Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Nog steeds  (1498 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 9 jaar geleden »
Toen ze er achter was gekomen dat Gustaf op de zíekenzaal was beland door haar toedoen, was ze ietwat geschrokken. Ze had misschien wat teveel... zich iets teveel laten gaan. Maar het kwaad was al geschied. En als ze heel eerlijk was was ze alleen geschokt door het resultaat, Mai vreesde dat ze precies hetzelfde zou doen als Gustaf ook precies hetzelfde zou doen. Als hij haar zo liet schrikken, kreeg hij dit er ook van... maar dat hij daar nu zo van ondersteboven was had ze niet verwacht.

Intussen was het al een tijdje later. Maièra was er al precies achter wat er allemaal gebeurd was, Haban had haar ook al gerustgesteld, alleen al door zijn aanwezigheid, en ze was al eens wezen kijken bij Gustaf, maar die lag er nog doder bij dan hij normaal was. Dus toen was ze weer weggegaan. Ze ging niet haar excuses aanbieden aan een lijk dat er al te lijkig uitzag.

Intussen was hij weer bij, dus nu vond ze het een gelegen moment om toch maar eens verstandig en volwassen te zijn, en uit zichzelf naar hem toe te gaan en zich verontschuldigen. Nu had dat bij hem geen effect, hij voelde zich niet verongelijkt of opgelucht voor/na excuses, maar Gustaf wist ook wel dat het hoorde en hij was lang genoeg vampier om emoties redelijk te begrijpen.

Dus daar stond ze. Rustig liep ze naar een ander bed waar ze normaal stond, en hoopte even dat hij toch weer ingeslapen was. Helaas.

"Dag Gustaf." Ze keek even om zich heen, maar er waren geen leerlingen die daaraan aanstoot zouden nemen of om wie ze hem meneer Vladistov moest noemen omdat zijn reputatie anders omver geworpen zou zijn.

*oja: privé
« Laatst bewerkt op: 9 jaar geleden door Maièra Levatov-Simenia »

« [Reactie #1] : 9 jaar geleden »
Verveeld zat de man op bed. Hij moest rust houden, blablabla. Het was toch nergens goed voor en het werk stapelde zich enkel en alleen maar op. Het was maar goed dat er een kamerscherm neergezet was om hem wat af te schermen van de rest van de zaal, hij had weinig zin in vervelende leerlingen. Het was maar zelden dat de vampier zo'n slecht humeur had. Eigenlijk voelde hij nog het meest voor opnieuw opstaan en de ziekenzaal verlaten, maar een derde keer hoefde hij hier nu ook weer niet te liggen.
Bah, het leek erop of de dokter gelijk had gehad. Uiteraard had Vladistov dat ook wel kunnen beredeneren, hij was immers een wetenschapper, maar dat nam niet weg dat hij toch vond dat hij het beter wist. Dat was ook zo, het was puur te wijten aan...
'Maièra,' klonk Gustafs stem geamusseerd, wetend wat de vrouw hier waarschijnlijk kwam doen.
Hij kende haar langer dan vandaag en dat hield in dat hij ook wel kon raden waar het volgende gesprek over zou gaan.
'Ik hoop dat alles goed gaat met je? En ik merkte op dat Penina van de ziekenzaal af is? Hoe gaat het met haar?'
Gustafs humeur was spontaan een stuk minder slecht.

« [Reactie #2] : 9 jaar geleden »
Ze glimlachte. Zijn spraakzaamheid kwam vanzelfsprekend als eerste terug. Mai trok er maar een stoel bij* en ging er op zitten voor ze antwoordde.
"Met mij gaat het prima. Penina ligt tegenwoordig op haar eigen bedje, ze heeft inderdaad de hulp van de dokter niet meer nodig, gelukkig." Niet dat ze de dokter niet aardig vond, het was alleen een goed teken dat ze het zonder hem kon. Het arme kind zat onder de schrammen en plekken die nog niet genezen waren, maar het was niet gevaarlijk meer.
"En ik zie dat jij je ook al een stuk beter voelt?" Ze stak betuttelend een vingertje omhoog. "Je moet liggen, niet zitten. Dat is beter voor je rúst." Hij haatte het, wist ze.


*sorry dat ik er steeds stoelen bij fantaseer, maar in het UMCG hebben ze die ook! :P En het martini ook!

