Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Carnaval  (5710 keer gelezen)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 10 jaar geleden »
Het was 11 November, maar het was nog ongebruikelijk warm voor de tijd van het jaar. Op het grasveld voor de school was het al druk. Het was er gezellig, ondanks de duisternis. Die werd wel verlicht door toortsen en vuren, maar door de vele schaduwen was het ook voor nachtwezens hier goed uit te houden. Olfughto had zich gekleed in kleurige kleding. Het paste eigenlijk niet bij hem, want hij droeg liever donker. Maar je kun nu eenmaal niet met iets donkers op dit feest komen, zonder vreselijk onbeschoft te zijn. Olfughto onderdrukte de gedachte aan bepaalde leraren.

Iedereen was uitgenodigd om hier te komen. Alle leerlingen, alle docenten en al het personeel. Alleen de wacht was gewoon op hun post, maar die zouden vast wel meegenieten met het feest. En anders moet hij ze zometeen maar eens een bezoekje brengen. Het was tenslotte geen doen om op wacht te staan terwijl de rest van de school feest vierde.

Olfughto groette vriendelijk wat leerlingen die zijn Chinese masker bewonderden. Hij had de kleding van een Khagan aan, iets wat zijn dood geworden zou zijn een paar duizend mijl richting het oosten. Maar hier wist niemand wat dat inhield, dus gaf het niet. Hij had wel wat moeite gehad met het aantrekken, want de chinezen waren niet zo groot als een nachtelf. Dit was een vrij grote versie van de keizerlijke kleding, dus was er maar een klein beetje spreukwerk aan te pas gekomen om hem te verstellen.

De nachtelf keek om zich heen en zag allemaal bekenden. Het was hier zowaar gezellig.
The night is dark and full of terrors.

« [Reactie #1] : 10 jaar geleden »
Voor het eerst sinds lange tijd was Agena weer aan het handwerken geslagen, iets wat haar niet al te best beviel. Vandaar dat ze blij was een vijfdejaars Socophonner op een fikse overtreding te kunnen betrappen. Het meisje had ermee ingestemd de verdiende minpunten in te ruilen voor wat praktische hulp.

Zodoende was het kostuum ruim op tijd voor het feest klaar geweest. Het vinden van een bijpassend masker was het enige probleem geweest, maar ook daar was ze in geslaagd. Zo kwam het dat nu een beeldschone Schotse prinses het grasveld op kwam. De schoonheid was een klein beetje opgeverfd en werd verder grotendeels gevormd door het masker, waar een subtiel rood streepje in verwerkt zat. Het was afgewerkt met zilverdraad en zwarte kralen, die glansden als parels. Agena had, voor het eerst sinds jaren, haar haar los laten hangen, met slechts een paar zilveren linten er door heen gevlochten.

De vijfdejaars Socophonner was er in geslaagd om van de soepele stof die Agena aangeschaft had een prachtige tuniek te maken. De mouwen liepen wijd uit en van voren reikte het gewaad tot de grond, alsof het een jurk was. Op de een of andere manier was het meisje er in geslaagd het kledingstuk mooi te laten vallen, alsof het een echte jurk was, zonder dat Agena er elke keer met haar benen in verward zou raken. De hals van de tuniek was afgezet met glanzend, zwart band en een hoge kraag voorkwam dat iemand haar littekens zou zien. De tuniek, geweven in de Schotse ruit die bij Agena's clan hoorde, werd compleet door de lange, witte mantel die over haar hele rug viel, zodat ditmaal niet alleen haar bovenlijf, maar ook haar rug, staart en vier benen bedekt waren. Ja, het meisje had een heus kunstwerk afgeleverd en Agena had haar niet alleen de beloofde minpunten kwijtgescholden, maar was ook naar Coulson gegaan om het kledingstuk voor te dragen voor een voldoende.

Agena liep het grasveld verder op, zich op en top vrouw voelend. Dit feestje was nu al geslaagd, wat haar betrof. Bij de tafel met drankjes bediende ze zichzelf van een licht wijntje. Daarna keek ze de zaal door, op zoek naar bekenden. Haar oog viel op een bekende gestalte. Haar kleding ruiste toen ze naar hem toe liep - een ongewone ervaring. Haar kleding maakte zelden geluid.

'Goedenavond,' groette ze Olfughto. Ze was er tenminste tamelijk zeker van dat het Olfughto was. Er waren niet veel myrofas op school met dezelfde bouw. 'Het is de perfecte avond voor een feest als dit.' Ze glimlachte. 'En, waar komt u vandaan?' Zijn kleding was prachtig en Agena vond het er vrij exotisch uit zien. Niet iets wat nuchtere Duitsers, Engelsen of Fransen zouden dragen.


« [Reactie #2] : 10 jaar geleden »
Lichen Catglitter schreed door de gangen van het kasteel richting het feest gewoel beneden op het grote grasveld voor het gebouw. Onderweg keek ze in de verschillende ramen waarin ze zichzelf weerspiegeld zag. De Donkerblauwe Boerka met aan de rand stiksels van gouddraad verhulde haar gezicht en haren volledig, evenals de rest van haar lichaam. Door het onopvallende gaasje voor haar gezicht kon ze alles zien dat er gebeurde, het was echter onmogelijk om haar gezicht te zien.

Statig liep ze de laatste paar meters naar het feest. Ze zag eruit als de voornaamste vrouw uit de harem van de machtigste Sultan. Dat was ook precies de bedoeling. Ze was verkleed als één van de vrouwen van Sultan Baibars Bundukdari van de Mammelukken, het slavenleger. De man die het de mensen uit Europa erg moeilijk had gemaakt in het door hun zogenoemde heilige land een kleine twintig jaar geleden. Uiteindelijk was de man een lijdzame dood gestorven. Van zijn dood wist ze het mijne niet, maar ze had genoeg over de man gehoord in de tijd dat ze nog niet op deze school werkte. Ergens had ze ontzag voor hem, ook al was hij slechts een mens.

