Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Ubu khosi bo khokho.  (1801 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 10 jaar geleden »
Het waaide redelijk hard deze avond. Wolken zweefden snel en deden het maanlicht spookachtig flikkeren. [b]P[/b]edro vreesde echter geen duister en wandelde zelf als duistere gedaante tussen de bomen. Hij had even tijd nodig om te denken. Er was geen sterveling -laat staan onsterveling- die hem goed genoeg kende om te raden wat er in hem omging. Met enkele telepathie waren Pedro's gedachten niet te doorgronden. Hoewel... er was misschien één iemand, en daar gingen zijn gedachten ook naar uit.

In een negatieve spiraal vastzittend struinde hij zo tussen de bomen en struiken in kruidentuin door. Hij genoot van de avond, maar meer omdat het weer en de sfeer zo leken te passen bij zijn stemming. Zijn blik werd getrokken door een struikje dille, dat helemaal alleen stond. Bah, hij hield niet zo van kruiden, misschien omdat ze hem aan die vrouwelf deden denken...

Over de duivel gesproken. Pedro bevroor in zijn passen. Een kleine stadie verderop zat de gedaante van een nachtelf, gebukt bij enkele planten. Geluidloos bewoog hij naar voren, en bleef op zo'n honderd el zitten, kijken. Tot...

Iemand anders betrad het toneel. Él, qué está sucediendo...?

« [Reactie #1] : 10 jaar geleden »
Tetachan had het niet gemerkt, en hij was trots te kunnen zeggen dat híj dat voor elkaar kreeg. Zijn zus een uur lang schaduwen zonder dat ze iets opmerkte was een hele kunst. Maar voor dat soort zaken was hij dan ook getraind.

Ze was in de tuinen bezig kruiden te plukken, waarschijnlijk voor haar eeuwige elixers. Wat ze daarmee had, geen idee, maar het leek haar uitermate te fascineren. Toch jammer dat niemand zou weten waar deze kruiden die ze plukte ooit voor gebruikt zouden worden.

Want binnen een paar tellen stond hij geluidloos achter haar, legde zijn mes tegen haar keel, trok haar overeind. "Hallo zusje van me."
Hij fluisterde het met een grijns in haar oor. "Wat leuk je zo toevallig tegen te komen."

« [Reactie #2] : 10 jaar geleden »
Pepermunt. Salie, peterselie. Ehriondah op bezoek en je kruidenvoorraad voor theeën vlóóg er doorheen. Ze reikte net naar een vierde kruid toen een koud stalen lemmet haar omhoog trok.

"Wat.. Rodrigu-.." Maar het was dit keer níét haar ondode antagonist, maar haar broer. En als er iemand nét zo gevaarlijk was als Pedro was het haar broer wel. En als er iets was wat ze meer vervloekte was het wel het feit dat ze haar mes niet bij zich had.

Ze vroeg zich niet af hoe hij hier kwam, wat hij hier kwam doen en waarom hij het mes op haar keel zette. Ze herkende zijn stem, en wist dat ze een probleem had. Maar misschien was het één van zijn vele flauwe grapjes. Waarom zou haar broer háár willen doden?

"Hákon. Haal dat mes weg."

"Nee." Klonk het zacht in haar oor. "Dat was ik nou net níét van plan. Een beetje dieper dan waar het nu ligt leek me leuker. Maar aangezien je mijn zusje bent mag je weten waarom." Het was even stil, terwijl het mes dieper in haar huid sneed.

"Hákon, haal geen grapjes met mij uit."

"Dit is geen grapje. Heb je onlangs nog gehoord hoe het met je vader gaat?"
No mercy for the wicked.

« [Reactie #3] : 10 jaar geleden »
Het was bijna aandoenlijk om Tetach zo onbezorgd te zien kruiden plukken, bijna... Maar toen kwam die andere man. Pedro schoot iets omlaag om het schouwspel in zich op te nemen. De nieuwkomer verraste haar -het amuseerde Pedro dat ze eerst dacht dat hij het was- en zette een mes op haar keel -dit deed hem onwillekeurig een beetje overeind schieten!

Haar broer? Dat verklaarde de gelijkenis; zelfs in de donker viel het hem op. Alsof één Mocha niet genoeg is... dacht Pedro cynisch bij zichzelf. Maar toen hij de geur van bloed rook leek deze ontmoeting toch ernstig te worden. "Dit is geen grapje. Heb je onlangs nog gehoord hoe het met je vader gaat?"
Rodriguez was zijn sombere bui vergeten, maar werd verscheurd door twijfel. Zijn de vijanden van je vijanden niet je vrienden? Maar wat als...

"Ja, Hákon, haal dat mes weg", zei de vampier stellig terwijl hij uit het niets van het donker leek te verschijnen. Hij boog een beetje en voegde er duister aan toe "Je kunt er vást over praten..."

« [Reactie #4] : 10 jaar geleden »
"Hákon, wat is-" Zijn zus probeerde haar handen tussen zijn arm en haar keel te krijgen, en slaagde daar niet echt in.