« [Reactie #3] : 9 jaar geleden »
'Rust,' herhaalde Gustaf met een frons. 'Daar was ik mee bezig, tot de een of andere vrouwelf mijn huis besloot binnen te stormen.'
Het was op ietwat verwijtende toon, hoewel Gustaf de vrouw enkel amusant vond en allerminst schuldig aan iets. Hij kende echter Mai én dus ook haar schuldgevoel. Hoewel het verwijtend had geklonken sprak de man het ook op een zodanige manier da the tniet de moeite van reageren waard was.
'Ik ben blij te horen dat het háár goed vergaat,' sprak de man, wat overduidelijk een leugen was.
Hij was niet blij, vampiers waren dat niet, maar de boodschap die hij over probeerde te brengen was oprecht, dat wist Maièra vast wel. Uiteraard lag ook hier weer een stil verwijt in dat. Háár verging het goed. Hém echter.
'Dan was al mijn werk toch niet voor niets.'
De vampier grijnsde en haalde zijn hand door zijn haar. Het was weer duidelijk waar Gustaf op doelde.

« [Reactie #4] : 9 jaar geleden »
Maièra was niet van steen. Zij had wel gevoel, en hoewel ze prima wist dat Gustaf het meeste schertsend bedoelde, kwam het toch aan. Het was ook wel waar, zíj had nergens last van en Gustaf wel. Maar het was ook weer zo dat Gustaf geen last had van een moederinstinct, of minder bruut moederliefde genoemd. Maar hij had zelf een kind... hij moest het toch enigszins kunnen begrijpen, desnoods een herinnering aan gekke dingen die hij vroeger had gedaan om zijn dochter, toch?
Maar goed, zij was deze keer in de fout en hij wilde haar dat laten voelen. Hij had het recht maar, maar lang zou ze hem dat genoegen niet gunnen.

"Zeker vergaat het háár goed." Ze keek hem enigszins ondeugend aan. "Ze kon op geen enkele kant liggen zonder dat ze daar niet op één of andere beurse plek ligt, maar ach, welk kind van vijftig heeft daar nou problemen mee?" Dat hing ervan af van welk ras dat kind was, want een trol van vijftig kon beter stilzitten dan een nachtelf van vijftig.

"Nee, je snapt zelf ook wel dat ik hier niet kwam om het over Penina te hebben. Ik ben er intussen al wel achter wat er allemaal gebeurd is, dus dat hoef ik niet meer uit je te trekken." Gaf ze hem een beetje de schuld. "Eigenlijk wilde ik je mijn bijna welgemeende excuses aanbieden voor het jou hier doen belanden." Misschien was er bij hem onderscheid tussen bijna welgemeend en welgemeend, maar Mai kreeg het niet verder dan bíjna welgemeend. Natuurlijk had ze dat niet hoeven zeggen, maar waarom niet? Het was ook weer zo vervelend als hij zag dat ze het niet meende.

« [Reactie #5] : 9 jaar geleden »
'Och, ze wist heel goed stil te zitten toen ik bezig was met haar, dus ik kan me niet voorstellen dat ze daar nu moeite mee heeft,' sprak de man met een lichtelijk geamusseerde glimlach op zijn gezicht.
Niet door het feit dat Penina pijn had, maar door de woorden van haar moeder. Hij mocht haar wel en na haar furie van een paar dagen terug was dat zeker niet minder geworden. Misschien leek het vreemd, maar hij had stiekem toch wat respect voor de vrouw die haar kansen had weten te benutten en hem zo hier terecht had laten komen. Ondanks het feit dat ze voor een nachtelf behoorlijk zachtaardig was had ze dat opzij gezet en had ze zichzelf geuit op hem.
Uiteraard daalde dat respect doordat er emoties bij betrokken waren, maar desalniettemin vond hij dat ze het goed gedaan had, voor haar doen althans. Ach, Gustaf was nu eenmaal een slecht persoon die er van kon genieten als men overstapte naar 'zijn' kant.
'En uiteraard kan ik het niet over mijn hart verkrijgen dat vriendelijke gebaar te weigeren,' sprak de vampier met een grijns. 'Maar ondertussen lig ik hier nog altijd en moet die arme Ehriondah dubbel zoveel werk verzetten.'
Met een quasi-zielig gezicht keek hij naar de vrouw.

« [Reactie #6] : 9 jaar geleden »
"Ga me niet zitten jutten..." Ze stak waarschuwend haar wijsvinger op. Als hij het goed aanpakte kon ze zo nog een spreuk op hem afsturen, maar nu kon ze het nog wel in het juiste perspectief zien. Gustaf hield er soms net teveel van om haar op te jutten, en zij liet het soms net teveel toe. Toch wel bijzonder dat een gevoelloos geval als Gust soms zo goed de juiste gevoelige snaar wist uit te pikken.

