Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Boogschieten Heracor Merifel Socophon 4  (1129 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 10 jaar geleden »
Rhiakath was druk bezig om de bogen op te ruimen die de vorige dag gebruikt waren. Hij spreukte de pijlen naar zich toe, er voor oppassend dat hij er niet door geraakt werd en daarna legde hij alles overzichtelijk neer. Er waren een aantal banen en aan het eind van iedere baan stond een roos. Aan het begin van iedere baan lag een boog en een aantal pijlen.
De leerlingen konden zo snel aan de gang. Ze hoefden deze keer geen warming-up te doen, want die hadden ze al wel gehad. Als ze een beetje inschoten, zouden hun spieren genoeg opgewarmd worden. Bovendien was het al het derde lesuur en de zon scheen lekker.  Prachtig weer om boog te schieten.

De leerlingen kwamen aanlopen en gingen rondom hem staan. Hij stelde zich voor en vertelde wat het plan was. In de tussentijd nam hij de leerlingen in zich op. Door de zon die scheen, waren er geen vampieren. Rhiakath had vernomen dat hij een speciale vampieren-groep kreeg. Dat kon nog gezellig worden, maar het zorgde er in ieder geval voor dat hij in de gewone lessen fatsoenlijk les kon geven.

'Ik ben meneer Worrseyu en ik geef jullie boogschieten. Jullie weten de regels die hier gelden met betrekking tot de veiligheid. De eerste de beste die ze overtreed kan vertrekken en mag zich melden bij het hoofd van de wacht.'

Rhiakath wachtte even voor hij verder ging. Veiligheid was belangrijk bij boogschieten en hij wilde niet dat iemand gewond raakte. Leerlingen stonden er om bekend ongelukken te veroorzaken.

'Jullie pakken lopen allemaal naar een baan toe, pakken een boog en gaan inschieten.'

Off: Iedereen is in principe aanwezig, te laat komen is op eigen risico.
Vampires aren't immortal. They're just harder to kill.

Weer een nieuw schooljaar en dit maal bleek er een record gebroken te zijn. De nieuwe leraar, die allang niet meer nieuw was, had het tot na de vakantie uitgehouden. Ze wist niet wat het was met die boogschietleraren, maar ze was wel blij dat ze nu dezelfde leraar had als vorig jaar.

Neuriënd kwam ze aanlopen, groette de leraar, ging op zijn commando op zoek naar de kleine boog die speciaal voor haar gemaakt was en zocht een doelwit op. Het doel stond niet al te ver weg, zodat van de eerste tien pijlen er zeven in de roos kwamen, twee in de rand en maar één ernaast. En dat was de eerste, die nota bene ook nog door een windvlaag weggeblazen werd.

Dat was wel vervelend, die wind. Ze had niet zoveel moeite om een doel te raken, het was een kwestie van de lijn zoeken waarin het doel lag en dan je pijl daarlangs laten gaan. Maar ze vond het nog steeds lastig om te voorkomen dat onverwachte windvlagen je pijl wegbliezen.

Dorian raapte haar pijlen op en wandelde met boog en pijlen terug naar de leraar. 'Meneer?' vroeg ze en toen ze zijn aandacht had, ging ze verder. 'Hoe kun je voorkomen dat de wind je pijl wegblaast?'
Klein maar dapper

Rhiakath keek toe hoe de leerlingen begonnen in te schieten. De meesten zaten op een goed niveau, maar een enkeling schoot onder niveau. Die zouden wat extra aandacht nodig hebben, maar het meisje dat nu op hem afkwam hoorde niet bij die groep. Ze schoot goed en zou geen problemen hebben om dit vak goed af te ronden. Hij knikte naar haar en hoorde haar vraag aan.

'Je kunt niet veel tegen de wind doen, maar je kunt er wel rekening mee houden. Stel dat de wind van links komt, dan richt je iets links van het doel. Afhankelijk van de afstand kun je dan meer of minder afwijken.'

Rhiakath dacht even na of dit voldoende uitleg was en bedacht zich plotseling iets. Dit waren natuurlijk maar oefeningen, maar hij moest in gedachten houden dat dit maar voorbereidingen waren.

'Als je op wild jaagt, moet je toch zorgen dat je uit de wind blijft. Op die manier heb je vaak de wind gedeeltelijk of helemaal tegen. Dan heb je weinig last van afwijking, maar moet je alleen wat harder schieten.'

Rhiakath keek het meisje aan en vroeg: 'Zo duidelijk?'
Vampires aren't immortal. They're just harder to kill.

