Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Boeh  (865 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 10 jaar geleden »
Het was weer een van de idiote plannen van Aegnor en Dorian. Zet die twee bij elkaar en geheid gebeurt er wat. Nu hadden ze bedacht om nog meer gekke luitjes bij elkaar te zetten en wel in een kerker. Met feestverlichting uiteraard.

De voorbereidingen waren allemaal getroffen. Uitnodigingen waren verstuurd, de keuken was leeggeroofd en Aegnor had de door Dorian verzamelde fakkels op vampier-veilige plekjes gehangen. De vlammen wierpen (uiteraard) spookachtige schaduwen op een nogal stenige plek, die voor de gelegenheid voorzien was van houten banken (zonder splinters), een tafel vol met lekkernijen en wat nonchalant versierde tralies.

Ze wisten precies hoe het hoorde. Bij een feest hoorden een gastheer en een gastvrouw. Het deed er niet toe dat de eerste het groene gewaad van Merifel droeg en de tweede in Heracorrood gekleed ging. Het verwachte gezelschap was immers nog kleurrijker.

Niemand wist wat er van zou komen, zelfs Dorian en Aegnor niet. Het kon uitdraaien op ruzie, op een informele vergadering, op kil stilzwijgen... Of gewoon op een oergezellig feest. Dat was in ieder geval de bedoeling.

Dorian trok een laatste slinger tussen twee traleis door, Aegnor wierp nog een laatste argwanende blik op de fakkel en toen knikten ze elkaar toe. In de verte waren voetstappen te horen. Het feest kon beginnen.
Klein maar dapper

« [Reactie #1] : 10 jaar geleden »
Nog elke dag vroeg Rody zich af hoe ze het had bedacht om zich aan te melden bij de Raad van Vijf. Ze was elke dag nog even verbaasd hoe ze het voor elkaar had gekregen om ook daadwerkelijk lid te worden.

De uitnodiging had ze van Dorian ontvangen en in de eerste instantie vroeg ze zich af of ze wel moest gaan. Maar dan kende ze Dorian blijkbaar niet goed genoeg. Het dwergje had haar in een paar minuten om gepraat. En ze moest toegeven dat ze eigenlijk wel zin had in een feestje. De locatie van het feestje was niet dat wat ze gedacht had. De kerkers...niet echt het gezelligste plekje van de school. Rody had bij die gedachte haar schouders op gehaald. Met Dorian en Aegnor als organisatoren wist je het maar nooit.

Natuurlijk was Rody op tijd, erg op tijd zo te zien, want ze was één van de eersten. "...hoi Dorian, Aegnor..." De eerste werd begroet met een vrolijke glimlach, bij de ander vond Rody een knikje wel voldoende. "...waar is de rest?..."

« [Reactie #2] : 10 jaar geleden »
In een simpele, voor haar stand althans, jurk begaf ze zich richting de kerkers. Eigenlijk vertrouwde ze het voor geen meter. Ze had dan ook uitvoerig met Penina besproken of ze wel of niet moesten gaan en uiteindelijk was de conclusie dat ze misschien beter maar wel konden gaan, ondanks het feit dat Socophon opnieuw weer volledig buiten gesloten werd van activiteiten. Soms vroeg ze zich af waar Merifel en Heracor mee bezig waren. Samen met Penina kwam ze aan op het feest, waar nog niet iedereen aanwezig was. Het meisje vroeg zich af of Lea zou komen. Gezien de toestand met Thomean waar ze nog altijd niet overheen was... Tia vond het jammer, die twee waren gemaakt voor elkaar. Het was jammer dat Angelus het dan weer moest verpesten, want ongetwijfeld geloofde Tia Lea's kant van het verhaal.
Alsof Tatiana zich volkomen op haar gemak voelde in de kerkers keek ze naar Penina.
'Heb je er al zin in?'

« [Reactie #3] : 10 jaar geleden »
'Ha Rody!' begroette Dorian haar vriendin enthousiast. 'Leuk dat je er bent, je bent de eerste. Neem wat lekkers.' Ze gebaarde naar de tafel waar een taart, koekjes en drinken opstonden. Inclusief een fles met een nogal donker gekleurde vloeistof - Aegnors inbreng. Tja, je kon niet van vampiers verwachten dat ze feest vierden en dan hetzelfde aten en dronken als gewone myrofas.

