Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Ruè + Lea = ...?  (1427 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 10 jaar geleden »
Ze had gehoord dat Ruè hier te vinden was, dus had Lea haar mantel maar omgeslagen en was de frisse avondlucht maar ingegaan. De afgelopen weken waren een ramp geweest en ze zag nog altijd geen vooruitzicht. Thomean scheen meer bij Ruè te hangen dan voorheen, iets waar Raleana, hoe ze ook haar best deed, ontzettend jaloers over was. Hij negeerde haar immers, iets wat vreemd genoeg ook aan Lea te zien was. Ze voelde zich futloos, had weinig uitstraling meer en haar leven was als een soort waas die voorbij ging. De enige momenten dat ze zich nog ergens druk om maakte was als ze Thomean zag, met iemand anders.

'Ruè?' klonk haar ietwat vermoeide stem door de nacht toen ze belletjes dacht te horen. 'Ruè, ik wil even met je praten, als je dat goed vindt tenminste...' Eigenlijk had ze weinig met Ruè, wat waarschijnlijk kwam door het feit dat Raleana altijd zo jaloers was op haar. Op de een of andere manier scheen Ruè beter tot Thomean door te dringen dan zij deed en zelfs nu sprak hij wel met haar, maar niet met Lea... Ze ging Ruè niet vragen om met Thomean te praten, dat was iets wat ze zelf moest doen, tenminste... Als hij eens zou luiteren naar haar, dat scheen op het moment op de een of andere manier lastig te zijn voor Thomean.

Raleana liep naar de rinkelende persoon toe en keek Ruè met een flauw glimlachje aan, het meeste wat ze kon opbrengen op het moment. 'Heb je even tijd?'

« [Reactie #1] : 10 jaar geleden »
Het was haar duidelijk, op de kop was een boom angstaanjagend.

Ergens, verstopt door het duister van de nacht, tussen de vele bomen die de boomgaard rijk was, stond Ruè op haar handen ondersteboven de wereld te bewonderen. Bomen leken zo angstaanjagend ondersteboven, alsof de takken de wortels waren die in de donkere nacht als aarde staken. Brr.

Een stem deed Ruè weer een normale positie aannemen. Ze liet zich zakken, draaide zich om en tuurde het duister in om te zien wie haar riep. Lea.

'Ik ben hier!' riep ze.

Ruè wist dat Lea haar vroeg op laat op zocht. In de eerste instantie dacht Ruè omdat Lea haar wilde vermoorden. Of in ieder geval ernstig letsel toebrengen ofzo. Maar haar stem klonk nu helemaal niet zo eng. En ze leek zo klein toen ze op haar af kwam.

'Ik heb tijd.'

Ze glimlachte terug. De belletjes rinkelden vrolijk.

« [Reactie #2] : 10 jaar geleden »
Eigenlijk wist Raleana niet hoe ze moest beginnen. Wat moest ze zeggen? 'Ruè, ik ben jaloers op je, dus ik kwam hier om te praten.' Nee, zoiets ging vast niet werken. Waarschijnlijk zou het het meisje weinig uitmaken. Ietwat ongemakkelijk stond Raleana tegenover het rinkelmeisje en keek even naar de grond, twijfelend of ze moest zitten. Toen ze de belletjes hoorde keek ze echter naar de dingen. 'Leuke belletjes,' begon Raleana toen maar. 'Hoe kom je er aan?' Niet dat dit haar iets zekerder maakte, maar ze had al iets gezegd.

Nog altijd wist ze niet hoe ze het onderwerp wilde aansnijden en even vroeg ze zich ook af waarom ze naar Ruè was gegaan en niet naar Thomean, tot ze zich herinnerde dat die niet meer met haar praatte. Hoe ze het voor elkaar gekregen had? Ze wist het niet eens meer, of eigenlijk wel, maar ze wílde het niet weten. Het erge vond ze misschien nog wel dat hij haar niet eens haar kant liet vertellen. Het leek of hij geen vertrouwen in haar had. Wat was hun relatie waard zonder vertrouwen? Hij had toch even kunnen luisteren...?