Ze keek rond over het veld waar de mensen vrolijk met elkaar praatten, dansten of zwijgend aan de rand van de mensenmassa stonden. Ze besloot om eerst maar even rond te kijken.

« [Reactie #3] : 10 jaar geleden »
Een eind van het feest vandaan zat een vrouw in een boom. Haar handen speelden met een flacon, terwijl ze de wachter nakeek met wie ze zojuist een gesprek had gehad. Aan haar gezicht was te zien dat ze moe was, maar tegelijkertijd was te zien dat ze in gedachten verzonken was. Niet genoeg om te schrikken van myrofas die aan kwamen lopen, maar genoeg om haar oog voor het feest verloren te zijn.

Ze was uitgenodigd voor het evenement dat een paar meter verderop volop aan de gang was, toch was ze niet gegaan. Ze vond het niet eerlijk tegenover de wachters die nu wel dienst hadden en dus niet konden gaan. Daarbij was ze moe. Dus ze hield zichzelf voor dat ze niets gaf om dit soort dingen. De toverdrank die in het flacon zat bewees echter het tegendeel. Het had wat moeite gekost, maar ze was aan een drankje gekomen dat van haar een nimf zou maken. Ze had dit al vaker gedaan en ze wist dus dat er amper iets zou veranderen. Toch zou men haar dan bij nimf indelen en niet, zoals men normaal deed, bij mens.

Ze had ook een jurk liggen in haar kast, die ze aan zou trekken als ze het drankje zou drinken. Kayla deed dus geen van beide, hoewel ze nu begon te twijfelen. De wachter die ze zojuist gesproken had liet haar het besluit nog eens overdenken...

De flacon verdween in een zak en de vrouw stond op, waardoor ze nu op de tak stond. Hierdoor kon ze een stuk verder kijken, hoewel het licht van het feest ervoor zorgde dat haar ogen niet geheel aan het donker wende. Als ze verderop zou gaan zitten, uit de laatste restjes licht, zou ze een stuk beter kunnen zien. Ook dit deed ze niet.

Zwijgend hield ze toezicht op de wachters die ze kon zien.

« [Reactie #4] : 10 jaar geleden »
Lang had ze getwijfeld of ze zou gaan. Festiviteiten stonden nou niet echt bepaald bovenaan haar agenda. Ze was immers nog een beetje in de rouw. Toch vond ze dat ze moest gaan. Ze wilde iedereen weer zien, zien wie er allemaal was gekomen en was gegaan. Wederom voelen hoe het was om feest te vieren en plezier te maken. Dat was een lange tijd geleden, meer dan een jaar.

Voor deze festiviteit had ze zich dus niet al te uitbundig gekleed, zoals in voorgaande jaren. Het liefst was ze helemaal in het zwart gegaan, maar dat paste niet echt bij carnaval. Normaal zou ze dan vampier hebben gekozen, maar nadat ze zo fel tegen deze wezens had gestreden en zo veel van haar kameraden erdoor afgeslacht waren wilde ze niet als dergelijk wezen gaan. En nachtelf was natuurlijk ook uitgesloten*
Dus droeg ze een nachtblauwe jurk met zilveren linten en borduursel erin verwerkt. Ze had de linten zorgvuldig geteld, een voor elk persoon die haar dierbaar was die was gestorven. Drie lichtblauwe linten voor degenen die zij had moeten afmaken omdat ze door de vampiers genomen waren.
Het lijfje was doorstikt met zilverdraad en toonde het wapen van haar gemeenschap, een boom met een duivenpaartje.
Ze stond te wachten, ze zag nog niemand die ze kende.

« [Reactie #5] : 10 jaar geleden »
Dorian had lang en diep nagedacht over de kleding die ze naar het carnavalsfeest zou dragen. Voor ze daar aan begon had ze haar kledingkist gepakt en de ganse inhoud op het bed gedeponeerd. Dat had er toe geleid dat ze een ketting terug had gevonden die ze al drie maand kwijt was, twee tunieken had gepast die inmiddels te klein geworden waren en een spin, die zich blijkbaar al die tijd in haar kist had verschanst, op het kussen van een nogal aanstellerige eerstejaars had losgelaten. Het gegil had Dorian niet afgeleid van haar overpeinzingen.
Behalve deze vondsten bevatte de kist eigenlijk niets bijzonders en dat had ze van tevoren al geweten. Het had haar een hele middag en druk overleg met Zannah gekost voor ze besloten had hoe ze naar het feest zou gaan. Eigenlijk was het afschuwelijk - als je bedacht wat mensen dwergen aandeden als ze ze konden vangen - maar niettemin vond Dorian het voor een carnavalsfeest wel kunnen.

De twee tunieken werden aan stukken geknipt, geverfd en weer aan elkaar genaaid. Wat strooptochten door het kasteel heen leverde enkele onmisbare onderdelen op - de kast met te repareren muziekinstrumenten was de belangrijkste bron geweest. Het was maar goed dat Coulson op dat moment een mentorgesprek aan het voeren was.

Om haar kostuum een verrassing te laten blijven, had Dorian een dikke mantel om zich heen geslagen. Alleen haar neus stak eruit. Pas op het veld zou ze hem afdoen. En daar was ze nu gekomen. Vlak bij de uitgang van het kasteel stond een bekende gestalte. Dorian schoof haar mantel onder een bankje, riep: 'Hallo Tári!' en maakte een radslag in de richting van het meisje.

Die radslagen... die had ze misschien even moeten oefenen. Ze kwam nu nogal scheef terecht en het was alleen aan de snelle reactie van een voorbijganger te danken dat ze niet met haar been achter een bankje bleef haken. 'Bedankt!' riep ze in de richting van de onverwachte helper. Toen stond ze weer op haar voeten en grijnsde naar Tari.

