Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Carnaval  (5750 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [Reactie #25] : 10 jaar geleden »
De ruimte vulde zich met leraren, leerlingen, Edu's en Heracormentoren. Laatstgenoemde knoopte een gesprekje aan met Tári, reden genoeg voor Dorian om een radslag in de richting van de eettafel te maken. 'Kom je?' vroeg ze Rody, en ze danste weg.

Even later dook ze op achter Cadie. 'Hoi!' Ze liet haar belletjes rinkelen en koprolde onder de tafel door. Daar kwam ze weer omhoog, pakte een broodje dat haar verleidelijk lag toe te lachen en zorgde dat het ding op zijn bestemming kwam. Toen bekeek ze, vlak over de tafel heen, het tafereel.

Teveel leerlingen, teveel leraren. Maar, kijk daar! Vermomd als leraar stond de jongen van de hoppenvleugel. Dorian grijnsde en hinkelde naar hem toe. Ze had nog een discussie over de stomheid van hoppen tegoed.

Vlak voor ze bij hem was, maakte ze een handstand en liet haar benen doorzwiepen. Met een enorme brede grijns kwam ze een halve meter voor de jongen op haar voeten terecht. 'Nou weet ik nog niet hoe je heet.'
Klein maar dapper

« [Reactie #26] : 10 jaar geleden »
Cadie stond rustig bij de tafel te staan, toen ze ineens opschrok van een bekende stem die haar een wel erg vrolijke "hoi!" toewierp.
'He, Dorian!' antwoorde ze vrolijk, minder vrolijk dan Dorian zelf, maar je moest ergens beginnen..
Ze keek de dwerg aan en schrok even. 'Wat..' begon ze, maar ze was al weg. Ze had haar al een tijdje niet meer gezien, maar ze wist toch echt zeker dat haar haren eerder niet blauw waren.
Ze schudde even met haar hoofd en draaide zich om. Even kijken wat er allemaal voor lekkers was.

Cadie pakte een paar lekker-uitziende lekkernijen en keek toen weer naar de massa. Het begon lekker vol te lopen. Misschien bleef ze wel wat langer dan ze in gedachten had. Heel misschien..

« [Reactie #27] : 10 jaar geleden »
Shawni keek geschrokken om, toen ze iemand hoorde naderen. Ze zag dat het dat wolfgeval was, ze zag er werkelijk belachelijk uit. Op haar hoofd had ze iets wat leek op één of andere rare pluim, waardoor haar gezicht er nog raarder uitzag dan de eerste keer dat ze haar ontmoet had. Shawni herinnerde zich haar korte confrontatie met het wezen, toen ze zich ging melden bij de mentor van Merifel. Het was niet bepaald positief geweest, maar Shawni besloot niet te snel te oordelen.

'Ha, dwaar hebbe we jouhw wheer....' zei het halfwolfje met volle mond. Shawni's gezicht betrok. Het was niet erg netjes om met volle mond te praten, vond ze, en bovendien zag het er niet smakelijk uit.
Ze snoof. 'Inderdaad,' zei ze emotieloos. Ze wilde zich weer omkeren om te kijken naar welke myrofas zich nog meer in het spektakel mengde, maar bedacht zich. Misschien was het beter zich gewoon voor te stellen. Het was geen slim idee om iedereen direct tegen te hebben.

Niet dat ze het wolfgeval ook maar enigszins sympathiek vond, maar toch. Shawni keerde zich weer naar haar om en stak haar hand uit. 'Ik ben Shawni, trouwens.'

« [Reactie #28] : 10 jaar geleden »
Ze besloot wat te gaan eten. Indy was ook al bij de tafel aan het schransen en ze zag ook Cadie daar staan. Dorian sprong nog wat over het veld in een supergaaf kostuum, maar die zou vroeg of laat ook gaan eten. Ze vermoedde dat ze Dorian daar goed genoeg voor kende.
Het onbekende meisje aan de tafel stelde zich voor als Shawni. Ze droeg een apart kostuum, half luchtelf, half vampier. Ze was benieuwd of dit een nieuwe manier van Aegnor pesten was.
' Wow, leuk kostuum', complimenteerde ze het meisje, terwijl ze een taartje van de tafel pakte. Uiteraard gevolgd door een grote lieve open glimlach.
' Hoi Indy, hoi Cadie, jullie zien er ook geweldig uit', glimlachte Anael tegen de twee Merifellers. Niet alle Merifellers waren zoals de jongens in het tweede jaar. Ze had Eduardo ook al gespot. Die kwam haar vast weer klieren.

« [Reactie #29] : 10 jaar geleden »
Er kwam nog een meisje bij de tafel aan. Het werd druk, té druk. Shawni hield niet van veel mensen om zich heen en wilde zich net uit de voeten maakte, toen iemand tegen haar begon te praten. Ze keerde zich om en zag nimf staan.
' Wow, leuk kostuum', zei het meisje tegen haar. Shawni fronste haar wenkbrauwen en wierp een blik op haar zelf. Ze had donkere kleding aan en over haar schouders hing een zwarte cape. Haar vleugels, die slap hingen en geen kleur meer hadden, staken er een klein beetje onderuit.