Er klonken weer voetstappen. 'Tia, Penina, leuk dat jullie er zijn!' De opkomst overtrof nu al Dorians verwachtingen. 'Kom erin, maak het je makkelijk.' Dorian dook even onder een bank, zich nog een detail herinnerend dat ze even vergeten was. Met een zwier legde ze een paar kussens op de bank. 'Zo, nu is het echt klaar. Het feest kan beginnen!' Met een grijns klom ze op de bank, maar niet nadat ze zichzelf bediend had van een stuk taart.
Klein maar dapper

« [Reactie #4] : 10 jaar geleden »
Elmay had met niemand overlegd of ze zou komen. Elmay had geen enkel vertrouwen in een goede afloop van het feest. Elmay verachtte socophon en wantrouwde heracor. Elmay had betere dingen te doen dan de socialisatie en vrede tussen de afdelingen bewaren door naar feestjes te gaan. Elmay had geen honger. Elmay had geen zin. Elmay had het druk. Elmay voelde geen enkele genegenheid voor de feestgangers. Elmay haatte doelloze feestjes, waar dit overduidelijk onder viel. Elmay kreeg kriebels van de kerkers. Elmay verafschuwde neppe glimlachen, ongemeende gesprekken en gedwongen feest sferen.  

Elmay kwam, gehuld in fel groen, de kerkers binnenwandelen.

« [Reactie #5] : 10 jaar geleden »
Het groen galmde in stilte door de kerker die gevuld was met wezens die hier niet hoorden en de perfecte symbiose tussen stilte en duisternis verstoorden. Nietsontziend en meedogenloos vloekte de kleur met om het even wat. Er was niemand die er wat van zei, niemand die het opmerkte. Het gebeuren maakte deel uit van een groter plan, het plan der chaos.
Te midden van uitwassen als dit stond een vampier die de hele wereld aan zich voorbij liet gaan in de wetenschap dat al zouden koningen en wereldrijken voorbij gaan, hij altijd zou blijven bestaan. Er was niemand die hem evenaarde, geen gelijke werd gevonden in de kelders.

Toen opende Aegnor zijn ogen.

Elmay kwam aangeschreden te midden van paarse bloemetjes en een zachtgele vlinder. Aegnor sloot zijn ogen weer en toen hij weer keek was Elmay groen en raar. Precies zoals ze wezen moest. Hij toverde een glimlach op zijn gezicht, liep naar voren en dacht na over het meest wezenlijke dat gevraagd kon worden. Het proces van denken werd vertraagd door de aanwezigheid van een hoeveelheid bloed in de fles die achter hem op tafel stond.
Uiteindelijk drong de enormiteit van zijn vraag tot hem door. Stil van ontzag voor zijn eigen wijsheid keek hij Elmay aan en vroeg: 'Ben ik klein?'

« [Reactie #6] : 10 jaar geleden »
Elmay keek neer op het groene, twaalfjarige ding. Het was bizar, het was klein (kleiner dan Elmay, en zij blonk al niet uit in grote), had de tengere postuur van een twaalfjarig kind maar droeg wel een vierdeklassers gewaad. Zijn gezicht had de maat en de onvolwassen trekken van een twaalfjarige, maar was bleek en levenloos alsof het kind ziekelijk was, en nooit zonlicht zag. Zijn gezicht had iets kinds, maar ergens lag er een donkere zweem over zijn gelaatstrekken wat niet kinds, maar eerder buitenaards was. Het paste in ieder geval goed bij zijn zwarte haar. Elmay kon niet beslissen of het angstaanjagend, lachwekkend of ronduit belachelijk was.

Alle observaties werden samengevoegd en synthetiseerde in één zwaar beladen woord.

"Ja."

« [Reactie #7] : 10 jaar geleden »
'Gewoonweg een schatje,' voegde Dorian er vanaf de bank aan toe. Natuurlijk was Aegnor niet klein, het idee alleen al was onzinnig. 'Weet je wie klein is?' voegde ze eraan toe, 'die kabouter die plantkunde gegeven heeft.' Ze was de naam allang weer kwijt, het deed er ook niet toe.

'Laten jullie de taart niet koud worden?' vroeg ze en pakte nog een stuk. Als zij het niet deden, maakte zij de taart wel koud. 'Hebben jullie op Socophon nog grootse plannen voor dit jaar?' vroeg ze in de richting van Tia en Penina. Ze herinnerde zich een of ander theaterstuk dat verknald werd door Vladistov en zijn vrouw, maar dat wel bijzonder grappig geweest was. Socophon deed het zo slecht nog niet als het om woeste plannen ging.

Klein maar dapper