Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Een zaak die niet stinkt  (1553 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 9 jaar geleden »
vervolg op: Een koekje van eigen deeg

Een ontzettend onopvallende jongen, liep ontzettend onopvallend over de binnenplaats met een ontzettend onopvallende tas voor zich waar een heerlijke geur uit kwam.
Net, twee seconden geleden had Djoal, toen niemand keek, een koekje in zijn mond gepropt en stond nu nog na te genieten van de smaak. Ergens daar zat Penina, wie hij wel een koekje toewenste, ook had hij Tatiana nog gezien en andere mensen die hij wel herkende, maar die of eigenlijk, of absoluut niet een koekje mochten nemen.

Daarom liep hij ook zo onopvallend te doen. En heel onopvallend manoeuvreerde hij naar Penina en stopte hij nog een koekje in zijn mond,  ze waren zo lekker... Alleen die geur, die zou hem nog wel eens kunnen verraden.

« [Reactie #1] : 9 jaar geleden »
Een heel onopvallend geurtje drong Dorians neusgaten binnen. Heel onopvallend, maar nadrukkelijk aanwezig. De geur van versgebakken koekjes. Heel erg lekkere versgebakken koekjes. Verleidelijk lekkere versgebakken koekjes.

Met een ruk hief Dorian haar hoofd, en daarmee ook haar neus, op om te zien waar die lekkere geur vandaan kwam. Wíe liep er met koekjes te leuren?

Niemand eigenlijk. Maar het was duidelijk wie de koekjes had. Djoal. En hij liep er bepaald niet mee te leuren. Nee, hij stak ze stiekem in zijn mond. Dat kon niet. Dat mocht niet. Daar moest iets aan gebeuren.

Dorian grijnsde. Ze was iets van plan waar ze zeker geen vrienden mee zou maken. Althans, Djoal zou er niet blij mee zijn. Maar Djoal was toch al geen vriend van haar, dat scheelde.

'Zeg Djoal!' riep ze, zo hard dat iedereen op de binnenplaats haar kon horen. 'Deel je niet uit?'
Klein maar dapper

« [Reactie #2] : 9 jaar geleden »
Behalve dan zijn meteen rooie kop was er helemaal niets aan de verkrampt relaxte houding van Djoal die verried wat hij aan het doen was hij had in de eerste plaats zijn maaltje al niet mee naar buiten moeten nemen, dom, dom, dom...

Stront! Had hij weer hoor. Die betweterige Heracordwerg. Misschien wel aardig, maar ach, nooit tijd in gestoken...

"Hoezó deel ik niet uit???" Zei hij met een gezicht dat je zou trekken bij een spelletje met rare kaarten waarbij je moet gokken wat er van die kaarten bij anderen is gedeeld.

Nu had hij niet alleen de aandacht van raarhaar-Aagje maar ook zo ongeveer van de rest van de binnenplaats, wat precies haar bedoeling was...

« [Reactie #3] : 9 jaar geleden »
Dorian was vandaag in een heel vriendelijke bui. Echt bereid om iedereen een plezier te doen, zeker als er om gevraagd werd. En nu werd er om uitleg gevraagd, geen probleem toch? Haar grijns werd ietsje breder en verdween toen - het was nogal lastig om te praten en te grijnzen tegelijkertijd.

'Nou,' begon ze opgewekt, op zeer vriendelijke toon, 'van uitdelen wordt je blij, wist je dat nog niet? En aangezien jij koekjes hebt, kun je die gaan uitdelen. Jij blij, wij koekjes.'

Een paar medeleerlingen zaten in ieder geval al wel blij te kijken bij het vooruitzicht koekjes te krijgen - of een ruzie te kunnen aanschouwen. Het maakte Dorian niet uit. Ze was gewoon vriendelijk.

Toch?
Klein maar dapper

« [Reactie #4] : 9 jaar geleden »
Djoal was erbij. OF zo voelde het. Zijn rooie gezicht kon niet roder, en hij mocht dan volgens allerlei vettige boekjes bij de "slechte kant" van de rationele wezens horen, liegen kon hij niet zo goed. Daarom besloot hij tot iets anders, consensus.

Soms was Djoal Oliedom, maar besefte hij dat te laat.

Hij legde een paar van de koekjes op een bankje en zei quasi-onverschillig: "veel plezier ermee."

Zodra hij dat gedaan had kwam het moment dat hij besefte dat hij Oliedom was. En dat was te laat.

De geur van de koekjes hadden legio hoofden doen omdraaien. bah! Waarom moest mevrouw Malibana ze ook zo lekker maken!

Hij voelde zich iets meer uitgelaten en onzeker dan hij zich de afgelopen tijd had gevoeld, alsof de koekjes hem weer jonger maakten.