Ze bekeek de nimf onderzoekend om te kijken of het een grapje was en zag daarbij de grote glimlach op het gezicht van het meisje staan. Dat wekte irritatie in haar op. Was ze dan werkelijk zó dom dat ze het verschil tussen een kostuum en een échte vampier niet kon zien? Wie dacht ze wel niet dat ze was?
Shawni liet haar wenkbrauwen hangen en haar lippen vormden zich tot één rechte streep. Achterdochtig keek ze het meisje aan. 'Luister eens, meisje, heb je wel eens een echte vampier gezien?' De manier waarop ze het zei was spottend en er verscheen een gemene grijns op haar gezicht. 'Ze kunnen heel gevaarlijk worden als je ze kwetst, wist je dat ook?'

Ze leunde ietwat geamuseerd tegen de tafel aan en wachtte nog steeds grijnzend op een reactie van het meisje.

« [Reactie #30] : 10 jaar geleden »
Terwijl Amaltheus naar de ogen van de man/vrouw keek, sprong er plotseling iets voor zijn voeten. Geschrokken deed hij een paar stappen naar achteren en keek wat er voor hem neer was gegooid. Het bleek niet gegooid, maar gesprongen te zijn. Het was het dwergje van de hoppenvleugel. Het meisje dat dacht dat hoppen stom waren. Ze was zelf stom.

Schuchter keek hij haar aan. Achterdochtig. Hij wist niet wat ze van plan was. Ze was vast boos omdat hij toen de hoppen had opgestookt. Misschien wilde ze hem wel terugpakken. Misschien wilde ze we-

Amaltheus dacht even na over de vraag hoe hij heette. Natuurlijk wist hij wel hoe hij heette, maar hij wist niet of hij dat wel aan het meisje moest vragen. Misschien wilde ze hem er wel mee pesten. Het was tenslotte een heel stomme naam. Amaltheus vond zijn naam vreselijk ouderwets, maar hij zou zijn hele leven zo moeten heten.

Zachtjes zei hij: 'Amaltheus'. Snel wierp hij een zijdelingse blik op de vrouw naast hem. Hij vond haar eng en hij hoopte dat ze niets zou doen.

« [Reactie #31] : 10 jaar geleden »
Wolfgevallen hadden totaal geen tafelmanieren. Logisch, want dat was onzin. Tafelmanieren had je helemaal niet nodig als je in het bos vertoefde. En prooi ving je er ook niet mee. Natuurlijk wist Indy prima dat ze niet erg netjes overkwam, maar dat was dan ook niet nodig; nieuwelingen mochten direct weten dat Indy niet netjes wás.
'Indy.' antwoordde het meisje met de wolvenstaart kort voordat haar klauw weer uitging naar de dranken. 'Je wilt zeker niets?' Vraagteken was eigenlijk overbodig.  

Indy draaide zich om toen ze haar naam hoorde vallen. Het nimfje, Aneal, begroette haar. Indy grijnsde terug, maakte verder geen opmerkingen en richtte haar aandacht weer op het voedsel. De oren richtten zich echter geïnteresseerd naar achter, om het gesprek tussen Shawni en de nimf goed te kunnen verstaan.
Het gespreksonderwerp was uiterst interessant. Zo uiterst interessant dat het wolfgeval zich plotseling uitgelaten omdraaide en zich tot de kleine ondode richtte.

'Nee? Vertel mij meer!'

Het was maar goed dat Shawni het wolfgeval nog niet kende.

« [Reactie #32] : 10 jaar geleden »
Indy heette ze dus. En ze was... ze was... Tja wat was ze? Shawni keek naar het halfwolfje dat zich plotseling uitgelaten omgedraaid had richting haar.
'Nee? Vertel mij meer!' Oké, ze is een beetje apart, misschien. Anders in ieder geval. Shawni grijnsde, ze was zelf ook opvallend tussen de anderen, aangezien ze half vampier half luchtelf was.

Toch beviel de vraag van het halfwolfje haar niet echt. Op de één of andere 'vreemde' manier had ze het idee alsof Indy het niet helemaal serieus meende. Waarschijnlijk zat ze al lang op Bumetrel - dit betekende dat ze het schoolhoofd kende, een vampier, en waarschijnlijk Aegnor, en misschien nog wel andere vampiers. Dus wat Shawni het meest logisch leek was dat het halfwolfje zich van de domme hield. Ze deed net of ze nergens iets van af wist zodat Shawni haar het één en ander zou vertellen. Óf ze probeerde haar drift op de proef te stellen.

Dan had ze pech. Op dit moment was Shawni aardig nuchter en hoewel ze net tegen die nimf was uitgevallen, was ze echt geen van plan ruzie te maken.

'Als je ze kwetst, Indy, worden ze boos. En als ze ook nog eens honger en moe zijn, worden ze nog bozer. En als dat het toppunt bereikt heeft, nou, misschien zien ze dan wel een lekker hapje in jou.' Shawni likte overdreven haar tanden af, maar grijnsde toen. 'Maar ik denk eerlijk gezegd dat je een beetje te veel haar hebt voor een goed maal.'

« [Reactie #33] : 10 jaar geleden »
Elmay's grijns was verandert in een lach. Ze stond zoals altijd naast Indy, maar nam de menigte in zich op in plaats van het eten. Nu draaide ze zich om naar het vampiertje, het werkelijk vermakelijke vampiertje.