Dorian was nog nooit zo kleurig geweest. Haar blauwe haar stak onder een felgele muts met rinkelbelletjes uit. Ze droeg een oranje pofbroek en een blauw-groengestreept jasje (dat deel van het verven was niet zo goed gegaan). Op haar mouwen had ze rode strepen gestikt, nogal slordig, maar dat deed er niet toe. Haar masker was gevormd van overgebleven stukjes stof en kraaltjes die ze er en der 'gevonden' had. Al met al stak ze behoorlijk af bij de blauwe jurk van Tári.

'Ga je mee, de eettafel beroven?' vroeg ze met een dwaze grijns. Ze had een hele stapel wilde plannen in gedachten, wetend dat ze de helft niet zou uitvoeren en de andere helft zou laten mislukken. Maar dat deed er niet toe. Als ze maar lol hadden. En konden eten.
Klein maar dapper

« [Reactie #6] : 10 jaar geleden »
Dit was een van haar favoriete evenementen. Waar anders kon je je zo uitleven met stoffen en kralen en linten en al het andere waarmee je kleding kon maken. Ze was zo in haar nopjes met carnaval. Zodra ze het gehoord had was ze direct een super outfit gaan ontwerpen.

Daar stond ze dus nu, in een prachtige handgenaaide kimono. Ze had prachtige ontwerpen gezien in de boeken in de bibliotheek, met bloemen en andere prachtige figuren. Zelf had ze een simpel en licht model gekozen van witte zijde en geborduurde roze en rode bloemen. De kimono liep iets langer aan de achterkant dan gebruikelijk was in het oosten, maar ze vond dat sleepje zelf wel wat extra's aan het geheel geven. Haar haren had ze opgestoken en met edelstenen doorvlochten. Haar masker was even wit als haar kostuum en was bezet met bergkristal.
Met haar nimfenverschijning maakte ze echt een beeldschoon plaatje.

Ze voelde zich zo opgelaten dat ze naar iedereen glimlachte die ze tegen kwam, ook al kende ze diegene niet. Het voelde goed om weer eens iets anders te dragen dan die eeuwige schooluniformen die volgens haar nogal gedateerd waren.

« [Reactie #7] : 10 jaar geleden »
In een lange smaragdgroene jurk, gearmd met een jongeman, liep ze naar de richting van het feest. Over haar jurk droeg ze een lichtere groene mantel. Beide kledingstukken waren van doodgewone materialen gemaakt, geen diamanten, geen zijde slierten, gewoon, eenvoudig... Oké, hier en daar waren wat borduursels als versiering te vinden. Natuurlijk keek het meisje haar ogen uit bij sommige kostuums, schoonheid bleef immers een zwakke plek. Toch, doordat haar partner haar keer op keer weer mee loodste kon het amper opvallen, meer dan een vage interesse zou men niet vermoeden. Het kon ook amper anders, zowel zij als Findecáno droegen een Venitiaans halfmasker, haar gezicht was dus maar voor de helft zichtbaar.

Het masker dat ze droeg had dezelfde kleur als haar mantel, haar schoenen echter hadden weer de kleur van haar jurk. Vanaf haar middel was haar jurk wijd uitlopend en de jurk ruiste zodra ze liep. Niet dat dit laatste haar kon schelen, het was gewoon een grappige bijkomstigheid. De mouwen van haar jurk liepen wijd uit, iets wat ze niet heel erg gewend was. Erg praktisch was het namelijk niet, maar toch viel het niet op dat ze soms haar mouwen vergat. Haar haren waren speels opgestoken, hier en daar had ze bewust een plukje los laten hangen. In haar haren droeg ze een roos, een groene. Findecáno had erop gestaan dat ze hem zou dragen.

De blik van het meisje bleef hangen bij Tári, ze was terug, het was dus waar. Toch was Yanta niet van plan naar haar toe te gaan, ze had al genoeg myrofas daar staan en ze had nooit iets met haar gehad, dus naar haar toe gaan zou vreemd zijn. Toch was ze nieuwsgierig...


« [Reactie #8] : 10 jaar geleden »
De jongeman droeg, zoals eerder gezegd was, ook een masker*. Zijn pak was diepdonkerrood, maar stak niet af naast de jurk van de dame naast hem. Ze hadden dit afgesproken, hoewel hij wist dat ze toch een voorkeur had om zelf rood te dragen. Zijn masker was zwart, met goudkleurige (geen echt goud helaas) en rode versieringen erop. Zowel zijn masker als zijn pak zagen er duur uit, dat waren ze ook. Men mocht best weten dat hij hij geld te besteden had, voorzover ze dat nog niet wisten.

Dan even de uitleg, want waarom zouden ten eerste een leerling van Merifel en een leerlinge van Heracor samen naar een feest gaan? En dan ook nog gekleed gaan in elkaars kleuren? Dat was eigenlijk heel simpel. Findecáno wilde Heracor en Merifel bij elkaar brengen. Vier jaar lang had hij aangezien hoe de twee afdelingen van elkaar gescheiden werden, nu vond hij dat het tijd werd ze juist bij elkaar te brengen.

De vampier nam het meisje mee naar wat 'vrienden' van hem en ging zo staan dat hij bijna het hele feest kon overzien. Zowel hij en Yanta waren niet erg spraakzaam, zijn vrienden ook niet heel erg (hoewel meer dan hijzelf), maar toch was er altijd wel iemand aan het woord. Zijn ogen zagen hoe Yanta haar blik bij Tári lieten rusten en ook hij keek even naar haar. De enige gedachte die in zijn hoofd kwam was dat hij zwaardvechten met haar had, heeft. Althans, dat nam hij aan met haar verschijning op het feest en uit wat hij hoorde van Yanta.

Hij liet een jongen wat drinken halen en lachte om een opmerking die gemaakt werd. Met zijn ogen hield hij alles in de gaten. Niemand zou onopgemerkt dichterbij kunnen komen, tenzij die persoon magie gebruikte, dat was in ieder geval zeker.