Een goedkeurend knikje. Rhiakath. Ze herkende veel Myrofas die op Bumetrel zaten, viel Sima op, en enerzijds haalde dat natuurlijk haar nieuwe image naar beneden, maar anderzijds bleef ze dan wel dezelfde Simafillia als altijd.

"Hoi." Groette ze voor eens onofficieel. Zij zou niet gaan boogschieten, dat vond ze stom en ze kon het minder goed dan andere dingen. Natuurlijk goed genoeg om te kunnen beoordelen of hij het een beetje goed kon geven, maar verder.. ach. Tenzij de leraar (grappig dat ze Rhiakath nu leraar kon noemen in haar hoofd) graag wilde dat ze meedeed omdat hij dan vond dat ze een beter beeld kreeg van de les, dan zou ze wel meedoen.

Nu liep ze even langs de leerlingen, en het viel haar op dat ze het goed konden. Pfiiiirrt.. in de roos. Phoe. Maar dat waren natuurlijk wel Heracormensen, dat was nou eenmaal een goede afdeling.

Rhiakath keek de vrouw aan en begroette haar: 'Gegroet.' Netjes in het midden, tussen officieel en informeel. Hij zag haar langs de leerlingen lopen en pakte een boog. Hij liep naar haar toe en vroeg aan haar: 'Wilt u ook meeschieten?'

Dan had ze wat te doen en hoefde ze zich niet te vervelen. Het moest wel saai zijn om les na les toe te moeten kijken hoe iemand les gaf en zelf niets kunnen doen. Maar aan de andere kant, misschien vond ze dat wel juist fijner dan zelf mee te hoeven doen: 'Ach, het hoeft niet hoor.'

Hij zou wel zien wat ze deed.
Vampires aren't immortal. They're just harder to kill.

Een glimlach. "Ja, dat is misschien wel leuk.." Had ze lang niet meer gedaan. Gewoonlijk had ze een hekel aan niet-magisch vechten, maar op zich was het ook wel eens leuk. Zelf had ze niet eens een boog meer. Grappig eigenlijk dat hij haar 'u' noemde.
"Maar dan wacht ik daar eerst even mee, als u het niet erg vindt, dan kan ik eerst even kijken hoe j.. u de leerlingen hebt opgeleid." Dan kon hij verwachten dat ze hem ook vousvoyeerde. Maar ze had een glimlach en had bíjna geknipoogd.. maar net niet.
Ze nam de boog aan* en hield hem vast met haar linkerhand.

*was dat de bedoeling? Sima zal dat uiteraard uit je houding hebben gemerkt, maar ik weet het niet zeker

Rhiakath grijnsde, toen hij de verspreking hoorde van Simafillia. Ze kenden elkaar al van Ypsilon, maar hij was hier nu als leraar en zij als toezichthoudster of wat voor taak ze dan ook had. Ze moest professioneel zijn en Rhiakath begreep dat, dus behandelde hij haar zoals hij ieder ander personeelslid behandeld zou hebben. Patu uitgezonderd, maar Patu was nu eenmaal een uitzondering op welke regel dan ook.

'Nou, dan wens ik u veel plezier met toekijken.'

Met die woorden wierp hij een blik op de leerlingen, schrok en spreukte een leerling tegen de grond. De jongen bleef verlamd liggen en Rhiakath riep dat er gestopt moest worden met schieten. Waarschijnlijk dachten er nu allemaal hysterische kindertjes dat de jongen aangeschoten was, maar dat viel nog wel wat mee.
De weerwolf beende op de phaosfee af die op de grond lag en verbrak de spreuk. Hij hielp hem niet al te voorzichtig overeind en nam hem mee naar zijn hokje. Toen ze uit de vuurlinie waren, riep hij dat de rest verder kon gaan met boogschieten. De phaosfee keek hem geschrokken aan en stamelde een excuus.

'Stil,' sprak Rhiakath en hij keek de jongen donker aan. 'Herinner je je nog de allereerste les boogschieten van mij?' De jongen knikte aarzelend en Rhiakath vervolgde: 'Er zijn weinig regels in mijn lessen, maar je waagt het nooit, maar dan ook nóóit om door de vuurlinie van iemand heen te lopen om verdwaalde pijlen op te halen.'

Het maakte Rhiakath weinig uit dat het huilen de jongen nader stond dan het lachen, want hij moest heel goed begrijpen dat hij zoiets nooit weer moest uithalen. Gewonde of dode leerlingen waren slecht voor de leerlingen, slecht voor Bumetrel en bovenal voor de persoon in kwestie.

'Begrepen?' vroeg hij dus en de jongen knikte angstig.

