Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Een menselijk cadeautje  (812 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 9 jaar geleden »
De leerlingenkamer van merifel zag eruit zoals meestal rond acht uur 's avonds. Het was één grote kakofonie van stemmen, overal waren leerlingen. Groepjes pratende groenerds, groepjes lerende leerlingen, groepjes rotzooiende stakers en de eenlingen. Tussen al die individuen liep Elmay, die een raar iets voor haar uit liet zweven. Het was een soort grote zak, met overduidelijk iets zwaars erin. Om het geheel zat een grote, groene strik en een kaartje waar Voor Kwibus op gekrabbeld stond.  

Met een doffe bonk liet Elmay de pak voor Angelus' voeten landen. Hoe ze het voor elkaar had gekregen deed er niet toe, het had te maken met wisseldrank, café's vol mensen, drank en verlamspreuken.Feit was dat het onderzoek nu pas echt kon beginnen.

"Alsjeblieft. Cadeautje voor de vierde verjaardag van onze relatie."

Grijns.

« [Reactie #1] : 9 jaar geleden »
Het pak dat op de grond plofte klonk als een lichaam, en was omgeven met een walm van goedkope wijn. Angelus trok een wenkbrauw op en keek naar het pak, naar Elmay, naar het pak, naar Elmay, naar het pak en grijnsde.

"Ah, ik was al bang dat je het vergeten was. Ik heb mijn cadeautje hier voor je.. wacht." Hij rommelde in de grote leren tas die naast zijn grote stoel was neergedumpt en haalde glimlachend een fonkelend flesje tevoorschijn.

Het was elk jaar een grapje, Elmay die hem een cadeautje gaf, hij gaf er haar een. En elk jaar werd het beter - of erger, afhankelijk van de manier waarop je ernaar keek. Angelus waardeerde de steeds vuilere streken die Elmay hem leverde, en deed in het geheel niet voor haar onder.

Maar hij had geweten dat één van haar streken hem ooit eens volledig voor schut zou zetten. Het scheen deze keer te zijn. Het drinken van het bloed van de jonge man die voor hem lag zou hem ongetwijfeld stomdronken maken. Hij herinnerde zich hoe zijn vader hem vroeger strafte voor elke keer dat hij dronken was - en elk verhaal dat over zijn dronkenschappen de ronde deed. Gustaf zou de straffen alleen maar erger maken.

Het weerhield hem er niet van haar uitdaging aan te nemen. Hij stond op, gaf haar het flesje dat hij had gepakt.
Angelus knielde bij het pak, nam het over zijn schouder, stond op en zette een stap naar de deur. "Durf je mét me te drinken?"

« [Reactie #2] : 9 jaar geleden »
Het fonkelende flesje voelde licht tussen haar duim en ringvinger. Aangezien dat niet de meest stabiele houding mogelijk was, omsloot ze de hals van het flesje met haar hele hand. Haar nagels raakte haar handpalm, een compleet nutteloze constatering van feiten.

Maar je moest toch íets constateren als je een flesje met betwijfelbare-geheimzinnige-onbekende-hoogstwaarschijnlijk-gevaarlijke-van-Angelus-afkomstige inhoud in je handen gedrukt kreeg? Een flesje dat werkelijk alle alarmbellen in de wijde omtrek liet afgaan en waar een waas van waarschuwing omheen hing? Híj wist ten minste wat er zou gebeuren. De verdeling op Bumetrel was weer eens als vanouds, vampiers in het voordeel. Vervloekt schoolhoofd.

Niet dat Elmay ook maar een seconde twijfelde. Niet daar ze ook maar een moment sceptisch zou kijken, of zou stoppen met grijnzen. Níet drinken, dat zou veel erger zijn. Dan zou ze níet weten wat het zou doen, en iedereen wist dat 'niet' nooit goed was. Vermijd 'niet' ten alle tijde.

"Op het leven." Flauwe grapjes hoorde erbij.

Elmay zette het flesje aan haar mond (het rook raar) en zette een stap achter Angelus aan.

« [Reactie #3] : 9 jaar geleden »
"Ho! Niet hier! Eerst een andere plaats opzoeken." Hij grijnsde om haar 'op het leven' grapje, en wandelde de deur van de leerlingenkamer uit, in de richting van het balkon van school.*

Het was een gelukje dat het lekker laat was, en dat de meeste leerlingen die nu rondliepen toch al iets te verbergen hadden - niemand keek erg vreemd op van zijn lading. Het balkon leek hem een prima plaats die ietwat afgelegen was, lekker rustig en toch niet onbereikbaar. Perfect voor de uitwerking van beide cadeautjes, en bovendien een mooi uitzicht.

Met een zucht liet hij het grote 'pakje' op de grond ploffen, opende het en dronk.



*ik stel voor dit topic heel te laten. :P

« [Reactie #4] : 9 jaar geleden »
Vrijwel tegelijk met Angelus dronk ze de inhoud van het flesje leeg. Maar niet vóór ze een blik over het uitzicht had geworpen en glimlachte om de derde ster van boven die altijd feller scheen dan de rest. Opschepper.

Elmay kon niet zeggen of de inhoud van het flesje vreselijk lekker of vreselijk vies was, ook niet of  het warm of koud was. Koud was het enige wat nog bestond. Het was alsof het vroor, je een gigantisch eind had gerend en buiten adem grote happen vrieslucht je longen in liet stromen. Alleen nu ademde alles vrieslucht en was alles vrieslucht en hielp een sjaal niet meer en hielp naar binnen gaan ook niet meer. Je zou wel kunnen smelten.