*Dit is enkel een voorbeeld wat betreft de vorm, het masker heeft andere kleuren.
« Laatst bewerkt op: 10 jaar geleden door Findecáno Barbillion »

« [Reactie #9] : 10 jaar geleden »
Ook Rody was aanwezig op dit carnaval feest. Ze wist dan wel niet precies wat ze er van moest vinden, ze keek in iedergeval haar ogen uit bij de kleding van de verschillende Myrofas. Dit jaar had Rody iets meer moeite gedaan voor haar outfit. De laatste carnaval had ze zich verkleed als...wel...als niks eigenlijk. Ze kwam enkel opdagen in haar eigen kloffie, veel dachten dat ze een zwerver was...

Nee, dit jaar was dit niet het geval. Tijdens het maken van haar outfit voor her Merifelfeest, was ze erachter gekomen dat ze best aardig kon naaien, voor dit feest had ze dit ontdekte talent opnieuw gebruikt.  

Ze keek rond, er moesten toch wel wat bekenden zijn? Al was dat soms lastig te zien, vele hadden zich anders gekleed als normaal. Dat was immers de bedoeling van dit feest. Daarnaast was het ookal wat donker, soms gaven de fakkels niet genoeg licht af om te zien wie er stond. En was dat wel het geval dan was het alsnog lastig te zien wie het was, bijna iedereen droeg een masker. Het was al aardig druk en soms had ze moeite om langs de aanwezige Myrofas te lopen. Waarom moesten ze ook allemaal op een kluitje staan? Daarbij moest Rody zorgen dat haar outfit mooi schoon bleef.

Eindelijk na een tijdje zoeken zag Rody Myrofas die ze daadwerkelijk kende. Dorian en Tári. Dorian zag er echt heel raar uit vond Rody. Het haar van het dwergje was...blauw?! Rody wist toch echt zeker dat Dorian normaal rood haar had en herhinderde zich ook snel genoeg dat je op deze school binnen een paar dingen de raarste dingen klaar kon spelen. Plots blauw haar hebben was daarbij geen uitzondering. Verder was Dorians outfit één van de kleurigste die ze ooit gezien had. Blijkbaar konden de raarste dingen bij carnaval. Tári daarentegen leek alsof ze nog steeds in rouw was. Tári's outfit leek nog vele malen donkerde naast de kleurrijke kleding van Dorian.

Ze liep wat haastig naar de twee toe. "...hi...wat vinden...jullie?..." Ze hoopte dat ze begrepen dat ze haar kleren bedoelde. Het zag er zo anti-Rody uit. Ze had zowaar een jurk aan, wel met een broek eronder maar dat kon niemand zien. De jurk kwam tot halverwege haar onderbenen en was lichtblauw van kleur. De jurk had grote, brede mouwen die tot net over haar ellebogen kwamen. De jurk was haar duidelijk iets te groot, ze had een licht paarse lint om haar middel gebonden die uitkwam in een strik, de lint was iets te lang waardoor de twee slieten tot haar kuiten vielen. De zoom van haar mouwen en de zoom van de onderkant van de jurk waren ook lichtpaars. Rody had laarsjes onder haar jurk aangedaan. Haar haar had ze los gedaan, maar versierd met verschillende soorten kraaljes en kleine touwtjes om plukjes haar mee vast te binden. Al met al kon je duidelijk zien dat Rody er werk van gemaakt had. Rody toverde een glimlach op haar gezicht.

« [Reactie #10] : 10 jaar geleden »
Er kwam iemand aanlopen en pas toen ze begon te praten besefte Dorian wie het was. Even stopte ze met haar gekke sprongen en keek het meisje met open mond aan. 'Rody! Wat zie je er fantastisch uit!' Ze danste een rondje rond haar vriendin, om haar van alle kanten te bekijken. Even trok ze aan haar haar. 'Moet je vaker doen!' Het was waar, Rody zag er echt prachtig uit. Het beeld van het teruggetrokken elfje was vervangen door die van een elegante jongedame.

Even voelde Dorian een vlaag van... wat was het? Een lichte vorm van jaloezie? Wat voor jurk ze ook zou aantrekken, ze zou er nooit zo prachtig uitzien. Toen was het weer weg. Ze was best tevreden met hoe ze was, ook al had ze dan blauw haar en zou niemand haar ooit verwarren met een prinses. Dat was maar goed ook. Prinsessen zaten alleen maar in torens opgesloten te wachten tot een dappere ridder hen kwam redden. Dorian redde zichzelf liever.

Die gedachte moest gevierd worden met een radslag. Omdat die lukte, maakte ze er nog maar een. Vervolgens maakte ze een koprol om weer bij Rody en Tári te komen. De belletjes rinkelden toen haar muts afviel en ze zette hem snel weer op. Tijd om haar eerdere vraag te herhalen. 'Zullen we kijken wat ze allemaal voor lekkers hebben?'

Klein maar dapper

« [Reactie #11] : 10 jaar geleden »
Ha, een feestje!

Arid Dorthicson hield wel van feestjes. Alleen ander soort feestjes dan de Bumetrellers hier nu hielden, maar dat besefte Arid zelf nog niet. Feest betekende bier, ehm.. en gezelligheid natuurlijk. Hij probeerde zich zo waardig mogelijk te gedragen.
De dwerg kwam aanlopen vanaf z'n werkplaats. Het was nacht, en het grasveld waar dit zogeheten carnaval plaatsvond was verlicht met talloze fakkels en lantaarns. Hij had voor de gelegenheid van harnas aangetrokken, waardoor hij er statig en onschendbaar uitzag. Hij frommelde wat onzeker aan z'n grijzende lange baard en betrad de plek.
Er stonden al redelijk wat mensen. Er was een paartje dat gearmd rondliep, mooi gekleed, en enkele elven in exotische kleding die hij niet kende. En hij zag Dorian, die hem had begroet in z'n smederij. Ze kletste met een vriendin ofzoiets, in elk geval nog iemand in mooie kledij.