'Goed,' zei Rhiakath en hij liet de jongen gaan. 'Na de les blijf je wachten en ruim je alle bogen en alle pijlen op.'

Tijdens het gesprek had hij met een half oog op de rest gelet en daar ging alles goed. Dat was mooi, want hij had geen zin om de hele les stil te moeten leggen voor ieder onbenulligheidje. Hij keek eens en zag dat iedereen goed aan het inschieten was. Ze waren nu wel genoeg opgewarmd voor de echte opdracht.
Bumetrels boogschietleraar klauterde behendig op het boogschiethokje en klapte in zijn handen. De pijlen werden minder en uiteindelijk werd er helemaal niet meer geschoten. Hij gebaarde dat iedereen zijn boog moest neerleggen en naar hem toe moest komen. Dat deden ze en Rhiakath ging zitten, met zijn benen over de rand bungelend. Het was een gewoonte van hem om het hokje te gebruiken als katheder, podium of zeepkist.

'Jullie gaan oefenen met schieten tijdens het bewegen. Jullie gaan zometeen drie meter achter je baan staan en lopen dan rustig naar de plek waarvandaan je normaal gesproken schiet. Een paar stappen voor die plek schiet je, terwijl je doorloopt.'

Rhiakath zette zich af, landde op het gras en pakte zijn boog. Hij legde een pijl erop en liep rustig richting de doelen. Onder het lopen legde hij aan en schoot schijnbaar achteloos een pijl naar het tweede doel van links. De pijl suisde door de lucht en landde trillend in de rand van het doel.
De boogschietleraar glimlachte en keek naar zijn boog. Het was niet verwonderlijk dat hij van drie keer zo'n lange afstand raak kon schieten, want zijn boog was een stuk beter. Bovendien had hij wat jaren meer ervaring dan hen.

'Schiet niet als je buurman voor jou loopt, alleen als hij naast of achter je loopt. Het maakt niet uit als je mist, zolang je maar je best doet.'

Met die woorden stuurde Rhiakath hen naar de doelen en begon achter de leerlingen langs te lopen. Waarschijnlijk zouden een aantal van hen zijn hulp wel nodig hebben.
Vampires aren't immortal. They're just harder to kill.

Dorian knikte terwijl ze naar de uitleg van de leraar luisterde en liep weer naar haar plek terug, waar ze verder ging schieten. Ze merkte wel dat de vrouw, die ze al vaker gezien had, met de leraar begon te praten, maar negeerde het. IJverig schoot ze pijlen in de roos en naast de roos tot er een leerling omviel en meneer Worst riep dat ze moesten stoppen. Dorian keek half geamuseerd, half bezorgd toe hoe de jongen een preek kreeg die er niet om loog. Tja, had hij ook maar op moeten letten.

Toen dat gezegd werd, liep ze naar het hokje toe waar de leraar bovenop zat. Al bewegend schieten? Dat werd lastig. Een uitdaging dus, leuk! Ze luisterde en bedacht vast hoe ze zich moest bewegen, hoe ze de boog vast moest houden, hoe ze moest richten... Toen meneer Worst - ze moest hem toch echt eens bij zijn echte naam gaan noemen - uitgepraat was, was zij er dan ook klaar voor.

Dorian liep terug naar de plek waar ze net geschoten had, raapte de pijlen op en legde ze verder naar achteren weer neer. Daar spande ze haar boog, keek naar het doel en stelde zich voor langs welke weg de pijl moest gaan. Toen begon ze te lopen, heel langzaam.

Gefrustreerd merkte ze dat ze met iedere stap die ze deed opnieuw moest richten. Dit ging niet zo, ze moest iets anders bedenken. Ze liep weer achteruit, keek naar de roos, haalde die in gedachten drie passen naar voren en begon weer te lopen. Dit maal was de pijl op de goede lijn, op het moment dat ze drie stappen gedaan had. Ze liet hem gaan.

De pijl schoot onder het doelwit door.

Dorian zuchtte, liep terug, zette een nieuwe pijl op de boog en begon overnieuw.
Klein maar dapper
« Laatst bewerkt op: 9 jaar geleden door Dorian Dolgin »

'Dorian, stop met schieten.'

Rhiakath liep naar haar toe en keek goed om zich heen, want pijlen schoten alle kanten op. Hij moest er voor zorgen dat niemand geraakt werd en dat ze ook nog wat leerden. Dit waren vierdejaars leerlingen, dus die konden ondertussen wel zelfstandig schieten. Maar in welk jaar leerlingen ook zaten, ze bleven kinderen en daarom moesten ze in de gaten gehouden worden.
Peinzend overbrugde Rhiakath de paar meter naar het dwergje en vroeg zich af of alle Myrofas die je in de gaten moest houden ook kinderen waren. Voor Patu ging het in ieder geval wel op, want die was soms redelijk kinds. En Limki kon ook moeilijk volwassen genoemd worden. Daarentegen waren personen als Vladistov en Krausse uiterst volwassen en moesten toch in de gaten gehouden worden.