Op datzelfde moment verscheen er een derde persoon, die schijnbaar mee had geluisterd of zijn échte naam kende - wat hoogst ongewoon was. Met name omdat hij zich hier op Bumetrel niet Hákon had genoemd, maar Loki Sverrir.
De verschijning van Rodriguez, het noemen van zijn échte naam, het leidde hem een kórt moment af. Juist genoeg voor zijn zus om haar handen dit keer wél om zijn pols te krijgen, en de druk van het mes op haar keel te verminderen.

"Práten?" Hij besefte dat hij niet meer op tijd zou zijn om haar onmíddelijk neer te halen, en deed een poging de aandacht van de vampier af te leiden, om ondertussen een geschikte tweede kans te creëren. Ook in zijn tweede hand verscheen een mes, dat achter de rug van zijn zus bijna onmerkbaar omhoog gebracht werd naar - nogmaals - haar hals.
"Praten waarover, vampier?" Wie was die vampier? Had zijn zus tóch vrienden? "Je weet dat mevrouw hier licht ontvlambaar is - ik kom haar vertellen over de dood van haar vader. Maar als ik haar daarbij niet in bedwang houd heb ik kans dat ze míj schuldig houdt en doodt. En dat terwijl ik slechts de boodschapper ben..  Dit zijn jouw zaken niet, dus laat ons met rust."
Het was te proberen...

« [Reactie #5] : 10 jaar geleden »
"Als je denkt dat een vampier in díé nonsens trapt ben je toch iets minder helder dan ik je had ingeschat, broertje." Een compliment aan het ras vampier, waar een situatie als dit al niet toe kon leiden. Maar complimenten waren in dit geval niet meer dan een teken: Hij liegt, haal me hieruit. Ze gebruikte haar ene hand om zijn hand verder weg te duwen, en haar andere hand om haar hals te beschermen.
"Dus mijn vader is dood." Het kostte een moment om het nieuws te verwerken, maar ze had nu de tijd niet om te treuren. Want haar gezellige broertje zou haar die tijd zéker niet geven zo lang ze hem in de weg stond.
De druk op haar hals nam weer toe, en ze had nu haar beide handen nodig om zijn pols weg te duwen. "Rodriguez, deze man hier is mijn broer Hákon Mocha, ook wel bekend onder de naam Sverrir of Skygger. Enzovoorts."
Een tweede mes verscheen op haar hals, en ze had bepaald moeite om verder te spreken. Skygger nam het haar duidelijk niet in dank af dat ze zijn dekmantel alvast verscheurde. Ze slikte moeizaam terwijl ze nu beide polsen van haar broer weg probeerde te houden.
"Voor je me probeert te doden, Hákon: Rodriguez hier zal je niet de kans geven te ontvluchten wanneer ik sterf. En een dode Hákon Mocha kan geen stamleider worden."
De druk op haar hals leek een moment iets lichter te worden. Maar was een seconde later stevig genoeg om haar nógmaals te laten bloeden.
---
"Leuk geprobeerd, zusje. Als hij Skygger kent weet hij ook dat mij tegenhouden hem niet zal lukken. Hij kan het dus beter níét proberen.." Het laatste klonk anders, en was gericht op de vampier. Nu zijn identiteit toch al bekend was had het ook geen nut meer om nog meer onwaarheden te vertellen.
No mercy for the wicked.

« [Reactie #6] : 10 jaar geleden »
"Je weet dat mevrouw hier licht ontvlambaar is - ik kom haar vertellen over de dood van haar vader. Maar als ik haar daarbij niet in bedwang houd heb ik kans dat ze míj schuldig houdt en doodt. En dat terwijl ik slechts de boodschapper ben.. Dit zijn jouw zaken niet, dus laat ons met rust."
- "Als je denkt dat een vampier in díé nonsens trapt ben je toch iets minder helder dan ik je had ingeschat, broertje."

Pedro lachte. Dit was amusant. En erg nieuw. Maar haar vader dood dus? Dat was toch ook weer een Mocha minder dan, dacht hij kil. Hij bleef het tweetal scherp aankijken terwijl Tetachan verder ging, "Rodriguez, deze man hier is mijn broer Hákon Mocha, ook wel bekend onder de naam Sverrir of Skygger. Enzovoorts." Dat vond Skygger niet zo leuk, want een tweede wapen verscheen en zijn nemesis had het nu wat moeilijk met overleven. De vampier trok zijn sabel, en boog. "Aangenaam kennis te maken, maar mag ik je erop attent maken dat sabels veel effectiever zijn tegen Mocha's? Kijk maar naar het litteken op haar arm..."

En in antwoord op Hákon's dreigement zei hij: "Niet proberen? Beste knul, ik ben inmiddels expert in jouw familie een lesje leren. Het lijkt me dat jouw grootste probleem overschatting van je kansen is. Goed, je hebt mijn geliefde Tetachan dan in de houdgreep, maar onderschat nooit de snelheid van iets... onnatuurlijks." Bij het laatste keek Pedro zwaar sinister, en hoopte daarbuiten met de verwijzing naar het litteken en zijn spotten de man af te leiden om Tetach tijd te kopen.

« [Reactie #7] : 10 jaar geleden »
"Ach ach. Jouw gelíéfde Tetachan." Hij grinnikte terwijl hij van de vampier naar zijn twee messen keek, en weer terug. "Kijk nou. Mijn zusje heeft de eeuwige liefde van een vampier opgeroepen, wat schattig." Die twee boden hem dé oplossing op een presenteerblaadje aan. Hij hoefde maar twee halen te maken met twee messen tegelijkertijd, en de vampier zou wanhopig zijn geliefde bewenen - en daarmee te laat reageren om hem, Skygger, tegen te houden in zijn vlucht.