Elmay had geen tijd om zich af te vragen hoe lang dit nog zou duren. Ze keek slechts verbaasd naar de vampier naast haar die haar verlamde mens verorberde.

En toen was het over. Niet.

Alles was anders.

Stomverbaasd keek Elmay Angelus aan. De wéreld was veranderd. De lucht was niet zwart, maar grijs en zwart en blauw. En er waren mensen bijgekomen, stemmen. Voetstappen. Zacht, ritmisch gedreun. Een deur die dichtgeslagen werd.

Maar alles vervaagde, nee, werd overheerst door één ding. Eén geur.

"Wwa-wat?"

« [Reactie #5] : 9 jaar geleden »
Angelus pauzeerde even, keek op en likte het bloed van zijn lippen. "Je wordt er in ieder geval niet lelijker op." Voor hem stond een lijkbleke mens, te bleek om normaal te zijn. Haar vleugels waren afwezig - ze had het misschien nog niet eens gemerkt - en haar verbaasde vraag onthulde twee prachtig scherpe hoektanden.

"Klapper eens met je vleugels?"

Angelus besloot dat hij wel genoeg had gehad, plofte op de grond, ging liggen en wachtte tot de alcohol in het bloed zijn werk ging doen. Dat dat aardig snel zou gaan had hij al eens bij Aegnor kunnen waarnemen.

Hij vouwde zijn handen onder zijn hoofd, keek naar Elmay's verblufte gezicht en grinnikte. "Dag mede-vampier."

« [Reactie #6] : 9 jaar geleden »
Er druppelde wat bloed langs zijn lippen. Gefascineerd volgde Elmay een druppel totdat die langs zijn kin ergens in het duister verdween. Dat bracht haar blik bij de mens, wat haar ogen deed knipperen. Met één hand greep ze de reling van het balkon, niet zeker wat ze zou doen als ze zich niet ergens aan vastketende. Bloed, overal bloed. Ze rook het, ze zag het, ze hóórde het haast.

Elmay klapperde gehoorzaam met haar vleu- wacht. De sirene probeerde diep adem te halen en alles weer normaal te maken, maar haar longen leken lek. Ze miste gewicht op haar rug en kon niet anders dan concluderen dat het nu 'de vampier' was. Niet een erg prettige gedachte (nam alle keren dat ze vampiers 'vervloekt' had genoemd, ze kon haast niet meer dan een hoopje as zijn) maar wel interessant. Welk gedeelte van haar geest het woord 'interessant' met deze situatie wist te verbinden was een raadsel.

 "Kun je alsjeblieft dat... ding weggooien?" vroeg Elmay met een heldere, vooruitziende blik. Tegelijk keek ze rond of er niet toevallig ergens een touw te vinden was. Dat was toch levensbehoefte één voor iedereen op een balkon?

« [Reactie #7] : 9 jaar geleden »
"Heheh. Okey." Angelus kwam merkbaar moeizaam overeind, trok 'het ding' ietwat waggelend richting de balustrade en moest zichzelf met een noodgreep aan diezelfde balustrade klemmen om te voorkomen dat hij zelf eroverheen kukelde. "Woeps.. hihi."
Dat accident sloeg hem natuurlijk niet uit het veld. De vampier greep nogmaals naar het bewusteloze lichaam, wist hem half over de balustrade heen te krijgen, zuchtte en gaf het op. Met een plof kwam Angelus op de grond terecht, alwaar hij broedend rond bleef kijken.
Een heldere gedachte trof zijn ietwat beneveld brein: waarom niet met magie?
Enige vallende bloempotten later trof een tweede heldere gedachte zijn brein, zijn mentale health van 60 naar 20 hitpoints brengend. "Hihi. Hij kan tegen magie! Hihi! Kijk!"
Een goedgemikt "Fainopur Oksus!" liet het bungelende lichaam in een bol van vlammen naar beneden storten - de balustrade deels meenemend. Iets grappigers had de vampier nog nooit gezien. Het duurde dan ook enige tijd voor hij weer bijkwam van het lachen.

« [Reactie #8] : 9 jaar geleden »
Het leek wel of haar onderbewustzijn de aanwezigheid van het vuur geprocedeerd had vér voor haar bewustzijn het opmerkte. In een oer reflex sprong Elmay achteruit tegen de verst mogelijke muur (wat nog geen drie meter ver was) en drukte zich daar tegenaan. Wég van die vuurbal, weg van de met veel bombarie naar beneden kletterende balustrade.

Niet dat de zaken er beter op werden. Grote bloedvlekken op de vloer waren erg afleidend, bijvoorbeeld. En de wachters die gealarmeerd omhoog keken voorspelden ook doem en rampspoed.  

Het drankje had haar geest gelukkig niet al te veel aangetast: ze had daar genoeg tegenwoordigheid van over om te merken dat er uit Angelus ook niet bijzonder veel zinnigs meer zou komen. Ze greep zijn hand en probeerde hem met alle beheersing van de wereld overeind te trekken zonder teveel door bloedlust bevangen te raken.

"Zullen we een mooiere plek op gaan zoeken en ons hier uit de voeten maken?" Wat een stomme uitdrukking, 'je uit de voeten maken'. Elmay miste haar vleugels, en de rest van haar levende lichaam.