De klederdracht was een lust voor het oog, maar de tong wil ook wat. Even geen aandacht schenkend aan de, veel grotere, gasten om hem heen, zocht hij het veld af naar een tafel met versnaperingen en (vooral) drank.

« [Reactie #12] : 10 jaar geleden »
Rodriguez was er ook, natuurlijk. Een gekostumeerd feest, 's nachts... Carnaval.
De vampier stond buiten de ruime kring van fakkels. Het was hem gelukt na een klein half uur niet meer zenuwachtig naar het vuur te kijken, en Pedro staarde nu met z'n scherp ogen langs de mensen. Hij was in een chagrijnige stemming vanavond, en was daarom niet van plan aan het feest mee te doen tenzij hij iemand zag die hem interesseerde.

De mentor van Heracor was gekleed in een zijden bloes en zwarte poefbroek, met daarover een bloedrode mantel met grote kraag. Om zijn middel en als sjerp had hij verzilverde koorden. Goed, hij zag er niet erg onopvallend uit, maar door zijn positie viel de Toreador toch niet op.

Al snel kwam zijn childe in het oog. Bij Arikel, wat was ze weer mooi... Hij duwde snel z'n openstaande mond dicht. Met wie liep ze? Terwijl hij haar en de jongen naast haar bekeek begon hij steeds dieper te fronsen. Zij was gekleed in smaragdgroen, en hij in donkerrood. Hij kende de knaap niet eens.. waarom liepen ze in elkaars kleuren, en waarom was hij zo alert. Het duurde niet lang of Yanta's partner had hem ook gezien. Ze keken elkaar even strak aan en Pedro rukte abrupt zijn ogen naar de andere kant van het veld. Daar stond een oude bekende, de leerling Tári. Hij had haar lang niet gezien. Ze keek ongelukkig, en was donker gekleed, maar wel charmant. Zijn interesse was gewekt.

Rustig liep Pedro de kring binnen. Er waren veel leerlingen en enkele dwergen die hij in het oog hield puur om er niet over te hoeven struikelen, terwijl hij richting de knappe landelf liep. Hij boog even voor haar, "Ha Tári, goed je levend en wel te zien, ik miste je in m'n lessen, maar je bent dus terug?" Hij keek wat laconiek en speels neer in de groene ogen van het meisje.

« [Reactie #13] : 10 jaar geleden »
Ehri's jurk maar de verkeerde kleur.

Carnaval, feestje hier, ditje daar... Als schoolhoofd had je maar veel te verduren. Voor deze gelegenheid had ze een oude baljurk uit de kast geplukt. Hoewel oud. Ze droeg hem niet vaak en ze had hem ook maar een paar keer gedragen naar de bals vroeger, thuis....

Hij zag er al met al nog prima uit. Smal en nog vrij simpel.
Bovenin met lange smalle mouwen maar bezet met pareltjes en aan de bovenkant heel mooi afgewerkt. De kleur was romig wit. De rok liep niet heel wijd uit, maar dat vond ze ook een beetje overdone. Haar witte muiltjes stonden er echter leuk bij.

Ze had haar haar gevlochten en in strengen over haar hoofd gedraaid. Al met al, ze had haar best gedaan. Hoewel ze er zo wel veel jonger uitzag, die haar strenge trekjes een beetje verzachtten.

Zo gekleed liep ze door de bijna verlaten gangen van de school. Iedereen was buiten. Ze liep door de hal en keek door de ramen. Rechts was het haast aardedonker, de binnenplaats was op dit moment verlaten, maar links brandden ergens de toortsen van wat er uitzag als een gezellig feest.

“Als iemand maar wel een of andere warm-houdt-spreuk had gebruikt, dacht ze bij zichzelf, want hoewel het een jurk met lange mouwen was, ze had geen mantel aan.

Ze was er bijna, de afgesproken plaats was bij de ingang. Daar stonden vast wel een paar leerlingen die het te koud vonden, maar die moesten ze maar voor lief nemen. Ehriondah en Gustaf zouden gezamenlijk het toneel betreden.

Als Gustaf tenminste op tijd was. Ze had er namelijk niet veel vertrouwen in. Soms leek het wel alsof Gustaf zulk soort evenementen “glad vergeten” was. Alias, soms kwam hij gewoon niet opdagen. Maarja, dat was Gustaf, en soms, kon ze hem diep in haar hart ook geen ongelijk geven, hoewel ze dat niet zou toegeven.

Maar hiervoor hadden ze een afspraak gemaakt, deze tijd, deze plek.

Met dat ze de bocht om kwam zag ze een zwarte gestalte door de schemerige gang van het zwarte kasteel komen. Een glimlachje speelde om haar lippen.

100% Gustaf, geen spat anders, lang, rijzig, zwart en bleek… En zonder te blikken, te blozen of een woord te wisselen bood hij haar zijn arm aan, zoals het hoorde, Ehriondah nam die aan, en –Gustaf kon het niet laten – gingen de deuren automatisch open.

Het schoolhoofd Vladistov en het schoolhoofd Van Uncha hadden het feestje betreden.

« [Reactie #14] : 10 jaar geleden »
'Goedenavond,' vond haar stem de weg naar Pedro's hoofd, zodra ze opgemerkt had dat hij er was.

Yanta had niet getwijfeld voor ze contact zocht met hem, dat was nu eenmaal iets wat ze graag deed, maar het was haar niet ontgaan dat Findecáno en Pedro elkaar iets langer aankeken dan gebruikelijk was. Ze wist niet waarom, ze kon enkel gissen. Hoewel het haar vrijwel niets uitmaakte wat men vond van haar verschijning met hem, maakte het haar wel uit wat Pedro hierover dacht. Misschien was dat de reden dat ze ook niet even in zijn richting keek, maar haar blik naar de dansvloer gericht had.