---

Het woord 'geliefde' voorafgaand aan haar naam deed haar toch verbaasd staan. Maar ze begreep onmiddelijk de gevolgtrekking die haar broer maakte. "Hákon, Rodriguez is niet-ah!" Uit alle macht zijn polsen tegenhoudend bleek ze nog steeds niet sterk genoeg om hem écht tegen te houden.

Er bleef nog maar één ding over.

"Hákon, niet doen! Pedro!?"

---

"Níét? Het lijkt er anders verdacht veel op." Hij zette meer kracht op zijn messen, maar dat wicht bleek nog aardig sterker te zijn geworden. Een snelle blik op de vampier vertelde hem dat hij niet snel genoeg de weerstand van zijn zus zou kunnen breken voor die vampier ingreep.
"Goed, goed.." Hij liet haar iets losser, deed alsof hij zijn greep liet gaan. "Tetai toch, je zou onderhand gewend moeten zijn aan mijn begroetingen.."
Maar zodra ze twijfelde door zijn gebruik van het oude koosnaampje en haar weerstand daardoor verminderde lagen de messen tegen haar hals, dit keer zónder haar handen ertussen.

"Vampier, achteruit of je liefje sterft."
« Laatst bewerkt op: 10 jaar geleden door Arthur S. Fe. Krause »

« [Reactie #8] : 10 jaar geleden »
De grijze man grinnikte, en Pedro trok een wenkbrauw op. "Kijk nou. Mijn zusje heeft de eeuwige liefde van een vampier opgeroepen, wat schattig." Het idee was zo absurd voor Pedro dat hij eerst geen idéé had waar Hákon op doelde. Het kort daaropvolgende ging hem door merg en been; Tetachan riep om hulp. Ze kreunde en haar broer hield haar stevig vast met de dreiging van de messen om haar keel. "Vampier, achteruit of je liefje sterft."

Pedro's sperde zijn ogen weid open. 'Liefje?' Hij spuugde -bloed, geen speeksel- op de grond. Hij keek de man tegenover hem recht in de ogen. Had de vampier één reden om die vrouwelf níet aan haar lot over te laten? Geen. Hij zou er ook niet wakker van liggen... normaal. Hij trilde van opkomende woede, dit sloeg allemaal nergens op. Zijn bloed begon te stromen, en sneller.
Rodriguez keek op, en wierp z'n sabel draaiend recht omhoog.

"Celeridad es todo, niño..." zei een zachte vrouwenstem, jaren eerder en mijlen verder. En ze had altijd gelijk gehad.

In kortere tijd dan een mens met z'n ogen knippert stond Rodriguez nu achter deze Skygger, en trok met een ruk de armen bij de polsen naar achter. De sabel kletterde op de plek waar hij net stond op de grond, en de vampier probeerde in één beweging door de voeten onder de nachtelf vandaan te schoppen. "Verdwijn, elf!" zond hij kort maar krachtig naar Tetach, en worstelde verder...

« [Reactie #9] : 10 jaar geleden »
De vampier verdween zo snel van zijn plaats dat ze een moment dacht dat hij weggegaan was, en ze sloot haar ogen. Tot uit het niets de messen van haar hals werden weggerukt, waarbij ze door het verdwijnen van Sverrirs druk op haar schouders, haar evenwicht verloor en voorover viel.
Verdwijn, elf! Ze verspilde geen tijd maar stond op zo snel ze kon en maakte dat ze weg kwam - tot op veiliger afstand. Daar bleef ze staan en keek om, nogmaals vervloekend dat ze geen wapen bij zich had.
Verder wegrennen had geen zin - Sverrir zou haar toch wel vinden als hij won, Pedro zou hulp nodig kunnen hebben. Bovendien was het laf.

Toch, de sabel van Pedro lag nutteloos op de grond. Ze keek van het wapen naar de twee vechtende myrofas. Niet onverstandig dat bij Sverrir weg te houden, en ook geen slecht idee het tégen hem te gebruiken.
Geluidloos liep ze terug, nam het wapen weg en wachtte op een kans.

---

De blik van de vampier waarschuwde hem voor wat er komen ging, maar de onaardse snelheid van de man Dier! was niet te voorspellen en niet bijtijds te voorkomen. Voor hij het wist werden zijn armen weggetrokken, werd hij onderuitgeschopt.

Maar stond binnen een seconde weer overeind, de messen in de aanslag, een paar passen achteruitstappend. Als die vampier zo blééf vechten werd dit een aardig moeilijke situatie. Tijd om er een eind aan te maken, want vluchten was niet erg nuttig.
Hij schatte de afstand, stak zijn messen recht naar voren en torpedeerde zichzelf richting zijn tegenstander.