« [Reactie #5] : 9 jaar geleden »
De zon was heerlijk en warm, de kindertjes sloom en de lucht bezwangerd met de lucht van versgebakken koekjes. Ja,  bezwangerd. Dat was hoe Rhiakath het geleerd had op Ypsilon. Zodra er lekkere koekjes in het spel waren, mocht je spreken over een bezwangerde lucht en juist op dit moment rook hij de bezwangerde geur van koekjes.
Al was hij er niet helemaal zeker van of je ook van een zwangere geur zou kunnen spreken.

Dat alles maakte ook niet uit, toen hij loom overeind kwam en een jongen over de binnenplaats zag sluipen. Hij had een zak in zijn armen en die rook alsof het overheerlijke, versgebakken en bezwangerde koekjes bevatte. Rhiakath lustte wel dat soort koekjes, zeker als het warm was.
Gelukkig voor hem duurde het niet lang voor er leerlingen begonnen te gillen om koekjes. Rood en blauw, vechtend om een koek. En zoals het spreekwoord zei, ging de wolf er ras mee heen. Hij zag namelijk een overheerlijk koekje liggen en spreukte die razendsnel naar zijn mond toe.

Hij nam een hap en genoot van de volle smaak die het koekje had. Het was wel bijna een bezwangerde smaak, al had Rhiakath niet heel veel verstand van zwangere koekjes. Het scheen dat die groter waren en in dat geval was het dus een voordeel. Hoe groter de koek, hoe beter het leven.
En het leven was goed, want met een beetje geluk zou hij naar een vechtpartij kunnen kijken tussen rood en blauw. Ja, dat was handig. De leerlingen hadden al netjes een verschillende kleur, zodat het voor de toeschouwers eenvoudiger was om ze uit elkaar te houden.

Toekijken hoe twee leerlingen elkaar afslachtten om een koekje was natuurlijk niets voor een leraar. Het hoorde niet en bovendien was het moreel laakbaar.

Maar bezwangerde koekjes maakten veel goed.
Vampires aren't immortal. They're just harder to kill.

« [Reactie #6] : 9 jaar geleden »
Dorians grijns werd nog breder dan hij al was. Die suffe Djoal, hij gaf nog toe ook! Als zij in zijn plaats was geweest had ze zich nergens wat van aangetrokken, maar goed, in zijn plaats had ze niet de binnenplaats uitgekozen om stiekem koekjes te eten.

Ze strekte haar hand uit om één van de koekjes te pakken. 'Bedankt!' zei ze met een heel erg brede grijns. Een grijns die nog geen tel later helemaal verdwenen was. Het koekje was weg! Wat gebeurde hier, waren die dingen bespreukt?

Dorian keek om zich heen, zag de chaos van koekjesverlangende leerlingen en ontdekte toen de boosdoener. Haar koekje was inderdaad bespreukt en wel door een haar bekende weerwolf. Nee, niet Ranoi, die was weer eens spoorloos. Meneer Worst was de schuldige.

Met moeite onderdrukte ze de impuls om op te springen en heel hard te roepen: 'Dat is mijn koekje!' Haar leraar boogschieten ging haar echt niet het koekje teruggeven, dat kon ze wel vergeten. En dus...

...deed ze niets.

Dat was zo bijzonder voor Dorian dat ze er sprakeloos van was. Ze zat daar maar op het bankje naar meneer Worst te staren die van het koekje at en deed niets, zelfs Djoal niet vragen om meer koekjes.

Dat was pas vreemd.

Klein maar dapper

« [Reactie #7] : 9 jaar geleden »
Penina hoopte al dat Djoal wat had gevonden, want hun vorige les was doodsaai geweest. Ze had gewoon echt zin in wat lekkers.

Maar niet dat dat lekkers de mogelijkheid kreeg om naar hún bankje te komen, want die Dorian van Heracor begon als een speenvarken te gillen dat Djoal koekjes had -oh, waren het koekjes, Channa's koekjes waren lekker- en dan aws dus vanaf nu de kans groot dat één of andere Socophonhater uit Merifel het weer niet kon laten zijn 'geweldige' magie te showen door met een alledaags 'katiem' Djoal te vloeren. Hij trok dat op de een of andere manier aan.
Dus Penina stond op om haar koekjes zelf te halen, maar voor ze de koekjesvraag kon stellen viel haar Djoal zelf op. "Wat heb je met je aar gedaan?!" Penina lachte. "Je lijkt heel klein zo!" Of misschien lag het niet aan zijn haar, maar dat was zeker anders geworden sinds hij naar de keuken liep. Korter, ofzo.