"Ach, onderschat Ehriondah niet. Ze kan een hoop aan, een school in haar eentje runnen zal wel niet teveel van haar gevraagd zijn, ze doet het tenslotte al heel lang." Refereerde ze aan de mythe dat Gustaf niks deed op school. "Nooit geweten dat je daar problemen mee had?"

« [Reactie #7] : 9 jaar geleden »
'Uiteraard, maar als haar zeer zorgzame collega kan ik op z'n minst dóén alsof ik me zorgen maak, niet?'
Alsof Gustaf er ook maar een béétje mee zat dat iemand dacht dat hij niets deed. Maièra wist beter, ze wist hoe veel Haban moest werken en ze wist ook dat hij de gehele dag ook nog eens les moest geven. Niet dat het uitmaakte of ze beter wist, Gustaf deed zijn werk en haalde er voldoening uit. Niet alleen dat, doorgaands hield hij altijd wel een beetje tijd over voor de leukere dingen. Weinig slaap was prima voor hem, dus met de weinige tijd om te slapen die hij had kwam hij er wel.
'Maar vertel eens,' groooooote grijns, die weinig goeds voorspelde. 'Wat ga je doen om me te bedanken voor het helpen van Penina en het goed te maken voor je aanslag op mijn toch al ondode leven?'

« [Reactie #8] : 9 jaar geleden »
Tsktsk, ging hij eisen stellen? Mai vond het niet per se nodig om hem te bedanken voor iets waar hij geen toestemming voor had gevraagd en wat maar net goed afgelopen was.
"Mijn dankbaarheid tonen... Ik zat te denken aan een bos bloemen, een kaartje en een fruitmand. Kan dat er een beetje mee door?" Zo antivampirisch, maar daar kon hij het mee doen. "Of moet je een zoentje?" Alsof ze Jonathan een kusje moest geven op zijn kapotte knie. Ze zag Gustaf er echter voor aan dat hij haar daar op vastlegde, en dan zei dat hij Haban eerst even wilde roepen en de hele school, dus daar zou ze even op beducht zijn.
"Of heb je een beter idee?" Van iets dat zij ook echt kon doen, niet iets als hem tien jaar van een vaste bloedvoorziening voorzien.

« [Reactie #9] : 9 jaar geleden »
'Je mag gastvrouw zijn,' sprak Gustaf, na even overwogen te hebben toch voor het kusje te gaan, puur om Maièra te pesten. 'Op het feest dat georganiseerd gaat worden over een paar weken.' Gustaf had alle tijd om over dit idee na te denken. 'Het leek me niet verkeerd om een feest te organiseren om de samenwerking tussen Ypsilon en Bumetrel te benadrukken. Een feest dat enkel voor personeel bestemd is, met alle leerlingen zou het een te groot gedoe worden.' Hij keek met een serieuze blik naar Maièra. 'Het leek me echter niet meer dan logisch om dan een gastvrouw te hebben van de andere school, aangezien het hele idee de sámenwerking vieren is.' Dat hij ook gewoon eens zin had om niet met Ehriondah naar een feest te gaan speelde uiteraard geen rol. 'Als vrouw van de rector zou jij de meest logische keuze zijn. Haban zou met Ehriondah kunnen gaan, of een andere lerares kunnen kiezen.'
Met een vriendelijke blik keek hij naar haar, waarna er al snel een grijns op zijn gezicht stond.
'Hoewel een kus ook goed is natuurlijk.'

« [Reactie #10] : 9 jaar geleden »
Maièra dacht even na. Dat was niet eens zo onbillijk. Raar dat ze niets van dat feest gehoord had; Haban dan evenmin, maar blijkbaar moest dat nog georganiseerd worden. Toch zat er vast een addertje onder het gras, dat moest eigenlijk wel, maar het klonk er niet naar. "Waar is dat feest? Op Bumetrel? Wat is het voor feest? Ik wist trouwens niet dat jij gaf om kusjes." Ze gaf een kusje op haar hand en blies hem naar Gustaf.
Als het een dansfeest was.. Haban wilde soms dansen, maar soms had hij nergens zin in, en dan zat hij met het gezicht van een vierjarig kind dat net heeeel boos was te kijken. Tsja. Ze had er geen problemen mee als hij met Ehriondah ging, maar zij was 1,50 meter en Haban meer dan twee meter... Ze glimlachte even als ze dacht aan het effect.