Skygger was bliksemsnel, dat bleek. Als Pedro zich nog op dezelfde plaats bevond werd op dat moment zowel zijn hals als zijn hart doorkliefd door twee razendsnel toestekende dolken.
« Laatst bewerkt op: 10 jaar geleden door Tetachan U.M. Mocha »

« [Reactie #10] : 10 jaar geleden »
Zijn snelheid redde hem weer. Nogmaals bewoog Pedro zo snel dat hij nu achter Hákon stond en gaf deze een bijna spottende slag tegen zijn achterhoofd. De elf draaide zich echter bliksemsnel om en haalde weer uit. De vampier gooide zijn bovenlichaam naar achter maar de vlijmscherpe pijn van een vaardige haal met een dolk schroeide zijn gezicht. Pedro maakte in een vloeiende beweging een zweefrol naar achter en stond even stil. Hij proefde van het bloed dat uit de snee op z'n wang stroomde. Hij lachte, tussen iets vrolijks en maniakaals in. "Een gewaagde tegenstander, wat heerlijk!" en hij grijnsde sinister. In een oogopslag langs de man zag hij Tetachan behoedzaam terugkeren, en zijn sabel oppakken. ¡No! ¿Qué usted está haciendo?

Hoewel Rodriguez zijn gezicht in de plooi hield zou een scherpe tegenstander toch zien dat de vrouwelf nog niet ver weg was gerend. Ik moet hem van 'r weghouden. Hij stapte redelijk sierlijk wat heen en weer, op en neer, vuisten gebald alsof hij ging boksen. "Zo, jongen, waar heb je dat geleerd? Van de vissen en vogels, zoals dat wel gewoon is onder jullie zon-schuwe wezentjes?" Hij haalde uit, en nog eens...
« Laatst bewerkt op: 10 jaar geleden door Pedro Cisandros Rodriguez »

« [Reactie #11] : 10 jaar geleden »
"Van leermeesters beter dan jij." Hij zuchtte het terwijl hij soepel de slagen ontweek. Een paar passen naar achter, alsof hij danste, snelle en elegante bewegingen rondom de vampier.

"Wat is dit, zusje." Hákon hoefde niet om te kijken om te weten dat ze er nog was. "Kent je vampiertje Skygger niet? Deze plaats blinkt niet uit in heldere inzichten, wel? Eerst herkennen ze jou niet - nu mij. Laat ik een handje helpen..."
Hákon nam een stap naar achter, stond stil en keek de vampier strak aan en vermeed diens uitvallen. Met een stille grijns begon het uiterlijk van de man te 'smelten'. Het maakte plaats voor een langere gestalte, met wild zwart haar in plaats van keurig gekamd bruin. Zijn haar sliertte langs zijn gezicht, dat de typische kleur van een nachtelf had: grauwgrijs, in zijn geval bijna wittig door het licht. Dit was de werkelijke Sverrir.
Zijn grijns leek nu meer op die van zijn zus, was kil en ongemeend. Hákon's uiterlijk liet nu duidelijk de reden van zijn snelheid zien: was hij in zijn vermomming simpelweg een slanke knappe elf, nu was hij een lange getaande man, mager maar met de spieren en kracht van de vrijbuiter die hij was. Zijn gezicht en armen droegen de duidelijke sporen van ongetelde vorige duels. Hij was niet knap, maar wel gevaarlijk. Twee diepliggende ogen keken ongeamuseerd naar de vampier tegenover hem, terwijl hij weer in beweging kwam. "Laat me je voorstellen, Skygger, Sverrir. Hákon Oden Mocha. Je kent mijn namen toch al, nietwaar, Pedro Cisandros?" De nachtelf noemde opzettelijk de namen die níét waren genoemd - en verdween plotseling alsof hij in de lucht was opgelost.
Op exact hetzelfde moment kon Rodriguez een mes tegen zijn keel voelen, en een tweede tegen de plaats waar zijn hart zat. "Speel nooit al je truukjes uit tegen een onbekende vijand. Je hebt zo weinig aan die snelheid van je als je niet weet wie ik ben. Moet ík dat een mentor van Heracor leren?"
Als Skygger lachte bleek hij wreder en killer te zijn dan zijn zus.

« [Reactie #12] : 10 jaar geleden »
De elf danste mee, ook sierlijk, en zeker ook snel. Opnieuw lachte de vampier vermakelijk. Hij miste vaak, maar hij deed ook niet teveel zijn best. Het zou jammer zijn als hij per ongeluk de broer van zijn aartsvijand vermoordde. Hoezo? Terwijl Pedro hier even over nadacht en slechts instinctief aan het vechten was stond het tafereel stil. Pedro schudde met zijn hoofd z'n gedachten terug naar het heden en herinnerde zich wat Hákon gezegd had. "...Laat ik een handje helpen..." sprak hij tenslotte, en deed iets. De vampier keek in afgrijzen toe terwijl de huid van zijn tegenstander als een sluier weggleed. De knul had zo'n prima huid! De nieuwe man, die zich nogmaals voorstelde, was een stuk lelijker. Nogmaals dreef Sverrir de spot met hem, en was toen plots verdwenen. Rodriguez sprong als een kat in een behoedzame houding en vervloekte zijn triviale gedachten. Maar dat duurde niet lang...

Hij verstijfde terwijl er een dolk op zijn keel kwam te liggen. "Speel nooit al je truukjes uit tegen een onbekende vijand. Je hebt zo weinig aan die snelheid van je als je niet weet wie ik ben. Moet ík dat een mentor van Heracor leren?" Pedro trilde, alsof hij probeerde los te komen maar besefte dat het te gevaarlijk was. In feite was het uit woede... Wie denkt die dwaas wel dat ie is? Al mijn truukjes, vámos... Hij zuchtte even en zei: "Knul, je bent niet alleen lelijker maar ook vervelender dan je zus."
En de Toreador stelde zijn arsenaal aan 'truukjes' iets verder ten toon.