'Maar daar kwam ik niet voor...' haar stem klonk zacht en om de een of andere reden durfde ze het meisje ook niet aan te kijken. 'Hoe... Of nee, wat... Heb-...' Het koste haar meer moeite dan ze in eerste instantie gedacht had. 'Vind jij Thomean leuk?' vroeg ze uiteindelijk maar.

« [Reactie #3] : 10 jaar geleden »
Lea was wel lief

De situatie werd met de seconde ongemakkelijker. Ruè kon niet zo goed tegen emoties van anderen. Ze nam het vaak over. Erger. Ruè schuifelde ongemakkelijk heen en weer, wat de belletjes deed rinkelen. Ze wiebelde met haar lichaam, speelde met haar haren. Uiteindelijk besloot ze te gaan zitten.

'Euhm...dankjewel.' antwoordde ze op haar opmerking. 'Das een raar verhaal... kijk... mijn moeder gaf mij eens een bel, zodat ze me kon horen aankomen. Ik stal vaak weet je.' Plots realiseerde ze zich dat dit wellicht nog een erger beeld van haar gaf dan Lea waarschijnlijk al zou hebben. 'Glimmende dingen hoor.' voegde ze snel toe. 'Maar nu niet meer!' Goede toevoeging.

Hopelijk ging Lea ook snel zitten. Want haar gestalte boven haar gaf haar ook niet echt het juiste gevoel. Lea vervolgde hakkelend haar reden.

'Leuk? Hoezo leuk? Natuurlijk vind ik Thomean leuk. Hij is aardig, ik mag hem graag enzo.' Dit ging fout. 'Ik bedoel, ik ken hem zo lang, hij is mijn vriend.' Slimme woordkeuze. 'Ik bedoel een vriend! Een speciale vriend.' Dit was niet wat ze vroeg. 'Ik bedoel, jij bent zijn vriendin.' Ja, ook zij was jaloers. 'En ik ben niet van plan hem van je te stelen, mocht je daar bang voor zijn, bedoel ik.' Ze was hier goed in.

'Wat voel jij voor hem dan?'

« [Reactie #4] : 10 jaar geleden »
Raleana ging ook zitten en zocht naar een loszittend draadje aan haar kleding, zodat ze daar het gevoel van ongemakkelijkheid in kwijt kon. Dat Ruè wel eens last had van glimhandjes had Raleana al ondervonden. Het had een hoop frustraties opgeleverd bij bepaalde mensen, maar aangezien Raleana zelf niet echt glimdingetjes had waren haar ervaringen met Ruè nu niet bepaald slecht. Behalve dan wat ze soms zag bij anderen.... Raleana snapte ook niet echt waarom het meisje dat deed, maar daarvoor was ze hier niet. Was het maar zo, dat ze hier om die reden zat, dat zou namelijk inhouden dat alles nog goed was tussen Thomean en Lea, maar dat was het niet.

'Maar hij is boos op mij,' kwam er zieliger uit dan ze gehoopt had. 'Hoe kan ik dan nog zijn vriendin zijn?' Niet alleen Thomean snapte niet altijd alles over dat soort dingen. Raleana was daar ook niet altijd even goed in. Wat zij voelde voor hem? Wat zij voelde voor hem ging dieper dan een simpel theegevoel, maar hoe legde je dat uit? 'Ik denk dat ik van hem houd... maar dan ook echt héél veel,' sprak ze zacht. 'Ik kan het niet goed uitleggen,' zei ze iets harder, terwijl ze een klein glimlachje op haar gezicht kreeg bij het denken aan dat gevoel, aan de positieve kanten ervan dan. 'Zou Thomean dat toelaten? Zich laten stelen door jou bedoel ik dan... Zou je dat willen?' Ze moest gewoon zekerheid hebben...

« [Reactie #5] : 10 jaar geleden »
Mijn hart heeft een muur, kom jij erover?

Ze wilde aardig zijn voor Lea. Ze wilde haar serieus helpen, echt waar! Ze wilde haar zeggen dat ze niet van Thomean hield als zij dat deed. En ze wilde haar ook zeggen dat ze hem hebben mocht, dat hij slechts een vriend was, meer niet. Maar het feit was; ze wist het zelf niet. En Ruè was niet de persoon die loog, Ruè was op dat gebied netjes opgevoed, ook al was liegen soms verleidelijk. En ze klonk zielig, Ruè wilde haar helpen, wetend dat ze dat uiteindelijk toch niet kon.