« [Reactie #11] : 9 jaar geleden »
'Het feest kán op Bumetrel gehouden worden. Het moet nog geregeld worden, daar was ik niet aan toe gekomen. Zoals ik al zei, mijn lieve Maièra, dat feest lijkt me geschikt om nog eens de samenwerking tussen beide scholen te vieren en benadrukken.'
Hij keek haar met een grijnsje aan en slikte een opmerking in. Hij zou liegen als hij nu zou verkondigen dat hij met haar wilde gaan omdat hij eens een partner wilde die wél kon dansen. Ehriondah kon het prima. Dus opende hij zijn mond maar om iets anders te zeggen. Het leek hem evenmin verstandig al te lang met dat kusje door te gaan, hoewel het interessant kon zijn om te kijken hoe ver ze in mee zou gaan. Zijn vriendschap met Haban en zijn omgang met Maièra, die altijd prima was geweest tot het laatste incident, waren hem te belangrijk om het voor een spelletje te vergooien. Pshk, dat hij dít als vámpier nog kon denken.
'Zodra ik hier weg ben stel ik voor dat we met vieren, of Haban en ik, zo Ehriondah en jij het willen, de details wel bespreken. Tenzij je het niets vind uiteraard en het ook totaal niet ziet zitten om er met mij heen te gaan.' Uiteraard moest dat weer op een Gustaftoon gezegd worden. Een toon die zei dat het abnormaal zou zijn dat ze er iets op tegen kon hebben. De hand die door zijn haar ging benadrukte dit nog eens 'subtiel'.

« [Reactie #12] : 9 jaar geleden »
"Aha. Wel, het is nog niet vaak eerder voorgekomen, geloof ik, misschien wel nooit, maar het lijkt me eigenlijk wel leuk." Ze was benieuwd wat Haban ervan vond. "Je snapt dat ik het normaal niet zie zitten om met jou naar een feest te gaan; je bent notabene korter dan ik. Maar omdat je nog wat tegoed hebt... Prima." Hij vróég erom.

Dat geregel moest ook wel lukken, ze vermoedde dat Ehriondah in zulke dingen heel goed was, want hun feesten aan het begin van het jaar schenen altijd tiptop te zijn.

"Maar je haar zit echt vreselijk. Je hebt in bed gelegen en je ziet doodsbleek, alleen een hand erdoorheen werkt niet." Die eeuwige hand door het haar van hem ook.

"Hoelang verwacht je hier nog te liggen?" Niet lang, waarschijnlijk, maar dat was wel even nuttig om te weten. Natuurlijk kwam hij anders wel vertellen wanneer ze verwacht werden op een vergadering, maar een kleine schatting was wel praktisch.

« [Reactie #13] : 9 jaar geleden »
'In de bijna vijftig jaren dat ik hier werk heb ik het nog nooit meegemaakt,' verklaarde Gustaf achteloos. 'Het werd tijd het het er eens kwam. We zouden uiteraard, net zoals Ehriondah en ik altijd doen bij het openingsfeest een indrukwekkende binnenkomst kunnen uitdenken, een die het personeel  imponeert.' Zijn ogen schitterden alsof hij een klein jongetje was, met magie spelen was altijd leuk, vond hij. 'Met vieren moeten we tot een hoop in staat zijn, lijkt me.' Hij kon zich al voorstellen hoe groots het zou worden.
'Misschien moet jouw hand er dan doorheen, Maièra?' vroeg Gustaf, alsof hij het tegen zijn moeder had (wat eigenlijk een vreemde gedachte was, Gustaf met een moeder (haha), het idee alleen al was lachwekkend). 'Er schijnt op het moment meer magie uit jouw handen te komen dan uit de mijne, misschien is dat wel het grote verschil.'
Hij wierp een blik op de plaats waar hij Lyro voor het laatst gezien had. 'Ik heb werkelijk waar geen idee,' verklaarde hij met een iets minder tevreden glimlach op zijn gezicht. Hij wilde hier verdorie weg! 'Dat zul je onze dokter moeten vragen, die is daar immers voor aangenomen.' Voor het vertellen hoe lang iemand er lag, niet voor het genezen van zielige vampiers. Wat hadden ze aan die dokter?!
'Nog leuke nieuwtjes?'
« Laatst bewerkt op: 9 jaar geleden door Maièra Levatov-Simenia »