Met z'n handen grijp hij Hákon's beide polsen en draaide zich, en brak Mocha's ene pols met de andere. Pedro keek de man kil en triomfantelijk aan. Deze keek echter net zo kil terug en had zijn pijn goed onder controle. Rodriguez schopte hem vervolgens weer onderuit en dook als een havik met beide dolken naar beneden. Mocha rolde echter bliksemsnel opzij en krabbelde iets verderop overeind. De vampier trok de messen weer uit de grond en stopte ze achteloos tussen z'n riem, maar zweeg.
Het was nu aan de ander...

« [Reactie #13] : 10 jaar geleden »
"Je bent niet alleen lelijker maar ook vervelender." Dat was een compliment, het laatste. Het eerste verbaasde hem. Maar veel tijd gaf de ander hem niet.

Hij háátte de vampier. Met name omdat hij hem onderschat bleek te hebben en als bewijs daarvan zijn pols werd gebroken. Hij háátte de vampier, nog meer toen hij omver geschopt werd. Hij háátte de vampier die hem met zijn eigen messen aanviel. Hij háátte de vampier terwijl hij opstond en in het korte stille moment dat volgde zijn kracht inschatte. Sverrir keek naar zijn ene pols; nutteloos geworden. Zijn hand hing slap naar beneden, en was hem meer tot last dan nut. De andere hand.. hij fronste terwijl hij hem bewoog. Hij haatte die vampier. Skyggers blik kruiste nogmaals die van de man tegenover hem. Zijn vijand had doodleuk zijn messen in zijn riem gestoken, en stond uitdagend te wachten op reactie. Hij háátte die vampier.

Vampier. Vampier. Vampier. Vampier. Vampier. Zijn blik werd die van een waanzinnige. Maar dat duurde maar éven. Vampier. Vampier. Vamp.. ier... Want een seconde later flikkerden die ogen listig en bepaald niet hersenloos.

Nog een seconde later veranderde de huid van de nachtelf nogmaals. En de bouw. Een zachte huid verscheen, gecombineerd met zachte, prachtige vormen. Zijn gezicht veranderde in dat van een jonge, bloedmooie vrouw. En als laatst verdween de slimme glimlach. Om plaats te maken voor een triestige blik, verlegen en hulpeloos. En tranen.

Ook Skyggers stem bleek veranderd. Een zacht en vooral absurd melodieus vrouwelijk snikje klonk, terwijl 'ze' haar gebroken pols ondersteunde met haar andere hand.

"Je bent niet alleen lelijker". Lelijker, Toreador?

Één ding was duidelijk: er was geen énkele reden hem lelijk te noemen in een gevecht, tenzij dat er iets toe deed.

En als dat er iets toe deed kon de vampier tegenover hem alleen maar een Toreador zijn. Met één grote zwakheid: schoonheid.

« [Reactie #14] : 10 jaar geleden »
Het was heel stil tussen de bomen, voor enkele kostbare momenten. Het enige geluid was de beheerste maar stevige ademhaling van de nachtelf met z'n gebroken pols. Pedro glimlachte een klein beetje bij het zien van de frustratie door het krachtige masker van de man heen. Toen leek diens zelfvertrouwen weer terug te komen, wat voor de vampier betekende weer alert te worden. Maar het baatte hem niet.

Hij veranderde alweer. Werd dit dan wél de echte Hákon soms? Maar de huid werd weer mooi, zacht, glanzend.. vrouwelijk. Heel even besefte Pedro wat de ander probeerde, en maar even, want het lukte.. Zijn ogen werden groter terwijl zijn tegenstander langzaam veranderde in een schoonheid, en met dat besef verdween zijn zelfbeheersing als een dovende vlam. Hij was de omgeving vergeten, kwijt de reden waarom hij hier was. Voor hem stond een sprookje, een godin, poreus, beschadigd, gekwetst. Haar tranen staken dieper dan dolken, haar onnatuurlijk zoete stem verwond hem meer dan vuur...

De Toreador zonk door z'n knieën, zijn handen voorzichtig, twijfelend, naar 'haar' uitgestoken, alsof hij eindelijk had gevonden wat hij eeuwen had gezocht.

« [Reactie #15] : 10 jaar geleden »
Ze keek verbijsterd toe hoe haar broer zijn ware uiterlijk liet zien. Was hij zo onder de indruk van haar rivaal - momenteel bondgenoot - die hem aanviel?

Hákon zag er vreemd uit. Ouder en wilder dan hij vroeger was, magerder en een gezicht verwoest door littekens. Bovendien hadden zijn ogen een vreemde blik, alsof hij zijn intelligentie niet langer volledig de baas was.

Het was een vreemd gevecht, beide mannen vochten niet terughoudend, maar ook niet voluit, truuks en listen achter de hand houdend. Het werd nog vreemder toen Hákon zich plotseling in een vrouw veranderde. Zonder enige opmerking, zonder aanleiding... Ze fronste. Hóé wist haar broer dat Rodriguez een Toreador was?