"Meis, praat geen onzin. Je bent eerstejaars, alsof je ook maar een káns krijgt om Indy als voedsel te gebruiken." Ze had duidelijk de gevestigde orde op Bumetrel nog niet begrepen. Of ze schatte zichzelf te hoog in, dat leek een onuitroeibare ziekte onder vampiers te zijn. Eén van de weinige ziektes waar ze vatbaar voor waren. Helaas.

Maar ze bracht Elmay wel op een idee. Ze zou eens een diepgaand onderzoek houden over de vraag of vampiers -gevoelloze wezens- gekwetst konden worden.

De menigte verdiende ook wel een diepgaand onderzoek. Vele zielen hadden zich verkleed, uitgedost in dure stoffen. En al die vele zielen stonden nu voor de school. Ín de school zou het vrijwel leeg zijn. De ogen van de niet verklede sirene begonnen te glinsteren. Misschien moesten ze zo maar even binnen een kijkje nemen.

« [Reactie #34] : 10 jaar geleden »
De jongen stapte achteruit en Dorian grijnsde. Hij was toch niet báng voor haar ofzo? Maar dat leek iets mee te vallen, hij zei tenminste zijn naam. 'Mooi. Ik ben Dorian.' Wat betekende dat ze elkaar nu kenden.

Ze hopte van de ene op de andere voet, keek even naar de figuur die dichtbij stond en er angstaanjagend uit stond te zien en vroeg zich af welke leraar er in dat kostuum verborgen zat. Toen keek ze weer naar de jongen. Een idee schoot door haar hoofd. Nee, dat kon het, het was te belachelijk voor woorden. Maar aan de andere kant... ze was zelf ook te belachelijk voor woorden.

Opnieuw verscheen er een brede grijns. 'Wil je met me dansen?'
Klein maar dapper

« [Reactie #35] : 10 jaar geleden »
Anael bleef glimlachen naar de vampier die blijkbaar Shawni heette. Wat was die naief zeg! Naieve myrofas waren zo lief. Ze had alleen willen zeggen dat ze de vleugels er mooi bij vond. Bedoelde Shawni dan dat die vleugels echt waren? Dan was dat wel een heel rare tansformatie geweest, aangezien Aegnor ook niet meer kon vliegen.
Ze besloot er verder niet naar te vragen, want Indy en Elmay namen het gesprek over.
Een klein schaterlachje ontsnapte uit haar mond.
Het was zo grappig om te zien hoe een furieuze eerstejaars het opnam tegen PiC, het meest 'duivelse' duo van Bumetrel. En vooral dat ze Indy bedreigde met haar te bijten. Anael wist door haar Indy-stalken van vorig jaar dat met Indy niet te spotten viel. Met Indy en Elmay nog minder.

' Maar er is toch helemaal geen reden om boos te worden. Bovendien mogen vampierleerlingen helemaal geen anderen bijten op school. Anders zouden hier alleen maar vampiers zitten en diversiteit is toch veel leuker. Jij bent toch ook anders dan andere vampieren, niet dan?', zei Anael, nog steeds lachend,' En ik heb meer dan genoeg vampieren gezien. Ik zit hier al een jaar op school, dus het lijkt me nogal logisch. En de enige persoon die ik heb ontmoet die net zo opvliegend is als jij is Eduardo du Monceau. Die schijnt ook te denken dat iedereen voor hem moet kruipen'.

« [Reactie #36] : 10 jaar geleden »
De reacties van haar vriendinnen deed haar glimlach verbreden. Ze begon zelfs een beetje te blozen. Ze had nooit dit soort reacties verwacht. Ze voelde zich heel tevreden en een kleine grinnik ontsnapte haar lippen toen ze Dorian zo zag uitsloven. Die dwerg was ook bijna altijd vrolijk. Tári leek nog altijd minder vrolijk. Rody vond dat ze erg veranderd was. Vroeger was het meisje altijd zo vrolijk. Haar blik gleed naar Dorian. Naja niet zo vrolijk natuurlijk. Rody schudde haar gedachtes weg. Waarschijnlijk moest ze weer wennen aan Bumetrel, ze was tenslotte een tijd weggeweest.

"Zullen we kijken wat ze allemaal voor lekkers hebben?" Ze keek Dorian aan en knikte. "...ik heb wel trek..." Ze draaide zich om, ze wou zien of Tári ook mee kwam, maar het meisje was met hun mentor in gesprek. "...goedeavond...meneer..." mompelde Rody. Het was anders ook zo onbeschoft. Dorians 'Kom je' had ze niet gehoord. Toen ze zich dus ook omdraaide, waar ze verwachte Dorian te zien, miste ze het dwergje. ...waar is ze nu weer?... Die kon je ook geen minuut alleen laten. Rody gebaarde Tári dat ze Dorian ging zoeken en knikte beleefd naar haar mentor.

Haar eerste zoekpunt was de eettafel maar toen ze daar geen kleine blauwharige dwerg zag, bedacht ze zich dat ze wel wat te eten lustte. Haar blik gleed dan ook over de tafel met eten. Er was genoeg keus. Ze pakte iets waarvan ze vond dat het er lekker uitzag en nam een hap. Ondertussen probeerde ze een glimp van Dorian op te vangen. Er waren ook teveel grootte Myrofas.

