Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

De vakantie is voorbij  (434 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 9 jaar geleden »
Over de - gelukkig nog - besneeuwde Via Romana kwam iets aangestormd. Het was vanaf het kasteel nog niet goed te zien wat het was, zo ver weg was het nog. Maar met grote snelheid kwam het stipje nader en werd groter en groter, totdat het veranderde in een pony, gevolgd door een slee, met daarop een kleine gestalte, die in een bontjas was gehuld en een brede grijns op haar gezicht had.

Dorian kwam terug van vakantie. De reis van en naar huis was altijd een heel gedoe. Ze was wel eens met iemand meegereden, soms had ze hele stukken moeten lopen en vorig jaar had haar vader haar en Rody met de slee teruggebracht. Dat was haar eigenlijk wel prima bevallen, dus had ze nu een overeenkomst met haar vader gesloten. In plaats van heel de vakantie rond te hangen, zou ze hem helpen bij zijn werk en in ruil daarvoor had hij haar de pony gegeven. Samen hadden ze in de avonduren de slee gemaakt. Dorian vond het een prima ruil. Nu Kor getrouwd en Korin verloofd was, werden er toch geen trektochten meer gemaakt en het was heerlijk om hele dagen met haar vader samen te werken. Ze had hem alleen wel eerst haar kunsten met pijl en boog en haar dolk moeten tonen, voor hij er van overtuigd was dat ze in staat was de terugreis alleen te maken. De belofte dat ze alleen de veilige wegen zou nemen - er was een heel myrofasnetwerk van wegen die ze kon nemen, zodat ze de plaatsen waar veel mensen woonden, kon vermijden - had ook wel wat geholpen.

Ze had het de hele reis tamelijk rustig aangedaan, maar toen ze eenmaal de torens van Bumetrel tegen de lucht afgetekend zag, kon ze het niet laten. Ze spoorde haar pony aan tot een snelle draf en hield hem pas weer in toen ze de bosrand verliet. De laatste meters liep hij uit, tot hij vlak voor de poort tot stilstand kwam. Daar schoof Dorian de muts van haar hoofd, werd door de wachters herkend en reed de poort door. Met een grijns sprong ze op het grasveld van haar slee en keek om zich heen. Hoezeer ze ook genoten had van haar vakantie en het weerzien met haar familie, dit voelde als thuiskomen.

Achteruit de slee haalde ze een deken en legde die over de pony heen. Ze wilde niet dat het dier kouvatte, alleen omdat zij zo nodig een indrukwekkende aankomst wilde maken. Ze hoopte maar dat de stalmeester geen bezwaar zou hebben tegen een extra dier in de stallen. Maar ze zou hem zelf verzorgen, het zou de kobold heus geen extra werk kosten.

Nog eens keek ze om zich heen, zwaaide naar mevrouw Krause* en naar een paar vriendinnen en begon langzaam naar de stal te lopen. Ze stopte en keek om toen ze voetstappen achter zich hoorde...

OFF: Voel je vrij om de veroorzaker van de voetstappen te zijn...


*Die loopt op de laatste dag van de vakantie ongetwijfeld buiten rond, anders hoor ik het wel :-)
Klein maar dapper

« [Reactie #1] : 9 jaar geleden »
Het was donker weer en Yanta achtte het veilig genoeg zich buiten te wagen om Dorian te groeten. Ze had haar in de verte al aan zien komen, dus liep Yanta naar haar kamer en trok een andere jurk aan. Puur vanwege het feit dat ze zich toch al wilde verkleden en dit een mooi excuus was. Ze pakte een bloedrode mantel en besloot deze ook maar te dragen, al deed de kou haar toch weinig. Het zag er gewoon indrukwekkend uit.
Haar voeten weerklonken door de stille gangen. De meeste leerlingen zaten in de leerlingenkamer, heerlijk warm. Degenen die net aankwamen waren bezig hun koffers uit te pakken. Yanta was gewoon de hele vakantie hier gebleven en had wat vaardigheden geoefend. Ze had een hoop getekend, ze had geoefend met het manipuleren, ze had geoefend met dansen en eigenlijk wilde ze gaan leren muziek maken, maar dat durfde ze nog niet zo goed.
Ze keek even achter zich om te zien hoe haar voetstappen in de sneeuw te zien waren en glimlachte. Sneeuw was wel fijn. Het was tegen de avond, wat nog een reden was dat Yanta naar buiten durfde, de zon zou niet meer komen. Als het ochtend was kon het nog opklaren, als het dat nu deed was er nog geen zon. Dorian had vast een hele zware reis achter de rug. Ze zag het gezwaai van het meisje naar wat andere leerlingen en naar de o zo bekende mevrouw Krause, die een glimlach en een knikje over had voor het kaboutermeisje.
'Welkom terug, Dorian,' sprak Yanta zacht, maar duidelijk genoeg. 'Fijne reis gehad?'