Vanuit haar ooghoeken merkte ze op dat de vampier met wie ze naar het feest was haar zijn hand aanbood. Niet veel later waren ze op de dansvloer. Het werd Yanta al snel duidelijk dat deze jongen niet vreemd was met dansen, iets wat ze stiekem ook wel had verwacht. Misschien was dat ook wel de reden dat ze ingestemd had om mee te gaan. Terwijl ze haast automatisch alle passen zette keek ze rond, zodat ze een goed overzicht kreeg van wie er was, wie met wie was, wie ruzie met wei had, hoe iedereen verkleed was en of ze toch niet onopgemerkt Pedro's blik nog even kon vangen.

'Dans je vaak?' vroeg ze, om uiteindelijk toch maar een gesprek op gang te brengen.

Ze waren beide op het moment niet spraakzaam, maar om de hele avond te zwijgen was ook weer wat.

« [Reactie #15] : 10 jaar geleden »
Gustaf had niet eens de moeite genomen zich te verkleden. Althans, niet zodanig dat iemand het op zou merken. In plaats van zijn lerarenkleding had hij wel iets nettere kleding aangetrokken, maar dat was dan weer de kleding waar hij in rond liep als hij geen les gaf, niemand dus die dát ook maar op zou vallen, behalve dan de mantel die hij er overheen aan had. Zijn haren had hij wel gedaan, min of meer. Hand er doorheen, magie erbij, klaar. De man mocht dan wel ijdel zijn, hij hield niet van onnodig werk, ook niet aan zijn uiterlijk. Hij wist dat hij er goed uit zag, meer was niet nodig. Het bleven tenslotte maar een paar leerlingen die op het feest aanwezig zouden zijn.

Uiteraard zou Ehriondah te laat zijn. Meestal was hij dat en als hij het niet was was zij het wel. Vandaag was hij op tijd, dus zij was te laat. Het was vrij eenvoudig. Ze bleek echter wel op tijd te zijn. Uiteraard bood Gustaf zijn arm aan, die Ehriondah natuurlijk ook aan nam, het ging nooit anders, hoewel ze doorgaands begonnen met verwijten over te laat komen. Het gezicht van de man was ondoorgrondelijk. De deuren gingen open en zo betraden de schoolhoofden het feest.

'Nieuwe jurk?' vroeg hij, terwijl hij haar mee loodste richting de dans'vloer'.

« [Reactie #16] : 10 jaar geleden »
Direct na de twee schoolhoofden kwam een derde gestalte de tuin binnen. Een jonge vrouw in een simpele zwarte tuniek wandelde op haar gemak de tuin binnen en verdween naar de muur van de school. Daar leunde ze met haar rug tegen de muur, één been opgetrokken, en haar handen achter zich gevouwen.

Haar bleke huidskleur stak zelfs in het flakkerende gelige schijnsel van de fakkels scherp af tegen haar donkere kleding en korte haar, en een dun rood spoortje liep van haar mondhoek naar beneden.
Goed, het waren mannenkleren die ze droeg - maar wat kon een vampier, net te gast, beter dragen dan dat? Het was heel wat gemakkelijker dan de omslachtig lange jurken, rokken en omslagdoeken van de vrouwen. Bovendien was het dé manier om te voorkomen dat ze ten dans gevraagd werd.

Haar felgroene ogen keken de tuin rond en verrieden wie ze was - Tetachan Mocha. Als elk jaar op dit feest volledig veranderd in een ander wezen. Zoals elk jaar had ze alleen haar ogen niet gemaskeerd. Dat kostte teveel werk, teveel tijd, teveel moeite voor een simpel feestje.
De ouderejaars zouden haar wel herkennen, aangezien ze haar traditie kenden en wisten hoe ze te herkennen was. De jongere leerlingen zouden haar voor een gast houden, en haar collega's.. Ze zocht de tuin af.
Vladistov, in gezelschap van Van Uncha. Pedro. Een nieuw personeelslid van wie ze de naam nog niet kende. Olfughto, Agena, Lichen..

Toch ten minste vier nieuwe personeelsleden. Misschien zou het lonen om met Olfughto te gaan praten. Ze grijnsde een kort moment, en verwierp het idee. Het was veel rustiger in de schaduw dan bij die lastpak.
No mercy for the wicked.

« [Reactie #17] : 10 jaar geleden »
Er zou vanavond een feest zijn waarbij iedereen aanwezig was, dat had Raleana verteld toen hij op school kwam. Iedereen zou verkleed zijn, want dat was een onderdeel van het feest. Amaltheus moest ook, want iedereen ging. Maar hij had geen kleren om zich in te verkleden, alleen maar wat hij thuis altijd droeg. Dat waren boskleren, niet goed genoeg voor de prachtige kleding die hij voorbij zag komen.
Toch moest hij, want iedereen ging.

Uiteindelijk had hij besloten toch maar zijn goede gewaad aan te doen. Het was zwart en alleen leraren mochten dat dragen, maar dan ging mij haar verkleed als leraar. Hij was amper half zo groot als sommige leraren, maar hij wilde dan ook niet opvallen. Hij wilde verschijnen bij de poort, maar hij merkte dat het niet lukte. Toen herinnerde hij wat iemand tegen hem gezegd had. Binnen Bumetrel kon hij verschijen, maar buiten het gebouw niet.
Dus verscheen hij dicht tegen de muur aangedrukt, in de hal. Hij hoefde nu alleen nog maar de deuren door naar buiten en hij glipte achter een man aan. Amaltheus kende hem niet, maar hij kende nog bijna niemand.

De man ging ergens achteraf staan en Amaltheus volgde hem maar, want dat was de enige rustige plek. Hij mompelde een groet, terwijl hij op de grond ging zitten. Hij keek goed uit dat zijn gewaad niet vies werd, want het was zijn beste. Toen hij zat, keek hij het feest rond en uiteindelijk wierp hij een blik op de man naast hem. Die had geen woord gezegd, maar keek alleen maar rond.

Amaltheus bestudeerde de man vanuit zijn ooghoeken. Hij zag eruit als een vampier en onwillekeurg schoof hij een beetje van hem weg. Zijn ontmoetingen met vampiers de afgelopen tijd waren niet zo heel bemoedigend geweest. Met een schok  verstijfde Amaltheus, toen hij de blik van de man ving.

