Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Hartendame & Hartenheer  (426 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 10 jaar geleden »
Zachtjes met elkaar pratend kwamen Anael en Dorian de trap af die van de Socophontoren naar de Grote Zaal leidde. Dorian leek Anael een verklaring te geven, te zien van haar handgebaren en Anaels vragen.* Maar dat was niet het meest bijzondere aan deze situatie. Het feit dat Dorian zich in de Socophontoren bevond, ook niet. Wat wel bijzonder was, was het feit dat Dorian deze ochtend met lang rood haar was opgestaan en nu met blauw, kort haar de trap afdaalde. Dat was niet de goede - of slechte - invloed van Socophon geweest. Nee, een suikerhart was de schuldige. Of liever gezegd, de persoon die het suikerhart naar Dorian gestuurd had.

Dorian wist wie het gedaan had. Er was maar een persoon in deze school die haar haar zou willen verven. Ze vond het nogal belachelijk. Het enige wat zij gedaan had was Angels haar verven! Goed, Zannah had er een fijn spreukje over uitgesproken, zodat het niet meer uitwasbaar was, maar dat was een onbelangrijk detail.

Hoe dan ook, Dorian was vast van plan om Angel terug te pakken. Hij zou ook niets anders verwachten. Dorian hield er alleen niet zo van om dingen te doen waarvan anderen verwachtten dat je ze zou gaan doen. 'Ah, daar,' zei ze opeens tegen Anael. In de verte was het hoge gegiechel van een stel meisjes te horen. Het dwergje twijfelde er niet aan wie er temidden van dat gegiechel te vinden zou zijn. En ja hoor, daar stond hij, zwartharig en arrogant, geflankeerd door maar liefst drie meisjes die niet op school kwamen om kennis op te doen, maar om leuke jongens te ontmoeten. Dat Angel niet bepaald de ideale schoonzoon was, deed er blijkbaar niet toe.

'Wacht even,' zei Dorian tegen Anael en zette haar plan in werking. Ze liep naar de meisjes en Angel toe, zei opgewonden: 'Daar ben je!' en dook onder de arm van een van de meisjes door. Het gegiechel stopte abrupt. Dorian keek met een stralende glimlach naar Angel op, hem in stilte uitscheldend. 'Dank je wel!' zei ze blij. 'Ik vond het zo'n leuke verrassing! Het is precies de goede kleur!' Ze schudde haar haar op de manier waarop ze het net een van de meisjes had zien doen en wilde eraan toevoegen dat het zó lief was! Maar dat zou er wat al te dik bovenop liggen. Bovendien was deel één van haar plan al geslaagd.

De meisjes keken flink chagrijnig.

*Als je dit een te erge gm vindt, zeg je het maar...

+1 ~ Gustaf
Klein maar dapper
« Laatst bewerkt op: 10 jaar geleden door Gustaf M. Vladistov »

« [Reactie #1] : 10 jaar geleden »
Hij zag haar aankomen, zag haar korte blauwe haar en wist dat zijn plan grandioos mislukt was. Zij wist wie de schuldige was en zij had geen paars-wit-blauw-geel-paars flikkerend neonhaar. Helaas. Het was waarschijnlijk niet genoeg geweest, wat ze had gegeten. Of de spreuk was niet goed geweest. Waarschijnlijk het laatste, want hij was veel te hoog gegrepen. Maar in ieder geval was haar haar van kleur veranderd en vond ze het niet leuk. Anders had ze hem nu niet uitgebreid bedankt.

Maar goed, dat bedankje dat zijn drie haremdames nu ietwat ontstemde, daar was wat mee te doen.

"Och. Het had nog veel mooier kunnen zijn als je maar naar mijn raad geluisterd had." Hij glimlachte liefjes. "Nu is het maar vaagblauw, vergeleken met de viesrode kleur die het eerst had natuurlijk een verbetering, maar toch.. Je hebt zeker de gebruiksaanwijzing niet goed gelezen-" en, met een blik op zijn klaver-, schoppen- en ruitendame: "Dwergen.. met die laag-bij-de-grondse afstamming kun je er nooit veel van verwachten." Glimlach. "Nietwaar, Doriannetje? Maar toch had je het minstens helemaal moeten gebruiken. Of durfde je mijn raad niet te vertrouwen? Jij, als goede vriendin, jij zou toch zeker meer moed moeten hebben wanneer je mijn raad opvolgt? Ik had echt meer van je verwacht, meid."

Beledigingen, toespelingen, en dat alles op dezelfde vriendschappelijke toon die Dorian zelf was begonnen. Toegegeven, hij had zijn beste dag niet. Normaal zou hij vuiler te werk zijn gegaan. Maar dat zijn plan niet gelukt was maakte hem chagrijnig, en dat mevrouw dacht hem daarmee te kunnen terugpakken nog meer.
Een voordeel had hij al wel binnen: de drie andere dames wisten vagelijk dat zij bepaald niet een goede vriendin was. En waren dus heel wat vrolijker dan net. Sterker nog, hun van-top-tot-teen-opnemende blikken die over het dwergje gleden, hun misprijzende monden en afkeurend gegiechel zouden maar weinig meisjes onverschillig laten.

Angelus ging niet zoveel om met de lower-class types. Wel met de high-society van de school. De adelijke dames, de machtige families, de knappe jonkvrouw-types en de rijke en zeer welgestelde handelaars-kinderen. De drie dames die hij bij zich had stamden alledrie uit een van die takken. Bovendien waren ze vierdejaars. Dat soort dames wil je niet tegen je hebben.

Engeltje grijnsde engelachtig. "Als je het niet al te erg vind, dame, wijd ik me weer aan belangrijker zaken."

« [Reactie #2] : 10 jaar geleden »
Angelus met de mond vol tanden zien staan was natuurlijk te veel gevraagd geweest. Maar hij probeerde haar tenminste niet te vermoorden, wat weer een pluspunt was. Dorian bleef beminnelijk grijnzen onder zijn beledigende toespraak. Net alsof het haar wat kon schelen wat hij van dwergen dacht. Hij was maar een vampier.

'Paars was inderdaad nog beter geweest,' zei ze. 'Maar het viel me al mee dat je meer kleuren beheerste dan zwart.' Lieflijk grijnzen was onmogelijk. Nu werd het tijd voor de aanval. 'Maar Angel,' begon ze, terwijl ze haar hand op zijn arm legde. De misprijzende blikken van de meiden verdiepten zich. Prima. 'Je had toch kunnen weten dat roze niet de juiste kleur is voor een suikerhart? Dat is zo'n... babymeisjeskleur. Maar dat past natuurlijk wel bij jou.' De grijns was niet eens meer beminnelijk te noemen. Misschien was het tijd te verdwijnen.

'Maar als je het niet erg vindt? Ik heb belangrijkere dingen te doen.' En waardig liep ze tussen de giechelende meisjes door die duidelijk nog nooit geleerd hadden na te denken. Tenslotte was er zoveel leukers te beleven dan bij Angelus rondhangen.
Klein maar dapper