« [Reactie #14] : 9 jaar geleden »
"Eh, nee. Dank je vriendelijk. Ik kan er zo ook wel een coupe soleil van maken." Ook al bestond dat nog niet. Maar ze kon er wel wat ontplofts van maken.
"Het wordt dus de eerste keer in minimaal vijftig jaar?" Eigenlijk wist ze dat ook wel, want ze woonde zelf ook al.. zesenveertig jaar op Ypsilon. "Dus dat wordt wat uitdenken. Denk je niet dat de leraren het wat kinderachtig vinden om dezelfde behandeling te krijgen als de leerlingen op het openingsfeest?" Het leek haar op zich wel wat, maar ze moest niet zoveel hebben van het imponeren van leraren, want iemand als Giselle kreeg ze nooit geïmponeerd, dat zou alleen leiden tot een lacherige reactie. Natuurlijk was een lach op zich niet verkeerd, maar wel als het een uitlach was.
"Ik heb geen nieuwtjes. Sinds jij Simafillia in je school toegelaten hebt is er geen nieuwsblad meer, maar ik wist ook niet dat je daar zo'n oog voor had. Roddeltante. Maar gelukkig heb je nog een eeuwigheid, dus het is niet zo'n ramp om daar een dag of wat van op de ziekenzaal te liggen."
Ze dacht even na. Misschien in het begin een serieuze inleiding in de avond, een soort samenvatting van de afgelopen eeuw samenwerking tussen Ypsilon en Bumetrel, of iets dergelijks. Of iets anders interessants. Want ze zag Jadar en Tetach er niet voor aan dat ze eens gezellig naar een dansfeest zouden komen.
"Moet het misschien ook een doel hebben? Iets om naar toe te werken, of in ieder geval iets waardoor de leraren het gevoel hebben dat ze er wat aan gehad hebben, of werkelijk iets nuttigs hebben geleerd?" Behalve elkaar leren kennen natuurlijk. Maar behalve Evren had niemand daar wat aan, om de leraren van Bumetrel of Ypsilon goed te leren kennen als ze er niet eens lesgaven en er nooit kwamen.
« Laatst bewerkt op: 9 jaar geleden door Maièra Levatov-Simenia »

« [Reactie #15] : 9 jaar geleden »
'Ik wil dat de leraren contact leggen met elkaar en opnieuw alle lessen op elkaar afstemmen. We hebben een hoop nieuwe leraren en het zou niet verkeerd zijn dat ze weten wat de leerlingen op Ypsilon gaan leren, zodat men de kinderen daar op voor kan bereiden. Van de andere kant wil ik dat de Ypsilonleraren weten wat de leerlingen al geleerd hebben, zodat ze daar op verder kunnen gaan.' Hij was even stil. 'Het lijkt me niet verkeerd het ook te verplichten, om er bijvoorbeeld bij het begin van de avond bij te zijn, dan laten we ze dan rond de tafel zitten en dan laten we het later overgaan in een feest.' De blik van Gustaf werd ernstig. 'En misschien is het ook niet onverstandig om te bespreken wat we doen met de onrust van de mensen. Misschien zijn we dan wel twee scholen, ik wil dat er een mogelijkheid komt om elkaar te ondersteunen als het nodig is. Ypsilon en Bumetrel verliezen beiden waarde als de andere school er niet meer is, juist door onze samenwerking trekken wij zoveel leerlingen. Een groot deel van onze leerlingen gaat naar Ypsilon en volgens mij komt het grootste deel van Bumetrel.' Dat kon Maièra niet ontkennen. 'Simafilla kan een verslag maken van de avond, waar we haar uiteraard voor zullen betalen. We stellen echter wel de voorwaarde dat alles wat ze schrijft eerst door ons gelezen wordt voor ze het openbaar zal maken. Plus het feit dat ze roddels binnen de muren houdt.' Gustaf had weinig zin in roddelgedoe van een of andere tante die zich verveelde, wel was het handig om een soort verslag van de samenwerking te publiceren, wat uiteraard weer extra reclame was.

« [Reactie #16] : 9 jaar geleden »
"Simafillia?! Goed plan." Spotte Maièra. Voor zover zij wist van het meisje, was ze nog nooit serieus ergens mee bezig geweest. Natuurlijk had ze ook een boek geschreven, maar dat was ook in de trant van haar lollige aard. Een boek over criminelen en wat ze fout hadden gedaan, wat er van ze was gekomen en of ze nog leefden en vrij waren enzovoorts. Natuurlijk had het enig onderzoek vereist, maar vermoedelijk had Sima het ook niet alleen gedaan.
"Maar ik sta er wel achter, zo'n symposium. Misschien is het verstandig om leraren hun echtgenoten en echtgenotes mee te laten nemen." Want dan konden de vrijgezelle leraren zien wie er getrouwd waren en wie niet. Maar ook omdat het in een vrije dag moest, en de meeste echtgenotes het niet leuk vonden als hun man weer weg moest. En bovendien waren er veel vrijgezelle myrofas in het onderwijs.
Het verplichten was ze niet zeker van. Zware morele druk uitoefenen was misschien verstandiger, of het niet noemen van de optie 'niet komen'.