'Het is belangrijk op dezelfde plek te beginnen met lopen, met hetzelfde been voor.'

Rhiakath ging naast Dorian staan, pakte zijn boog en liep rustig naar voren, terwijl hij een pijl op de boog legde en hem spande. Op gevoel liet hij de pijl los, die even door de lucht zoefde en vervolgens insloeg aan de rand van het doel. Vervolgens deed hij een aantal stappen achteruit, zodat hij weer op dezelfde plek stond als net en liep opnieuw naar voren. Hij legde aan, wachtte tot hij op hetzelfde punt was als net en liet los. De pijl kwam een paar centimeter meer naar de roos in het doel.

'Als je steeds op hetzelfde moment de pijl loslaat, kun je ieder moment je schot aanpassen tot je in de roos schiet.'
Vampires aren't immortal. They're just harder to kill.

Dorian gehoorzaamde braaf en liet haar boog zakken. Aandachtig luisterde naar zijn aandacht en volgde met haar ogen zijn bewegingen. Bedachtzaam knikte ze één of twee keer. Je moest dus gewoon uitproberen en op een zeker moment had je door hoe je precies moest richten en kon je dat onthouden. Het was haar nog een raadsel hoe het in het echt zou werken, maar misschien was het gewoon een kwestie van veel oefenen.

Ze zette de pijl maar weer op de boog, spande die en begon met lopen.

Deze keer schoot de pijl over.. nee, hij bleef in het allerbovenste bovenrandje van het doel steken. Dorian zuchtte gefrustreerd. Als ze liep kon ze de lijn niet te pakken krijgen waarlangs ze moest schieten. Dan zag ze hem gewoon niet. Zou dat ook een kwestie van oefening zijn?

Wacht eens... als ze nu eens... Ze ging weer terug naar haar beginpositie, richtte de pijl zo dat ze zeker wist dat ze, als ze stil bleef staan, het doelwit in de roos zou raken, en beeldde zich vervolgens in dat hij drie stappen dichterbij stond. Ze corrigeerde de richting waarin ze moest schieten, zodat de pijl de roos zou raken als het doel drie stappen dichterbij zou staan en begon te lopen.

Na drie stappen liet ze de pijl los en zowaar! Je kon niet bepaald zeggen dat hij de roos geraakt had, maar hij zat tenminste dichterbij het midden dan bij de rand.

'En toch gaat het in het echt niet zo werken', zei ze, terwijl ze terugliep.
Klein maar dapper

Eigenlijk vond ze het wel interessant om te kijken. Boogschieten wás ook lastig en alleen door ontzettend veel oefenen kreeg je het in de vingers. Nu was het helaas zo dat de uren op Bumetrel te kort waren om bij 'ontzettend veel oefenen' te kunnen horen, dus wilden ze het echt goed leren, dus behalve de basisprincipes die ze wel wisten maar niet zo perfect uit konden voeren, moesten ze er zelf veel tijd in steken of het gaan studeren.
Vroeger had ze een leraar gehad die hen verplichtte elke week drie uur minimaal te oefenen, buiten de lessen, zodat ze in totaal zes uren per week aan het schieten waren. Elke dag een uur. En dan die ontzéttend langzame vooruitgang waardoor het zo frustrerend werd. Maar nu kon ze het wel een beetje, behalve dat ze bijna alles weer verleerd was waarschijnlijk.

Dus eigenlijk durfde ze het niet aan hier mee te doen. Midden in de klas enzo... En bovendien was ze hier niet om haar eigen schietkwaliteiten te verbeteren.

Leunend op haar boog begon ze de leerlingen te bestuderen. Heracordwergmeisje dat een beetje gefrustreerd raakte, zo te zien, bibberend socophonjongetje dat daarnet nog in het natte gras lag en nu niet meer geconcentreerd kon schieten en af en toe schichtig naar de leraar keek. Pha. Socophonners.

Toch vond ze het wel een goede les. Natuurlijk kon Rhiakath niet overal tegelijk zijn om alle blunders die gemaakt werden te corrigeren, maar hij deed zijn best. Hoewel er ook wel myrofas steeds achteraan bleven staan zodat ze niet konden schieten en dus hun tijd maar gebruikten door wat te kletsen en babbelen en giechelen.