« [Reactie #37] : 10 jaar geleden »
Shawni keek op, toen iemand anders zich in het gesprek bemoeide. 'Meis, praat geen onzin. Je bent eerstejaars, alsof je ook maar een káns krijgt om Indy als voedsel te gebruiken.' Pff, die neemt de boel ook serieus, zeg. Shawni keek het meisje met gefronste wenkbrauwen aan, maar trok toen haar schouders op. 'Oké,' zei ze. 'Het was ook niet mijn bedoeling om haar op te eten.' Ze grinnikte even en keerde zich toen naar de tafel met eten toe. Misschien, hèèl misschien had ze toch wel een beetje honger.

Ze was net van plan iets lekkers uit te zoeken, toen het nimfje waartegen ze zo uitgevallen was, haar aandacht trok. 'Maar er is toch helemaal geen reden om boos te worden. Bovendien mogen vampierleerlingen helemaal geen anderen bijten op school. Anders zouden hier alleen maar vampiers zitten en diversiteit is toch veel leuker. Jij bent toch ook anders dan andere vampieren, niet dan?', zei het meisje lachend. 'En ik heb meer dan genoeg vampieren gezien. Ik zit hier al een jaar op school, dus het lijkt me nogal logisch. En de enige persoon die ik heb ontmoet die net zo opvliegend is als jij is Eduardo du Monceau. Die schijnt ook te denken dat iedereen voor hem moet kruipen'. Shawni zuchtte diep. Eerlijk gezegd had ze het niet zo met dit soort mensen. Lief, zoetsappig, overal maar het goede van inzien. Zoveel goeds was er niet op deze wereld, ze moest verstandig worden. Ze had waarschijnlijk nooit pijn gevoeld of voor zichzelf leren opkomen. Ach, dacht Shawni. Zulke mensen moeten er ook zijn, eigenlijk heeft ze best gelijk.
'Ja, ja,' zei ze een beetje ongeduldig. 'Hartstikke leuk dat er verschillende mensen zijn.' Het klonk nogal sarcastisch, maar het nimfje zou daar vast wel doorheen kijken. Shawni keek om zich heen. 'En,' zei ze. 'Die Eduardo, of zoiets. Kun je mij niet aan hem voorstellen?' Ze was wel nieuwsgierig naar wie er net zo opvliegend kon zijn als zij.

« [Reactie #38] : 10 jaar geleden »
'Ah, Agena!'

Olfughto lachte toen hij haar aan zag komen. Hij bewonderde haar kleding en bedacht zich dat hij helemaal niet had geweten dat ze zo creatief was. Eigenlijk moest hij bekennen dat hij heel erg weinig over haar wist. Daar moest maar eens verandering in komen, besloot hij.

'Leuk dat je er bent.'

Om hen heen begon het druk te worden. Leerlingen en leraren druppelden binnen. Twee Gustafs kwamen binnen en Olfughto moest lachen toen hij de tweede zag. Heel toevallig herkende hij het werk en de persoon er onder. Het was die tweedejaars, childe van Gustaf. Hij mocht hem wel.

'Ik kom uit China', antwoorde Olfughto, terugkomend op Agena's vraag. 'De kleding is die van een leider in het berglandschap waar ik een poosje geleden ben geweest. Het is een erg vriendelijk volkje, zolang je ze te vriend houdt.'

Hij glimlachte om de mooie tijd die hij er gehad had. In feite had hij er jaren doorgebracht om de magie te leren die daar gebruikt werd. Spreuken en andere vormen van magie die hij nog nooit tegen was gekomen. Het duurde lang om het te leren, maar uiteindelijk was er niets meer te leren en was hij verder getrokken.

Olfughto glimlachte nog eens en bedacht zich dat hij zich erg vrolijk voelde in het gezelschap van deze jonge vrouw. In zijn ogen was ze nog jonge en onervaren, maar hij mocht haar. Ze was goed gezelschap en waarschijnlijk zou hij deze Carnaval wel overleven.

'Wilt u iets te drinken, prinses van Schotland?'

Hij meende iets te herkennen en hoopte maar dat hij niet verkeerd had gegokt.
The night is dark and full of terrors.

« [Reactie #39] : 10 jaar geleden »
Niet alleen een tweede Gustaf arriveerde op het feest, maar ook een tweede Ehriondah. Waarom? Toevallig was ze te weten gekomen dat iemand -haar broertje- als Gustaf zou gaan, dus zij zou als Ehriondah gaan. Uiteraard had ze ook als iemand anders kunnen gaan... Dit besloot ze echter haar sire niet aan te doen en als een echte Van Uncha.

Ze droeg een witte jurk, vrij eenvoudig en met een rode band om haar middel, die vooraan schuin omhoog liep en in een punt eindigde. Onderaan de rok van de jurk was een eenvoudig bloemenmotief te vinden. Het was een jurk die ze ooit eens had... gekregen, gekocht...? Ze wist het niet, maar ze had hem nog nooit aan gehad, simpelweg omdat ze deze te licht vond. Met haar swissdrank was ze echter bijna helemaal hoe ze moest zijn.