Die ogen!

« [Reactie #18] : 10 jaar geleden »
Net zoals Yanta niet was ontgaan dat haar sire (hoewel Findecáno niet wist dat Rodriguez haar sire was) en hij elkaar een tijdje aangekeken hadden, was het hem niet ontgaan dat zij haast verlangend naar de dansvloer scheen te kijken. Vandaar dat hij haar dus mee nam om te dansen.

'Vaak genoeg,' was het korte antwoord van de jongen. 'Ieder zichzelf respecterend wezen zorgt ervoor dat hij kan dansen. Het voor eeuwig mijden kan toch niet, of je moet je volledig onttrekken aan zulke gelegenheden.'

Findecáno dacht terug aan de blik van de Heracormentor van zojuist en vroeg zich af wat daar achter zat. Uiteraard zou hij door middel van telepathie een gesprek met die man kunnen aanknopen, maar dit deed je simpelweg niet zomaar bij je meerdere en of Fin het nu leuk vond of niet, Pedro Cisandros Rodriguez was nu eenmaal zijn meerdere.

'En jij hebt het ook vaker gedaan,' merkte hij goedkeurend op. 'Maar van een toreador kun je uiteraard ook niet anders verwachten. Wie is de persoon die je dit zo goed leerde?'

« [Reactie #19] : 10 jaar geleden »
Stijlvol iets later dan de rest kwam Eduardo aan in de tuin. Alleen dit keer, hij was erachter dat met vrouwen naar feestjes gaan altijd op problemen uit liepen. Wat Angellus dan ook over hun schoonheid zou zeggen. Bovendien waren er niet veel vrouwelijke leerlingen die aan zijn perfectie-standaard voldeden. Het leven was hard voor iemand zo perfect als hij. Of zoals zijn kostuum.

Hij had er niet zoveel moeite voor gedaan, zijn moeder had een goede kleermaakster geschreven en die had het kostuum keurig netjes opgestuurd. Een Monceau maakte zijn eigen kleren niet, dat was werk voor de lagere klasse. En de lagere klasse was zo'n beetje de hele school, sommige kostuums waren zo overduidelijk van eigen makelij.

Eigenlijk had hij zich niet eens willen verkleden. Als wie kon je nu beter gaan dan als Eduardo du Monceau? Van zjn afdelingsgenoten had hij echter begrepen dat het een beetje not done was om als jezelf te komen, dus had hij urenlang nagedacht over iets wat net zo perfect was als hemzelf. Iemand die net zoveel macht uitstraalde, iemand die ook daadwerkelijk macht had. Dus was hij maar als vampier gegaan. Op zich niet echt orgineel, maar hij had zichzelf tot een echte casanova-vampier ontpopt. Angellus had wel degelijk concurrentie gekregen.

En natuurlijk niet zomaar een vampier, maar een adellijke. Zijn haar, dat voor de gelegenheid een bloedrode kleur had in plaats van het gebruikelijke zwart, was strak naar achteren gekamd. Zijn gezicht was onberispelijk bleek, zijn tanden waren stralend wit, inclusief de twee hoektanden die hij voor de gelegenheid wat langer had laten maken. Zijn kleding bestond uit een nachtzwarte strakke broek en een donkerrode blouse, die gedeeltelijk geopend was om zijn gespierde bovenlichaam goed te laten uitkomen. De mouwen van zijn blouse waren licht gepoft, zodat ze lekker wijd waren. Een zwarte mantel sierde zijn schouders. In zijn zakken buideltjes met paddenbloed om straks leuke effecten weg te geven. Een zwarte roos tussen zijn blinkende tanden maakte het geheel af.

Op zoek naar zijn eerste 'slachtoffer' liep hij rond, tot hij een groepje bekende meiden spotte. Een duivelse grijns speelde om zijn lippen. Hij zou ze eens laten schrikken.

« [Reactie #20] : 10 jaar geleden »
Wat een drukte, dit had ze niet verwacht. Gelukkig kon ze haar gevoelens en gedachten nog steeds goed verbergen, waardoor haar uiterlijk kalm en vrolijk bleef.
' Nee, ik ga later wel wat eten. Ik heb nog niet zo'n honger. Maar laat maar wel wat voor me over', ze had al gemerkt dat alles anders was, dat maakte haar soms zenuwachtig. En misselijk. Stiekem had ze toch verwacht weer in oude sferen terug te keren. Hoewel dat natuurlijk niet mogelijk was.
' Wow, Rody. Ik ken je bijna niet meer terug. Je ziet er prachtig uit. Je zou vaker een jurk moeten dragen', glimlachte Tári. Dit soort dingen maakten haar weer een beetje blijer. Ze was blij dat Rody zich eindelijk een beetje uit haar schulp bevond.
Ze zag Yanta langs komen, maar die keek haar alleen aan en besteedde verder geen aandacht aan haar. Vroeger hadden ze wel vaak gepraat, vooral in combinatie met Rody's socialisatie lessen.
Toen zag ze haar mentor haar kant uit komen. Die was overigens geen spat veranderd, maar ja, vampiers werden nu eenmaal niet ouder in uiterlijk.
Ze maakte een van haar prachtigste knix voor Pedro, hoewel haar elegantie enigszins verruwt was door het vele strijden. Gelukkig was haar vechtstijl wel elegant gekregen.
'Ja, ik ben terug meneer. En ik zou hier niet levend staan zonder uw lessen. U heeft me veel geleerd dat van pas is gekomen. Ik zie er naar uit om ze weer te volgen.'

Maar er was ook heel veel dat niet geleerd was en dat alleen ervaren strijders kenden. Je kon het niet omschrijven in een les, maar je moest het ervaren. De hulpeloosheid dat je niets kunt doen, of te weinig, om degenen die je dierbaar zijn te beschermen. Zelfs de beste zwaardmeesters kenden dat gevoel, hoe goed je ook kon vechten.