'Thomean is niet boos.' Lea was toch Thomeans vriendin? Waarom zag ze dat niet? 'Hij snapt het gewoon niet.' Zo was Andarlan altijd geweest, dat kon Lea toch niet zijn ontgaan? Ruè tekende met magisch vuur rondjes in het gras terwijl Lea vertelde wat ze voor de jongen voelde. Haar vlam wakkerde onregelmatig, net als haar hart dat onregelmatig in haar borst klopte. Het was niet eerlijk.

'Weet ik veel of Thomean dat zou toelaten.' Vlam werd groter. 'Ik steel niet meer, Lea, dat heb ik hem beloofd, dus ik ga hem ook niet van jou stelen.' Ze trok haar hand weg, de vlam doofde, zwarte sprietjes bleven over. 'Bovendien glimt hij helemaal niet.' Een lachje.

Ze hield wellicht woorden achter. Maar ze loog niet. Toch?

« [Reactie #6] : 10 jaar geleden »
'Hij wil niet eens praten met mij... Hoe kan ik het hem dan laten snappen, of überhaupt weten of hij het niet snapt of gewoon boos is?' Ze mocht dan wel zijn vriendin zijn, Thomean was op het moment nog vrij onpeilbaar voor haar, zoiets moest groeien vond ze. Daarbij: 'Ik snap er ook niet heel veel van...' Ze trok haar benen naar zich toe en sloeg haar armen er omheen. Dat was iets warmer was ze zojuist achter gekomen. Haar ogen waren op het vuurtje van Ruè gefocust. Ze had er moeite mee als ze in de buurt van vuur was als ze het zelf niet beheerste, hoewel open haarden en kaarsen haar weinig (meer) deden. Waakzaam volgden haar ogen...

'Maar hij is wel leuk,' voegde ze toe aan de woorden over de glimmende Thomean. Ze keek even opzij naar Ruè om te peilen of ze door kon of moest vragen, of dat ze beter over iets anders kon praten. Raleana had goed door dat het meisje niets gezegd had over hem wíllen stelen en stiekem ging ze er vanuit dat Ruè het gerust zou willen, maar ze besloot er ook bij dat het meisje het niet zou doen, althans, Raleana dwong zichzelf het meisje te geloven, ze had bij Lea nog nooit iets gedaan om gewantrouwd te worden en als het over iets anders zou gaan zou Raleana het ook geloven, dus moest ze dat hier ook doen. Toch kon ze de gedachte dat het makkelijker zou zijn om Ruè te wantrouwen niet van zich afzetten.

'Hoe hebben jij en Thomean elkaar leren kennen? Want jullie kennen elkaar al heel lang volgens mij.' Even twijfelde Raleana en voegde er toen aan toe: 'Ik denk dat ik soms jaloers ben op jou... Omdat Thomean zoveel met je omgaat.' Ze boog haar hoofd en draaide hem wat, zodat ze het meisje niet aan hoefde te kijken. In ieder geval had Raleana gezegd wat ze dacht en ze hoopte dat Ruè haar iets beter zou begrijpen. Even vroeg ze zich af sinds wanneer ze wilde dat myrofas hoogte kregen van haar gedachten, maar ze schoof het maar af op stress enzo, dat was het makkelijkst en nog logisch ook. Althans, dat vond Raleana dan.


« [Reactie #7] : 10 jaar geleden »
Op de kop. De bomen. Op de kop. De grond. Op de kop. Ook haar hart?'

'Geef hem een boek.' Suggereerde ze. 'Over liefdesrelaties ofzo.' Ruè sloeg ook haar armen over haar benen, en een poosje bleef ze zo stil zitten. Eigenlijk wilde ze hier liever niet over praten, bang om meegesleurd te worden in haar eigen emoties, en bang om Raleana daarmee kwaad te doen, wat ze helemaal niet wilde. En ze was bang dat Raleana nog eerder haar gevoelens ontmaskerde dan dat ze dat zelf had gedaan. Ze was niet echt bevriend met het luchtelfje, maar ze wilde ook niet haar vijand worden.