Ze liep naar haar broertje toe en legde haar hand op zijn arm, nadat ze zijn arm met een spreuk ietsje omhoog getild had, zodat zijn onderarm niet al te hoog (ze was immers kleiner) op horizontale lijn naast zijn lichaam was. Statig en met een vriendelijke blik alsof ze de prinses zelf was bekeek ze de jongen voor zich. Ze herkende Eduardo, maar hij haar niet waarschijnlijk. Dit kon nog leuke situaties opleveren, mits de echte rectoren niet aanwezig waren geweest... Achja, dan nog kon het leuk worden.

« [Reactie #40] : 10 jaar geleden »
Een paar weken voor ze naar Bumetrel vertrok, had Nyanna's vader haar bij zich geroepen. 'Volgens Kello heb je een feestjurk nodig op die school,' had hij op zijn gebruikelijke, norse toon gezegd. 'Pas deze maar eens aan.' Hij had een jurk omhooggehouden die zo prachtig was dat Nyanna naar adem moest happen. Zoiets moois had ze nog nooit gekregen. De jurk was gemaakt van een glanzende, donkergele stof. Er waren in een iets donkerdere tint - bijna oranje - bloemen doorheen geweven. De enkellange jurk had een vrij wijde, vierkante hals en om het middel zat een lint in dezelfde tint als de bloemen. En de mouwen waren het meest fantastisch van alles. Ze liepen vanaf de ellebogen wijd uit en waren veel langer dan haar armen. In deze jurk zou niemand haar gebrekkige arm zien.
Hoewel ze dat nooit deed, omhelsde Nyanna haar vader en rende toen weg om haar jurk aan te passen. Niet veel later kwam ze terug en hoewel haar vader alleen zei: 'Hij staat je goed,' kon ze zien dat hij op z'n minst een beetje trots op haar was.

En nu, al zo snel nadat ze op school was aangekomen, had ze gelegenheid om de prachtige jurk te dragen. Tot haar grote verrassing had ze in haar kledingkist een bijpassend masker gevonden, met een briefje van Kello: 'Dit komt vast van pas. Je zult de ster van de avond zijn!'

Dat laatste betwijfelde ze, nu ze op het veld aankwam, hoewel een ouderejaars haar had verzekerd dat ze er prachtig uitzag. Het vierdejaarsmeisje was zo vriendelijk geweest haar haar op te steken, iets wat Nyanna zelf niet kon. Maar hoe prachtig Nyanna er ook uit zag, iedereen zag er prachtig uit.

Het meisje stond aan de rand van het veld en wachtte even voor ze zich in de menigte storten. Ze kende nog maar zo weinig myrofas en dit was bovendien het eerste echte feest waar ze kwam. Toen besloot ze maar naar de tafel met eten te lopen, onderweg zou ze vast iemand tegen komen. Ze haalde diep adem en stapte het feest binnen.
- Om te vliegen heb je geen handen nodig -

« [Reactie #41] : 10 jaar geleden »
Olfughto herkende haar meteen, maar dat was natuurlijk niet zo bijzonder. Er liepen nu ook weer geen vijftig centaurs op deze school rond. Ze glimlachte naar hem en bewonderde zijn prachtige kleding. 'China!' zei ze verrast. Dat was nu een land waar ze nog nooit over nagedacht had. 'Hoe is het daar?' Eigenlijk wist ze niets over China, behalve dat het ver weg was en dat de handelaren die er af en toe heengingen, met exotische waar terugkwamen.

Olfughto glimlachte ook en bood haar iets te drinken aan. 'Graag,' zei ze en ze knikte om te beduiden dat hij de herkomst van haar kleding goed geraden had. Ook dat was niet zo heel moeilijk. Het ruitmotief was nu eenmaal typisch Schots. Ze keek hem na toen hij naar de tafel met drinken liep en bedacht dat hij een echt heer was. Er waren maar weinig mannen met wie ze zo makkelijk kon praten. Het was maar goed dat het geen centaur was, anders zou ze de komende weken niet bij Kayla in de buurt durven komen.

Agena bekeek het veld en zag hoe er steeds meer leerlingen en leraren kwamen. Kayla zag ze nog niet. Het was verbazingwekkend hoe verschillend iedereen zich kleedde en welke prachtige creaties iedereen, tot de jongste leerling aan toe, droeg. 'Kijk,' zei ze tegen Olfughto die inmiddels terug was met een drankje. 'Van Uncha en Vladistov hebben zich verdubbeld. En het is werkelijk verbazingwekkend...' Ze pauzeerde even. 'Sommige leerlingen lijken opeens zo volwassen. Zo'n feest laat wel een heel andere kant van iedereen zien.' Weer gleden haar ogen over de menigte en eindelijk ontdekte ze Kayla. Ze stond in de verte op de tak van een boom. Agena hief haar hand op en zwaaide naar haar.

'Heb je Kayla al eens ontmoet?' vroeg ze Olfughto. Ze wees met haar hoofd naar de boom. 'Ze is de kapitein van de wacht en getrouwd met Arthur Krause.' Dat was ook iemand met wie ze nog eens kennis moest maken. Sommige leerlingen waren ronduit bang van hem, maar ze had begrepen dat ze wel veel van zijn gymlessen leerden. De leerlingen hadden in ieder geval na een paar weken al een aanmerkelijk betere conditie gekregen.


« [Reactie #42] : 10 jaar geleden »
"Hmm" antwoordde Ehriondah een weinig volgens de etiquette op Gustafs vraag. Want toevallig kwam er op dat moment iemand aanlopen die op Gustaf leek, als twee druppels water, maar hem niet was. Aangezien ze iets te lang met haar collega al optrok en dus subtiele verschillen opmerkte.