« [Reactie #8] : 9 jaar geleden »
Djoal wist niet dat hij ooit tegen Penina op had moeten kijken. Maar sommige meisjes werden de afgelopen jaren eng groot... Het zij zo...

Haar bood hij wel een koekje aan.. Want ja.. Penina was... speciaal.

Ook zag hij Dorian zitten... die hij eigenlijk niet mocht, maar dat scheen raar minder belangrijk, alsof hij het zich minder goed kon herinneren. Vrolijk liep hij op haar af.

"Hier! Een koekje! Eetze!... Iemand anders nog koekjes?"

Wat was hij merkwaardig aardig...  Hij stopte er zelf nog een in zijn mond en zwaaide met zijn heerlijk geurende tas die inmiddels al bijna leeg was.




« [Reactie #9] : 9 jaar geleden »
Het werd nog vreemder. Terwijl ze naar meneer Worst staarde die haar koekje opat, kwam Djoal naar haar toe die haar een koekje in handen drukte. Wacht even. Djoal moest een hekel aan haar hebben, want zij had hem gedwongen die koekjes die zo lekker ruikten uit te delen.

Ze ruikten inderdaad lekker, maar Dorian bleef wat argwanend. Tenslotte kon ze zich levendig herinneren dat ze hier op de binnenplaats al eerder wat gegeten had. Toen werd haar haar paars. Maar goed, dit was geen suikerhart en ze wist van wie de koekjes afkomstig waren... Djoal. Kon ze Djoal vertrouwen? Maar hij had ze zelf ook gegeten. Wantrouwig bekeek ze haar koekje, maar de geur drong haar neusgaten binnen en wat kon er nu helemaal mis zijn met een koekje? Dus stopte ze het in haar mond.

Vanaf dat moment zag de wereld er een stuk zonniger uit.

OFF: Wat gebeurt er eigenlijk als je die koekjes eet?
Klein maar dapper

« [Reactie #10] : 9 jaar geleden »
Een klein meisje met te grote zwarte ogen en felrood haar keek met grote ogen naar de gebouwen om haar heen. Wat was dat nou? En wie waren al die Myrofas die steeds langsliepen? Verbaasd keek ze naar haar speelkameraadjes, die gelukkig wel normaal bleven. Dat kasteel leek met de minuut te groeien.

"Heb je nog wat van die koekjes? Of zullen we naar de keuken om nieuwe te halen? Zou er hier wat te beleven zijn?" Misschien hadden ze hier wel een schommel! Thuis had ze een schommel aan een boom, maar ze had niet altijd iemand om haar te duwen, want abba en mama waren zo vaak aan het werk.
"Zullen we een spelletje doen?" Penina borrelde van de ideeën, van wat ze allemaal wel konden doen. Als het nou winter was geweest en er was heel veel sneeuw, dan konden ze sleeën, want evenals dat ze meestal niemand had om haar te duwen, wilden mama en papa ook niet elke dag in de winter mee sleeën. Maar nu scheen de zon. Misschien hadden ze wel ergens een badje hier! Nieuwsgierig keek ze naar haar medevijfjarigen.

« [Reactie #11] : 9 jaar geleden »
Met grote ogen zag Dorian hoe het kasteel en alles om haar heen groter en groter werd. Wat was de wereld groot! En wat was er veel te ontdekken! Ha, daar was Penina, die ook rood haar had. Dorian grijnsde. 'Verstoppertje!' riep ze. Verstoppertje was leuk, dat deed ze ook altijd met Kor en Korin. Die waren altijd als eerste bij de buutplaats omdat ze harder konden rennen dan zij, maar zij wist altijd heel slimme plekjes te bedenken.

Ze keek de kring rond, vroeg zich even af waarom ze Djoal ook al weer niet aardig vond en wie het zwartharige jongetje* was, maar zette de gedachte weer van zich af. Het was mooi weer en hier waren vriendjes om verstoppertje mee te doen, ook al waren Kor en Korin er dan niet. Ze wees naar het jongetje met het zwarte haar. 'Jij bent hem!'


*Rhiakath :-)
Klein maar dapper
« Laatst bewerkt op: 9 jaar geleden door Dorian Dolgin »

« [Reactie #12] : 9 jaar geleden »
Penina deed een gilletje van schrik omdat ze in de buurt stond van het jongetje dat de zoeker was. Ze wist niet precies hoe verstoppertje werkte, want ze had het nog maar twee keer in haar leven gedaan, maar wat ze ervan onthouden had was dat ze zich moest verstoppen en zodra de zoeker haar gezien had heel hard ergens heen rennen. "Dat is de buutplek!" Ze wees naar de put en rende heel hard weg. Waar kon je je níet verstoppen in dit grote kasteel?

