Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Tanna - attanna  (955 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 10 jaar geleden »
Nooit eerder sinds ze hier op Ypsilon zat had ze het gedaan. Toch wist ze dat ze dit moest leren voor ze van Ypsilon af ging. Limki was van nature al beheerst en haar bloedlijn had haar het voordeel meegegeven dat ze ook haar attanna-vorm goed kon beheersen, althans, wanneer ze er in veranderde. Limki merkte echter dat het moeilijker was jezelf te beheersen als je niet in je Tanna was. Daarom durfde ze dit op school ook niet. Ze was goed in wat ze deed, ook zonder haar attanna, maar ze zou het toch moeten kunnen. Ze maakte geen schijn van kans tegen andere myrofas als ze dit nooit zou leren.
Met een zucht sloot ze haar ogen. Ze zat verscholen in de bossen, waar niemand haar zou zien. Langzaam trok ze haar kleding uit, ze moest wel, anders zou haar kleding kapot gaan. Haar oren waren gespitst en ze had een mantel klaarliggen die ze om zich heen kon slaan als iemand te dicht bij kwam. Het was niet dat ze dit leuk vond ofzo. Daarbij was het niet erg gepast om jezelf ongekleed aan anderen te tonen. Toen ze uitgekleed was concentreerde ze zich en veranderde, tot haar grote verbazing met enige moeite (waarschijnlijk omdat ze het al zo lang niet gedaan had) in haar Atannavorm.
Haar ogen opende ze langzaam, waarna ze haar handen bekeek. Ze was compleet bedekt met vacht, ze kon geen kleur meer zien en haar oren waren scherper dan ooit. Ook haar neus was veranderd, nu had ze een snuit, met een bek en zeer scherpe tanden. Een konijn in de verte leidde haar aandacht van zichzelf af en even later was ze, net een echte wolf, op jacht.

« [Reactie #1] : 10 jaar geleden »
Met een boek in zijn ene hand en een stok opgeheven naar een onzichtbare tegenstander, stond Professor Aluciën in het bos. Hij was bezig geweest om zijn les voor de eerstejaars voor te bereiden, maar nu ging er een geur onder zijn neus door die hij uit duizenden kon herkennen. Er was een andere weerwolf in de buurt. Natuurlijk was dat niet zo heel vreemd, zeker niet omdat er meerdere weerwolven op Ypsilon zaten, dit was echter de eerste keer dat hij het zo sterk kon ruiken.

Waarschijnlijk was dat ook de reden dat hij bevroren was, nog in zijn houding die hij aangenomen had om een stuk uit het boek na te doen terwijl hij het voorlas. Het boek was vergeten, de tak ook. De donkerharige man focuste zich helemaal op de geur van de andere weerwolf en de haartjes op zijn armen gingen van verwachting overeind staan. Ze was van een andere clan, ze rook niet naar een Fenrir. Tijdens zijn reizen was hij wel eens een Croatan tegen gekomen en daar kwam de geur toch het meeste meer in overeenkomst.

De man zijn blauwe ogen volgden een klein konijntje dat langs zijn voeten schoot in doodsangst. Het kleine dier leek hem niet eens op te merken en langzaam trok de leraar Acteerkunsten een wenkbrauw op.  Hij snoof diep en kon merken dat de geur van de andere weerwolf sterker werd. Blijkbaar was zij, want dat kon hij ook ruiken, op jacht.  Zonder dat hij het merkte spande Cardemic zijn spieren, alsof hij zich voorbereidde op een aanval. In zijn clan was het namelijk niet geheel ongewoon om aangevallen te worden wanneer een andere weerwolf aan het jagen was. Je kwam nooit tussen een weerwolf en zijn prooi. Niet, tenzij je tussen zijn of haar kaken wilde belanden natuurlijk.