'Hij heeft me gewoon vaak geholpen. Andarlan is de enige persoon die zijn rug niet naar mij keerde toen het fout ging...' Ze bewoog, en haar belletjes rinkelden vrolijk. Ruè was aan de geluidjes gewend geraakt, maar op het moment kon ze het geluid niet waarderen. 'Hoe ik hem ken?' Ze keer Lea even aan. Ze had ook niet verwacht dat Lea jaloers op haar kon zijn. Had Lea niet veel meer waar Ruè jaloers op kon zijn?

'Ik ontmoette Thomean in mijn woonplaats, Alaikala-sva. Ik woon in een havenstad van landelfen. Mijn vader is een belangrijk handelaar en eigenlijk nooit thuis. Met mijn moeder kon ik het slecht vinden. Ik kwam Andarlan tegen toen ik, zoals altijd, buiten was. Ik had geen vrienden, want in die tijd stal ik graag...' Ze vroeg zich af of ze verder moest gaan. 'Ik was bij de rivier, en ik zag een jongen bij de waterkant tegen een boom zitten. Hij zat met zijn rug naar mij toe, en ik wist zeker dat hij mij niet had horen aankomen. Ik zag glimmertjes naast hem, en ik had ze ook al bijna gegapt, toen hij plotseling tegen mij sprak.' Ze glimlachte. Ze wist nog precies wat de jongen had gezegd.

'Niet doen. Zei hij, en hij keek niet eens om.' Nu lachte ze wat hardop. 'Gefrustreerd dat ik was, probeerde ik het weer opnieuw, nu nog stiller. Maar opnieuw had hij mij door, en ik maakte ruzie met hem.' Ze had iets heel doms gedaan. 'Ik stal zijn boek, die hij al die tijd aan het lezen was, en hij werd boos. Maar uiteindelijk zorgde hij er wel voor dat ik niet in het water viel, en sindsdien zijn we vrienden geworden. We deden alles samen...' Haar stem zakte. '...maar toen voer zijn schip uit, en ging hij mee.'

Ze had hem echt gemist toen.

'En eigenlijk, ben ik ook wel eens jaloers op jou..'

« [Reactie #8] : 10 jaar geleden »
'Dat was ik van plan, maar daar heb ik geen geld voor, boeken zijn duur,' sprak ze meer tegen haar handen dan tegen Ruè. Op het feest van de koning had dan misschien wel geleken alsof ze rijk was, maar niets was minder waar. Ze kreeg heel veel van Tatiana, iets waar ze blij mee was, maar stiekem ook van baalde, heel erg van baalde. Het voelde gewoon niet goed, maar als ze naar zo'n feest ging moest ze wel iets aanhebben... 'Ik ben aan het sparen, maar ik ben bang dat het te lang duurt voor ik genoeg gespaard heb.'

'Mag dat trouwens? Zulke belletjes dragen op school? Tijdens de lessen enzo?' vroeg ze naar aanleiding van het gerinkel van de belletjes met een glimlachje aan haar. Raleana vond ze wel grappig. Ze wist haast zeker dat ze toen ze hier net op school was de belletjes ook had gewild. Nu vond ze hen grappig, maar ze hoefde ze niet per se zelf ook te hebben. Het meisje was ouder geworden in de jaren dat ze hier was, niet meer het kleine schattige luchtelfje dat ze in het begin was, minder de magieverslaafde gek, ze was nu, Raleana. Een simpel luchtelfje dat smoorverliefd geworden was op een knappe landelf en haar kansen verpest had. Gewoon een meisje met verdriet, wanhopige gedachten en slapeloze nachten. Raleana dus.

'Je moet wel eenzaam geweest zijn, als je geen vrienden had.' Raleana dacht wel te snappen waarom Ruè zo op Thomean gesteld was. Niet alleen was hij gewoon geweldig, maar hij was ook iemand die haar zag staan, Raleana dacht te snappen hoeveel zoiets waard kon zijn. 'En later zag je hem terug op Bumetrel? Wat deed je toen hij weg was? Dat was moeilijk voor je zeker?' Raleana kon het zich voorstellen, maar dacht het ook te horen in de stem van Ruè.

'Jaloers op mij? Waarom?' Met een frons keek ze naar het meisje naast zich.

« [Reactie #9] : 10 jaar geleden »
Vrede. Ze had er vrede mee. Toch?

