Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Boem is ho  (336 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 10 jaar geleden »
Patu was te goed voor deze wereld, dat was duidelijk. Hij was op z'n minst te goed voor Flap. Die was weer eens nergens te bekennen geweest en toen hij aan Fernand, de staljongen, gevraagd had of die het magische knuffelkonijn gezien had, had die alleen maar zijn hoofd geschud. Een Socophonstrafklant wist echter te vertellen dat het beestje ontvoerd was door een stel ouderejaars (die de bewuste strafklant niet zo mocht, vandaar zijn bereidwilligheid om informatie te delen) en dus was Patu genoodzaakt om de Socophonvleugel te doorzoeken naar een groepje ouderejaars Socophonners die hij niet kende. Hij vermoedde dat hij ze in een badkamer kon vinden (om de een of andere reden leek iedereen Flap in bad te willen doen - zo vies was het konijn toch niet?), maar hij had zeker een verkeerde trap genomen, want dit waren allemaal leslokalen.

Patu snelde voort over de gang, goed oplettend of hij ergens het hoge piepstemmetje van Flap hoorde, of lacherige Socophonners, of een andere aanwijziging zag, toen er opeens iemand uit een lokaal kwam stappen, bijna tegen Patu aan. In een reflex wierp hij een schild op, deed een paar stappen naar achteren en liet toen het schild beschaamd weer zakken. Voor hem stond een kobold. Een vrouwelijke kobold. Deze school bleef vol verrassingen zitten. Waarom had niemand hem verteld dat hier een kobold rondliep? Hij tikte aan zijn hoed. 'Hallo.. mevrouw.' De dame kreeg ook nog een knikje. 'Sorry, ik keek niet uit,' ging hij verder, zich wanhopig afvragend wat hij nu moest doen. Een gesprek aanknopen? Nogmaals zijn verontschuldigingen aanbieden en hier wegwezen?

Een verhelderend lichtflitsje zigzagde door zijn hersens. 'U heeft niet toevallig een groepje ouderejaars met een konijn gezien?' Hij zag haar gezicht en besloot dat hij iets duidelijker moest zijn. 'Flap bedoel ik, een knuffelkonijn, maar dan een soort van levend. De leerlingen hebben hem uit de stallen meegenomen.' Zat hij het niet nu alleen maar erger te maken? Waarschijnlijk zou ze de deur in zijn gezicht dichtslaan, of gewoonweg omdraaien en weglopen.

« [Reactie #1] : 10 jaar geleden »
Evren veegde het grote schoolbord leeg. Het was hard werken als je zo weinig lengte had in te brengen, maar het bord schoonvegen was wel dankbaar werk. Toen ze klaar was, sprong ze soepel van de stoel die ze als verhoging had gebruikt en schoof het meubel terug op zijn plek. Ze schoof nog een paar meubels recht en liep toen naar het bureau om haar boeken te pakken. Ze glimlachte. Het was een drukke dag geweest, maar ze had het idee dat ze de leerlingen had geboeid. Met haar boeken onder de arm verliet ze het lokaal.

Om bijna tegen een kobold aan te botsen. Een mannelijke. Hij was duidelijk verrast. Hij groette haar beleefd, bracht zijn hand even naar zijn hoed. Ze glimlachte om zijn verontschuldigingen. "Hallo! Het geeft niet hoor. Een konijn met een ouderejaars, zegt u?" Ze dacht even na. "Ouderejaars zie ik de hele dag door, meneer, maar ik heb niet één gezien met een knuffelkonijn."

"Oh, ik heb me nog helemaal niet voorgesteld! Mijn naam is Evren.. Evren Doubek, uit Tchaulich. In het oosten, maar dat weet u vast wel. Maar.. mag ik vragen wie u bent, meneer? Ik heb u wel eens buiten zien lopen, maar.." Ze glimlachte verlegen. "Oh maar u hebt het vast druk!", herinnerde ze zich opeens, "met dat konijn, euh Flip?"

« [Reactie #2] : 10 jaar geleden »
De vrouw had Flap dus niet gezien. Dat was jammer, maar te verwachten. Dat betekende dat hij verder moest zoeken. Maar nu even niet, Flap moest nog maar een minuutje voor zichzelf zorgen. Het was veel leuker om met de vrouw te praten.