De tak knapte in Cardemic zijn hand en losse pagina’s uit het boek fladderden weerloos richting de mossige grond. Hij kon takken horen knappen en het geknars van poten op een zachte ondergrond. Haar geur werd steeds sterker en sterker, maar toch bleef Cardemic in zijn koppigheid staan waar hij stond…

« [Reactie #2] : 10 jaar geleden »
Limki ging volledig op in het vangen van het konijn. Ze was in dubio. Rationeel wilde ze helemaal geen konijn vangen, maar haar instinct dwong haar. Dit was de reden dat ze niet in haar attanna wilde veranderen. Door haar dubio en haar concentratie op het konijn had ze geen erg in de omgeving. Ze ving het konijn niet, al had ze al een paar kansen gehad, steeds kon ze zich bedwingen, waarna het konijn wegrende en haar instinct beter haar best ging doen. Uiteindelijk kon ze het niet meer bedwingen en sprong ze op het konijn af, met haar ogen gesloten. De schrik was daarom des te groter toen ze niet een konijn in haar bek had, maar iets anders. Ze opende haar ogen en keek met duidelijke verwarring in haar, zelfs in atannavorm, grote ogen naar de persoon die ze tegen gekomen was.

« [Reactie #3] : 10 jaar geleden »
Cardemic gromde. Een diep rommelend geluid rees op uit zijn borstkast. Het was een indrukwekkend geluid, zeker omdat hij zich nog steeds in zijn tanna-vorm bevond.  De haren in zijn nek gingen iets overeind staan en zijn blauwe ogen vernauwden zich gevaarlijk. Oh ja, dat was hij vergeten! Hij had de Croatan boekenwormen gevonden…  Hij vond het echter wel een bijzonder letterlijke gedachte, zeker omdat de weerwolf voor hem haar tanden diep in zijn lesboek weg had laten zinken. Kleurenblindheid was een gegeven onder de weerwolven, maar dit exemplaar was wel bijzonder kippig.

De schrik was echter duidelijk te zien in haar ogen, hoewel dat niet iets was dat de licht ontvlambare man leek te kalmeren.  Zonder enige waarschuwing veranderde hij van vorm, waarbij zijn kleding aan flarden scheurde. Hij landde als een wolf op vier poten en zijn bovenlip krulde zich om terwijl hij weer gromde en zijn vlijmscherpe tanden werden zichtbaar. Die kleine feeks had zijn boek gesloopt!

« [Reactie #4] : 10 jaar geleden »
Limki's ogen toonden angst. Ze maakte zich klein, haar ogen gingen in haar nek, haar staart tussen haar poten. Ze reageerde volkomen instinctief. Aan haar houding was te zien dat ze zich onderdanig voelde aan de weerwolf tegenover haar. Ze kende het gezicht als een persoon van Ypsilon, maar dat was niet waar ze nu aan dacht. Het konijn was ze vergeten. De weerwolf tegenover haar was een iets groter gevaar dan een fluffy bruin beestje dat enkel op en neer huppelde met slachttanden.
Het fluffy 'beestje' voor haar had iets meer slachttanden, was iets groter en deed ook iets meer dan huppelen. Ze liep langzaam achteruit en voor wie oplette, wat de man ongetwijfeld deed, kon zien dat ze een poging zou doen te vluchten als hij de aanval zou openen. Limki zag het doel daar echter niet van in, want de grote weerwolf had al laten zien dat hij groter en enger was dan zij. Net zoals alle andere weerwolven op de wereld dat inmiddels al gedaan hadden.
Ze kon zijn geur ruiken. Het stelde haar niet gerust. Het deed haar denken aan Arthur. De leraar waar ze stage had gelopen. Hij was een Fenrir. Die clan... Ze snapte hen niet. Alsmaar bezig met jezelf bewijzen, alsmaar bezig met fysieke inspanningen. Ze wist niet of vechten tot de dagelijkse bezigheden behoorde, maar zij en de vrouw die haar gebeten hadden hadden nooit last gehad van gevechten. Limki aanvaarde haar gezag, zij hoefde geen moeite doen die te verdienen. Het was logisch dat oudere weerwolven, vooral met meer ervaring, baas waren.
Zwijgend, maar gespannen bleef ze opletten, al haar zintuigen op één enkel persoon gericht. De weerwolf voor haar.

« [Reactie #5] : 10 jaar geleden »
Cardemic zag hoe de weerwolf voor hem in elkaar kromp van angst en langzaam achteruit begon te lopen. Hij snoof en alle woedde leek in één keer uit hem te verdwijnen. Het was maar een welp. Een zuigeling. Een kind. Het rare aan de situatie was eigenlijk alleen maar dat haar clan bekend stond om beheersing en ze had hem helemaal niet gezien toen ze naar de het konijn sprong. Hij snoof en deed twee passen naar voren.