'Das waar.' Verzuchtte ze. Boeken waren inderdaad duur. Maar Ruè vond eigenlijk ook niet dat dit de enige manier was om tot Thomean door te dringen. Ja, Andarlan zat altijd in de boeken en ja, alles wat hij wist kwam daar uit. Maar die jongen moest leren om te kijken naar anderen, en naar andere gevoelens, naar zíjn gevoelens die hij altijd naar de achtergrond dwong.  

'Nee,' En ze  pulkte aan een van haar belletjes. 'In veel lessen mogen ze niet rinkelen, maar dan bespreuk ik ze zo dat niemand ze hoort...' Ruè wist best dat veel vonden dat ze te oud werd voor de belletjes. Maar Ruè had nooit wat van die myrofas aangetrokken. De belletjes gaven haar een vertrouwd en rustig gevoel, als ze zich op dat geluid concentreerde dan had ze het idee dat ze haar eigen emoties de baas kon. Dat was wat telde.

'Ach, wat is eenzaam...' Ja, ze was best eenzaam geweest. Maar eigenlijk had ze ook niet echt behoefte gehad aan die myrofas. 'Het was moeilijk ja, ik had mijn enige vriend verloren. Dacht ik. Ik kon het slechter vinden met mijn ouders, en ik stal. Daarom stuurden ze me naar een strenge school, maar daar werd het alleen maar erger. Uiteindelijk kwam ik hier.' Ze zuchtte. 'En daar was de jongen weer, maar ik kreeg al direct weer ruzie met hem.' Ruè lachte, zo ging het steeds.

Het was even stil.

'Waarom op jou?' Ruè's zeegroene zochten die van Lea. 'Omdat Thomean wel echt van jou kan houden en niet op die manier van mij...'

« [Reactie #10] : 10 jaar geleden »
'Ze zijn echt leuk,' was haar reactie op de belletjes. 'Ik denk dat je moeder dat wel goed bedacht heeft.' Waarschijnlijk had ze dit al dertig keer gezegd, maar het was wel wat ze vond. Zou Thomean die belletjes ook zo leuk vinden? Misschien moest ze hen toch maar wel gaan dragen. Ze keek er eens naar en besloot het toen toch maar niet te doen. Ze wilde niet een Ruè twee worden, dat was nergens goed voor. Niet dat Ruè alleen maar uniek was door haar belletjes, verre buiten dat maar- ach, je snapt haar punt vast wel.

'Je ouders stuurden je weg?' Het was iets wat Raleana niet goed kon begrijpen. Haar gezin, haar familie was altijd heel hecht, behalve dan de ruzie tussen haar vader en opa. Ruè was niet de eerste die ze tegenkwam die zo op Bumetrel terecht gekomen was. Lea had het al vaker gezien en nog altijd snapte ze het niet. Haar oma, haar broers, ze vonden het zo moeilijk toen ze ging. Ze lieten haar gaan en het was ook wel hun idee, maar de blikken... Ze werd niet gedwongen, als ze écht niet gewild had was ze daar gebleven. Misschien snapte Lea het niet omdat ze geen ouders had. 'Mis je ze niet?'

Raleana wist niet wat ze moest zeggen op de laatste woorden van Ruè. Ze keek zwijgend naar haar handen die om haar knieën lagen. 'Ben je boos op mij? Vanwege dat? Of omdat ik Thomean gekwetst heb?' Ergens leek het Raleana belangrijk dat Ruè niet boos op haar was. Dat ze geen vrienden waren was dan tot daar aan toe, maar hoewel het meisje niet meteen heel boos leek... Raleana was ook nooit echt een ster geweest in het inschatten van anderen, vond zij dan. 'Want als dat zo is wil ik het graag goedmaken, op wat voor manier dan ook, ik wil geen ruzie met jou.'

« [Reactie #11] : 10 jaar geleden »
Voor een ander, niet voor haar. Keuzes om de juiste weg te vinden.

Ruè knikte dankbaar naar Lea toen ze het over haar belletjes had. Toen was het inderdaad een goede oplossing geweest. Maar nu Ruè wist hoe ze de dingen stil kon spreuken had het eigenlijk geen functie meer. Of in ieder geval niet meer de functie voor wat het was bedoeld. Ze zweeg.