Maar dat het werkte was overduidelijk. Ze had haar aartsvijand nog nooit zó in volledige overgave zien kijken. En haar broer... Ze keek toe hoe hij naar Rodriguez liep, hem nog altijd verdrietig aankijkend. Hij overdreef zijn 'vrouwelijkheid' precies zó dat het effect ervan op de vampier aan zou moeten komen als een mokerslag. Ze zuchtte. Je broer als overdreven vrouwelijk persoon zien rondlopen is.. afschrikwekkend.

En wat kon ze doen? Als ze Hákon aan zou vallen zou Pedro zich in zijn trance tegen háár richten. Als ze niets zou doen zou dit Pedro's dood- Héh? Herhaal. Als ze niets zou doen zou dit háár dood worden.

Hákon viste met een elegant gebaartje zijn twee dolken uit de riem van de vampier. "Dank je wel dat je ze voor me bewaard hebt. Er zijn zoveel nare myrofas tegenwoordig, voor je het weet ben je ze kwijt. Oh, vampier.. toe.." 'Haar' stem klonk smekend. ".. ben je het niet met me eens? En als je het met me eens bent..." Twee spottende bruine vrouwenogen richtten zich op twee verbaasde groene vrouwenogen die nog altijd een kans aan het afwachten waren. "Zie je die vrouw daar, Pedro? Je bent het toch met me eens dat ze slécht is? Is het niet zo dat alles wat slecht is verwijderd moet worden?"

"Hákon!" Ze keek Pedro aan. "Pedro.. je beseft toch dat..?"
No mercy for the wicked.

« [Reactie #16] : 10 jaar geleden »
De beeldschone gestalte liep op hem af. De vampier zou haar willen omhelzen, de zijne willen maken, nooit meer loslaten, maar hij was te gebiologeerd zelfs maar recht te kunnen staan. Haar mooie bleke handjes namen de dolken die hij van Hákon had genomen uit zijn riem. Hákon... Mocha...? Heel even knipperde Pedro met zijn ogen, verward. Maar de vrouwelijke gestalte zei met zoete tonen: "...Er zijn zoveel nare myrofas tegenwoordig, voor je het weet ben je ze kwijt. Oh, vampier.. toe... ben je het niet met me eens? En als je het met me eens bent..." Ze richtte haar ogen op Tetachan. Tetachan Mocha, zijn vijand. "Zie je die vrouw daar, Pedro? Je bent het toch met me eens dat ze slécht is? Is het niet zo dat alles wat slecht is verwijderd moet worden?"

Dat was nogal een vreemde vraag om te stellen aan een vampier. Maar deze was niet erg onderworpen aan ratio op het moment. "Ja, ik denk het...?" brabbelde Rodriguez, en ging langzaam staan, alsof hij een mens was dat veel te moe was. Met vertroebelde ogen keek hij naar de vrouwelf die zijn sabel vasthad. "Pedro.. je beseft toch dat..?" Haar groene ogen waren fel, als altijd, en waarschuwend. Waarschuwend voor wat? Hij bleef staan, weer verward. Hij keek naar de schone dame achter hem, keek haar in haar bruine ogen. Iets klopte hier niet, maar zoals Arikel en haar nazaten vòòr hem werd ook Pedro teveel afgeleid door de (hier uiterlijke) schoonheid om te zeggen wat het was...

« [Reactie #17] : 10 jaar geleden »
Wat kon ze eigenlijk doen? Sverrir liep met een glimlachje dichter naar Pedro, zijn dolk elegant opheffend met zijn niet-gebroken arm. Maar hij paste er goed op dat Rodriguez zijn ogen alleen zag - en niet zijn dreigende arm. Maar hij stopte, grijnste. Scheen zich iets te hebben bedacht, en vergat daarbij heel even dat hij een charmante jongedame was. Maar weer niet voor lang.

"Och!" 'ze' gilde een klein gilletje van schrik terwijl Tetachan een stap dichterbij zette. "Val me niet aan! Dood me niet, mevrouw! Ik doe u niets!"

Tetachan, één wenkbrauw opgetrokken, keek naar de messen en zuchtte. "Jij doet vanalles, Hákon. Vanalles, behalve niets doen." En nogmaals liep ze dichterbij. Maar voor ze uit kon halen met de sabel van de vampier sprong haar broer elegant naar achter, met een uitdrukking van ontzetting. "Ze valt me aan!"
No mercy for the wicked.

« [Reactie #18] : 10 jaar geleden »
Tetachan stapte op hem af, maar Pedro bleef staan zoals hij stond. Hij zag de sabel in haar hand, zijn sabel. Snel richtte hij zijn blik weer op de vrouw achter hem... het was zo moeilijk om naar iets anders te kijken. "Val me niet aan! Dood me niet, mevrouw! Ik doe u niets!" zei ze, en ze keek angstig, maar er was iets onnatuurlijks aan. Pedro herkende angst wanneer hij het zag -al bijna een eeuw lang waren er mensen en myrofas die bang voor hem waren.

"Jij doet vanalles, Hákon. Vanalles, behalve niets doen." Weer die naam. Pedro staarde naar de grond waar jongedame 'Hákon' haar voeten had staan. Tetachan liep weer naar voren, en de vrouwenstem zei ontzet: "Ze valt me aan!"

