al waren. Snel nam hij de schade in zich op en zei niet heel beleefd: 'Ga naar Doc toe, ga in een hoekje zitten huilen of doe wat vampiers dan ook doen als gewond zijn.'

Waarschijnlijk was dit een vampier zoals alle andere vampieren die Rhiakath had meegemaakt: Nog kortzichtiger dan een varken en zo stijfkoppig dat hij zich nog een keer van kant zou maken door die vervloekte trots. Niet dat Rhiakath daar heel veel problemen mee had, maar wel zolang ze op Bumetrel waren.
Vampires aren't immortal. They're just harder to kill.

« [Reactie #35] : 9 jaar geleden »
Evren verscheen in het kantoor van het zwarte schoolhoofd, zojuist getelekniseerd door de directeur van Ypsilon. Over een halfuur begon geschiedenis voor de derdejaars. Ze had nog even de tijd dus om zich voor te bereiden. Het kantoor van Vladistov was leeg, vreemd. Die man kwam zelden van zijn plek daar had hij het veel te 'druk' voor.

De kobold haalde haar schouders op en liep naar beneden, richting de Socophonvleugel. Een groot rumoer steeg op uit de bijbehorende leerlingenkamer. De hele kamer zat vol en dat was zelfs voor Socophonbegrippen abnormaal. Ze stapte naar binnen en vroeg de eerste de beste Socophoni wat er aan de hand was. Het meisje begon opgewonden te praten over een allesverwoestende roze draak en haar serieuze gezicht sprak Evrens vermoedens van een slechte grap tegen.

Evren dacht snel na. Er waren twee opties. Of ze bleef binnen en probeerde de orde binnen het kasteel te bewaren of ze ging kijken of ze de leraren buiten kon helpen. De eerste optie sprak de kobold het meeste aan. Wel zo veilig, Evren hoefde niet zo nodig een held te zijn. En dus gaf ze de raad van vijf van Socophon instructies en liep het kasteel in. Op zoek naar verdwaalde of avontuurlijke leerlingen die ze naar hun leerlingenkamer stuurde.

« [Reactie #36] : 9 jaar geleden »
Nyanna zat braaf in de leerlingenkamer en besprak met een paar meisjes de nieuwe jurk van één van hen, toen een grote roze draak langs het raam kwam denderen, het gesprek om zeep hielp en de leerlingenkamer in chaos veranderde. Het meisje met de nieuwe jurk begon te gillen, een paar ouderejaras renden naar het raam en begonnen spreuken af te vuren die niets uithaalden, een groepje jongens rende de leerlingenkamer uit en een eerstejaarsmeisje viel flauw. Nyanna wilde er naar toe gaan, maar vlakbij het meisje stond nog iemand die eruitzag alsof hij zijn verstand nog had en die bracht het kind alweer bij met wat water.

Nyanna liep naar het raam, keek over de schouders van een ouderejaars naar buiten en hapte naar adem. De draak was gigantisch en angstwekkend. Hoe konden ze hem ooit tegenhouden?
Ze draaide zich om en besefte dat, als de draak het kasteel in wilde laten storten, hij het beste hier kon beginnen. Nog iets meer spanning erbij en de kamer zou uit zichzelf ontploffen. Ze moest iets doen. Die draak was doodeng, maar ze wist dat haar spreuken niet van dien aard waren dat ze het beest neer kon halen. Diep van binnen wilde ze niets liever dan in een donker hoekje zitten, met haar mantel over haar hoofd, totdat de draak weer weg was, maar bij de sterren! Ze was een phaosfee, ze was ervoor geboren om in crisissituaties de leiding te nemen en te zorgen dat de zaken gingen zoals zij dat wilde. Ze liep weg van het raam, de chaos in.

Een Raad van Vijf lid riep dingen over kalm blijven. Nyanna schudde het meisje met de nieuwe jurk net zo lang aan haar schouder tot ze niet meer gilde en zei zo rustig mogelijk: 'Kalm! Die draak gaat vanzelf weer weg.' Het meisje leek haar niet echt te geloven en Nyanna kon haar geen ongelijk geven. 'Als jij nou eens wat water voor hem daar gaat halen...' ze knikte naar een jongen die er tamelijk groen uitzag. Het meisje knikte beverig en stond op.

Op dat moment kwam er een hele lading leerlingen onder leiding van mevrouw Elochjo de lerarenkamer instormen, maar voor iemand aan de lerares kon vragen wat ze moesten doen, was ze alweer verdwenen. Nyanna zuchtte, realiseerde zich dat ze heus niet in haar eentje iedereen rustig kon krijgen, zeker als ze niet wist wat ze kon doen en dus ging ze maar op zoek naar haar jaargenoten.