"Daar komt je broer." Zei ze op gedempte toon terwijl ze haar hoofd naar zijn oor boog.

Nu keek ze nog eens goed om zich heen, zoals elk carnaval was het een bonte verzameling leraren, leerlingen en personeel dat dacht zich eens een goed uit te dossen. Muziek begon te spelen van een gezelschap nimfen dat op doorreis was.

Ze liet haar ogen over de leerlingen dwalen en stopte bij een clubje van personen die ze herkende als Olfughto en Agena. Daar sprak ze nu zelden mee, en ze besloot die kant op te gaan.
Ze wilde iets ten afscheid zeggen tegen Gustaf tot ze in haar ooghoeken iemand zag die haar wel heel bekend voorkwam; zijzelf.

Zijzelf in een jurk die niet haar stijl was, en hoewel wel leuk, niet helemaal scheen te staan, dat vond ze zelf tenminste, en ze had het idee dat anderen dat ook wel zouden vinden. Daarnaast had ze niet van de helder blauwe ogen als zijzelf, en ze kon duidelijk niet overweg met lang krullend haar. Het was, in Ehriondah's ogen een aanfluiting.
Iets van verontwaardiging maakte zich van haar meester, samen met een aantal flauwe plannetjes die niet helemaal pasten bij een schoolhoofd als Ehriondah.

De nep-Ehriondah liep naar de nep-Gustaf, en samen maakten ze een heel wat minder verheven paar dan de echte schoolhoofden.

"Wat een vertoning, niet?" zei ze met een stem waarin en verontwaardiging maar ook een lachje in doorklonk."

Ze vermoedde dat Gustaf de wat povere afbeelding van zijn eigen lichaam niet zo kon waarderen.

« [Reactie #43] : 10 jaar geleden »
Het was moeilijk geweest. Zannah wilde voor de verandering eens niet in een jurk rondhuppelen, hoe mooi ze er -volgens sommigen- dan ook uitzag. Ten einde raad had ze bij Aiden aangeklopt. Hij had gegrijnsd en kwam later terug met wat kleren van hem. "Ga maar als krijgertje," had hij gezegd.
Zannah had haar tong naar hem uitgestoken en was lachend weggerend. Toen moest ze Dorian nog helpen met iets te verzinnen, en dat was echt moeilijk geweest want Dorian wilde niets weten van haar plannen om haar een jurk aan te trekken. Maar goed, ze waren eruit gekomen.

Ze betrad het feestgebeuren. Ze had een broek aan, en haar laarzen. Een donkerblauw hemd met lange mouwen en daaroverheen een soort leren harnas. Het zat lekker, en ze zag er sterker uit. Een zwarte wapengordel met een dolk maakte het geheel af. Haar haar was in invlechtjes naar achteren gevlochten. Op haar rug hingen een stuk of veertien vlechtjes. Haar gezicht had ze een beetje vuil gemaakt, zodat ze er niet meer de zachte trekken van een meisje had.
Zannah liep direct door naar het eten. Ze had wel zin in iets. Haar blik vestigde zich even op de personen erom heen, maar ze groette niet. Ze nam wat ze wilde en liep weer weg. Ergens, een tikje afgezonderd, bleef ze staan. Langzaam at ze en ze dronk haar glas leeg. Toen probeerde ze wat mensen te herkennen.

« [Reactie #44] : 10 jaar geleden »
De jongen keek alleen maar en zei niets. Dorian keek ook en zei ook niets. Ze vond de jongen wel boeiend. Meestal waren jongens alleen maar aan het kletsen, arrogant doen of spreuken oefenen. Deze jongen deed geen van drieën. Vreemd. Misschien was hij wel aardig. Dat zou dan de tweede jongen op school zijn die ze aardig vond. Goed, Aegnor was ook wel prima, maar vooral voor hij vampier werd.

Iets anders trok haar aandacht. De persoon die schuin achter Amaltheus stond. Ze kon de persoon niet thuisbrengen en besloot dat ze wilde weten wie het was. Dat kon ze natuurlijk rechtstreeks vragen. Heel beleefd. Maar zo was Dorian niet. Zo was Dorian zeker niet als ze blauw haar had, op een feest was, en als nar was verkleed. 'Wacht even,' zei ze tegen hem en maakte een radslag.

Pal voor de mysterieuze persoon belandde ze weer op haar voeten. Ze grijnsde de persoon vriendelijk toe, wist zowaar een stukje perkament ergens vandaan te goochelen en stak het de persoon toe. 'Mag ik uw handtekening?'