« [Reactie #2] : 9 jaar geleden »
Als je het aan Dorian had gevraagd had ze net zo lief Rody of Aegnor als eerste gesproken. Maar goed, ze vond Yanta na een jaar Raad van Vijf een heel stuk minder vervelend en hoewel ze haar niet speciaal gemist had, was het wel leuk haar weer te zien.

Dorian glimlachte. 'Hoi Yanta, hoe gaat het?' Met Yanta naast zich liep ze verder in de richting van de stallen. Haar pony moest naar binnen toe, dat was duidelijk. 'De reis ging uitstekend,' beantwoordde ze Yanta's vraag. 'Hoewel ik soms wel net moest doen alsof ik drie jaar ouder was.' Dat was nogal lastig geweest, maar goed, iedereen wist dat je bij dwergen niet altijd goed kon zien hoe oud ze waren. En dan was er ook nog die vrouw die nog nooit dwergen gezien had... 'Een mensenvrouw dacht dat ik een mensenkind was dat weggelopen was.' De minachting in haar stem was duidelijk, daarna grinnikte ze. Ze had nu eindelijk wat gehad aan al die strenge toespraakjes die ze in de afgelopen jaren aan irritante medeleerlingen had gegeven.

'Hoe was jouw vakantie?' vroeg ze. Haar pony hinnikte. Die rook het voer en de warmte van de stal zeker. Ja, net als de pony was ze blij dat ze veilig op Bumetrel aangekomen was. Want ook al had ze nog zo stoer tegen haar vader gedaan, het was een hele reis vanaf huis en ze had zich niet altijd even veilig gevoeld. Pas nu besefte ze goed dat ze nog wel een aantal jaar les nodig had voor ze zelfstandig rond kon reizen.
Klein maar dapper

« [Reactie #3] : 9 jaar geleden »
'Heb je dat niet vaker?' vroeg Yanta met een lach op haar gezicht. Ze kon het zich zo voorstellen, dat het meisje vaker aangezien werd voor een weggelopen mensenkind. Yanta besefte dat zij haar leven lang voor een zestienjarige aangezien zou worden. Misschien zou ze met kleren en dergelijke zichzelf ouder kunnen laten lijken, haar houding, manier van lopen en praten, maar ze zou nooit kunnen doorgaan voor een volwassene. Nu had ze wel plannen voor als het eventueel zo ver kwam en ze niet tevreden was met haar lichaam. Toch was ze dat wel, ze was niet lelijk ofzo, alleen, zo jong.
'Mijn vakantie was zoals alle vakanties. Ik heb heerlijk hier op het kasteel rondgehangen, overdag slapen, 's nachts lezen, jagen... Ik heb wat tekeningen gemaakt en ik heb geoefend met zingen, er was toch niemand,' verklaarde ze blij. 'Dansen...' Ze kreeg een twinkeling in haar ogen. 'En alvast wat lesstof voor het komende jaar doorgenomen en geoefend.' Je moest wat in al die weken dat je hier zat. 'Wat heb jij gedaan dan?'

« [Reactie #4] : 9 jaar geleden »
'Soms...' beantwoordde ze Yanta's vraag. 'Maar dit is de eerste keer dat ik alleen terug mocht reizen. Vorig jaar kwam mijn vader mee en die zie je niet zo snel voor een mensenkind aan.' Ze grijnsde en dacht met een glimlach aan haar vader die er met zijn rode baard en verweerde gezicht indrukwekkend genoeg uitzag.

Ze knikte bij het horen van Yanta's verhaal en pikte een interessant stukje op. 'Wat voor soort dansen? Stijldansen of volksdansen?' Dwergen beperkten zich standaard alleen tot de tweede soort, maar tijdens de schoolfeesten had Dorian ook wel wat stijldansen gezien. Het zag er erg mooi uit, al was het duidelijk iets wat voor myrofas als vampiers en elfen was weggelegd, niet voor dwergen.

'Ik heb mijn vader geholpen met zijn werk,' zei ze, 'hij is edelsmid. Kijk,' ze stak haar hand uit en liet een ring zien met een steentje erin. Die heb ik gemaakt. Wel met zijn hulp natuurlijk.' Ze glimlachte. Tante Else had gezegd dat vader haar verwende, maar ondertussen deed die het zelf ook even hard. 'Het is best raar, weet je,' zei ze, vrolijk voortbabbelend, 'iedereen gaat maar trouwen... Mijn neven, en de meisjes uit het dorp die even oud als ik zijn... Waar ze zin in hebben.' Ze trok een gezicht en realiseerde zich opeens dat het misschien wel een pijnlijk onderwerp voor Yanta was, familie en trouwen... 'Geef mij Bumetrel maar,' besloot ze. 'En daarna Ypsilon natuurlijk. Ga jij ook naar Ypsilon?'

Haar pony hinnikte nu de stallen in zicht kwamen. Dorian klopte hem op zijn hals. Het beestje zou wel blij zijn als hij zo meteen van zijn last verlost was.

Klein maar dapper