'Amaltheus, waar zit je? Neala?' Ah, daar zag ze Starvin en Alindie. Ze sprak hen aan. 'Hebben jullie de andere derdejaars gezien? Misschien moeten we kijken of ze er allemaal nog zijn.' Ze knikten en begonnen ook door de leerlingenkamer te lopen, jongerejaars opzij duwend en ouderejaars aansprekend, terwijl ze de derdejaars die ze tegenkwamen naar de achterhoek van de leerlingenkamer stuurden. Misschien kwam er zo toch nog enige orde in de chaos.
- Om te vliegen heb je geen handen nodig -

« [Reactie #37] : 9 jaar geleden »
Een draak! Een echte! Het was chaos in de leerlingenkamer, maar daar trok de vijfdejaars zich niets van aan. Hij beukte zich een weg naar de deur, waar het, niet verbazingwekkend, heel rustig was. In de drukte zag hij Pennie niet, maar hij wilde dat beest van dichtbij bekijken. Hoe dan ook. Hij wilde zo graag levend zo'n beest zien. Dus holde Djoal door de gangen, ontweek leraren en keek om een hoekje van de grote deuren. Waar hij af en toe een roze flits zag.

Ergens in zijn hoofd gingen een aantal alarmbellen af. Hij was roekeloos, en vaak onverstandig, maar dit sloeg bijna alles.

Gebukt rende hij het veld over, sommige vuurtjes ontwijkend, en vloog ternauwernood over een huilende kabouter heen. Hij was al in de buurt.

Dus, midden op het veld te midden van de chaos, op een stukje nog niet veschroeid gras stond een phaosfee ademloos naar de lucht te gapen.
« Laatst bewerkt op: 7 jaar geleden door Tetachan U. M. Mocha »

« [Reactie #38] : 9 jaar geleden »
"Ik zei dat je hier binnen moest blijven." Penina pakte een jonge fee bij de arm die in paniek ergens anders heen wilde rennen. "En je blijft hier." Soms kon ze heel overtuigend overkomen.

"Wie missen we nog?" Ze ging snel even na wie zij mogelijk miste. Tati, Djoal, Iathenu, Anael, Muleta.. Waren er allemaal wel.* Wacht.. Djoal? Waar had ze hem voor het laatst gezien? Hij was binnen, de hele tijd, en toen ging ze bij de deur staan omdat daar steeds myrofas in en uit liepen en ging ze namen tellen enzo, en toen was hij daar ook.. en toen? Hij was naar buiten. Nu ze er zo aan dacht, ja, hij liep door de deur.

Het feetje keek een beetje gefronst toen Penina vervolgens zelf de deur uitrende en die achter zich dichtknalde. "Djoal! Djoal!"
Zo snel ze kon stond ze buiten en rende ze achter hem aan, maar hij was te ver voor om haar te horen. Toen stond hij eindelijk stil en haalde ze hem hijgend in. "Djoal! Kom binnen!" Het klonk precies zoals ze het bedoelde. Een beetje geschrokken, bezorgd, maar ook boos. "Straks worden we geraa.." Penina's aandacht werd ineens getrokken door de draak en mevrouw Van Uncha, die wel heel dicht bij elkaar waren.


*en als ze er niet zijn wis ik je van de lijst :P

« [Reactie #39] : 9 jaar geleden »
De bezwering die Olfughto probeerde te maken vorderde gestaag, maar hij merkte dat het beest veel weerstand had. Het leek wel alsof de draak magisch was en dat kon ook maar zo, want er was maar weinig bekend over dat ras. Sommigen zeiden dat ze even sterk waren als de goden zelf, maar daar geloofde Olfughto niets van. Alles kon kapot, ook een draak. Hij ging dus rustig verder met zijn bezwering en hoopte maar dat de andere leraren er voor zouden zorgen dat hij niet wéér zou verbranden.
Vanuit zijn ooghoeken hield hij de omgeving in de gaten om uit te kijken naar stralen vloeibaar vuur, drakenjonkies of ander gespuis. Met een zucht zag hij wat aankomen en met een gefrustreerd gebaar beëindigde hij zijn bezwering nog voor die volledig af was. Een phaosfee kwam het grasveld opbanjeren alsof er niets aan de hand was. Een nachtelfenmeisje volgde hem en samen keken ze naar de draak alsof het een rondtrekkende marskramer was.

Olfughto verdween en verscheen tussen de beide kinderen in. Hij wierp een schild op over hen drieën. 'Wat is dit voor gedrag?' vroeg hij en keek hen woedend aan. 'Denken jullie soms dat het een schoothondje is dat daar rondvliegt?' Hij kon niet geloven dat de leerlingen van tegenwoordig zo stom waren, maar wat wilde je ook met Socophonners. Het enige dat die over de wereld wisten was wat ze uit de boeken hadden geleerd en daarom kon hij het hen ook niet echt kwalijk nemen.
Omdat ze ook nog eens phaosfee en nachtelf waren, besloot hij hen maar geen straf te geven. In plaats daarvan pakte hij beiden bij een arm en bleef zo even staan, want zelfs zijn cynisme kon niet op tegen het majestueuze monster dat Bumetrel probeerde te vernietigen.

'Kom,' zei Olfughto, maar hij maakte geen aanstalten om te verdwijnen.
The night is dark and full of terrors.