« [Reactie #21] : 10 jaar geleden »
Het was een goede manier om mensen te leren kennen, maar toch had Shawni er uren over nagedacht, voordat ze besloten had dat ze toch ging. Een kwartiertje, had ze zich voorgenomen. Hooguit een kwartiertje zou ze blijven. Dan kon ze de leerlingen, leraren en het personeel van Bumetrel observeren, kijken hoe het er aan toe ging en als ze genoeg wist, kon ze weer vertrekken.
Heel misschien was er iemand die haar een beetje op weg kon helpen op Bumetrel. Op zoek naar sociale contacten was ze niet, daar had ze nu nog even geen behoefte aan.

Shawni keek vanaf een afstandje naar het hele gebeuren. Het zag er allemaal feestelijk en gezellig uit. Bijna iedereen was fleurig gekleed en Shawni zag de meeste vreemde, maar tevens indrukwekkende dingen voorbij komen. Zelf was ze niet verkleed. Ze was half vampier, half luchtelf, dus iedereen zou vast denken dat ze een poging had gedaan zich te verkleden tot vampier.

Langzaam begaf ze zich naar de tafel met drankjes - maar ze dronk niet. Ze ging tegen de tafel aan staan en keek overdreven geïnteresseerd naar het spektakel.


« [Reactie #22] : 10 jaar geleden »
Een zwarte gestalte liep door de gangen. Aegnor had voor de gelegenheid een zwart gewaad opgeduikeld en hij had een masker laten maken. Soms waren Socophonners nog wel eens handig, zeker zesdejaarsvarianten. Toen Aegnor had uitgelegd waar het voor was - en een kleine vergoeding had aangeboden - had de jongen gewillig een masker van Vladistov's hoofd gemaakt. Het ding zat nu vast aan Aegnors gezicht en hierdoor had hij een wreed en meedogenloos uiterlijk.

Met behulp van magie had hij er voor gezorgd dat hij iets boven de grond bleef zweven. Het liep wat onhandig, maar nu had hij in ieder geval de lengte van Vladistov. (Dat laatste spreukje was het werk van Olfughto geweest)

Aegnor schreed door de gangen, waarna hij het feest bereikte. Hij nam het geheel in zich op en wandelde op Eduardo af. Van achteren liep hij op de jongen af en even later zei hij: 'Boe'.
Het was de stem van Gustaf, gemaakt door Olfughto. Aegnor begon die kerel te waarderen, want zo kon hij tenminste ongestoord Eduardo pesten.

« [Reactie #23] : 10 jaar geleden »
Carnaval.. Ze had eigenlijk helemaal geen behoefte om heen te gaan. Ze lag liever op haar bed, een beetje te fantaseren. Maar ze kon het niet maken om helemaal niet heen te gaan. Daarom had ze besloten om toch even te gaan kijken. Gewoon even snel. Hoewel, er waren genoeg mensen waar ze even een babbeltje mee kon maken. Dus misschien, als het wel heel gezellig was, bleef ze wel wat langer.

Cadie liep elegant door de gang heen. Ze droeg een donkergroene jurk -die zo lang was dat je haar voeten niet kon zien- met een zwart hesje er over heen. Niet erg feestelijk misschien, maar ze zag er goed uit. Dat vond ze zelf in elk geval. Ze zal er niet lang blijven, dus waarom zou ze zich helemaal uitsloven? Sowieso zal ze zich niet verkleden, daar hield ze niet van. Dus dit was een goede oplossing. Haar lange haren waren in een hoge staart geboden met een sliert van de zelfde kleur groen als haar jurk.

Er waren al redelijk wat mensen. Cadie liep naar buiten en bleef even stil staan om te kijken of ze iemand bijzonder zag, waarmee ze kon praten. Dat was zo snel niet het geval, dus besloot ze om even een drankje te halen.
Ze schonk zichzelf wat in, zonder echt te kijken wat het was, en draaide zich weer om.

« [Reactie #24] : 10 jaar geleden »
Carnaval. Feestvreugde, blijheid en lekkernijen. Nee, eigenlijk alleen lekkernijen. De rest was niet belangrijk. Carnaval was van de lekkernijen, van de kokkin die zich geweldig uitsloof, vergeleken het voedsel dat normaal op het menu stond. Uiteraard was Indy dan ook op het feest te vinden. En uiteraard was er ook iemand bij haar om haar op haar tocht naar het voedsel te vergezellen.

De leden van Partners in Crime betraden het veld in gemeenschappelijke pas. De grijnzen waren identiek aanwezig, PiC zag er niet anders uit dan anders. Vastberaden, grijnzend en idioot. De enorme pluim op Indy's hoofd was het toppunt. Die twee waren niet meer te redden.

Op carnaval behoorde je verkleed te gaan, zover was Indy ook nog wel. Maar wát ze aantrok was niet belangrijk, zolang ze maar toegang kreeg tot het voedsel.
De zwarte pluim schudde op het ritme van haar pas. Indy droeg een zwart oogmaskertje en ging gekleed in donkere kledij met een halve cape. De pluizige wolvenstaart stak er charmant doorheen. Waar ze deze kleren vandaan had was ook onbelangrijk, daarbij was er een grote kans dat Indy zelf het niet eens wist. Feit bleef dat ze het aanhad, op het carnavalsfeest was, ze trek had en daar iets aan gedaan moest worden.

Ze hoefden dan ook maar een paar passen te zetten of voedsel werd gelocaliseerd. Bekende myrofas werden genegeerd toen Indy zich een weg baande naar de tafel met voer. Een moment later stond ze met volle mond bij de dranken. Indy leunde iets over de tafel om de achterste fles (die waren meestal het lekkerst) te kunnen bemachtigen. Haar blik viel tijdens het voorbijgaan op de vreemde ondode.

'Ha, dwaar hebbe we jouhw wheer....'

Grijnzen ging moeilijk als je je mond vol had.