OFF: Ja Mocha, dat ben jij. MegaBaalPaalopdracht uitgevoerd. :-)
Klein maar dapper

« [Reactie #45] : 10 jaar geleden »
"Nee." De 'mysterieuze persoon' antwoordde de tuimelende dwerg kort en kil. Een kort momentje waren haar lange hoektanden te zien, die met haar witte huid onmiddelijk lieten zien we ze was; een vampier. Ze wist te goed wat men allemaal kon met een simpel papiertje met handschrift. Voor ze het wist zou er iemand rondlopen in háár uiterlijk, en vanalles uithalen wat zijzelf nooit gedaan zou hebben. Of haar archieven doorlezen, leerlingverslagen veranderen..
Ze streek met haar tong langs haar lippen, en duwde zich van de muur af. Alsof ze iets zocht begon ze tussen de gasten door te lopen, de lucht afzoekend. Op het moment dat ze zichzelf betrapte de lucht van een klein wondje aanlokkelijk te vinden besefte ze pas hoe goed haar drank gelukt was.
Met een frons liep ze sneller door, onderdrukte haar plotselinge en volledig nieuwe bloedlust, en deed een poging de veiliger rand van het veld weer te bereiken. Liefst vóór de geur van myrofas, gezonde jonge myrofas met veel sprankelend bloed, haar gek maakte.

Details waren een mooi ding, maar ze begon ineens te beseffen waar de werkelijke vloek van de vampiers lag. Haar tong gleed opnieuw langs haar lippen, speelde even met een hoektand.
No mercy for the wicked.

« [Reactie #46] : 10 jaar geleden »
In een (hoe eng het meisje dit ook vond) nette, maar vooral dure en volgens Raleana mooie jurk, die ook nog eens handgemaakt was in Wyliathel (ja, drie keer raden wie deze jurk voor haar meegebracht had...), liep het meisje de slaapzaal uit. Ze onderdrukte de neiging om te gaan vliegen en ze moest zichzelf dwingen om überhaupt naar beneden te gaan. Het was dat Tatiana haar geadviseerd had om deze jurk te dragen, Raleana zou hem nooit aan durven trekken... Zo'n jurk viel vér buiten haar budget... Ze betwijfelde het of iemand anders op deze school het kon aanschaffen, buiten de schoolhoofden (hoewel ze de gedachte aan Vladistov in een jurk snel wegduwde). Het was in ieder geval zeker dat deze jurk na vanavond terug haar kast in zou gaan en er de eerstkomende jaren niet meer uit zou komen.

Niet alleen de jurk maakte haar onzeker, er waren meer factoren die een rol speelden. Ten eerste was dat Tatiana, die met wat poeder haar gezicht op wat plaatsen had benadrukt. Het was geen lelijk geschilder zoals ze Elaine wel eens zag doen, maar héél subtiel, amper merkbaar zelfs, wat details oplichten, waardoor haar gezicht simpelweg van de beste kant gezien zou worden. Raleana wist donders goed dat er mooiere luchtelfen op deze school rondliepen, maar ze weigerde het om zichzelf lelijk te noemen. Dat vond ze weer een totaal ander uiterste. Raleana was normaal en iedere normale elf heeft nu eenmaal mooiere en minder mooiere kanten. Vandaag waren haar minder mooiere kanten ietwat verborgen en haar mooiere kanten benadrukt. Hoewel Raleana volledig tegen dat plan was en is... Ze voelde zich er... ongemakkelijk bij, niet Lea-achtig....

Het meisje vreesde nog het meest voor de persoon met wie ze naar het carnavalsfeest ging... Thomean. Ze had hem na heel wat moed verzamelt te hebben meegevraagd, maar nu durfde ze niet echt meer. De hele weg naar beneden leek dan ook een eeuwigheid te duren en toch leek het te kort. Ze wilde naar Thomean toe, maar tegelijk was ze bang dat hij haar kleding niet mooi vond. Ze was bang dat hij haar een tuttebel zou vinden. In dat geval zou Lea Tia gaan vermoorden, Lea was immers tégen tuttebelleren.

Beneden aangekomen duwde ze voorzichtig de deur open, langzaam, zich bewust van elke stap die ze zette, liep ze de leerlingenkamer binnen. Ze keek naar de grond, maar keek iets op toen ze zocht naar Thomean. Een kleine opluchting verscheen op haar gezicht toen ze hem zag, hij droeg immers hetgeen wat ze verwachtte dat hij zou dragen, wat maakte dat haar jurk er ook nog eens goed bij paste.

'Hoi...' sprak ze zacht, met wat haren (ze hingen immers los over haar schouders en rug) voor haar gezicht, vanwege het naar de grond kijken. 'Leuke kleren... Heb je er al zin in?'
« Laatst bewerkt op: 10 jaar geleden door Raleana Wyliathel »

« [Reactie #47] : 10 jaar geleden »
Daar stond Thomean in zijn slaapkamer. Hij leek in gedachten verzonken te zijn. Voor hem lagen de spullen die hij zou aantrekken, maar hij besteedde er nu geen aandacht aan. De diepblauwe broek en Tuniek droeg hij al, en hij was net bezig geweest zijn zwartleren riem om te doen toen hij stil was gevallen, wat er redelijk idioot uitzag daar de riem nu half om zijn middel hing terwijl het losjes in zijn handen lag.

Opeens schrok hij op uit zijn gedachten. Van binnen schold hij zichzelf uit, op zijn Thomeans natuurlijk. Zaagselkop. Hij had dit vandaag al veel vaker gehad. Om de een of andere reden bleven zijn gedachten afdwalen, en een verklaring had hij niet wat natuurlijk het ergste was. Want hoe zou het kunnen dat het gebeurt? Het is niet zo alsof hij iets bijzonders gaat doen ofzo.

