Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Magische Vechtkunst jaar 4  (343 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 10 jaar geleden »
Het lokaal was leeg en Iratrima wachtte op de leerlingen die binnen zouden komen. Toen iedereen binnen was, liet ze hen plaatsnemen aan de zijkanten van het lokaal. Daar konden ze mooi op de grond gaan zitten, zodat er een heel grote ruimte overbleef voor het oefenen dat Iratrima wilde beginnen. Ze keek even rond en hield een inleidend praatje over Magische Vechtkunst. Dat ze zouden leren zichzelf te verdedigen en daarvoor had ze iemand nodig.

'Jij daar, kom eens hier?'*

Toen de persoon opstond, knikte Iratrima goedkeurend. Hier konden punten binnengehaald worden. Zeker als de leerlingen goed meededen, zouden ze hun afdeling flink naar boven kunnen helpen.

'Ik vuur drie spreuken op je af, je moet iedere keer een schild opwerpen en het tegenhouden. Doe je best,' zei Iratrima en ze ging klaarstaan. Even later vloog de eerste spreuk door het lokaal: Verlammingsspreuk. Daarop volgde een hydoree-spreuk en als laatste een slaapspreuk. Ze volgden elkaar in oplopende hoeveelheid kracht en Iratrima was benieuwd of de leerling alles had kunnen blokkeren.

*Feel free..

« [Reactie #1] : 10 jaar geleden »
Aegnor liep naar de les en hij had er zin in. Magische Vechtkunst, wie wilde dat nu niet hebben? Hij was goed met spreuken en met wilsmagie, dus dit was het perfecte keuzevak geweest. Al die slappe onzin met drankjes brouwen en dat soort dingen was niets voor hem. Hij hield meer van het gooi- en smijtwerk met magie.
Hij liep op tijd de les binnen en nam plaats in de donkerste hoek van het lokaal. De lerares zou hem toch wel kunnen zien en het was overduidelijk dat Aegnor een vampier was, dus zou ze niet denken dat hij geen zin had in de les.
Vanuit de schaduw keek Aegnor toe naar wat er ging gebeuren en toen mevrouw Elochjo klaar was met haar inleidende praatje, vroeg ze iemand naar voren te komen. Aegnor glimlachte toen ze hem aanwees. Het maakte hem niet uit om naar voren te komen, zeker niet als hij de lerares mocht aanvallen met een spreuk.

Toen hij daar stond, merkte hij dat het niet helemaal de bedoeling was om de lerares te bespreuken. Zij zou hem aanvallen en hij moest zich verdedigen. Hoe moeilijk kon dat zijn? Half Merifel viel hem dagelijks lastig met spreuken, dus dan konden die paar van mevrouw Elochjo er ook nog wel bij. Hij knikte naar haar.
De schilden had hij geleerd bij wilsmagie en die beheerste hij. Het was alleen lastig dat hij werkelijk geen idee had van de kracht en moeilijkheid van de spreuken die de lerares zou afvuren. Ze zag er onschuldig en ongevaarlijk uit, maar daar trapte Aegnor niet in. Als hij lief keek zou je ook niet denken dat hij al een heel rijtje mensen uit dit leven had geholpen.

Bam. Daar kwam de eerste spreuk. In een reflex gooide Aegnor een schild op en de spreuk ketste af. Hij liet het schild zakken en wachtte af. De lerares vuurde nog een spreuk af. Deze keer was het een hydoree-spreuk. Aegnor besefte net op tijd dat hij hier een ander schild voor nodig had dan voor de vorige. Vlak voor het water hem raakte, klaterde het tegen een muur van magie aan.
Aegnor liet zijn schild zakken, maar de volgende spreuk kwam al op hem af. Hij had geen tijd om opnieuw een schild op te werpen, dus deed hij het eerste dat in hem opkwam: Hij dook naar rechts, rolde over de grond en kwam op zijn hurken overeind met een schild om zich heen. Uiteraard was hij net door de plas water heen gerold die zojuist was ontstaan, dus waren zijn kleren nat.

Hij baalde ervan dat hij niet snel genoeg was geweest met dat laatste schild en hij keek de lerares vragend aan. Die stond net zo rustig toe te kijken als net, alsof ze niet zojuist drie spreuken in een hoog tempo en met flinke kracht door het lokaal had gezwiept. Zou ze er nog eentje doen of niet? Aegnor wist niet zo goed meer of ze wel drie had gezegd of dat hij dat zelf had bedacht.