Hij deed dat niet met de voorzichtigheid die andere weerwolven wellicht hadden genomen en strekte zijn nek uit om haar beter te kunnen besnuffelen. Had hij een fout gemaakt toen hij haar het label van een Croatan aan haar had gegeven? Nee, ze rook echt naar een Croatan en dus moest ze er ook één zijn. Het verwarde hem, maar alsnog maakte hij een zacht keelgeluid naar haar. In zijn clan werd het gebruikt om welpen te kalmeren zodat ze makkelijker terug naar hun Tanna konden. Misschien zou het bij haar helpen te voorkomen dat ze een boom omver zou rennen in een poging om bij hem vandaan te komen.

Dat was een gedachte die een grijns om zijn muil toverde en zijn ogen glinsterden alsof  hij een binnenpretje had. Iets dat overduidelijk ook het geval was natuurlijk. Zijn staart kwam iets omhoog, maar hij bewoog er niet mee. Hij had de eerste stap genomen om vriendschap te sluiten en daar moest zijn maar op reageren.

« [Reactie #6] : 10 jaar geleden »
Limki liet het wel uit haar hoofd te bewegen toen hij dichterbij kwam. De manier waarop hij naar haar toe kwam gaf aan dat hij haar niets wilde doen, maar toch stelde het haar niet gerust, dat kwam later pas, toen er een geluid wat ze niet kon thuisbrengen van hem vandaan kwam. Ondanks dat ze het niet kende klonk het geruststellend. Sterker nog, het leek of ze de controle over haar attanna wat terug kreeg. Dit maakte dan ook dat ze in plaats van naar hem toe, langzaam naar achteren liep. Limki wilde geen wolf zijn. Haar staart hield ze nog altijd tussen haar poten en de oudere weerwolf in de gaten blijven houdend bewoog ze zich van hem vandaan, waarna ze zich omdraaide en weg rende. Terug naar haar kleren. Terug naar Ypsilon.

« [Reactie #7] : 10 jaar geleden »
“Moet mama je loslaten?”
“Nei!”
Mai zuchtte. Verkeerde vraagstelling. Ze was er zat van om een klein beetje te bukken zodat hij haar hand kon vasthouden, maar ze had moeten vragen of ze hem moest vasthouden. Dan mocht ze hem loslaten. Peuters… Van Penina was ze allang vergeten dat ze zo was geweest, en nu ze eraan terugdacht, kon ze zich zelfs herinneren dat ze veel liever was geweest, nooit zo drammerig als Jona. Maar goed, elk kind was weer een beetje anders.
Toch liet Jonathan een minuutje daarna haar hand los en rende hard vooruit. Mai strekte haar rug met een gelukzalig gezicht. Kraaak. Het kon nooit goed wezen, zo’n klein beetje kromlopen.
Boem.
Dat was Jona. Recht op z’n gezicht in de modder en raad eens wie dat weer allemaal uit zijn kleren ging wassen. Misschien had ze dat ook wel aan zien komen, hij rende te hard voor zij benen en de grond was niet egaal.
Maar een voordeel van Jona was dat hij niet zo snel huilde als Penina. Penina zou op een moment als dit allang in huilen zijn uitgebarsten, toen ze zo klein was. Jona keek alleen heel verbaasd naar de grond met duidelijk de vraag op zijn hoofd geschreven hoe het nou kwam dat hij én stilstond, én dat de grond ineens zo dichtbij was gekomen.
Mai liep naar hem toe en tilde hem op. Klopte wat van hem af en zag ineens een wolf op zich afstormen. Geschrokken drukte ze Jona tegen zich aan.

« [Reactie #8] : 10 jaar geleden »
Limki had Maia al snel in het oog en hoewel ze zich het liefst verstopte wist ze dat dit niet de meest slimme actie zou zijn. Tegen beter weten in haastte ze zich naar Maièra, maar stopte enkele meters voor hen om hen niet bang te maken, waarna ze met een smekende blik naar de vrouw keek. Zélfs een niet-weerwolf zou snappen dat ze geen kwaad in de zin had en dat ze simpelweg hulp wilde. Langzaam liep ze nog iets naar voren, haar oren gespitst en soms omkijkend om te controleren of haar belager niet achter haar aan kwam. Ze zakte door haar poten heen om zich klein te maken en hield haar staar tussen haar poten, terwijl ze nederig opkeek naar de mentor.