Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Vechten op school  (330 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 9 jaar geleden »
Met tranen in haar ogen, ondersteund door Do kwam Limki aan in de ziekenzaal. Do zette haar op een bed neer. Limki probeerde zich groot te houden, ze stamelde keer op keer tegen Do dat er niets aan de hand was. Dat ze zich goed voelde, dat het maar wat blauwe plekken waren. Feit bleef echter dat er wel iets meer aan de hand was dan ze liet blijken. Ze was niet dodelijk verwond ofzo, maar dat je kleding onder het bloed zat was nooit een goed teken. Nog altijd kon Limki moeilijk beseffen wat er gebeurt was.
'Nee, toe, laat me met rust!' klonk de stem van een kleine eerstejaars kabouterjongen over het terrein. Aan zijn kleding te zien was het een leerling die de kunstacademie deed. De twee ouderejaars, twee weerwolven uit de zesde, die nachtwezens deden schenen zich echter niets aan te trekken van het geroep van het jongetje. 'Toee!' klonk het opnieuw uit de mond van het kleine wezentje.
Op dat moment was er iets gebroken in Limki en was ze op de twee af gestapt. Ze wist niet wat ze wilde doen, maar het feit dat ze hen niet vriendelijk en onderdanig aankeek had er voor gezorgd dat ze de kabouter met rust gelaten hadden en zich op het weerwolfmeisje gestort hadden onder het mom van: 'We zullen je eens wat respect bijbrengen voor je meerderen. Nu die Rhiakath hier niet meer is heb je niet meer zo'n grote mond zeker.'
Uiteraard had Limki nog geprobeerd weg te rennen, maar tevergeefs.

'Do, het komt wel goed, maak je geen zorgen,' sprak ze nog eens, in een poging het meisje gerust te stellen. Deze schudde echter haar hoofd en kwam naast haar zitten tot de dokter zou komen.
« Laatst bewerkt op: 9 jaar geleden door Limki »

« [Reactie #1] : 9 jaar geleden »
Over het wel en wee van haar leerlingen was Maièra altijd bijzonder snel geïnformeerd. Nu zag ze toevallig uit haar raam dat er iets gaande was, maar helaas zag ze niet wat er gebeurd was, maar alleen het resultaat: namelijk een bloedend meisje, of in ieder geval een meisje dat onder het bloed zat, en wel Limki. Ze keek nog eens goed, maar toen zag ze dat het echt Limki was. Wat had ze uitgespookt? Limki was niet het type dat elke dag uit bomen viel, of het type weerwolf dat in de tanna allerlei dingen uitspookte die niet door de beugel konden. Nee, dit moest ze even uitzoeken.
Jona kon niet bij haar bureau, er lag niks speciaals op de grond, speelgoed genoeg? Mooi.

Even later kwam ze aan in de ziekenzaal, waar de dokter zich inmiddels had ontfermd over het meisje. Best ongerust vroeg Maièra aan hem zowel als aan Limki zelf of Do; “Wat is er gebeurd? Komt het wel goed?”

« [Reactie #2] : 9 jaar geleden »
Limki knikte overtuigend, maar stopte toen een stekende pijn door haar hoofd ging. Do keek haar even boos aan en nam toen het woord.
'Frits was het slachtoffer van een paar vervelende weerwolven en Limki hier was zo stom, maar vriendelijk, voor hem op te komen... min of meer dan, volgens mij pakte het anders uit dan ze gehoopt had en werd ze zelf het slachtoffer.'
Do keek opnieuw naar Limki en legde een arm om haar heen.
'Volgens mij komt het wel goed, maar heeft ze meer pijn dan ze wil laten blijken...'
Ze herinnerde zich de woorden van de blauwe plekken, die overduidelijk meer waren.
'Mevrouw Levatov, wat moet ik met haar?' vroeg Do dramatisch, toch naar waarheid.
Limki keek haar vriendin even aan met tranen in haar ogen.
'Sorry,' kwam er zacht uit de mond van het wolfje. 'Ik wil jullie niet tot last zijn...'

« [Reactie #3] : 9 jaar geleden »
Ongelovelijk. Toonde het meisje eindelijk wat pit, al was het niet om zichzelf, maar om iemand anders te beschermen, werd het zo afgestraft. Niet dat Maièra als mentor vechten op school hoorde goed te keuren, maar Limki zou eens mogen proberen meer van zich af te bijten.
"Maar wat is er precies gebeurd? Hebben ze haar gewoon eh.." In elkaar geslagen? Getrapt? Hoe zei je zoiets subtiel? "met z'n allen zo onder handen genomen? En is er onder die weerwolven geen letsel?" Ze keek om zich heen, maar in tegenstelling tot Bumetrel, waar er altijd wel een of andere onvoorzichtige snoeshaan op de ziekenzaal lag, was hier alleen Limki.
In antwoord op Do's vraag schudde de vrouw alleen haar hoofd. Wist zij het. Maarja, ze was mentor en hoorde zulke dingen te weten.

"Je bent ook niet tot last hoor." Richtte ze zich tot Limki. "Tenslotte heb jij alleen last, wij hebben geen pijn." Het moest geruststellend enzo klinken, maar misschien klonk het wat harteloos, maar zo was het zeker niet bedoeld.