Dat drong diep door. Rodriguez' ogen werden groot en hij spreidde instinctief zijn armen om de vrouw te beschermen. Mocha stond even onzeker tegenover hem, voor de vampier zijn vuist met een schreeuw in haar gezicht plantte. De vrouwelf viel achteruit en belandde met 'n zachte plof op de ondergrond, en bloed stroomde uit haar gebroken neus. De sabel was uit haar hand gevallen en lag naast 'r, en zijn blik ging erheen. Tetachan ging langzaam overeind zitten maar pakte het wapen niet. "Ik val niemand aan die verdoofd is..." zei ze, en ze kreunde.

Hij voelde zich ook verdoofd, eerst was het nog een zalige illusie, maar nu niet meer. Hij keek om, en zag een voldaan glimlachje om de mond van de vrouw, een volstrekt onlogische expressie voor zo'n onschuldige schoonheid. Dat besef gaf de vampier de wilskracht die hij nodig had. Met kille ogen dook hij naar de elf op de grond, maar griste in zijn sprong een dolk uit haar riem en rolde overeind. Snel gooide hij het mes naar de vermomde Mocha, en draaiend vloog het staal op de vrouw af die eigenlijk een man was, en met stomheid geslagen was terwijl het lemmet doel trof...

Pedro Rodriguez, nu weer zichzelf, knielde neer bij Tetachan. Hij grimaste, streelde haar even kort, bijna teder, over de wang. "Ehm.. Excuses voor die slag, vrouwelf." Vlug keek hij naar de plek waar Sverrir zich bevond...

« [Reactie #19] : 10 jaar geleden »
Ze had gehoopt dat haar duidelijke niet-aanvallen maar naar voren stappen Pedro zou waarschuwen. Met name toen Hákon beweerde dat ze hem wél aanviel. Maar Pedro was schijnbaar dieper in beslag genomen door het knappe uiterlijk van haar broer'zus' dan ze had geschat. Een moment was ze niet gefocust, dacht ze na over iets dat Pedro uit zijn roes kon trekken. Maar een harde slag tegen haar neus, een knappend geluid, en haar denken was over. Ze viel, kwam weer overeind maar bleef zitten. Meer fronsend van boosheid en een gevoel van verslagenheid dan van pijn, hoewel ook dat nogal brandde.

Ze keek naar Pedro, ving zijn blik, haalde haar schouders op terwijl hij naar het wapen naast haar keek. "Ik val niemand aan die verdoofd is..." Het had toch geen zin, Pedro was in Hákon's ban en zij had de tijd niet om weg te rennen. Bovendien zou dat waarschijnlijk Pedro ook doden.

Maar op het moment dat ze overeind wilde komen om zich dan maar over te geven kwam ineens de vampier weer in beweging, alsof hij de roes van zich af had geschud. Het mes dat net nog in de riem van haar broer glansde, stak nu diep in zijn borst...

Verbijsterd keek ze naar Pedro. Hoe had hij ineens..? En haar verbijstering werd nog groter toen hij zich verontschuldigde en haar zelfs over haar wang streelde. Een beweging die even een frons opriep, waarna ze opstond en behoedzaam naar Sverrir liep.

----

Hij hapte naar adem. Wat had hij verkeerd gedaan? Waar had het niet gewerkt zoals hij gedacht had, wáár had de vampier zijn vrijheid teruggevonden? Zijn mooie vrouwenuiterlijk smolt weg terwijl hij op zijn knieën viel en met zijn éne hand het mes uit zijn borst trok, het met ongeloof bekeek. Het was donkerrood, en de wond die het achterliet kleurde zijn kleding in een beangstigend snel tempo.

Sverrir fronste, op exact dezelfde manier als zijn zus fronste wanneer ze zich voor iets onvermijdelijks geplaatst zag. Hij drukte zijn hand tegen zijn borst - de gebroken hand - en uit zijn vingers groeide een zwart web dat de wond dichtdrukte, alsof het gevoed werd door het bloed, dat nu ophield te stromen.

Hij lachte.

En rende weg, de richting van de poorten in, de poorten door en het terrein af.
No mercy for the wicked.

« [Reactie #20] : 10 jaar geleden »
...en zag dat Mocha's dolk dodelijk doel had geraakt. Pedro voelde zich zoals een sterveling zich voelt die na een lange duik boven water komt, bij het zien dat de vrouwelijke gestalte wegsmolt en Sverrir weer zichtbaar werd, opgelucht.. doch met enig gemis van wat hij nu niet meer zag. Tetachan keek hem even fronsend aan, en een soortgelijke frons betrok het gezicht van haar broer op dat moment. Hij bloedde hevig maar deed iets onnatuurlijks waardoor het bloeden stopte. Nog één keer keken Hákon en Pedro elkaar in de ogen, iets dat alleen begrepen kan worden door er op dat moment bij geweest te zijn, tot de elf lachte en wegrende.