Penina besloot dat het openstaande raampje waar ze langs liep niet goed genoeg was voor haar en rende eventjes later de stallen in, waar ze niemand zag* en maar op zoek ging naar een grote hoop stro.


*maar andersom kan wel

« [Reactie #13] : 9 jaar geleden »
Djoal grijnsde van oor tot oor. Dat andere jongetje zou hem nooit vinden, maar hij vroeg zich wel af waarom hij van die lelijke blauwe kleren aan had. En waarom een aantal van die grote mensen zo raar keken. "Je vind me toch nooit!" Riep hij tegen het jongetje dat hem was. Nu moest hij nog een plek vinden om zich te verstoppen, de zak met koekjes was vergeten.

Hij rende naar achter de boom en hijgde uit. Die boom was dik genoeg, en lekker dicht bij de buut. Hij kon nog altijd vliegen. Soms dan deed hij dat thuis ook wel, met zijn vriendjes want zijn zusje was nog een baby dus die kon niet meedoen. In hun tuin hadden ze ruimte genoeg. Maar dit was niet hun thuis. Hij wist eigenlijk niet waar hij was.
Een wezen in het groen dat zo in het zicht stond dat het schijnbaar niet meedeed aan dit leuke spelletje keek hem raar aan hij wist niet precies wie dat was, maar met een frons had hij wel het een en ander bedacht. "Weetje waar papa en mama zijn?" fluisterde hij met grote ogen, terwijl hij ergens luid hoorde aftellen.

« [Reactie #14] : 9 jaar geleden »
Even raakten Dorians benen verstrikt in de gekke rok die ze aanhad, toen rende ze weg, zo hard ze kon. Ze zigzagde om wat grote luitjes heen, die nooit dwergen konden wezen en zoekt even dekking achter een boom. Vanaf daar probeert ze te zien waar de anderen heen gerend zijn. Penina ging een gebouw in waaruit het geluid van dieren klonk en Djoal zat achter een andere boom. Dan moest zij hier niet verstoppen, want als dat jongetje met het zwarte haar dan Djoal gevonden had, zou hij haar ook zien en kon hij hen allebei tegelijk buten.

Ze keek even naar boven, maar zelfs in haar vijfjarige overmoedigheid besefte ze dat ze deze boom niet kon beklimmen. Maar wacht eens even, daar stond een bankje en onder dat bankje was een kuil en voor het bankje, aan de kant van de put, groeide hoog gras. Snel als een rode bliksemflits holde ze ernaar toe en schoot eronder. Nu zou het jongetje haar nooit kunnen vinden en als hij haar wel zag, zou ze heel snel bij de put zijn.
Klein maar dapper

« [Reactie #15] : 9 jaar geleden »
Off: Oef, ooit bedacht wat voor lekker vampierentussendoortje Rhiakath nu is geworden?! ;)

Rhiakath keek om zich heen en grijnsde toen hij aangewezen werd om 'hem te zijn'. Iedereen rende weg en hij had geen enkel idee wat hij moest doen, dus stuiterde hij zo vlug hij kon in de richting van een grote zak koekjes. Toen hij er eindelijk bij was, merkte hij dat het ding leeg was. Met een duivelse grijns op zijn gezicht pakte hij de zak en begon er in te blazen. Uiteindelijk zat de hele zak vol lucht en hield Rhiakath het uiteinde goed dicht.

Zijn zwarte oogjes twinkelden gevaarlijk, waarna een klein handje keihard tegen de zak aansloeg. Het ding knalde met veel lawaai uit elkaar en Rhiakath krijste het uit van plezier. Hij verloor zijn evenwicht, rolde achterover en kwam even later weer overeind. Razendsnel rende hij naar een stenen bankje en klauterde er bovenop. Vervolgens keek hij om zich heen, niet van plan om veel moeite te doen om kindertjes op te gaan zoeken die toch maar wegrenden.
Vampires aren't immortal. They're just harder to kill.

« [Reactie #16] : 9 jaar geleden »
Niks aan. Er gebeurde niets en ze kon ook niets zien vanuit hier. Nieuwsgierig keek Peninaatje om zich heen waar ze was. Hier waren allemaal paarden! Zo klonk het tenminste. Ze kon niet over de deuren heenkijken maar de paarden wel dus zag ze hoofden. "Hallo paardje!" Penina liep naar het eerste het beste beest op dat er bijzonder aaibaar uitzag, met meeneming van een hand hooi, en hield haar hand op. "Kijk paardje, ik heb wat lekker hooi voor jou. Vind je dat niet lekker? Mag ik je wel aaien?" Maar ze wachtte niet op antwoord en stak haar andere handje uit om over de paardensnoet te aaien. "Je bent lekker zacht!"