Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Gezellig naar Vladistov  (748 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 9 jaar geleden »
Olfughto zat achter zijn bureau en hij rommelde wat tussen zijn boeken. Er lagen verschillende werken opengeslagen en hij sloeg allerlei bladzijden om. Hij zocht naar informatie die hij kon gebruiken voor zijn onderzoek, want zonder de juiste informatie was het onmogelijk om verder te komen. Met een zachte zucht sloot hij een dik boekwerk en stond op om het in een kast achter hem te leggen. Voorzichtig blies de nachtelf wat stof van de plank en plaatste het boek.
Toen hij weer ging zitten, viel zijn aandacht op een papier dat op de grond gevallen was. Hij bukte zich en pakte het perkament. Terwijl hij het op zijn bureau legde, streek hij het glad en zag wat er op geschreven was. Hij las het, keek hem nog eens door en stond toen gehaast op. Snel keek hij zijn kantoor door en met een spreuk verdwenen diverse voorwerpen.

Hij sloeg een mantel om en liep naar de deur. Toen hij die geopend had, wierp hij nog een laatste blik naar binnen. De deur werd gesloten en beveiligd met een spreuk. Olfughto voelde voor de zekerheid even en haastte zich toen naar zijn bestemming. Hij had het papier in zijn hand en keek er nog eens op, terwijl hij door de gangen liep.
De nachtelf nam de trap met twee treden tegelijk en kwam uiteindelijk aan bij zijn eindbestemming. Hij keek naar de deur van het huis van zijn baas en wierp een laatste blik op zijn papier. Uiteindelijk fatsoeneerde hij zijn haar even en klopte op de deur. Hij hoopte maar dat er snel iemand open zou doen.
The night is dark and full of terrors.

« [Reactie #1] : 9 jaar geleden »
Iratrima glimlachte, terwijl ze het perkament bekeek. Het was toch mooi dat er zulke leerlingen waren. Ze had het nog niet eerder meegemaakt en was benieuwd hoe het zou zijn. Rustig pakte ze wat spullen bij elkaar en dook vervolgens in een kast in haar kantoor. Er klonk wat gerommel en er sneuvelde een vaasje. Uiteindelijk had ze gevonden wat ze zocht en gehaast wond ze het in doeken en nam het onder haar arm.
De luchtelf ging de deur door met onder de ene arm het opgediepte voorwerp en in de andere hand het papiertje. Ze was al twee gangen verder, toen ze zich realiseerde dat ze haar deur nog open had laten staan. Snel draaide ze zich om en haastte zich terug naar haar kantoor.

Nadat ze de ruimte goed afgesloten had, ging ze met flinke vaart op weg naar het huis van het zwarte schoolhoofd. Hopelijk zou ze niet te laat zijn, maar dat zou wel niet. Er stond niet een heel duidelijke tijd op het papier in haar hand, dus ze zou vast de laatste niet zijn.
Toch was ze blij dat ze Olfughto zag staan, toen ze aankwam bij Vladistovs woning. De deur ging juist open en Iratrima vertraagde haar pas, zodat ze na Olfughto naar binnen ging. Beide elfen keken om zich heen en zagen, nadat ze wat doorgelopen waren, hun baas achter twee kasten zitten.
Hij had een aantrekkelijke en enigszins intelligent uitziende vrouw op zijn schoot zitten en Iratrima vroeg zich heel even af of ze het papier wel goed gelezen had. Ze wierp er snel een blik op en zag dat de informatie wel klopte.

Voordat iemand iets kon zeggen, hoorde ze iets achter zich. Door de open deur kwam een weerwolf naar binnen. Hij was samen met een kobold en ze herkende hen als de leraar boogschieten en de stalmeester. Ze glimlachte naar hen en keek om.
Olfughto stapte naar voren en zei met een glimlach: 'Gefeliciteerd, Vladistov.' Iratrima hoorde een lachje in zijn stem toen hij vervolgde: 'Nog vele jaren gewenst.'
« Laatst bewerkt op: 9 jaar geleden door Iratrima Elochjo »

« [Reactie #2] : 9 jaar geleden »
(pssssssht! Het kantoor van Gust » Klik.)

Eindelijk, eindelijk had de man een gaatje gevonden om te jagen, even althans. Het zou een vluggertje worden. Naar buiten, prooi zoeken, haar meenemen en opdrinken, waarna hij haar lichaam naar de kerkers zou verplaatsen (met magie natuurlijk, want tijd om te lopen had Gustaf niet). Vandaar dat hij op zijn bank zat (de ene tegen de muur), heerlijk op zijn gemak, de vrouw op schoot, die uiteraard niet tegenstribbelde. Men zei wel eens dat de beet van een vampier juist prettig was om te voelen. De vampier zelf was vergeten hoe het was, maar de vrouw op zijn schoot, die niet eens door had dat ze niet meer in haar eigen huis was maar in die van een ander was het levende bewijs hiervan. Net toen hij bijna klaar was werd er op de deur geklopt. Hij liet de deur open gaan en de vrouw, die inmiddels slap in zijn armen hing, alsof ze een pop was, verdween. Uiteraard had Gustaf geen haast gemaakt. Hij had ook recht om te eten en niets te verbergen.

Gefeliciteerd? Goed, hij was niet heel lang geleden 143 geworden en dit was dan wel zijn 50ste jaar op Bumetrel (hoewel dat laatste nog onbekender was dan het eerste en het aan Iratrima's groet te horen om zijn verjaardag ging), maar hij kon zich niet herinneren dat hij hen uitgenodigd had voor een feestje en met vier myrofas op een kantoor (zichzelf meegerekend) begon het daar aardig op te lijken. Met een kille blik, fronsende wenkbrauwen en armen over elkaar geslagen wachtte hij op een verklaring.