Tetachan was overeind gekomen en liep naar de plek waar haar broer had gestaan, maar deze was al verdwenen in het donker. Ze keek hem na, en Rodriguez observeerde haar houding. Ze was voorzichtig, achterdochtig na alles wat haar bloedverwant misdaan had, maar leek hem toch te willen helpen. Nu fronste de vampier, verbazingwekkend, en mijmerde even over of z'n onbegrip voortkwam uit zijn met de tijd vervagende menselijkheid. Pedro stond op, wilde wat zeggen, maar wist niet wat.
"Mocha..." zei hij zacht terwijl ze zich omdraaide en hem aankeek. In het maanlicht waren haar ogen het enige dat kleur leek te hebben aan haar. Hij zweeg, en wachtte maar af, behoedzaam... iets dat uiteindelijk altijd nodig leek te zijn bij haar, en haar familie, in de buurt.

« [Reactie #21] : 10 jaar geleden »
Ze keek haar broer na, Hij is gewond. En ziek. een peinzende blik, en draaide zich langzaam om toen Pedro haar naam noemde. Haar ogen mochten voor Pedro het enige schijnen dat nog kleur leek te hebben - met diezelfde ogen zag ze nog maar weinig kleur. En dat lag niet aan haar nachtzicht.
Ze keek verward, vermoeid. Maakte een beweging alsof ze één van de flesjes aan haar middel wilde nemen en achter haar broer aangaan - zijn wond genezen. Maar ze stopte nog bijna voordat ze begonnen was, en keek nog vermoeider.

Mijn broer wil me doden. Mocha keek in de richting van de poort, het donker in. Mijn broer wilde me doden. Maar Pedro.. Ze keek op, een fronsende, peilende blik, ontmoette de ogen van de vampier. ..hielp me. Redde me..? Redde me. Waarom? Haar blik werd vragend.
Waarom bleef ik? Waarom had ze niet gebruik gemaakt van de tussenkomst van Pedro, en was weggegaan? Wat had haar hier gehouden, als haar broer haar wilde doden en haar aartsvijand hem dat verhinderde? Verbazing? Aandacht? Of misschien zelfs genegenheid? En waarom had ze dan niet ingegrepen? Waarom had zíj niet Hákon gedood? Waarom had ze Pedro's hulp niet geweigerd?

Ze fronste nog meer, keek vragend en toen smolt plotseling haar hele masker van wantrouwen en kilheid weg, en kwam er een diep geschokte, gepijnigde en zelfs verlegen Mocha achter vandaan.

"Waarom hielp je me? Je hoefde niet... niet.. waarom?"
No mercy for the wicked.

« [Reactie #22] : 10 jaar geleden »
Mocha's en hun maskers... het was maar goed dat Pedro geen kloppend hart had.
De vrouw verloor ineens haar krachtige uitstraling en keek vermoeid, gepijnigd.. kwetsbaar. Bijna werd hij weer betoverd door de plotselinge openheid, maar hij hardde zich. Ze sprak rustig, en zacht, vergeleken met haar normale manier van spreken.

"Waarom hielp je me? Je hoefde niet... niet.. waarom?"

De vampier knipperde een keer met z'n ogen, en zweeg. Hij pakte z'n sabel op.. dat voelde vertrouwd. Hij keek Tetachan weer aan, spreidde z'n armen en haalde z'n schouders op. "Daar ben ik zelf ook nog niet helemaal uit..." zei hij zwakjes, zich nu net zo kwetsbaar opstellend als de ander. Hij gebaarde even naar haar gezicht, "Heb je geen spreukje of drankje daarvoor?" En "het ziet er niet uit, vrouwelf" voegde hij eraan toe, met 'n grijns.

Hij keek naar de maan, die half schuilging achter wolken. Het was inmiddels zeker een uur verder. De nachtelijke bries waaide door zijn haar en Pedro staarde even melancholisch naar de lucht, voor hij de herinneringen die hem Tetach zo deden haten weer voelde bovenkomen. Hij keek haar strak aan -maar minder kil dan gewoonlijk- en zei:

"Dit verandert niets tussen ons." En met die woorden beende hij weg tussen de bomen. Dit verandert niets tussen ons... Of wel?

« [Reactie #23] : 10 jaar geleden »
Hij was er zelf ook nog niet uit. Nou, hij was niet de enige die niet overal uit was. Ze kon niet helemaal wijs worden uit zijn plotselinge vriendelijke gedrag, of beter: hoffelijk, netjes, eerlijk, en zelfs ridderlijk. Daar tegenover kon ze niet met haar normale koele gedrag reageren. Al ging dat momenteel ook ietwat moeizaam.

Ze was hem, zowaar, dankbaar toen hij zijn oude toon terugnam. 'Het ziet er niet uit, vrouwelf.' Onmiddelijk schoot haar masker terug in functie, zij het met een glimlachje. "Je onderschat me." Ze was in staat dat weer recht te breien, binnen een dag of wat, en ondertussen een mooie illusiedrank eroverheen te leggen - niemand die zou weten wát er met haar neus gebeurd was. Zelfs niet dát er iets met haar neus was gebeurd.

Ze ving zijn blik weer op, maar reageerde niet. Of althans..

Zodra hij wegliep scheerde er een mes langs zijn zij, stak trillend in de grond. Een vrouwelijke nachtelf keek met een onschuldig glimlachje hoe de vampier zich omdraaide, liep langs hem, greep haar mes uit de grond en beende naar binnen. "Niets." Klonk het, toen ze de vampier passeerde.

Maar wel wat zacht.
No mercy for the wicked.