Snel deed hij de riem goed om terwijl hij ervoor zorgde dat de zwartleren, met zilver beslagen, zwaardschede aan de linker kant zat met zijn familiewapen duidelijk zichtbaar. Daarna griste hij de zilveren polsbanden van de grond en deed die om, weer zorgend dat het familiewapen tot in de perfectie getoond werd. Hij had ze de dag van tevoren nog wat opgepoetst, wat resulteerde in een geheel dat redelijk nieuw leek. De bijna glanzende zwartleren laarzen werden langzaam over zijn voeten getrokken en sloten netjes om zijn been vlak onder zijn knie. Als laatste kwam de cape. Van buiten zwart en van binnen een diepe rode kleur. De onderkant kwam net tot de grond wat het een majestueuze air gaf.

Dit was dat ene moment in het jaar dat Thomean in de spiegel keek. En nog niet eens zo kort ook, in onze tijds meting zou het 4 minuten en drieëntwintig seconden zijn. Hij zorgde snel voor een strakke vlecht in zijn haar, die perfect in het midden zat. Toen draaide hij nog een paar rondjes, knikte tevreden en liep de slaapkamer uit.

Lea was nog niet beneden, wat hij om de een of andere reden niet erg vond. Op deze manier kon hij nog even rustig in de leerlingenkamer zitten. Hij keek even naar een stoel. Op deze manier kon hij nog even rustig in de leerlingenkamer staan. Met een uiterlijk rustige blik keek hij naar de trap waar Lea vandaag zou moeten komen.

En inderdaad niet veel later kwam ze daar ook. Hij nam haar in zich op terwijl ze de leerlingen kamer doorzocht en uiteindelijk hem vond. Ze zag er... anders uit dan normaal. Hij kon niet zeggen dat hij het erg vond dat ze er voor deze gelegenheid zo bijliep. Zeker niet omdat het perfect leek te passen bij zijn kleding. Was het op voorbedachte rade?

'Hey.' Zijn hersenen draaide als een dolle. Wat zou hij nu moeten zeggen? Kon hij het zich herinneren? Ah! 'Je ziet er leuk uit. Ja. Zullen we gaan?'

Hij bood haar als een echte heer zijn hand aan terwijl hij een zwierig gebaar richting de deur maakte. Zijn vader zou trots geweest zijn als hij dit kon zien.
Bck Bck

« [Reactie #48] : 10 jaar geleden »
Alsof Raleana precies wist wat van haar verwacht werd nam ze de hand aan en liep met Thomean door de gangen. Het tegendeel was echt waar. Het meisje voelde zich ontzettend onzeker en het liefst was ze weg gekropen. Ze was dan ook blij dat Thomean naast haar liep. Het was ook wel aan haar te zien. Hoewel ze ietwat onzeker toonde leek ze ook te stralen. In haar ogen waren lichtjes te zien en ze straalde een soort geluk uit, iets wat ze al lange tijd niet meer gedaan had.

'Weet jij wie er allemaal naar het feest gaan?'

Ze moest toch iets om een gesprek op gang te brengen? Ze keek even opzij naar de jongen naast haar. Het was eerlijk gezegd vreemd hem zo te zien, maar ze vond dat hij er goed uit zag. Misschien lag het dan ook wel aan het feit dat hij geen boek bij zich droeg. Even twijfelde ze of ze daar een opmerking over zou maken, maar die slikte ze maar in, wel vroeg ze iets anders.

'Waarom vind jij boeken zo leuk?'

Buiten werd haar vraag over de drukte op het feest beantwoord, onbewust ging ze dichter bij Thomean lopen, alsof die haar wel zou beschermen tegen zoveel myrofas.

« [Reactie #49] : 10 jaar geleden »
Terwijl ze richting het feest liepen begonnen ze wat te praten. Beetje bij beetje begon Thomean zich wat meer op zijn gemak te voelen terwijl zijn mond zich langzaam in een lach krulde. Alleen vroeg hij zich af waarom hij zich zo raar voelde bij het vasthouden van de hand van Raleana.

'Boeken...' begon hij een beetje dromerig. 'Boeken zijn interessant. Ze leren je dingen die je in lessen niet kunt vinden. Bijna alles is wel terug te vinden in een boek als je maar weet waar te zoeken. Daarnaast is de uitleg in een fatsoenlijk boek vaak beter dan een leraar ooit voor elkaar kan krijgen. Duidelijk, simpel en er wordt nergens omheen gepraat. Hierdoor krijg je dat er, in de boeken die ik vaak lees, erg veel informatie staat die je in relatief korte tijd in je kunt opnemen. Zo bespaar je jezelf zoveel studietijd. Daarnaast kun je de uitleg en informatie in een boek overkijken wanneer je maar wilt, je hoeft niet te vragen naar uitleg en het veranderd ook niet iedere keer. Lukt het toch niet met het ene boek kun je er altijd een ander boek bijhalen. Vaak zijn er boeken van een onderwerp in zoveel verschillende moeilijkheids graden, om het zo maar te noemen, dat er voor iedereen wel een juiste uitleg bij zit...'

Opeens schrok Thomean op. Hij had niet doorgehad dat hij al zo lang aan het praten was. Zo was hij al pratend het feest binnen gelopen. Hij hoopte dat niet teveel myrofas erop gelet hadden.

'S-sorry' zei hij tegen Raleana met zijn oude stem. 'Ik liet me gaan.. Houd jij van boeken?'
Bck Bck