« [Reactie #3] : 9 jaar geleden »
Een verklaring die Patu hem niet ging geven. Natuurlijk, hij had het briefje gevonden en even snel weer vergeten. Hij had wel betere dingen te doen dan naar verjaardagsfeestjes van vampiers gaan. Het slot van de ezelstal repareren bijvoorbeeld. Hoe die leerlingen het voor elkaar kregen om hun spreuken te laten mislukken in zijn stallen was hem een raadsel, maar het was duidelijk wie de rommel weer mocht opruimen. En in tegenstelling tot Vladistov had hij niet eeuwig de tijd.

Helaas was Rhiakath naar de stallen gekomen, net op het moment dat hij zich aan het slot wilde wijden. De weerwolf had net zo lang tegen hem aan zitten praten tot Patu schone kleren aangetrokken had en mee was gelopen naar de zwarte Bumetreltoren. Daar ging zijn avond. Zeker weten dat de vampier ook niet op het feest zat te wachten, net zo min als Patu. Als je tenslotte zo lang leefde, werd je het vieren van verjaardagen toch zeker ook wel eens zat?

Wat deed je eigenlijk op verjaardagsfeestjes? Patu had een vage herinnering aan taarten - maar wist vrij zeker dat vampiers daar niet van konden genieten - en versieringen en cadeautjes. Hij had geen cadeau voor Vladistov. Daar had ook niets over in de uitnodiging gestaan. Nou ja, Rhiakath had daar vast wel aan gedacht, zo was hij wel.

En nu stonden ze in het kantoor, waar het al gezellig druk - ahum - was. Het leek erop dat het feestje een verrassingsfeestje was. Tja, Patu had het niet bedacht, hij had zelfs niet willen komen, dus hij ging geen verklaring geven. Daar had hij Rhiakath voor.

« [Reactie #4] : 9 jaar geleden »
Ze hadden een probleem. Aegnor keek naar Elmay en toen naar de deur. Daar stak het achterste van een boogschietleraar uit. Van het niet heel noemenswaardige lichaamsdeel ging zijn blik weer naar de medeorganisator van dit feestje. Hij knikte haar toe en haastte zich naar de deur toe. Met een niet al te bescheiden kuchje wrong hij zich tussen weerwolf en deurpost door.
Waarom moesten die wezens ook allemaal zo asociaal in de deuropening gaan staan? Aegnor negeerde de man verder en keek naar zijn leraren en vervolgens naar de enige andere vampier in deze ruimte. Elmay liep achter hem en had blijkbaar besloten dat Aegnor het woord mocht voeren. Die wierp een blik op zijn sire en zei: 'Hartelijk gefeliciteerd met uw 143e verjaardag. Als verjaardagscomité hebben we alle leraren en het personeel op Bumetrel uitgenodigd voor een klein verjaardagsfeestje.'

Aegnor hoopte nu maar dat het eten en drinken dat hij had afgesproken met iemand uit de keuken* snel zou komen. Op dit moment zag het er een beetje naar uit dat het een chaos zou worden, maar dat gaf niets. Vladistov had Elmay en hem tenslotte hoogstpersoonlijk opgedragen om de verjaardagen te regelen.

'Heel veel plezier in de komende jaren en mag u er nog maar lang van genieten,' zei hij en deed een stap opzij. Nu stond Elmay in ieder geval ook in Vladistovs lijn van zicht en dat voelde toch goed. Aegnor had geen zin om in zijn eentje eventuele ontevreden reacties op te vangen, want hij had het tenslotte samen met Elmay georganiseerd.

*Ongevraagde GM

« [Reactie #5] : 9 jaar geleden »
De frons werd groter, terwijl hij zijn childe en diens klasgenoot aankeek en hun verhaal aanhoorde. De sfeer in het kantoor werd koeler. De deur ging open (of meer open dan hij al was, aangezien Gustaf niet direct kon zien of de deur open was en de schrijfster te lui was om dit na te zoeken) en een koude windvlaag leek van het raam naar de deur te waaien, die de bezoekers subtiel teken gaf te vertrekken.
'Aegnor, ik ben diep in je teleurgesteld. Elmay, het lijkt me niet dat ik jou hier nog op moet aanspreken. Tien punten aftrek voor Merifel, per persoon. Verder mogen jullie met Patu, nu, mee terug lopen naar de stallen, waar Patu jullie ieder hoekje en kantje laat schoonmaken. Tegen de morgen kom ik inspecteren.' Met een nog minder blije blik keek hij naar de leraren die in het kantoor stonden. 'Ik ben diep teleurgesteld in jullie dat jullie je laten meeslepen door de fantasiën en spelletjes van een stel kinderen. Ik betaal jullie om te werken en om orde te houden. Dit houdt niet in dat jullie stimuleren dat deze jongeren gekke dingen gaan doen.' Hij keek alle aanwezigen even doordringend aan. 'Laat het duidelijk zijn dat ik niet van zulke grapjes gediend ben en dat ik ook zeker geen herhaling wens. Als het dan toch zo nodig mocht zijn om een feest te geven, Aegnor,' hij keek naar zijn childe. 'Doe het dan op zijn minst goed. Waarschijnlijk had Angelus mij niet teleurgesteld.' Met een handgebaar maakte hij duidelijk dat iedereen mocht vertrekken.