'Missen?' reageerde ze ietwat verbaasd. Daar had ze eigenlijk nooit over nagedacht. Ze was vroeger al nooit thuis, dus zij miste ze niet. En haar ouders? Waarschijnlijk waren die blij dat Ruè er niet meer was zodat ze hun eigen status weer konden opkrikken. Ze zouden haar vast niet missen, ze stuurden haar toch ook nooit een brief? 'Nee, ik mis ze niet.' antwoordde ze dan ook kortaf.

Na de laatste woorden van Lea bleef het een poos stil. Verschillende emoties waaiden door haar lichaam. Boosheid, blijdschap, vertrouwen, wantrouwen, jaloezie...alles was er, maar geen van die dingen was dat wat Ruè wilde zijn. Was ze boos op Lea? Nee. Maar ze wilde ook niet echt haar vriendin zijn. Wel wilde ze Lea helpen, maar aan de andere kant wilde ze dat Lea eenzaam bleef en dat Thomean haar kant koos. Het was gewoonweg niet eerlijk.

Uiteindelijk lachte ze naar Lea. 'Nee, ik ben niet boos op jou, en ik wil ook geen ruzie. Je hoeft het niet goed te maken met mij, maar wel met Thomean. Hij snapt het niet, hij loopt ervoor weg. Confronteer hem ermee. Naar jou komt hij toch niet. Ik zeg het je Lea, die jongen is af en toe zo gevoelloos als een steen.'

Ze grinnikte. Ze had besloten.

« [Reactie #12] : 10 jaar geleden »
Zwijgend bleven de doordringende ogen van Raleana naar het meisje naast haar kijken. Ruè was zo anders dan ze haar gewend was. Stiller, rustiger en eigenlijk vond Lea dat wel prettig. Ze moest er niet aan denken dat ze nu vrolijk rondsprong terwijl zij zo zat met Thomean. Misschien zou ze er goed aan doen in het vervolg wat vriendelijker te zijn tegen Ruè, vriendinnen hoefde niet, maar het zou absoluut niet verkeerd zijn om open te staan voor de landelf.
Raleana besefte, voor het eerst in haar leven, dat ze veranderd was. Hetgeen wat ze gedaan had, wat ze meegemaakt had, had haar veranderd. Nu was ze simpelweg ongelukkig vanwege het gebeuren met Angelus, alleen de gedachte al maakte dat ze hem in brand wilde steken, maar ook daarvoor was ze veranderd. Toen ze hier net aan kwam was ze anders, totaal anders, vond ze zelf dan.
De woorden van Ruè haalden het elfje weer naar het heden.
'Hij wil niet naar mij luisteren...' sprak ze zacht. 'Waarom loopt Thomean er eigenlijk voor weg? Want als dat snappen het enige is kan hij toch uitleg vragen?!'

« [Reactie #13] : 10 jaar geleden »
Al zou de bel koste wat het kost willen zingen, rinkelen is alles wat hij ooit zou kunnen

De ogen van Raleana keken haar zo doordringend aan dat Ruè haar ogen na een poosje weg draaide. Ze staarde naar de grond, trok haar vingers door het gras en concentreerde zich op het rinkelen van een bel, zodat ze zichzelf niet zou verliezen in haar gedachten. Nu ze voor zichzelf besloten had wie ze was en waar Andarlan stond, vond ze het niet moeilijk meer het over hem te hebben met Lea. Tuurlijk, ergens voelde ze nog een steek van jaloezie, maar ze wist dat de tijd dit uiteindelijk ook zou wegnemen. Ze wilde het luchtelfje helpen, en hopelijk liet de landelf waar ze het op gemunt had zich ook helpen. Maar van dat was ze nog niet zo zeker.

'Zorg er dan gewoon voor dat hij naar je luistert. Plak hem aan de muur, werk hem tegen de grond. Steek hem in de fik.' Ze grinnikte 'Nu roep ik maar wat..'

Eigenlijk was Thomean ook een klein kind.

'Wie weet wat er in zijn hoofd omgaat... Misschien is hij bang voor de confrontatie. Misschien voelt hij zich zo gekwetst dat hij zijn gevoelens niet kan uiten. Of...misschien weet hij wel wat te zeggen maar wil hij jóu niet kwetsen...'