Wacht even, leuk? Sinds wanneer vond hij dingen, met name praatdingen, leuk? Ze glimlachte en Patu negeerde al zijn waarschuwende gedachten. Evren heette ze. Dat was een goede naam, vond hij. 'Ik heet Gnarl,' antwoordde hij. Je praat niet tegen een leerling! 'Patu Gnarl,' verbeterde hij zichzelf. 'De opperstalmeester. U... eh..' Hij realiseerde zich eensklaps dat hij zijn hoed nog op had. Snel haalde hij hem van zijn hoofd en verfrommelde hem in zijn hand. 'U geeft hier les?' ging hij moedig verder.

Hij schudde even zijn hoofd op haar vraag. 'Flap,' zei hij. 'Komt altijd in de problemen. Misschien leert hij ervan.' Ja hoor, Flap ergens iets van leren. Hij zou hooguit leren hoe hij de volgende keer nog erger in de problemen moest komen. Er kwam nog eens een dag dat Patu hem niet meer van een bad, of een nieuw experiment, of een jurk kon komen redden. Feitelijk was zo'n dag er al eens geweest.

Zijn gedachten maalden als een razende. Wat kon hij nu zeggen? Wat hoorde hij te zeggen? Wat had de vrouw... Evren gezegd? Tchaulich! 'Ik ben onlangs nog in Tchaulich geweest, in Nelafo,' zei hij. Een vonkje van hoop sprong in zijn gedachten op. Misschien wist deze vrouw... maar nee, hij moest haar niet te snel in vertrouwen nemen, ook al was ze een kobold.

« [Reactie #3] : 10 jaar geleden »
"Tchaulich? U bent in Tchaulich geweest?!," flapte ze eruit. Hij was in Tchaulich geweest! Een golf van heimwee overspoelde haar. Het was zo lang geleden dat ze in haar vaderland was geweest. "Oh pardon, ik wilde niet onbeleefd zijn, maar het is zo lang geleden dat ik iets over Tchaulich heb gehoord..."

Ze keek nog eens naar de man. Patu Gnarl heette hij, Patu. Haar lippen vormden het woord geluidloos.  

"Ik geef les op Bumetrel, geschiedenis en op Ypsilon rhetorica. Werkt u hier al lang, Patu?" Het was prettig om met de kobold te praten. Ze voelde zich meer op haar gemak bij hem dan bij alle andere myrofas op Bumetrel samen. Durfde ze het te vragen?
"Zullen we anders een andere plek opzoeken om te praten?" Evren werd vuurrood en keek naar haar voeten.*



*groen+rood is donkergroen/grijs?

« [Reactie #4] : 10 jaar geleden »
Misschien moest hij haar toch vertrouwen.  Ze kwam tenslotte uit Tchaulich. Hij kon haar in ieder geval over zijn reis vertellen, dat kon geen kwaad toch? Flap verdween steeds verder naar de achterkant van zijn gedachten, een erg onopvallend plaatsje.

Zo, dus de vrouw, Evren moest hij haar noemen, gaf les in twee vakken en een daarvan op Ypsilon. Het idee dat hij daar zelf nog maar net leerling-af was. 'Rhetorica...' herhaalde hij wat bedachtzaam. Vandaar dat ze zo makkelijk praatte. Misschien had hij dat vak moeten volgen toen hij nog op Ypsilon zat, maar hij had het al veel te druk gehad met zijn andere vakken. Bovendien, het was voor hem toch onbegonnen werk om te proberen welsprekend te worden.

'Ik werk hier nu een jaar,' vertelde hij. Evren vroeg of ze ergens konden heengaan om te praten. Het viel hem om dat ze een paar tinten grijzer geworden was, maar hij schonk er geen aandacht aan. Het was ook warm in school. Nou ja, vergeleken met buiten in ieder geval. Of zou ze verlegen zijn? Patu voelde zich meteen een stuk zekerder. 'Goed idee,' zei hij. Hij dacht even na. Zijn kamer in de stallen was natuurlijk geen optie, dat was niet gepast. 'De lerarenkamer misschien?' stelde hij voor, 'of de bibliotheek, als u geen bezwaar hebt tegen een lichtelijk gestoorde bibliothecaris.' Hij kon dan goed opschieten met de vampier, hij zag heus wel diens tekortkomingen. 'Er staan daar ook een boeken over Tchaulich,' voegde hij eraan toe. Inmiddels wist hij precies waar hij ze kon vinden.

Evren gaf antwoord* en Patu bood haar galant zijn arm aan, nadat hij zijn hoed weer op zijn hoofd gezet had.

Flap was vergeten.


*Kies maar wat, misschien kunnen we daar een vervolgtopic maken?